تنب بزرگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

مختصات: ۲۶°۱۵′۴۹٫۹″ شمالی ۵۵°۱۸′۲۲٫۹۶″ شرقی / ۲۶٫۲۶۳۸۶۱°شمالی ۵۵٫۳۰۶۳۷۷۸°شرقی / 26.263861; 55.3063778

جزیره تُنب بزرگ
جغرافیا
مکانخلیج فارس
کشور
استانهرمزگان
شهرستانابوموسی
بخشتنب
اطلاعات جمعیتی
جمعیت۳۸۰ (از ۱۳۹۰)

جزیره تُنب بزرگ (تمب بزرگ) یکی از جزیره‌های ایران در خلیج فارس است. این جزیره براساس تقسیمات کشوری بخشی از شهرستان ابوموسی در استان هرمزگان است.

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

نقشه‌ای از سال ۱۲۷۱ که تنب بزرگ را بخشی از ایران نشان می‌دهد. دو خط‌چین موازی خطوط تلگراف دریایی هستند.

این جزیره با وسعت حدود یازده کیلومترمربع در جنوب جزیره قشم واقع‌شده که از جنوب به جزیره ابوموسی از شرق به عمان و از غرب به تنب کوچک ختم می‌شود.

فاصله این جزیره تا قشم ۳۱ تا تنب کوچک ۱۲ تا ابوموسی ۵۰ و تا جزیره الحمرائ در رأس‌الخیمه ۸۲ کیلومتر است.[۱] این جزیره در فاصله ۲۲٫۵ کیلومتری (۱۴ مایلی) از جنوب‌غربی جزیره قشم، در فاصله ۱۵۶ کیلومتری (۹۷ مایلی) از شهر بندرعباس، مرکز استان هرمزگان و در فاصله ۴۳٫۵ کیلومتری (۲۷ مایلی) از شمال‌شرق جزیره ابوموسی واقع شده‌است. طول و عرض آن ۹/۳ در ۷۵/۳ کیلومتر و مساحت آن ۳/۱۰ کیلومتر مربع می‌باشد و مرتفع‌ترین نقطه جزیره تنب بزرگ ۵۳ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.

این جزیره میانَ ۳۴°۵۵ وَ ۲۸°۵۵ طول غربی وَ ۳۰°۲۶ وَ ۳۴°۲۶ عرض شمالی، و در ۳۱ کیلومتری جنوب جزیره قشم واقع است و این کوتاهترین فاصله جزیره تنب با خاک اصلی ایران است. فاصله این جزیره از بندر لنگه کمتر از ۵۰ کیلومتر و از جزیره ابوموسی حدود ۵۳ کیلومتر است.[۲]

تنب بزرگ در پانزده کیلومتری شمال خط مُنَصِّف خلیج فارس (خط میانی محاسبه شده نسبت به دو کرانه ایرانی و عربی در شمال و جنوب) قرار دارد و فاصله‌اش با نزدیک‌ترین کرانه‌های امارات متحده عربی (جزیره حمرا/ جزیره الحمراء از امیرنشین رأس‌الخیمه) ۶۹ کیلومتر است. این جزیره تقریباً گِرد و قطر آن در حدود چهار کیلومتر است. خاک جزیره شنی و خشک است. این جزیره تپه‌هایی دارد که بلندترین آن‌ها (ارتفاع: ۵۳ متر) در بخش شمالی واقع است. بخش جنوبی هموار، و مناسب‌ترین لنگرگاه جزیره است. در این بخش گیاهان صحرایی می‌روید که به مصرف چرای دام‌های محلی می‌رسد. (کتاب جزیره تاریخی تنب بزرگ-انتشارات تعالی اندیشه - تهران)

نام[ویرایش]

