تپه سیلک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
تپه سیلک
Tepe Sialk, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 24.jpg
تپه سیلک
نامتپه سیلک
کشور ایران
استاناستان اصفهان
شهرستانکاشان
بخشفین
اطلاعات اثر
کاربریشهر تاریخی
دیرینگینیاایلامی
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت۳۸
تاریخ ثبت ملی۲۴ شهریور ۱۳۱۰
نمای بازسازی‌شده از تپه سیلک.
کوزه‌ای از سیلک.

سیَلْک نام نخستین تمدن ایرانِ مرکزی در کاشان است. محوطهٔ باستانی سیلک که در منطقهٔ فینِ کاشان واقع شده قدمتی در حدود ۸ هزار سال دارد. این تپه دراصل ویرانه‌های زیگورات باستانی ایران است.

«نزدیک به پنج هزار سال پیش از میلاد، مردم غارنشین فلات ایران در پی دگرگونی‌هایی که از لحاظ آب و هوا و تشکیل مزارع و چمنزارها به وجود آمد به دشت‌ها روی آوردند و زندگی تازه‌ای را آغاز کردند و در تمدن آن‌ها نسبت به دوران‌های پیشین پیشرفت بیشتری دیده شد؛ کهن‌ترین مردم دشت‌نشین، مردم محل سیلک (Sialk) نزدیک کاشان بودند که آثار زندگی ایشان را در آن‌جا به دست آورده‌اند.»[۱]

سیلک یکی از محوطه‌های باستان‌شناختی مهم فلات ایران است که در حدود ۵٬۵۰۰ سال پیش از میلاد یکی از قدیمی‌ترین سکونت‌گاه‌های فلات مرکزی ایران در آن به وجود آمد.[۲]

چکیده[ویرایش]

محوطه باستانی سیَلْک در پهلوی جنوب غربی کاشان و در سمت راست جاده کاشان به فین قرار دارد و از دو تپهٔ شمالی و جنوبی که در فاصله ۶۰۰ متری یک‌دیگر قرار دارند و دو گورستان تشکیل شده‌است.

یکی از گورستان‌ها که گورستان الف نامیده می‌شود ۳۵۰۰ ساله‌است و در ۲۰۰ متری جنوب تپهٔ جنوبی واقع شده‌است که امروزه بر روی آن بلواری ۲۴ متری به نام بلوار امیرالمؤمنین کشیده شده‌است. گورستان دیگر که گورستان ب نامیده می‌شود ۳۰۰۰سال قدمت دارد و در زیر باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی پهلوی غربی تپه‌ها قرار دارد.

پیشینه[ویرایش]

زیگورات سیلک در سال ۱۳۸۹

تپه سیلک در حقیقت ویرانه‌های قدیمی‌ترین زیگورات جهان و نیایشگاه مردمان باستانی ایران بوده که از گِل رس و سفال ساخته شده‌است. این مجموعهٔ تاریخی تا سال ۱۳۱۰ خورشیدی شناسایی نشده بود و در میان مردم کاشان به شهر نفرین شده معروف بود.

بعد از انتقال شماری از آثار به موزه لوور فرانسه، کارشناسان این موزه متوجه دیرینگی این آثار شدند و رومن گیرشمن به ایران فرستاده شد و با همکاری آندره گودار فرانسوی که مدیر موزه ملی ایران بود توانست به کاوِش در این میدانگاه ادامه دهد.[۳]

کاوش‌ها[ویرایش]

کاوِش‌های اولیه[ویرایش]

هیئت باستان‌شناسی به سرپرستی رومن گیرشمن سه فصل کاوش در سال‌های ۱۹۳۳، ۱۹۳۴ و ۱۹۳۷ میلادی بر روی هر دو تپهٔ سیلک و دو گورستان نزدیک به آن انجام دادند و در سال ۱۹۳۸ (۱۳۱۷ خورشیدی) در دو مجلد با عنوان سیلک کاشان به زبان فرانسوی در پاریس چاپ کردند که بعدها به دست انتشارات میراث فرهنگی ایران به فارسی برگردانده شدند.[۳]

