توسعه چندمنظوره پست الکترونیک اینترنت/امن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

S/MIME (توسعه چند منظوره پست الکترونیک اینترنت/امن) استانداردی برای رمزنگاری با کلید عمومی و امضایی از داده ی MIME است. S/MIME یکی از استانداردهای IETF است که در تعدادی از اسناد از جمله RFCها تعریف شده است. S/MIME را در اصل شرکت امنیت داده RSA توسعه داده است. مشخصات اصلی که به تازگی استفاده می شود توسعه یافته مشخصات MIME با استاندارد غیر رسمی صنعت PKCS#7 فرمت پیام امن است. کنترل تغییر به S/MIME از آن زمان به نیروی ضربت مهندسی اینترنت محول گردیده و مشخصات در حال حاضر در سینتکس پیام رمز شده گنجانده شده است. یک مشخصه IETF در بسیاری از جهات با PKCS #7 یکسان است. عملکرد S/MIME در اکثر نرم‌افزارهای پست الکترونیکی مدرن قرار گرفته و با آن ها نیز کار می کند.

عملکرد[ویرایش]

S/MIME، خدمات امنیتی رمزنگاری زیر را برای برنامه های پیام الکترونیکی فراهم می کند : احراز هویت، یکپارچگی پیام، عدم انکار مبدا (با استفاده از امضاهای دیجیتال) و حفظ حریم خصوصی و امنیت داده (با استفاده از رمزنگاری). S/MIME نوع MIME را مشخص می کند application/pkcs7-mime(نوع smim "داده در برگرفته شده"). S/MIME در جایی که تمام موجودیت MIME ی (که از قبل آماده شده) که باید پنها ن شود را رمز نموده و در شی ای که متعاقباً در موجودیت application/pkcs7-mime MIME وارد می شود بسته بندی می کند.

گواهی نامه S/MIME[ویرایش]

قبل از اینکه S/MIME در یکی از برنامه های کاربردی بالا بتواند استفاده شود، باید کلید/گواهی نامه ی منحصربه‌فرد یکی از مراکز صدور گواهی (CA) شخصی یا عمومی را بدست آورده و نصب کرد. بهترین عمل قابل قبول برای امضا و رمزنگاری، استفاده ازکلیدهای خصوصی جداگانه می باشد(و گواهی نامه های وابسته). به طوری که این مجوز شخص ثالث برای کلید رمزنگاری بدون توافق بر ویژگی عدم انکارکلید امضا می باشد. رمزنگاری نیاز به نگهداری گواهی طرف مقصد در مخزن دارد(که معمولاً به صورت خودکار پس از دریافت پیام از طرف کسی به همراه یک گواهی امضای معتبر می باشد). در حالی که از نظر فنی ارسال پیام رمزنگاری شده(با استفاده از گواهی طرف مقصد) بدون داشتن گواهی نامه ی شخص مالک برای امضای دیجیتال امکان دارد، در عمل، مشتریان S/MIME نیاز به این دارند که شما گواهی نامه خود را نصب نمایید قبل از اینکه آن ها به دیگران اجازه رمزنگاری را بدهند.

یک نمونه اولیه("کلاس 1") گواهی شخصی، هویت مالکش را تایید می کند تنها تا آنجا که فرستنده را به عنوان مالک "From:" در آدرس پست الکترونیکی اعلام می دارد به این معنی که فرستنده می تواند امیل های فرستاده شده به آن آدرس را دریافت نماید و بنابراین تنها ثابت می شود که یک امیل دریافت شده واقعاً از "From:" آدرس داده شده آمده است و آن نام شخص و نام شرکت را تایید نمی‌کند. اگر یک فرستنده بخواهد به گیرنده امیل اجازه بدهد که هویت فرستنده را تایید کند این به این معنا می باشد که نام گواهی دریافت شده نام فرستنده یا نام سازمان را در بر می گیرد. فرستنده نیاز دارد که گواهی ("کلاس 2") را از مرکز صدور گواهی(CA)که فرایند تایید هویت را با عمق بیشتری انجام می دهد تهیه نماید، و این شامل سوالاتی درباره دارنده گواهی نامه می شود. برای جزییات بیشتر در مورد تایید هویت، امضای دیجیتال را مشاهده کنید.

با توجه به سیاست CA، گواهی نامه شما و تمام محتویاتش ممکن است به طور عمومی برای مرجع و تایید کننده ارسال شود. به سبب آن نام و آدرس ایمیلتان در دسترس همه قرار می گیرد تا بتوانند ببینند و احتمالاً جستجو نمایند. CA های دیگر فقط شماره های سریال و وضعیت های ابطال را پست می کنند و هیچ یک از اطلاعات شخصی را شامل نمی‌شوند. در انتها دست کم حمایت از تمامیت ساختار کلید عمومی اجباری است.

موانع گسترش S/MIMEدر عمل[ویرایش]

  • همه نرم‌افزارهای پست الکترونیکی با امضاهای S/MIME کار نمی‌کنند در نتیجه پیوستی که smimee.p7s نام دارد ممکن است برخی از مردم را گیج کند.