تنب و تمب در منابع ایرانی و خارجی بکار رفته و درست‌تر آن تمب واژهٔ فارسی سره‌ای است که در گویش‌های محلی نیمروز ایران شامل اچمی، بندری، تنگستانی و دشتستانی به معنای تپه و تَل به کار می‌رود.[۳] از آنجا که دریانوردان محلی در هنگام نزدیک شدن به این جزایر آن‌ها را به شکل تپه‌ای در میان آب می‌دیدند، هر دو جزیره را تمب نامیدند. هنوز هم مردم ساحل‌نشین بندرعباس و بندر لنگه جزیرهٔ بزرگ‌تر را در گویش محلی تمب گپ، به معنای تمب بزرگ و جزیرهٔ کوچک‌تر را تمبو به معنای تمب کوچک می‌نامند. املای صحیح و فارسی آن نیز تمب است و در کهن‌ترین نوشته اروپایی نیز این نام به صورت تمون و تمبو یادشده‌است. در نامه‌نگاری‌های اداری دوره پایانی قاجار نیز این جزایر به نام «تامب» و تمب یاد شده‌است. برای وجود مارهای سمی خطرناک در تنب بزرگ این جزیره تنب مار نیز خوانده شده‌است.[۴] کهن‌ترین متن تاریخی که در آن نام «تمب» آمده، کتاب «الفوائد فی اصول علم البحر و القواعد» اثر ابن ماجد، دریانورد مشهور سده‌های ۹–۱۰ق است.[۵]

پیشینه موضوع مالکیت[ویرایش]

جزایر سه‌گانه در دروه قاجار[ویرایش]

سند تأکید حاکمیت ایران بر جزایر سه‌گانه در زمان ناصرالدین شاه در سال ۱۸۸۷م

سلمان قاسمیان با رجوع به هوشنگ مهدوی می‌نویسد:

«تجدید حاکمیت ایران بر لنگه در سال ۱۸۸۷م/۱۳۰۵ ه‍. ق، و تحقیقات احمد خان دریابیگی و فرستادن این موارد به دربار ناصر الدین شاه و صدر اعظم او - امین السلطان از دیدگاه مقامات انگلیسی یک شوک سیاسی بود. نماینده سیاسی که مخفیانه از این نامه آگاهی یافته بود، آن را برای وزیر مختار انگلستان در تهران فرستاد. آنچه از این بر می‌آید این نخستین سندی است که ایران به گونه‌ای رسمی بر حاکمیت دیرین خود بر جزایر تأکید نموده و به دست مقامات انگلیسی رسانیده است. این نامه مقامات انگلیسی را نسبت به آینده موقعیت خود در خلیج فارس نگران نمود. همزمان، پرچم ایران بر سیری برافراشته شد. شارجه نیز حضور نیروهای ایرانی در این جزیره را مورد اعتراض قرار داد. این اعتراض با در خواست انگلستان از ایران مبنی بر پایین آوردن پرچم خود از این جزیره همراه بود. اما انگلستان در سال ۱۸۸۸م/۱۳۰۵ ه‍.ق موقعیت ایران در سیری را به رسمیت شناخت و نسبت به اعلامیه ایران که جزایر چهارگانه را جزئی از سرزمین خود دانسته بود اعتراضی ننمود. وزیر مختار انگلستان در تهران نیز در ژوئیه همان سال موضع ایران را پذیرفت و به علاوه نسخه‌ای از نقشه ۱۸۸۶ م/۱۳۰۳ه‍. ق، شعبه اطلاعات وزارت جنگ انگلستان که در آن جزایر مذکور به رنگ خاک ایران بود را به شاه داد.[۱۳]شاه در جواب او گفت که این نقشه مانع از بحث ما به نفع شیوخ متصالح است. این نقشه در سال ۱۸۹۱ م/۱۳۰۸ ه‍.ق چاپ دوباره شد. در سال‌های ۱۸۹۲ م/ ۱۳۰۹ ه‍.ق و ۱۸۹۷ م/۱۳۱۴ه‍.ق به دستور لرد کرزن نقشه‌هایی از ایران تهیه شد و در این‌ها نیز جزایر یاد شده بخشی خاک ایران هستند.»[۶]

جزایر ابوموسی، تمب بزرگ و کوچک در نقشه ایران و توران در دوره قاجاریه که توسط آدولف اشتیلر ترسیم شده‌است. رنگ جزایر در نقشه، مالکیت آن‌ها را برای ایران ثابت می‌کند.