کاوش‌های جدید[ویرایش]

در سال ۱۳۸۰ خورشیدی دکتر صادق ملک شهمیرزادی از سوی سازمان میراث فرهنگی ایران جهت کاوش به منطقه فرستاده شد. گروه کاوش طی ۵ فصل کاوش که تا سال ۱۳۸۵ ادامه داشت، به نتایج جدیدی دست یافتند که در مجلدهای زیر به انتشار رساندند.[۳]

  • زیگورات سیلک (نتایج فصل اول کاوش)
  • سفالگران سیلک
  • نقره‌کاران سیلک
  • شکارچیان سیلک

در طی کاوش‌های این گروه نیایشگاه سیلک که به زبان اکدی زیگورات نامیده می‌شود، کشف شد این پرستشگاه را رومن گیرشمن (کاشف زیگورات چغازنبیل) نتوانسته‌بود پیدا کند.[۳]

اقدامات پس از کشف[ویرایش]

تپه تاریخی سیلک در ۲۴ شهریور ۱۳۱۰ با شماره ۳۸ در فهرست آثار تاریخی و ملی ایران به ثبت رسید. سیلک دارای ۲ تپه شمالی و جنوبی است. قدمت قدیمی‌ترین آثار به دست آمده از تپه شمالی به حدود ۷۵۰۰ سال قبل می‌رسد و آخرین آثار یافت‌شده از تپه جنوبی مربوط به ۵۰۰۰ سال پیش است.

تمدن[ویرایش]

در خرابه‌های تپه باستانی سیلک چند اسکلت انسان و ظروف باستانی پیدا شده‌است که این اشیاء در موزه‌های لوور فرانسه، موزهٔ ملی ایران و موزهٔ باغ فین و موزه‌ای در کنار این مجموعهٔ باستانی قرار داده شده‌است. از نکات دیدنی این منطقه باستانی وجود خرده سفال‌های چند هزار ساله روی زمین و پیرامون این تپه‌ها است.

پیداشدن دوک‌های ریسندگی و بافندگی نشانی از آشنایی این مردم در هزاره‌های پیش از میلاد از صنعت ریسندگی و بافندگی دارد. همچنین ساکنان این منطقه با ذوب کردن فلزات برای خود وسائل و ابزارهای کار می‌ساختند.

با کشف کوره ذوب فلزات در بخش جنوبی این تپه، می‌توان شهر سیلک را جزو صنعتی‌ترین شهرهای آن دوران محسوب کرد.[۳]

«ساکنین سیلک برای محافظت خود از گرما و سرما در اتاق‌های کوچکی که با شاخ و برگ درختان می‌ساختند به سر می‌بردند و بعدها خانه‌های گِلین نیز بنا نهادند و تحقیقاتی که در محل مزبور انجام گرفته‌است نشان می‌دهد که مردم فلات ایران به امر کشاورزی پرداختند و حیوانات اهلی را نیز پرورش دادند. در خرابه‌های سیلک بقایای استخوان گاو و گوسفند شاهد بارزی بر توجه مردم آنجا به تربیت این‌گونه حیوانات است. در این محل ظروف سفالین قرمز رنگی نیز پیدا کرده‌اند که از لحاظ صنعت نسبت به ظروف پیش تا حدی کامل‌تر به نظر می‌آید و معلوم می‌شود که آن‌ها را در کوره‌های ابتدایی می‌ساختند. چون در همین محل مقداری دوک‌های سنگی و گِلین به دست آورده‌اند تصور می‌رود که مردم آن زمان با صنعت نساجی آشنایی داشته‌اند. در پایان عهد حجر پسین مردم این سامان آلات و ابزار خود را با مس می‌ساختند و کم‌کم این‌گونه ادوات جای ابزار سنگی را که تا آن زمان متداول بود گرفت و به تدریج کنده‌کاری بر استخوان نیز معمول شد و مردان و زنان به زینت‌آلات توجه خاصی نشان دادند و مردگان را در محل سکونت خویش به خاک سپردند.»[۴]