S/MIME

  • در بعضی از مواقع برای استفاده توسط مشتریان webmail ها مناسب در نظر گرفته نمی‌شود. اگر چه پشتیبان می تواند از مرورگر مورد نفوذ واقع شود، برخی از تدابیر امنیتی به این نیاز دارند که کلید خصوصی برای کاربر نگهداری شود اما از طریق سرور webmail قابل دسترسی نباشد و این برتری کلید webmail که از همه جا قابل دسترسی می باشد را پیچیده می کند. این مسئله به طور کاملاً مشخص مختص به S/MIME نیست. دیگر روش های امن امضای دیجیتال webmail نیز ممکن است نیاز به یک مرورگر برای اجرای کد داشته باشند تا امضا را تولید کنند. استثناهایی مثل PGP Desktop و نسخه هایی از GnuPG وجود دارند، که داده از webmail با شتاب خارج می شود و این توسط یک امیل امضا می شود و برگشت داده ی امضا شده را به صفحه webmail قرار می دهد. ملاحظه از این منظر امنیتی حتی راه حل امن تری می باشد.
    • برخی از سازمان ها آن را برای سرورهای webmail که از دیگران "مخفی" باشد قابل قبول در نظر می گیرند و بعضی نه. برخی از ملاحظات در مورد نرم‌افزارهای مخرب در زیر ذکر شده است. یکی دیگر از استدلاتی که می توان به آن اشاره کرد این می باشد که سرورها اغلب داده ایی را که به هر حال برای سازمان محرمانه است در بر می گیرند، پس اگر داده اضافه از جمله کلید های خصوصی مورد استفاده برای رمزنگاری، در این سرورها ذخیره شده و استفاده شوند چه تفاوتی حاصل می شود؟
    • بسیاری بین کلید خصوصی استفاده شده برای رمزنگاری و آن هایی که برای امضای دیجیتال استفاده می شود تمایز قائل می شوند و آن ها اشتراک گذاری اولی را نسبت به بعدی با احتمال بیشتری قبول می کنند. این مسئله به خصوص زمانی درست است که جنبه عدم انکار امضاهای دیجیتال یک نگرانی باشد(این ممکن است نباشد). اجماع جهانی بی طرفانه ای وجود دارد که عدم انکار را مستلزم یک کلید خصوصی می داند که در تمام طول چرخه حیات آن تنها تحت کنترل مالکش باشد. بنابراین رمزنگاری انجام شده با سرورهای webmail احتمال بیشتری دارد که از امضاهای دیجیتال قابل قبول تر بشود.
  • S/MIME برای امنیت انتها به انتها طراحی شده است. رمزنگاری نه تنها پیام را رمز می کند بلکه نرم‌افزارهای مخرب را نیز رمز می کند. بنابراین اگر امیلی برای نرم‌افزارهای مخرب در هر جایی اسکن شده باشد اما در نقاط انتهایی مانند Gateway شرکت شما، رمزنگاری برای آشکار کردن نرم‌افزارهای مخرب و تحویل موفقیت آمیز شکست خواهد خورد. راه حل ها :
    • انجام اسکن نرم‌افزارها در ایستگاه های انتهایی کاربر بعد از رمزگشایی.
    • ذخیره کلیدهای خصوصی در سرور gateway، تا رمزگشایی قبل از اسکن نرم‌افزارهای مخرب آن بتواند اتفاق بیفتد(اگر چه این امر باعث شکست برخی از اهداف رمزنگاری می شود، چون به هر کسی اجازه می دهد به سرور gateway دسترسی یابد و امیل کاربر دیگر را بخواند.)
    • می توان از اسکنرهای محتوای پیام که به طور خاص برای چک کردن محتوای پیام رمز شده در زمان انتقال جهت حفظ امضاها و رمزنگاری انتها به انتها طراحی شد استفاده کرد. چنین راه حل هایی می بایست شامل حفاظت های تعبیه شده ای برای کلیدهای خصوصی ای که هم برای رمزگشایی پیام و هم برای رمزگشایی مطالب به طور موقت استفاده می شود باشند.
  • با توجه به نیاز به پیاده سازی یک گواهی نامه، همه کاربران نمی‌توانند از مزایای S/MIME بهره مند شوند، برخی ممکن است یک جفت کلید عمومی/خصوصی را به عنوان مثال آرزو کنند تا بدون هیچ درگیری و یا سربار اجرایی گواهی نامه ها یک پیام را رمز کنند.

حتی به طور کلی، هر پیامی که یک مشتری S/MIME به فرم رمز شده ذخیره می کند اگر گواهی نامه/کلیدخصوصی ای که برای رمزگشایی استفاده می شود منقضی شده باشد یا اینکه در دسترس نباشد رمزگشایی نخواهد شد. هچنین به دلیل ذخیره ی رمزشده، جستجو و ایندکس گذاری محتویات پیام رمزشده برای بسیاری از مشتریان امکان پذیر نمی‌باشد و البته این مختص به S/MIME نیست و مشکلی نیست که فقط در پیام هایی که با S/MIME امضا می شوند وجود داشته باشد.

امضای S/MIME معمولاً با چیزی که "امضای جدا یا منفصل" نامیده می شود انجام می گردد. اطلاعات امضا از متن امضا شده جدا می باشد. به سبب این امر نوع MIME با دومین قسمت که دارای زیر نوع application/(x-)pkcs7-signature است بخش بندی و امضا شده است. نرم‌افزار Mailing list به دلیل تغییر قسمت متنی و در نتیجه بی اعتبار کردن امضا بدنام می باشد. هر چند این اختصاص به S/MIME ندارد و یک امضای دیجیتال فقط محتویات امضا شده ای که تغییر کرده است را نشان می دهد.

همچنین مشاهده کنید[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

  • برگردان از مقاله S/MIME در بخش انگلیسی ویکی‌پدیا