توالی متمرکزکننده هسته‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

توالی متمرکزکننده هسته‌ای (انگلیسی: Nuclear localization sequence‎) یا سیگنال متمرکزکننده هسته‌ای (انگلیسی: Nuclear localization signal‎) که به‌اختصار «NLS» نامیده می‌شود، یک توالی آمینواسیدی است که پروتئین‌ها را جهت حمل به هستهٔ سلول، نشانه‌گذاری می‌کند.

معمولاً این سیگنال از یک یا چند توالی آمینواسیدی با بارِ الکتریکیِ مثبت همچون لیزین و آرژینین بر سطح پروتئین تشکیل شده‌است و توسط یک گیرنده پروتئینی همچون ایمپورتین آلفا[۱] شناسایی می‌شود. نتیجهٔ نهایی این فعل‌وانفعالات، جابجایی و انتقالِ پروتئین هسته‌ای از خلالِ مجراهای مخصوصی در پوستهٔ هسته توسط یک فرایند وابسته به انرژی است.[۲][۳]

عملکرد یک پروتئینِ NLS بر خلافِ عملکرد «سیگنال خروج هسته‌ای» است که کارش، نشانه‌گذاری پروتئین‌ها جهت بیرون‌آوردن‌شان از هسته است.

منابع[ویرایش]

  1. Conti E, Kuriyan J (March 2000). "Crystallographic analysis of the specific yet versatile recognition of distinct nuclear localisation signals by karyopherin alpha". Structure. 8 (3): 329–38. doi:10.1016/s0969-2126(00)00107-6. PMID 10745017.
  2. Dingwall C, Robbins J, Dilworth SM, Roberts B, Richardson WD (September 1988). "The nucleoplasmin nuclear location sequence is larger and more complex than that of SV-40 large T antigen". The Journal of Cell Biology. 107 (3): 841–9. doi:10.1083/jcb.107.3.841. PMC 2115281. PMID 3417784.
  3. Newmeyer DD, Forbes DJ (March 1988). "Nuclear import can be separated into distinct steps in vitro: nuclear pore binding and translocation". Cell. 52 (5): 641–53. doi:10.1016/0092-8674(88)90402-3. PMID 3345567.

پیوند به بیرون[ویرایش]