«در هزاره چهارم پیش از میلاد مردم دشت‌نشین فلات ایران در کار زندگی پیشرفت بیشتری کردند و این پیشرفت در توسعه محل سکونت و توجه به تزیین منازل آن‌ها به خوبی دیده می‌شود، در قریه سیلک نموداری از آن وجود دارد، ساکنین این محل اتاق‌های خود را با اکسیدآهن و مواد دیگر نقاشی می‌کردند و ظروف سفالین ظریف می‌ساختند و تصویر پرندگان و حیوانات وحشی را بر روی آن‌ها با رنگ سیاه منقوش می‌کردند و به تدریج این ظروف شفاف‌تر و شکل آن‌ها منظم‌تر شد، از این‌جا می‌توان حدس زد که مردم آن ناحیه جهت انجام این عمل به اختراع چرخ نائل شده بودن، چرخ آن‌ها تخته باریکی بوده‌است که بر زمین می‌گذاشته‌اند و آن را با دست می‌چرخاندند و به این ترتیب به ظروف خود شکل زیباتری می‌دادند. تاکنون شبیه این‌گونه ظروف در هیچ‌یک از کشورهای آن دوران به دست نیامده است. چنین می‌توان نتیجه گرفت که ایرانیان در این صنعت سرآمد اقوام دیگر بودند و شاید اختراع مزبور ویژه آن‌ها باشد. با آن‌که سنگ در ساختن آلات و ادوات در این عهد به کار می‌رفت فلز نیز بیش از دوره پیش وارد صنعت گردید، مس را با چکش صاف می‌کردند، اما طرز ذوب کردن فلزات را نمی‌دانستند و با مس سنجاق و ظروف ظریف می‌ساختند. چون استخوان‌های نوعی اسب و سگ به دست آمده‌است این توهم حاصل می‌شود که مردم آن دوره از این‌گونه حیوانات در حمل و نقل استفاده می‌کردند و مسلماً توسعه کشاورزی مدیون همین امر بوده‌است. در این دوره تجارت نیز رو به پیشرفت نهاد. اما دادوستد بیش‌تر مربوط به محصولات کشاورزی مانند گندم و جو بود. مسئله دیگر که اهمیت دارد این است که کشت گندم و جو نخستین بار در ایران متداول شد.»[۵]

«در اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد در سیلک خانه‌های قدیمی از میان رفت و به جای آن خانه‌هایی با در و پنجره کوتاه ساخته شد و در ورودی آن اجاقی مرکب از دو بخش وجود داشت، یکی برای آشپزی و دیگری مخصوص پخت نان. در این دوره غیر از ظروف سفالین بعضی تُنگ‌های کوچک از مرمر که گویا مخصوص نگهداری عطر بود در حفریات سیلک پیدا شده‌است و همچنین مقداری آئینه مسی جهت آرایش به دست آمده‌است. از ویژگی‌های این دوره وجود گوشواره‌هایی از طلا و لاجورد است. الواحی نیز با خط مخصوص پیدا شده‌است که هنوز نتوانسته‌اند آن را بخوانند و همین امر می‌رساند که نفوذ مردم بین‌النهرین پس از رخنه به شوش به سیلک نیز ادامه یافت. طبق تحقیقات دیگر گیرشمن این مسئله محقق شده‌است که مُهرهای استوانه‌ای شکل به جای مُهرهای پیشین با خطی خاص جهت کالایی که از سیلک به نواحی دیگر می‌فرستادند ساخته می‌شد. این مُهرها از گِل رس تهیه می‌شد. سیلک تنها ناحیه‌ای است که پیش از دوران هخامنشی در آن مدرک کَتبی به دست آمده و حدس می‌زنند که این مدرک صورت‌حساب و ارقام مربوط به مالیات یا دادوستد بوده‌است و از اینجا معلوم می‌شود که در هزاره سوم پیش از میلاد در ایران خط متداول بوده و ایرانیان تمدن برگرفته از مردم جنوب‌غربی و شمال‌شرقی را توسعه و به شکلی بهتر به مردم ممالک دیگر یا به همان ممالکی که از آن‌جا گرفته بودند انتقال دادند.»[۶]

