خاور نزدیک باستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
نقشهٔ خاور نزدیک باستان
خاور نزدیک باستان
Portal:Ancient Near East
مناطق و ایالات
میان‌رودان • سومریان • اکد • آشوریه • تمدن بابل • امپراتوری آشوری نو • امپراتوری بابل نو •

مصر • مصر باستان
ایران • شاهنشاهی هخامنشی • ایلام (تمدن) • ماد
آناتولی • هیتی‌ها • هوری‌ها • ممالک سوری-هیتی • اورارتو
شام (سرزمین) • تاریخ قوم اسرائیل • فنیقی‌ها

دوره‌های باستان‌شناسی
گاه‌شناسی • عصر برنز • فروپاشی عصر برنز • عصر آهن
زبان‌ها
زبان اکدی • زبان آرامی • آشورشناسی • خط میخی • زبان عیلامی • عبری توراتی • زبان هیتی • زبان هوری • زبان فنیقی • زبان سومری • زبان اورارتویی
ادبیات
ادبیات اکدی • متون هیتی • ادبیات سومری
اسطوره شناسی
اساطیر بابلی • اساطیر هیتی • اساطیر بین‌النهرین • اساطیر مصر
مباحث دیگر
قانون آشوری • نجوم بابلی • قانون بابلی • ریاضیات بابلیان • قانون به خط میخی

خاور نزدیک باستان گهوارهٔ کهن‌ترین تمدن‌ها و دربرگیرندهٔ خاورمیانهٔ کنونی، میان‌رودان (عراق، جنوب باختری ایران، جنوب شرقی ترکیه، شمال شرقی سوریه و کویت کنونی)، مصر باستان، ایران باستان (شامل عیلام و تاریخ ایرانآناتولی، سرزمین کوهستانی ارمنستان، شام، قبرس و شبه‌جزیره عربستان می‌باشد. مطالعات مربوط به این برهه در زمینه‌های باستان‌شناسی خاور نزدیک و تاریخ باستان انجام می‌پذیرد. در ظاهر تاریخ این جغرافیا سنتاً از هزاره چهارم (پیش از میلاد) و با سومریان آغاز می‌شود اما در واقع آثاری کشف شده در چغامیش (دزفول) نشان از تمدنی بسیار قدیمی تر(۷۰۰۰ سال ق. م) و بسیار قدیمی تر از سومریان و اعصار برنز و آهن را دربرمی‌گیرد.

خاور نزدیک باستان را یکی از نقطه‌های رشد بشری می‌دانند. پیشرفت کشاورزی، قشربندی، پدیداری دولت مرکزگرا، ادیان و جنگ‌های سازماندهی‌شده، نخستین امپراتوری‌ها و … از اینجا آغاز شدند. همچنین این منطقه را مهد اختراع موسیقی، دریانوردی، خط، حقوق، چرخ، اخترشناسی و ریاضیات می‌دانند.

دیوارنگاری غار دوشه، خرم‌آباد لرستان، حدود هزاره هشتم پیش از میلاد
پرچم برنزی کشف شده در منطقه شهداد نزدیک کرمان، ایران، هزاره سوم پیش از میلاد

در طول تاریخ، مهاجرت‌های انسانی و جابجایی انسان‌ها همواره به دلیل دستیابی به شرایط بهتر برای زندگی بوده‌است، در دوران باستان این شرایط بهتر عبارت از آب فراوان‌تر و خاک حاصلخیزتر برای کشاورزی بوده‌است. به عنوان نمونه‌ای از این‌گونه مهاجرت‌ها می‌توان از دو کوچ بزرگ نام برد: نخست، کوچ هندیان آریایی از پیرامون کوهستان‌های هندوکش به سرزمین‌های پنجاب و پیرامون رود سند و دیگری، کوچ ایلامیان و سومریان، به سرزمین‌های باتلاقی تازه خشک شده خوزستان در ایران و میانرودان انجام شده‌است. سومریان اندیشه ایجاد تمدن را با خود تا دره نیل و مصر در آفریقا پیش بردند. از این‌گونه مهاجرت‌ها تمدنهای بزرگ یا گروه‌هایی از تمدنهای بزرگ برخاستند.

