تور دو فرانس ۲۰۰۳

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تور دو فرانس ۲۰۰۳
Route of the 2003 Tour de France.png
مسیر تور دو فرانس ۲۰۰۳
جزئیات مسابقه
تاریخ ۵–۲۷ ژوئیه
مرحله ۲۰ + پرولوگ
مسافت ۳٬۴۲۷ کیلومتر (۲٬۱۲۹ مایل)
زمان قهرمان ۸۳:۴۱:۱۲
عنوان‌داران
برنده لانس آرمسترانگ بدون برنده[n ۱]
دوم  یان اولریش (GER) (Team Bianchi)
سوم  الکساندر وینوکوروف (KAZ) (تیم تلکام)

امتیاز  Baden Cooke (AUS) (اف‌دی‌جئوکس.کام)
کوهستان  ریشار ویرنک (FRA) (کوئیک‌استپ-داویتامون)
جوانان  دنیس منچوف (RUS) (iBanesto.com)
تهاجمی  الکساندر وینوکوروف (KAZ) (تیم تلکام)
تیم تیم سی‌اس‌سی

تور دو فرانس ۲۰۰۳ نودمین دورهٔ مسابقهٔ دوچرخه‌سواری جادهٔ تور دو فرانس بود که از ۵ تا ۲۷ ژوئیه برگزار شد. اکنون این مسابقه برنده رسمی ندارد. لانس آرمسترانگ برندهٔ مسابقه شده‌بود، ولی با اعلام آژانس مبارزه با دوپینگ ایالات متحده در اوت ۲۰۱۲، نتایج او از سال ۱۹۹۸ از جمله هفت قهرمانی تور دو فرانس از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ پس گرفته شد. اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری نیز این حکم را تأیید کرد.

مسابقه در ۵ ژوئیه از پاریس آغاز شد و پس از طی ۲۱ مرحله به مسافت ۳۴۲۷ کیلومتر در خاک فرانسه به صورت ساعتگرد، در ۲۷ ژوئیه دوباره به پاریس بازگشت. مسابقه شامل شش مرحلهٔ کوهستانی نیز بود. به مناسبت صدمین سالگرد تور دو فرانس، این دوره تنها در فرانسه برگزار شد.

همچنین در صدمین سالگرد برگزاری، مسیر سال ۱۹۰۳ بازسازی شد. جایزه‌ای برای بهترین رکابزن در مراحلی که خط پایان آنها مانند تور ۱۹۰۳ بود (شامل لیون، مارسی، تولوز، بوردو، نانت و پاریس) اهدا شد. تور دو فرانس ۲۰۰۳ برندهٔ جایزه شاهدخت آستوریاس برای ورزش شد.

۱۹۸ رکابزن از ۲۲ تیم در مسابقه شرکت کردند. نخستین بخت قهرمانی لانس آرمسترانگ بود که به دنبال کسب پنجمین قهرمانی بود. رقیبان اصلی او، ایوان باسو، جیلبرتو سیمونی، یان اولریش، آیتور گونزالز، ایبان مایو، تایلر همیلتون و خوسبا بلوکی بودند.

تیم‌ها[ویرایش]

انتخاب تیم‌ها در سه مرحله انجام شد. ابتدا در نوامبر ۲۰۰۲ چهارده تیم برتر رده‌بندی اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری به صورت خودکار راه یافتند. چهار سهمیه در ژانویه و چهار سهمیهٔ دیگر در میانهٔ مهٔ ۲۰۰۳ اعطا شد.[۳]

تیم‌های زیر در تور شرکت کردند:

تیم‌های راه‌یافته

تیم‌های دعوت شده

بخت‌های قهرمانی غایب[ویرایش]

چند رکابزن سرشناس از جمله ماریو چیپولینی از تیم دومینا واکانزه و مارکو پانتانی از تیم مرکاتونه اونو به دلیل عدم راه‌یابی تیم‌هایشان از شرکت در تور محروم شدند. غیبت چیپولینی به عنوان قهرمان جهان، شگفت‌آور بود. دلیل برگزار کنندهٔ تور این بود که چیپولینی هرگز نتوانسته‌است تور را به پایان برساند.