«از ظروف سفالینی که در سیلک به دست آمده‌است تصاویر بز کوهی و اسب و خورشید و همچنین اشکال هندسی فراوان دیده می‌شود و از این اکتشافات نتیجه می‌گیریم که با وجود آنکه آهن و مفرغ در تهیه آلات و ادوات گوناگون به کار می‌رفته‌است صنایع کوزه‌گری و سفال‌سازی رونق خود را حفظ کرده‌است. در این‌گونه اشیاء تصاویر مردانی ملبس به نیم تنه کوتاه و کلاهخودی بر سر مشغول زدوخورد با یکدیگر دیده می‌شود.»[۷]

گورهای بومیان و مهاجران آریایی[ویرایش]

«مردم سیلک گاهگاه مردگان را در نزدیکی اجاق خانه خویش در عمق ۱۵ تا ۲۰ متر دفن می‌کردند و بدنِ آن‌ها را با گِل اُخرا رنگ می‌کردند و برخی آلات و ادوات را با آنها در گور می‌گذاشتند.»[۸]

«در نیمهٔ اول هزارهٔ نخستینِ پیش از میلاد، گورهای ایرانی وضع بهتری به خود گرفت و بامی برفراز آن با دو شیب متضاد شبیه به شیروانی امروزی تعبیه کردند و مجموعاً جمجمه‌هایی که از این گورها به دست آمده‌است مربوط به مردمی با جمجمه‌های گرد می‌شود. طبق تحقیقات جدید در مزارهای قدیمی سیلک مسلم شده‌است که مردم آن زمان شامل دو طبقه بوده‌اند. نخست طبقه اشراف و درباریان و سپاهیان که همراه جسد آن‌ها اشیای قیمتی بسیار دیده می‌شود، دیگر طبقه دهقانان و روستاییان و پیشه‌وران و شاید بومیان آن سرزمین که گورهای آن‌ها محقر و بدون بام شیب‌دار و دربردارنده اشیایی ساخته شده از مفرغ است.»[۷]

برخورد دو قوم ایرانی و بومی را می‌توان در آثار باستانی بازمانده در تپهٔ سیلک کاشان به خوبی دید. در آنجا دو گروه متفاوت با دو نوع آداب و رسوم و فرهنگ متمایز دیده می‌شود. در سیلک نزدیک روستای پیش از تاریخ بومیان آثار یک دژ مستحکم که دارای کاخ و محلهٔ مسکونی و شهر مردگان است، دیده می‌شود. درگذشتگان قوم تازه‌وارد مانند بومیان در زیر اتاق‌های مسکونی بخاک سپرده نشده‌اند. آنان را در شهر مردگان به خاک می‌سپردند و لوازم زندگی آن‌ها را مانند ظرف، سفالینه، کلاه خود، اشیاء زینتی و لوازم مربوط به اسب را همراه آنان در گور می‌گذاشتند. بر روی سفالینه‌ها نقش اسب دیده می‌شود و این نشان آنست که اسب در زندگی آن‌ها اهمیت بسیاری داشته‌است.

اندیشهٔ زایش و مرگ یکی از نخستین اندیشه‌های فلسفی ایرانی‌ها بود. آن‌ها مرگ را تولد دیگر می‌دانستند و از اینرو درگذشتگان را به شکلی که کودک در شکم مادر دارد با پاها و دست‌های جمع شده بر روی سینه بخاک سپردند تا بهمان گونه که به این دنیا آمده‌اند به دنیای دیگر وارد شوند. بر روی گور که آن را همچون خانهٔ آخرت می‌پنداشتند سنگ‌ها و الواح گلی به صورت خرپشته و شیروانی مانند گذاشته شده‌است و این ادامهٔ سنت خانه‌سازی آن‌ها در مناطق باران‌خیزی است که از آنجا کوچ کرده‌بودند. این روش بام‌سازی در نخستین گورهای دوران هخامنشی مانند آرامگاه کورش نیز دیده می‌شود و نمودار آن است که این قوم ایرانی پیش از آمدن به فلات ایران چندین سده در نواحی باران خیز ساحل غربی و جنوبی دریای خزر زیسته‌اند و از آن راه به فلات ایران رسیده‌اند.[۹]