تمدن‌های آسیای غربی[ویرایش]

آسیای غربی زادگاه و پیدایشگاه بزرگ‌ترین و نخستین تمدنهای انسانی دوران باستان بود:

کهن‌ترین نشانه‌های تمدن آسیای غربی، مربوطه به ۷۰۰۰ سال ق.م. است که در ایران و شهر چغامیش (دزفول) آثارش کشف شده و همچنین تمدن شهر سوخته در سیستان، تمدن عیلام در خوزستان، تمدن جیرفت در کرمان، تمدن تپه‌حصارِ در دامغان، تمدن تپه سیلک (در کاشان)، تمدن اورارتو (در آذربایجان)، تپه گیان نهاوند، تمدن کاسی‌ها (در لرستان امروز)، و در قسمت‌های شمالی میانرودان، تل حلف در خاور، پیدا شده‌است.

آثار تمدنی مکشوفه در هند - پنجاب و موهنجودارو - نمایانگر تمدن شهری قابل توجهی است که در مقایسه با تمدن میانرودان، اوج آن در ۲۸۰۰ تا ۲۵۰۰ ق.م. بوده‌است. این تمدن از راه سیستان و شوش با تمدن سومر مربوط می‌شده‌است. ویل دورانت، این آثار تمدن را کهن‌ترین آثار تمدن بشر دانسته‌است.

عصر کشاورزی[ویرایش]

دوران نوسنگی را عصر کشاورزی دانسته‌اند. در این دوران، در برخی نواحی آسیای نزدیک (خاورمیانه)، انسان از مرحله جمع‌آوری و شکار به مرحله کشت و اهلی کردن برخی جانوران، انتقال یافت.

ساکنین ایران را قبل از رسیدن ایرانیان می‌توان زیر عنوان کلی کاسپین که دریای خزر بنام آنهاست جمع نمود، کاسپینها کشاورزی می‌کردند. این مردم نخستین کشاورزان جهان بوده‌اند و کشاورزی از سرزمین آن‌ها به خاکهای رسوبی رودخانه‌های سند و سیحون و جیحون و دجله و فرات رسیده‌است.

بین هفت تا هشت هزار سال پیش مراکز روستانشین در چند نقطه از ایران، در منطقه تمدن جیرفت در تمدن تپه سیلک نزدیک کاشان و در اطراف مرودشت و در فاصله کمی از شوش، قدیمیترین شهر موجود دنیا، وجود داشته‌است. از روی یک قسمت از آثار تمدن تپه سیلک، که گمان می‌رود مربوط به هزاره چهارم پ.م. باشد، پیدا شده‌است که اهالی آنجا به بافندگی و کار کردن با فلزات و استعمال مهر و چرخ گوزه گری پی برده بودند.

عصر فلز[ویرایش]

آسیای غربی صحنه‌گذار انسان از مرحله نوسنگی به مراحل استفاده از فلزات مختلف بوده‌است. تعدادی از نخستین کوره‌های ذوب مس در تل ابلیس کرمان مربوط به هزاره پنجم ق.م. بدست آمد و اشیاء مسی شامل سنجاق و درفش، مهر و دستبند و حلقه انگشتر از آن‌ها کشف گردید. قدیمی‌ترین فلزی که مورد استفاده انسان قرار گرفته مس بوده‌است. این فلز در ۴۵۰۰ ق.م. در آسیای غربی مورد استفاده بوده‌است. ایران نخستین سرزمینی است که در آن مردم به استخراج و استعمال فلزات پی برده‌اند.