نامه مظفرالدین شاه در رابطه با تمب و ابو موسی در سال ۱۹۰۴

در این حال، مظفرالدین شاه طی فرمانی توسط عین الدوله صدر اعظم به وزیر امور خارجه مورخ ۲۲ ربیع‌الثانی ۱۳۲۲ [۶ ژوئیه ۱۹۰۴م / ۱۵ تیر ۱۲۸۳] نوشت:

«در خصوص تمب و ابوموسی… با این که دولت علیه این دو محل را که ملک ثابت خود می‌داند… و از دریابیگی و معین‌التجار هم که احتمال قوی می‌رود مستندات این کار را بدانند یا بتوانند تحصیل نمایند هم جداً خواهید خواست که هر سندی بتوانند به دست بیاورند یا دلیلی اقامه نمایند به اطلاع جناب مستطاب عالی برسانند که به لندن مرقوم بنمایید…"[۷]

مالکیت جزیره تنب در حال حاضر[ویرایش]

استقبال شیخ محمد القاسمی، حاکم شارجه از فرماندهان ارتش ایران در ناو آرتمیس در روز بازگشت جزایر تنب و ابوموسی به ایران- آذر ۱۳۵۰/۱۹۷۱.

اکنون مالکیت جزیره ابوموسی به همراه جزایر تنب در دست ایران است. با خروج نیروهای انگلیسی بر اساس قطعنامه‌های سازمان ملل برای استعمارزدایی سرزمین‌های استعماری باید به کشور مادر برمی‌گشت و به هنگام اعمال مجدد حاکمیت ایران بر این جزیره، سه نفر از افراد نیروی دریایی شاهنشاهی ایران، با شلیک غیرمنتظره نگهبانان عرب محلی، کشته شدند.[۸]

در هنگام بازپس‌گیری جزایر سه‌گانه پس از ۶۸ سال اشغال توسط بریتانیا و ورود ارتش ایران به تنب بزرگ، در حالی که نیروهای ایران بدون سلاح و بدون حالت جنگی به سمت پاسگاه پلیس رفته تا شرطه‌ها تسلیم شوند، به یک باره با تیراندازی یک مسلسل، سه تن به نام‌های سروان رضا سوزن چی، مهناوی یکم حبیب‌الله کهریزی و ناوی وظیفه آیت‌الله خانی در پی شلیک نیروهای انتظامی (شرطه‌های) رأس‌الخیمه کشته شدند و «علی قربان روزبهانی» زخمی شد. در نتیجه نیروهای ایرانی به مقابله پرداخته و یک پلیس پاسگاه نیز کشته شد و دیگر نیروهای عرب تسلیم شدند. به احتمال فراوان دلیل اصلی درگیری در تنب بزرگ، ناآگاهی تعمدی پلیس محلی از موضوع بود که حاکم رأس‌الخیمه می‌بایست به آنان خبر می‌داد.[۹]

وضعیت مسکونی[ویرایش]

در قسمت‌های نیمروز باختری این جزیره و در نزدیکی سواحل آن خانه‌های مسکونی از راه چندین خیابان و جاده به هم پیوسته‌اند که به آن شهرک گفته می‌شود. شهرک محل اقامت خانواده‌های نظامیان ایرانی و کارکنان ادارات دولتی مانند بیمارستان، برق، آب، بخشداری و.. مستقر است. هم چنین در این شهرک بخش‌های تجاری و فروشگاه نیز وجود دارد. این جزیره دارای موج شکن ، فرودگاه واسکله نسبتاً بزرگی است. این جزیره کاملاً نظامی است و یگان‌هایی از ارتش ایران و سپاه پاسداران در آن جا هستند. در این جزیره معدن خاک سرخ نیز وجود دارد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «چرا جزایر سه‌گانه مهم هستند +عکس - سایت خبری تحلیلی تابناک - اخبار ایران و جهان». TABNAK. ۲۰۱۶-۰۳-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۶-۰۳-۱۹.
  2. «جزیره تنب بزرگ». مرکز مطالعات خلیج فارس.
  3. Washington, 1959; Kamioka, K. , Lārestāni Studies 1, Tokyo, 1978; Kelly, J. B. , Britian and the Persian Gulf, Oxford, 1968. p.26.
  4. دائرةالمعارف بزرگ اسلامی بایگانی‌شده در ۶ دسامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine: جلد ۱۶. سرواژه: تنب، جزایر. نوشته محمدباقر وثوقی.
  5. همان.
  6. مهدوی، هوشنگ. (۱۳۵۵)، عبدالرضا هوشنگ، تاریخ روابط خارجی ایران، تهران، سیمرغ
  7. انطباق اصل سرزمین بلاصاحب و توجیه بریتانیا در اشغال جزایر ایرانی تنب و ابوموسی در سال ۱۲۸۲ (۱۹۰۳م) و پیامدهای آن. دکتر نقی طبرسا. دانش سیاسی، مقاله ۳، سال اول، شماره ۲، زمستان ۱۳۸۴
  8. مجله خواندنیها. ۱۳ آذر ۱۳۵۰
  9. حاکمیت تاریخی ایران بر جزایر تنب و بوموسی، ص ۸۹.