جستارهای وابسته[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

نماهایی از تپه سیلک

آثار کشف‌شده از تپه سیلک:

پانویس[ویرایش]

  1. تاریخ سرزمین ایران، ص 25.
  2. CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 iranicaonline.org
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ مجله گردشگری و توریستم شماره ۷۸ مرداد ۱۳۹۱
  4. تاریخ سرزمین ایران، ص ۲۵ و ۲۶.
  5. تاریخ سرزمین ایران، ص ۲۶.
  6. تاریخ سرزمین ایران، ص ۲۸ و ۲۹.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ تاریخ سرزمین ایران، ص ۳۳.
  8. تاریخ سرزمین ایران، ص ۲۶
  9. ایرانویج، ص ۳۰

منابع[ویرایش]

  • فره‌وشی، بهرام (۱۳۶۸ایرانویج، تهران: دانشگاه تهران
  • سایت تبیان استان ها(خود برگرفته از همشهری آنلاین)
  • ملک شهمیرزادی، صادق، زیگورات، سیلک، پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی کشور، تهران ۱۳۸۱.
  • ملک شهمیرزادی، صادق، نقره‌کاران سیلک، پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی کشور، تهران ۱۳۸۲.
  • گیرشمن، رومن، تاریخ هنر ایران، ترجمه عیسی بهنام بنگاه ترجمه و نشر کتاب تهران.
  • گیرشمن:رومن:سیلک کاشان. جلد اول. ترجمه اصغرکریمی. سازمان میراث فرهنگی۱۳۷۹
  • گیرشمن رومن:ایران از آغاز تا اسلام:ترجمه محمد معین. انتشارات علمی فرهنگی
  • تاریخ سرزمین ایران، عباس پرویز، انتشارات نگاه، ۱۳۹۰.
Tepe Sialk
Tepe Sialk, Kashan, Irán, 2016-09-19, DD 24.jpg
Tepe Sialk
Tepe Sialk is located in Iran
Tepe Sialk
Shown within Iran
LocationIsfahan Province, Iran
Coordinates33°58′08″N 51°24′17″E / 33.96889°N 51.40472°E / 33.96889; 51.40472Coordinates: 33°58′08″N 51°24′17″E / 33.96889°N 51.40472°E / 33.96889; 51.40472
TypeSettlement
Site notes
ConditionIn ruins

Tepe Sialk (Persian: تپه سیلک‎) is a large ancient archeological site (a tepe, "hill" or "mound") in a suburb of the city of Kashan, Isfahan Province, in central Iran, close to Fin Garden. The culture that inhabited this area has been linked to the Zayandeh River Culture.[1]

History

A joint study between Iran's Cultural Heritage Organization, the Louvre, and the Institut Francais de Recherche en Iran also verifies the oldest settlements in Sialk to date to around 6000-5500 BC.[2][3] The Sialk ziggurat was built around 3000 BC.

Sialk, and the entire area around it, is thought to have originated as a result of the pristine large water sources nearby that still run today. The Cheshmeh ye Soleiman ("Solomon's Spring") has been bringing water to this area from nearby mountains for thousands of years. The Fin garden, built in its present form in the 17th century, is a popular tourist attraction. It is here that the kings of the Safavid dynasty would spend their vacations away from their capital cities. It is also here that Piruz Nahavandi (Abu-Lu'lu'ah), the Persian assassin of Caliph Umar, is buried. All these remains are located in the same location where Sialk is.

Archaeology

Ceramics from Tepe Sialk. Louvre Museum.