از اواسط دوران فلز، بجز مس، فلزات دیگری چون قلع، طلا، نقره در چرخه فناوری مردمان آن عصر پدیدار شدند و شاید به این دلیل است که این دوره را دوره فلز نام نهاده‌اند نه دوره مس. برنزهای مشهور به لرستان اهمیت ایران را به عنوان یک مرکز فلزکاری در آسیای غربی باستان بطور روشن نشان می‌دهد.

رویدادی مهم در هزاره سوم پ. م؛ که تأثیرگذار در زندگی ساکنان فلات ایران و خصوصاً دشت خوزستان است عبارت است از کشف فلز آلیاژی مفرغ. از مراکز مهم فرهنگهای عصر مفرغ ایران غرب ایران و حوزه زاگرس مرکزی (لرستان پیشکوه و پشتکوه) بوده‌است. مفرغ ساخته شده در کوهپایه‌های زاگرس به سومر و عیلام صادر می‌شده‌است.

اختراع خط[ویرایش]

دبیرهٔ جیرفت، کهن‌ترین خط یا دبیرهٔ جهان است که حتی کهن‌تر از خط سومری نیز می‌باشد. این دبیره در یکی از سنگ‌نبشته‌های مربوط به شهرنشینی جیرفت ایران یافت شده‌است. بر پایهٔ کاوش‌هایی که به تازگی در کاوشگاه باستانی جیرفت انجام شد، بر خلاف نگر پیشین که سومریان مخترعین خط دانسته می‌شدند، ثابت شد که مردمان تمدن جیرفت ایران نخستین پدیدآورندگان خط (دبیره) در جهان بوده‌اند.[۱][۲]

به قدرت رسیدن حکومت عیلام[ویرایش]

قدرت یافتن سلسله عیلامی پادشاهی اوان در شمال دشت خوزستان مهم‌ترین رویداد سیاسی ایران در هزاره سوم پ.م. است. تا پیش از ورود مادها و پارسها حدود یک هزار سال تاریخ سرزمین ایران منحصر به تاریخ عیلام است.

سرزمین اصلی عیلام در شمال دشت خوزستان بوده. فرهنگ و تمدن عیلامی از شرق رودخانه دجله تا شهر سوخته زابل و از ارتفاعات زاگرس مرکزی تا بوشهر اثرگذار بوده‌است. عیلامیان نه سامی نژادند و نه آریایی آنان ساکنان اولیه دشت خوزستان هستند.

پیدایش شهرنشینی[ویرایش]

شهرهای مهم ایران در هزاره‌های قبل از میلاد عبارتند از: تپه چغامیش دزفول - تپه حسنلو و هفتوان تپه در آذربایجان - تمدن تپه سیلک (در کاشان) - تپه‌حصارِ در دامغان - تپه گیان نهاوند، گودین، کنگاور - شاه‌تپه و تورنگ تپه گرگان - تپه قبرستان بویین زهرای قزوین - شوش، خوزستان - تمدن جیرفت، تپه یحیی و شهداد، کرمان - ملیان، فارس - شهر سوخته در زابل.

پایان عصر مفرغ و کشف آهن (شروع دوره آهن) مقارن است با رویدادهای مهم تاریخی و فرهنگی که در هزاره دوم پ.م. زمینه‌ساز تشکیل سلسله‌ها و ظهور نخستین حکومتهای مستقل در هزاره‌های دوم و اول پ.م. همچون: ماننا، اورارتو، الیپی و ماد و سرانجام امپراتوری وسیع هخامنشی شدند عبارتند از مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران، روی کار آمدن دولتهای مستقل به جای دولت شهرهای پیشین، و تجمع اقوام و قبایل مختلف (مقیم و مهاجر) خصوصاً در مناطق غربی و شمال غربی ایران هستیم که هر کدام قلمرو خاص خود را داشتند. این اقوام در شمال غربی ایران با اورارتو و آشور همسایه شدند.