منابع[ویرایش]

Greater and Lesser Tunbs
Disputed islands
Other names: Persian: تنب بزرگ و تنب کوچک‎ (Tonb-e Bozorg or Tonb-e Kuchak)
Arabic: طنب الكبرى وطنب الصغرى‎ (Tunb el-Kubra and Tunb el-Sughra)
Strait of Hormuz.jpg
Greater and Lesser Tunbs islands in the Persian Gulf
Geography
LocationPersian Gulf
CoordinatesGreater: 26°15′N 55°16′E / 26.250°N 55.267°E / 26.250; 55.267
Lesser: 26°14′N 55°08′E / 26.233°N 55.133°E / 26.233; 55.133
Total islands2
AreaGreater: 10.3 km2 (4.0 sq mi)
Lesser: 2 km2 (0.77 sq mi)
Administered by
Iran Iran
ProvinceHormozgan Province
Claimed by
United Arab Emirates United Arab Emirates
EmirateRas al-Khaimah
Demographics
Populationaround 300[1]

Greater Tunb and Lesser Tunb (Persian: تنب بزرگ و تنب کوچک‎, Tonb-e Bozorg and Tonb-e Kuchak, Arabic: طنب الكبرى و طنب الصغرى‎, Tunb el-Kubra and Tunb el-Sughra) are two small islands in the eastern Persian Gulf, close to the Strait of Hormuz. They lie at 26°15′N 55°16′E / 26.250°N 55.267°E / 26.250; 55.267 and 26°14′N 55°08′E / 26.233°N 55.133°E / 26.233; 55.133 respectively, some 12 kilometres (7.5 mi) from each other and 20 kilometres (12 mi) south of the Iranian island of Qeshm. The islands are administered by Iran as part of its Hormozgan Province, but are also claimed by the United Arab Emirates as a territory of the Emirate of Ras al-Khaimah.[2]

Greater Tunb has a surface of 10.3 km2 (4.0 sq mi). It is known for its red soil. There are conflicting descriptions about its population: While some sources state there are between a few dozen and a few hundred inhabitants,[3] others describe the island as having no native civilian population.[4] There is reported to be an Iranian garrison and naval station, an aircraft runway,[5] a fish storage facility and a red-soil mine. Lesser Tunb has a surface of 2 km2 (0.77 sq mi) and is uninhabited with the exception of a small airfield, harbour, and entrenched Iranian military unit.

Toponymy

The toponymy of Tonb is in all likelihood of Persian origin. In the local Persian dialect(s) of southern Persia, the noun Tomb andTonb, with its diminutive Tonbu or Tombu, as it applied to Lesser Tonb (Nāmiuh or Nābiuh Tonb), means “hill” or “low elevation” (cfr. Medieval Latin tumba and Ancient Greek tymbos, with the same meaning, roots for "tomb"). The terms have the same meaning in the larger Dari Persian language system; this explains in part the traces of tonb and tonbu in the toponyms found in the Bushehr and Lengeh regions, some 300 miles (480 km) apart. There are other toponyms such as Tonb-e Seh in Tangestān and Tonbānu on Qeshm island.[6]

Etymologically, the word TNB is also a proper Arabic word, which means to anchor, according to the Medieval Arab linguist Ibn Fares.[7]