Tepe Sialk was excavated for three seasons (1933, 1934, and 1937) by a team headed by Roman Ghirshman and his wife Tania Ghirshman.[4][5][6] Studies related to the site were conducted by D.E. McCown, Y. Majidzadeh, and P. Amieh.[7][8] Excavation was resumed for several seasons between 1999 and 2004 by a team from the University of Pennsylvania and Iran's Cultural Heritage Organization led by Sadegh Malek Shahmirzadi called the Sialk Reconsideration Project.[9][10][11][12] Since 2008 an Iranian team led by Hassan Fazeli Nashli and supported by Robin Coningham of the University of Durham have worked at the northern mound finding 6 Late Neolithic burials.[13]

Artifacts from the original dig ended up mostly at the Louvre, while some can be found at the British Museum, the Metropolitan Museum of Art in New York, and the National Museum of Iran and in the hands of private collectors.

These artifacts consisted of some very fine painted potteries.[14]

Northern mound

Pottery Vessel, fourth millennium BC. The Sialk collection of Tehran's National Museum of Iran.

The northern mound (tell) is the oldest; the occupation dates back to the end of the seventh millennium BC. The mound is composed of two levels: Sialk I (the oldest), and Sialk II. Sialk I-level architecture is relatively rudimentary. Tombs containing pottery have been uncovered. The ceramic is initially rather rough, then becomes of better quality with the time.[15]

Zagheh archaic painted ware (c. 6000–5500 BC) is found in Tepe Sialk I, sub-levels 1–2. This is the early painted ware, that was first excavated at Tepe Zagheh in the Qazvin plain.[16] In sub-periods 3, 4 and 5, the pottery has a clear surface with painted decoration. Stone or bone tools were still used.

The Sialk II level sees the first appearance of metallurgy. The archaeological material found in the buildings of this period testifies to increasing links with the outside world.

Southern mound

The south tell includes the Sialk III and IV levels. The first, divided into seven sub-periods, corresponds to the fifth millennium and the beginning of the fourth (c. 4000 BC). This period is in continuity with the previous one, and sees the complexity of architecture (molded bricks, use of stone) and crafts, especially metallurgical.

Metallurgy

Evidence demonstrates that Tepe Sialk was an important metal production center in central Iran during the Sialk III and Sialk IV periods. A significant amount of metallurgical remains were found during the excavations in the 1990s and later. This includes large amounts of slag pieces, litharge cakes, and crucibles and moulds.[17]

Sialk IV level begins in the second half of the fourth millennium, and ends with the abandonment of the site at the beginning of the third millennium. For the oldest sub-periods of the Sialk IV, there are links with the Mesopotamian civilizations of Uruk and Jemdet Nasr.

Economic tablet with numeric signs. Proto-Elamite script in clay, Susa, Uruk period (3200 BC to 2700 BC). Department of Oriental Antiquities, Louvre.

Later on, the material is similar to that of Susa III (Proto-Elamite level), so this is where the Proto-Elamite horizon at Sialk is located, as is also evidenced by the discovery here of some Proto-Elamite clay tablets.

The ruins of what would be the oldest Ziggurat in the world are found at this same Sialk IV level.

Second millennium BC

After an abandonment of more than a millennium, the Sialk site is reoccupied in the second half of the second millennium. This last phase of occupation of the site is divided into two periods: Sialk V and Sialk VI. The archaeological material of these two levels has been mostly found in the two necropolises, called necropolis A and necropolis B.

The first represents the Sialk V level. Here are found weapons and other objects in bronze, as well as jewelry, and some iron items. The ceramic is gray-black, or red, sometimes with some decorations that consist of geometric patterns, and can be compared to items coming from the sites in Gorgan valley (the later levels of Tureng Tepe, and Tepe Hissar).