مسیر و مراحل[ویرایش]

مشخصات و برندگان مراحل[۴][۵][۶]
مرحله تاریخ مسیر مسافت نوع برنده
پ ۵ ژوئیه پاریس ۶٫۵ کیلومتر تایم تریل انفرادی  Bradley McGee (AUS)
۱ ۶ ژوئیه سن دنی به مو ۱۶۸٫۰ کیلومتر مرحله مسطح  آلساندرو پتاکی (ITA)
۲ ۷ ژوئیه La Ferté-sous-Jouarre به سدان ۲۰۴٫۵ کیلومتر مرحله مسطح  Baden Cooke (AUS)
۳ ۸ ژوئیه شارلویل-مزیر به سن دیزیه ۱۶۷٫۵ کیلومتر مرحله مسطح  آلساندرو پتاکی (ITA)
۴ ۹ ژوئیه ژوینویل به سن دیزیه ۶۹٫۰ کیلومتر تایم تریل تیمی  یواس پوستال (USA)
۵ ۱۰ ژوئیه تروا، فرانسه به نور (شهر فرانسوی) ۱۹۶٫۵ کیلومتر مرحله مسطح  آلساندرو پتاکی (ITA)
۶ ۱۱ ژوئیه نور به لیون ۲۳۰٫۰ کیلومتر مرحله مسطح  آلساندرو پتاکی (ITA)
۷ ۱۲ ژوئیه لیون به Morzine ۲۳۰٫۵ کیلومتر مرحله دارای کوهستان  ریشار ویرنک (FRA)
۸ ۱۳ ژوئیه سالانش به Alpe d'Huez ۲۱۹٫۰ کیلومتر مرحله دارای کوهستان  Iban Mayo (ESP)
۹ ۱۴ ژوئیه Le Bourg-d'Oisans به گپ ۱۸۴٫۵ کیلومتر مرحله دارای کوهستان  الکساندر وینوکوروف (KAZ)
۱۰ ۱۵ ژوئیه گپ به مارسی ۲۱۹٫۵ کیلومتر مرحله مسطح  Jakob Piil (DEN)
۱۶ ژوئیه ناربون روز استراحت
۱۱ ۱۷ ژوئیه ناربون به تولوز ۱۵۳٫۵ کیلومتر مرحله مسطح  Juan Antonio Flecha (ESP)
۱۲ ۱۸ ژوئیه Gaillac به Cap Découverte ۴۷٫۰ کیلومتر تایم تریل انفرادی  یان اولریش (GER)
۱۳ ۱۹ ژوئیه تولوز به Ax 3 Domaines ۱۹۷٫۵ کیلومتر مرحله دارای کوهستان  کارلوس ساستره (ESP)
۱۴ ۲۰ ژوئیه سن-ژیرون به Loudenvielle ۱۹۱٫۵ کیلومتر مرحله دارای کوهستان  جیلبرتو سیمونی (ITA)
۱۵ ۲۱ ژوئیه بنییر-دو-بیگور به Luz Ardiden ۱۵۹٫۵ کیلومتر مرحله دارای کوهستان  لانس آرمسترانگ (USA)[n ۱]
۲۲ ژوئیه پو روز استراحت
۱۶ ۲۳ ژوئیه پو به بایون ۱۹۷٫۵ کیلومتر مرحله دارای کوهستان  Tyler Hamilton (USA)
۱۷ ۲۴ ژوئیه دکس به بوردو ۱۸۱٫۰ کیلومتر مرحله مسطح  Servais Knaven (NED)
۱۸ ۲۵ ژوئیه بوردو به Saint-Maixent-l'École ۲۰۳٫۵ کیلومتر مرحله مسطح  Pablo Lastras (ESP)
۱۹ ۲۶ ژوئیه Pornic به نانت ۴۹٫۰ کیلومتر تایم تریل انفرادی  David Millar (GBR)
۲۰ ۲۷ ژوئیه Ville-d'Avray به پاریس (شانزه‌لیزه) ۱۵۲٫۰ کیلومتر مرحله مسطح  Jean-Patrick Nazon (FRA)
مجموع ۳۴۲۷[۷]

خلاصه مسابقه[ویرایش]

رقابت در این دورهٔ تور داغ‌تر از دوره‌های پیشین بود. تایلر همیلتون و لوی لایفایمر در اوایل تور زمین‌خوردند. لایفایمر کناره‌گیری کرد و همیلتون با وجود شکستگی ترقوه ادامه داد و چهارم شد.

در آلپ، جیلبرتو سیمونی و استفانو گارتزلی که در جیرو اول و دوم شده‌بودند، نتوانستند با لانس آرمسترانگ و سایر رقیبان اصلی بمانند. خوسبا بلوکی توانست و پیش از زمین‌خوردن در سرپایینی لا ردوت، با اختلاف ۴۰ ثانیه در رتبهٔ دوم بود. الکساندر وینوکوروف در این مرحله پیروز شد و به فاصلهٔ ۲۱ ثانیهٔ آرمسترانگ رسید.