Dispute

Reference to Great Tonb as an Iranian island is found in Ibn Balkhi's 12th-century Farsnameh and Hamdallah Mustawfi Kazvini's 14th-century Nuzhat al-Qulub. The Tonbs were dominions of the Kings of Hormuz from 1330 or so until Hormuz's capitulation to the Portuguese in 1507. The Tonbs remained a part of the Hormuzi-Portuguese administration until 1622, when the Portuguese were expelled from the Persian littoral by the Persian central government. During this period, the human geography, commerce, and territorial administration of the Tonbs, along with Abu Musa and Sirri islands, became intimately connected with the Province of Fars, notably the Persian ports of Bandar Lengeh and Bandar Kang, and the nearby Qeshm and Hengam islands.[3]

It has been remarked, in the context of the limits of the Persian empire in the Persian Gulf in the middle of the 18th century, that "[a]ll the islands off the Persian coast, from Kharqu and Kharaq in the north to Hormoz and Larak in the south, were rightly Persian, though many were in the hands of Arab tribes". Consistent with this, the British in 1800 were also of the belief that "[a]lthough the King exercises no positive authority over any of the islands of the Persian Gulf, those on the northern shore are all considered as part of the Empire".[6]

An 1804 map of German origin[citation needed] showed the southern coast of Iran as the habitat of the "Bani Hule" tribe and the islands, coloured in the same orange, were designated as "Thunb unbenohul". The "Bani Hule" or Howalla were a loosely defined grouping of peoples of distant Arab origin but with longstanding residence on the Iranian coast. Regardless of the spelling of the toponym as "Tonb", be it from the Arabic tÂonb (abode) or from the Persian tonb (hill), the attribution to the larger island of this epithet highlighted the islands' intimate association with the Persian coast and its inhabitants. One of the clans belonging to the Howalla or "Bani Hule" of the Persian coast was that of the Qasimi. Their Arab tribal origins are not as clearly established as is, however, their Persian geographical origin immediately prior to their rise to notoriety in the lower Persian Gulf.[clarification needed] This occurred in the 18th century.[6]

18th century

During the 1720s, the Qasami had emigrated from the Persian coast and established themselves as a force in Sharjah and Julfar (Ras al-Khaimah, now part of UAE). In the period 1747–59, a branch of the Qasemi from Sharjah established itself on the Persian littoral, but it was expelled in 1767. By 1780, the Qasemi branch was re-established on the Persian coast and began to feud with other coastal tribes over pasturage in the islands off Langeh. The Iranian argument for the ownership of the disputed islands is that the Qasami controlled the islands while they were located on the Persian coast, not when they later emigrated to the UAE coast. In April 1873, the islands were reported as a dependency of the Persian Fars province to the British Resident, which the Resident acknowledged. In the period 1786–1835 the official British opinion, surveys, and maps identified the Tonbs as part of Langeh, subject to the government of the province of Fars. Chief among them were the works of Lt. John McCluer (1786), political counselor John Macdonald Kinneir (1813), and Lt. George Barns Brucks (1829).[6]

19th century

A map by Adolf Stieler showing Abu Musa and Greater and Lesser Tunbs.

In 1835, the Bani Yas attacked a British ship off Greater Tonb. In the ensuing maritime peace arranged by the British Political Resident Samuel Hennell, a restrictive line was established between Abu Musa and Sirri islands, and pledges were obtained from the tribes of the lower Persian Gulf not to venture their war boats north of the line. In view of Sirri and Abu Musa being pirate lairs themselves, Hennell's successor, Major James Morrison, in January 1836, modified the restrictive line to run from Sham on the Trucial Coast to a point ten miles south of Abu Musa to Sáir Abu Noayr island. In either of its configurations, the restrictive line placed the Tonbs outside of the reach of the war boats of the Qasemi, Bani Yas, and other tribes of the lower Persian Gulf. The 1835 maritime truce was made permanent in 1853 after a series of earlier extensions. Force being no longer a viable option for settlement of disputes, especially on the part of the Qasemi of the lower Persian Gulf, the enforcement of Qasemi's claims to islands such as Abu Musa and Greater Tonb became a subject for the British colonial administration in the Persian Gulf. In that context, the Resident and its agents on several occasions (1864, 1873, 1879, 1881) had been seized with the question of the ownership of the Tonbs, but the British government had refused to go along with the claims of the Qasemi of the lower Persian Gulf.[6]