Images

Relative chronology


  Pre-Pottery Neolithic   Pottery Neolithic
BC
11000
Europe Egypt Syria
Levant
Anatolia Khabur Sinjar Mountains
Assyria
Middle Tigris Low
Mesopotamia
Iran
(Khuzistan)
Iran Indus/
India
China
10000 Pre-Pottery Neolithic A
Gesher[19]
Mureybet
(10,500 BC)
 
Early Pottery
(18,000 BC)[20]
9000 Jericho
Tell Abu Hureyra
(Agriculture)[21]
8000 Pre-Pottery Neolithic B
Jericho
Tell Aswad
Göbekli Tepe
Çayönü
Aşıklı Höyük
Initial Neolithic
(Pottery)
Nanzhuangtou
(8500–8000 BC)
7000 Egyptian Neolithic
Nabta Playa
(7500 BC)
Çatalhöyük
(7500-5500)
Hacilar
(7000 BC)
Tell Sabi Abyad
Bouqras
Jarmo Ganj Dareh
Chia Jani
Ali Kosh
Mehrgarh I[19]
6500 Neolithic Europe
Franchthi
Sesklo
(Agriculture)[22]
Pre-Pottery Neolithic C
('Ain Ghazal)
Pottery Neolithic
Tell Sabi Abyad
Bouqras
Pottery Neolithic
Jarmo
Chogha Bonut Teppe Zagheh Pottery Neolithic
Peiligang
(7000-5000 BC)
6000 Pottery Neolithic
Sesklo
Dimini
Pottery Neolithic
Yarmukian
(Sha'ar HaGolan)
Pottery Neolithic
Ubaid 0
(Tell el-'Oueili)
Pottery Neolithic
Chogha Mish
Pottery Neolithic
Sang-i Chakmak
Pottery Neolithic
Lahuradewa


Mehrgarh II






Mehrgarh III
5600 Faiyum A
Amuq A

Halaf






Halaf-Ubaid
Umm Dabaghiya
Samarra
(6000-4800 BC)
Tepe Muhammad Djafar Tepe Sialk
5200 Linear Pottery culture
(5500-4500 BC)

Amuq B
Hacilar

Mersin
24-22
 

Hassuna

Ubaid 1
(Eridu 19-15)

Ubaid 2
(Hadji Muhammed)
(Eridu 14-12)

Susiana A
Yarim Tepe
Hajji Firuz Tepe
4800 Pottery Neolithic
Merimde
(Agriculture)[23]

Amuq C
Hacilar
Mersin
22-20
Hassuna Late

Gawra 20

Tepe Sabz
Kul Tepe Jolfa
4500
Amuq D
Gian Hasan
Mersin
19-17
Ubaid 3 Ubaid 3
(Gawra)
19-18
Ubaid 3 Khazineh
Susiana B