یان اولریش تایم تریل مرحلهٔ دوزادهم را ۹۶ ثانیه سریع‌تر از آرمسترانگ طی کرد و جانشین وینوکوروف در رتبهٔ دوم شد. در پایان مرحلهٔ ۱۴ فاصلهٔ آرمسترانگ با اولریش و وینوکوروف تنها ۱۵ و ۱۸ ثانیه بود؛ ولی در مرحلهٔ ۱۵ به تنهایی با برتری ۴۰ ثانیه نسبت به سایر رکابزنان پیروز شد و اختلاف خود با رقیبان را به بیش از یک دقیقه رساند. رتبه‌های اول تا سوم تا پایان تور دست نخورده ماند و آرمسترانگ در نهایت به پنجمین قهرمانی در تور دست یافت.

دوپینگ[ویرایش]

پس از صرف نظر آرمسترانگ از مجادلهٔ خود با آژانس مبارزه با دوپینگ ایالات متحده در ۲۴ اوت ۲۰۱۲، آژانس اعلام کرد آرمسترانگ را مادام العمر محروم خواهد کرد و هفت قهرمانی او در تور پس گرفته خواهد شد.[۸] همان روز اعلام کردند که همهٔ نتایج آرمسترانگ از ۱ اوت ۱۹۹۸ (از جمله مدال‌ها، عنوان‌ها، پیروزی‌ها، امتیازات و جوایز) پس گرفته می‌شود.[۱] در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۲ اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری این حکم را تأیید کرد و تصمیم گرفت پیروزی‌های پس گرفته شده را به رکابزن دیگری اهدا نکند و رده‌بندی‌ها را تغییر ندهد.[۲]

نتایج نهایی[ویرایش]

رده‌بندی اصلی[ویرایش]

رده‌بندی اصلی نهایی (۱–۱۰)[۵][۹]
رتبه رکابزن تیم زمان
اخراج  لانس آرمسترانگ (USA)[n ۱] یواس پوستال ۸۳:۴۱:۱۲
۲  یان اولریش (GER) Team Bianchi ۱:۰۱+
۳  الکساندر وینوکوروف (KAZ) A white jersey with a red number bib. تیم تلکام ۴:۱۴+
۴  Tyler Hamilton (USA) تیم سی‌اس‌سی ۶:۱۷+
۵  Haimar Zubeldia (ESP) ایوسکالتل-ایوسکادی ۶:۵۱+
۶  Iban Mayo (ESP) ایوسکالتل-ایوسکادی ۷:۰۶+
۷  ایوان باسو (ITA) فاسا بورتولو ۱۰:۱۲+
۸  Christophe Moreau (FRA) کردیت اگریکول ۱۲:۲۸+
۹  کارلوس ساستره (ESP) تیم سی‌اس‌سی ۱۸:۴۹+
۱۰  Francisco Mancebo (ESP) iBanesto.com ۱۹:۱۵+

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ در ۲۴ اوت ۲۰۱۲ آژانس مبارزه با دوپینگ ایالات متحده اعلام کرد آرمسترانگ را از همهٔ مسابقاتی که از سال ۱۹۹۸ شرکت کرده، از جمله تور دو فرانس ۲۰۰۳ رد صلاحیت کرده‌اند.[۱] اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری که مسئول مسابقات بین‌المللی دوچرخه‌سواری است، در ۲۲ اکتبر این حکم را تأیید کرد.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Lance Armstrong Receives Lifetime Ban And Disqualification Of Competitive Results For Doping Violations Stemming From His Involvement In The United States Postal Service Pro-Cycling Team Doping Conspiracy". United States Anti-Doping Agency. 24 August 2012. Retrieved 17 October 2016.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ "Lance Armstrong stripped of all seven Tour de France wins by UCI". بی‌بی‌سی نیوز. BBC. 22 October 2012. Retrieved 17 October 2016.
  3. "Tour de France - July 5-27, 2003". Cyclingnews. Retrieved 15 March 2015.
  4. Augendre 2016, p. 94.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ "90ème Tour de France 2003" (به French). Mémoire du cyclisme. Archived from the original on 1 September 2012. Retrieved 26 September 2016.
  6. Zwegers, Arian. "Tour de France GC Top Ten". CVCC. Archived from the original on 2009-06-10. Retrieved 15 Aug 2011.
  7. Augendre 2016, p. ۱۱۰.
  8. "Lance Armstrong will be banned from cycling by USADA after saying he won't fight doping charges". The Washington Post. 24 August 2012. Retrieved 24 August 2012.
  9. "90th Tour de France - July 5–27, 2003". Cyclingnews.com. 2003. Archived from the original on 9 October 2009. Retrieved 7 October 2009.

پیوند به بیرون[ویرایش]