In the period 1836–86, the official British surveys, maps, and administrative reports continued to identify the Tonbs as part of Langeh, subject to the government of Fars province. Among them were the works of Lt. Colonel Robert Taylor (1836), the Resident A.B. Kemball (1854), the Resident Lewis Pelly (1864), The Persian Gulf Pilot (1864), an admiralty publication, the 1870 (second) edition of The Persian Gulf Pilot, and the 1886 Map of Persia, which was issued by the intelligence branch of the British war office and showed the Tonbs in the colour of Persia.[6]

Until this date (1886), the British acknowledged Persian ownership of the islands. In February 1887, the Persian central government reorganised the ports of Bushehr, Langeh, and Bandar Abbas, together with their dependent districts and islands, into a new administrative unit called the Persian Gulf Ports and placed it under the charge of a member of the Qajar royal family, dissolving the Qasami governorship later in September. These and other Persian actions prompted the British to change their stance on the ownership of the islands due to suspicion that the new Persian policy was influenced by German and Russian interests. By August 1888, Britain decided to acquiesce in the Persian actions on Sirri, leaving alone the concerns over Tonb, even though the Persian government's rebuff of the British protests had coupled their claim to Sirri with one to Tonb). The British regard for the Persian claim to Sirri (and perhaps Tonb) was affected significantly by the depiction of the Tonbs and Serri in the same colour as that of Persia in the 1886 Map of Persia, which Naser-al-Din Shah Qajar of Persia now astutely cited against the British when they protested the Persian actions on Sirri. The British acquiescence in the Persian claim to Serri demeaned the very theory on which the protest had been based.[6]

The Qasemi administrators of Langa were of the same original stock as the Qasemi of the lower Persian Gulf; however, their rise on the Persian littoral and to the political administration of Langa and its dependencies were attributable primarily to their distance from the politics and piratical activities of their kinsmen in Sharjah and Ras al-Khaimah . Consequently, when the British government pacified the tribes of the lower Persian Gulf, which it had labelled as "pirates" (hence the term "Pirate Coast") in a series of naval engagements in the early 19th century, and then exacted from them a general surrender in 1820 and a maritime truce in the 1830s (hence the term "Trucial" Shaikhdoms), the Qasemi of the Persian coast were spared the ravages and humiliation suffered by their namesake in the lower Persian Gulf. The view that the Qasemi of Langeh had administered the Tonbs, Abu Musa, and Serri islands as the lieutenants of the Qasemi of the lower Persian Gulf was rebutted in later years by a legal adviser at the British foreign office in 1932 and the head of its eastern department in 1934.[6]

Besides the Persian territorial and political ambitions in the Persian Gulf, in the period 1888–1903 the British government was worried equally about French intrigues, and Russian and German naval and economic interests in the region. It had already been determined by the British that the Persian actions on Sirri and elsewhere in the Persian Gulf were inspired by Russia. In pursuit of a forward policy based on Curzon's views, which included the marking of the territories under their direct and indirect colonial control, the British government undertook a project to erect flagstaffs in a number of locations in the Persian Gulf.

In the pursuit of British imperial considerations, the lack of regard for Persian sensibilities was no problem. Already, in 1901, a British government memorandum openly suggested that, where strategic necessity required, Britain would seize any of the Persian islands, and in March 1902 Curzon recommended that the British navy hoist a flag on Qeshm island in the case of necessity. On June 14, 1904, the Persian government removed its presence from Abu Musa and Greater Tonb subject to the reservations, as reported by the British minister. In a note to the British minister, the Persian foreign minister stated that neither party should hoist flags in the islands until the settlement of the question of ownership, but the sheikh of Sharjah hoisted their flags three days later. In the Iranian annals of the diplomatic history of the Tonbs and Abu Musa, the Persian agreement to withdraw from the islands on 14 June 1904, subject to reservations, is known as the "status quo agreement." The re-flagging of the islands by Sharjah three days after the withdrawal of the Persians violated the status quo agreement, rendering moot the legal relevance of any subsequent presence and activity by Sharjah on the islands and also any by Ras al-Khaimah with respect to the Tonbs from 1921 onward.[6]