3800
Badarian
Naqada
Ubaid 4

See also

Notes

  1. ^ Cultural Heritage Organization of Iran (CHN) report: "Zayandeh Rood Civilization Linked to Marvdasht and Sialk". Accessed January 30, 2007. Link: Chnpress.com Archived 2009-02-09 at the Wayback Machine
  2. ^ Fazeli, H., Beshkani A., Markosian A., Ilkani H., Young R. L. 2010 The Neolithic to Chalcolithic Transition in the Qazvin Plain, Iran: Chronology and Subsistence Strategies: in Archäologische Mitteilungen Aus Iran and Turan 41, pp. 1-17
  3. ^ Matthews, R. and Nashli, H. F., eds. 2013 The Neolithisation of Iran: the formation of new societies. British Association for Near Eastern Archaeology and Oxbow Books, Oxford, pp272.
  4. ^ Roman Ghirshman, Fouilles de Sialk près de Kashan, 1933, 1934, 1937, vol. 1, Paul Geuthner, 1938
  5. ^ Ghirshman, Fouilles de Sialk, vol. 2, Paul Geuthner, 1939
  6. ^ Spyoket, Agnès. "Ghirshman, Tania" (PDF). Breaking Ground: Women in Old World Archaeology. Translated by Sylvie Marshall. Brown University.
  7. ^ D. E. McCown, The Comparative Stratigraphy of Early Iran, Studies in Ancient Oriental Civilization no. 23, Oriental Institute of Chicago, 1942
  8. ^ Yousef Majidzadeh, Correction of the Internal Chronology for the Sialk III Period on the Basis of the Pottery Sequence at Tepe Ghabristan, Iran, vol. 16, pp. 93-101, 1978
  9. ^ S.M. Shahmirzadi, The Ziggurat of Sialk, Sialk Reconsideration Project Report No. 1, Archaeological Research Center. Iranian Cultural Heritage Organization, 2002, (Persian)
  10. ^ S.M. Shahmirzadi, The Silversmiths of Sialk, Sialk Reconsideration Project Report No. 2, Archaeological Research Center. Iranian Cultural Heritage Organization, 2003, (Persian)
  11. ^ S.M. Shahmirzadi, The Potters of Sialk, Sialk Reconsideration Project Report No. 3, Archaeological Research Center. Iranian Cultural Heritage Organization, 2004, (Persian)
  12. ^ S.M. Shahmirzadi, The Smelters of Sialk, Sialk Reconsideration Project Report No. 4, Archaeological Research Center. Iranian Cultural Heritage Organization, 2005, (Persian)
  13. ^ [1] A. Sołtysiak and H. Fazeli Nashli, Short Fieldwork Report: Tepe Sialk (Iran), seasons 2008–2009, Bioarchaeology of the Near East, vol. 4, pp.69–73, 2010
  14. ^ Langer, William L., ed. (1972). An Encyclopedia of World History (5th ed.). Boston, MA: Houghton Mifflin Company. p. 17. ISBN 0-395-13592-3.
  15. ^ Les Recherches Archéologiques Françaises en Iran. Novembre 2001, Téhéran. Institut Français de Recherche en Iran, Musee du Louvre, ICHO
  16. ^ Robert H. Dyson (2011), CERAMICS: The Neolithic Period through the Bronze Age in Northeastern and North-central Persia. iranicaonline.org
  17. ^ Nezafati N, Pernicka E, Shahmirzadi SM. Evidence on the ancient mining and metallurgy at Tappeh Sialk (Central Iran) In: Yalcin U, Özbal H, Pasamehmetoglu HG, editors. Ancient Mining in Turkey and the Eastern Mediterranean. Ankara: Atilim University; 2008. p. 329–349. researchgate.net
  18. ^ Liverani, Mario (2013). The Ancient Near East: History, Society and Economy. Routledge. p. 13, Table 1.1 "Chronology of the Ancient Near East". ISBN 9781134750917.
  19. ^ a b Shukurov, Anvar; Sarson, Graeme R.; Gangal, Kavita (7 May 2014). "The Near-Eastern Roots of the Neolithic in South Asia". PLOS ONE. 9 (5): 1-20 and Appendix S1. doi:10.1371/journal.pone.0095714. ISSN 1932-6203.
  20. ^ Bar-Yosef, Ofer; Arpin, Trina; Pan, Yan; Cohen, David; Goldberg, Paul; Zhang, Chi; Wu, Xiaohong (29 June 2012). "Early Pottery at 20,000 Years Ago in Xianrendong Cave, China". Science. 336 (6089): 1696–1700. doi:10.1126/science.1218643. ISSN 0036-8075.
  21. ^ Thorpe, I. J. (2003). The Origins of Agriculture in Europe. Routledge. p. 14. ISBN 9781134620104.
  22. ^ Price, T. Douglas (2000). Europe's First Farmers. Cambridge University Press. p. 3. ISBN 9780521665728.
  23. ^ Jr, William H. Stiebing; Helft, Susan N. (2017). Ancient Near Eastern History and Culture. Routledge. p. 25. ISBN 9781134880836.

References

  • Les recherches archéologiques françaises en Iran. November 2001, Téhéran. Institut Français de Recherche en Iran, Musée du Louvre, ICHO.
  • Yousef Majidzadeh, Sialk III and the Pottery Sequence at Tepe Ghabristan: The Coherence of the Cultures of the Central Iranian Plateau, Iran, vol. 19, 1981
  • Ṣādiq Malik Šahmīrzādī, Sialk: The Oldest Fortified Village of Iran: Final Report, Iranian Center for Archaeological Research, 2006, ISBN 9789644210945

External links