20th century

During the 20th century, several attempts at negotiations were made. On 29 November 1971, shortly before the end of the British protectorate and the formation of the UAE, Iran seized semi-control of Abu Musa under an agreement of joint administration together with Sharjah, with both sides nominally upholding their separate claims. A day later, on 30 November 1971, Iran forcibly seized control of the Tunb Islands and Abu Musa, against the resistance of the tiny Arab police force stationed there. The Iranians were instructed not to open fire, and the first [8] shots came from the Arab resistance which killed four Iranian marines and injured one.[citation needed] In his book Territorial foundations of the Gulf states, Schofield states that according to some sources, the Arab civilian population of Greater Tunb of about 120 was then deported to Ras Al Khaimah, but according to other sources the island had already been uninhabited for some time.[9]

Present situation

In the following decades, the issue remained a source of friction between the Arab states and Iran. The Cooperation Council for the Arab States of the Gulf repeatedly declared support for the UAE claims. Bilateral talks between the UAE and Iran in 1992 failed. The UAE have attempted to bring the dispute before the International Court of Justice,[10] but Iran refuses to do so. Tehran says the islands always belonged to it as it had never renounced possession of the islands, and that they are an integral part of Iranian territory.[11] The emirate of Ras al-Khaimah argue that the islands were under the control of Qasimi sheikhs, a branch of which administered the port of Bandar Lengeh for the Persian government from ca. 1789 to 1887,[6] and UAE as the successor to the tribal patrimony of the tribe, may inherit their rights. Iran counters by stating that the local Qasimi rulers during a crucial part of the previous centuries were actually based on the Iranian, not the Arab, coast, and had thus has been Persian subjects.[12] The UAE refers to the islands as "occupied".[13]

See also

Notes

  1. ^ Journal of Middle Eastern geopolitics: Volume 2; Volume 2 (2007), Università degli studi di Roma "La Sapienza." Dipartimento di studi geoeconomici statistici storici per l'analisi regionale, Università degli studi di Roma "La Sapienza." Dipartimento di studi geoeconomici statistici storici per l'analisi regionale, page 68
  2. ^ Vaidya, Sunil K. (2009-04-09). "UAE gets strong backing in island dispute with Iran". Gulf News. Archived from the original on 5 May 2009. Retrieved 15 June 2009.
    - Henderson, Simon (7 December 2007). "Unwanted Guest: The Gulf Summit and Iran". The Washington Institute For Near East Policy. Retrieved 15 June 2009.
    - "Abu Musa and the Tumbs: The Dispute That Won't Go Away, Part Two". The Estimate. 4 August 2001. Retrieved 15 June 2009.
  3. ^ a b Guive Mirfendereski
  4. ^ Radio Free Europe
  5. ^ https://www.google.com/maps/place/26%C2%B014'51.0%22N+55%C2%B013'24.0%22E/@26.2556513,55.3112294,1364m/data=!3m1!1e3!4m5!3m4!1s0x0:0x0!8m2!3d26.2475!4d55.223333?hl=en
  6. ^ a b c d e f g h i j "TONB (GREATER AND LESSER)". Encyclopædia Iranica. Retrieved 11 July 2010.
  7. ^ http://shamela.ws/browse.php/book-21710#page-1438 Archived 2017-07-12 at the Wayback Machine Accessed 13 April 2018
  8. ^ Life and memoirs of Amir Abbas Hoveyda, Eskandar Doldam, Tehran, Golfam publication, ISBN 964634500X
  9. ^ Schofield, Richard. "Borders and territoriality in the Gulf and the Arabian peninsula during the twentieth century". In: Schofield (ed.) Territorial foundations of the Gulf states. London: UCL Press, 1994. 1–77. References on p. 38.
  10. ^ Heidelberg Institute for International Conflict Research Archived 2008-02-29 at the Wayback Machine
  11. ^ Safa Haeri
  12. ^ Schofield: 35–37
  13. ^ "Islands issue mars Iran-UAE ties, Abdullah tells FNC", Gulf News, 20 April 2010

References

Coordinates: 26°14′51″N 55°13′24″E / 26.24750°N 55.22333°E / 26.24750; 55.22333