تاریخ آسیا و تاریخ آسیای غربی، تاریخ فرهنگهای گوناگون است. در دوران باستان، تمدنهای آسیایی، به‌طور کلی، نمایانگر تضاد میان شیوه زندگانی در فرهنگهای یکجانشین (چین، هند، ایران و میانرودان) و اقوام کوچنده ترکستان، فرارود و عربستان بوده‌است.

اولین نشانه‌های تمدن بشری در خاورمیانه

چغامیش شهری از دوران پیش از اختراع خط است و قدمت آن به حدود ۳۴ قرن پیش از میلاد می‌رسد. چغامیش را باید نخستین مرکز در ایران دانست که خط و کتاب، اول بار در آنجا ظاهر شده‌است. وجود چنین تپه‌های باستانی در چغامیش سبب شده که چغامیش را شهری از سپیده دم تاریخ بنامند. هلن جی کانتر

در پناه کوه زاگرس وحدفاصل شهردزفول شوشتر وشوش، تپه‌های میان رودخانه دز و کارون از یک تپه بزرگ و نسبتاً مرتفع و چند تپه کوچک تشکیل شده‌اند. این تپه‌ها روزگاری پوشیده از کوزه شکسته‌های فراوانی بود که پس از نخستین مطالعه و بررسی روشن شد از عهد پیش از خط باقی‌مانده‌اند. شهرچغامیش در جلگه‌ای که جندیشاپور در شمال، چغابنوت در غرب و چغازنبیل در جنوب آن واقع اند و در میان دشتی وسیع قرار دارد. (علیدادی۱۵:۵۶)

هلن کانتور دربارهٔ کاوش‌های چغامیش در موزه ایران باستان و در سال ۱۳۵۱ سخنرانی ای در خصوص چغامیش با عنوان «شهری در سپیده دم تاریخ» ایراد کرده و در آن به این مطلب اشاره کرده‌است:

«در این تپه این واقعیت نهفته‌است که از هفتمین هزاره پیش از عصر، فرهنگهایی در این منطقه بی وقفه جانشین یکدیگر بوده‌اند. از قاعده تا راس این تپه ۱۵ لایه روی هم قرار گرفته‌است. بر خاک زرین آثاری از فرهنگ و تمدن و مدنیت در ۹ هزار سال پیش به چشم می‌خورد این انسانها چگونه می‌زیسته‌اند؟ دربارهٔ اینان نمی‌توان گفت عیلامی بوده‌اند. مردم این شهر کوچک ۷ هزار سال قبل از میلاد از کشاورزی و دامپروری گذران می‌کردند.» (افشار: ۱۷:۱۳۷۳)

حفاری و کاوش‌های علمی[ویرایش][ویرایش]

حفاری و کاوش علمی دراین تپه عظیم باستانی در گذشته انجام شده کاوش‌های علمی تپه چغامیش در سال‌های ۱۳۴۱_۱۳۴۵ه‍.ش._۱۹۶۲_۱۹۶۶م) ادامه یافت و حفاری‌های آن در پاییز ۱۹۶۹ م. (۱۳۴۸ ه‍.ش) دنبال شد. برای اولین بار، چهارمین فصل کاوش‌ها در تپه چغامیش به صورت حفاری‌های مشترک ایران و مؤسسه شرقی دانشگاه کالیفرنیای لس آنجلس انجام پذیرفت. عملیات حفاری هیئت در این فصل از ۲۸ اکتبر ۱۹۶۹ تا اوایل آوریل ۱۹۷۰ م. به طول انجامید. بقایای فشرده استقرار در تپه چوغامیش، بر روی ناحیه‌ای به وسعت بیش از ۵۰ جریب گسترده شده بود. در برخی نقاط، ارتفاع تپه بیش از ۲۰ متر بود که شامل بقایایی از دوره‌های مختلف می‌شد. نتایج حاصل از این حفاری، با توجه به اشیای بدست آمده، از جدیدترین تا کهنترین دورانها، به‌طور اجمال به شرح زیر است: در واقع اگر بر فرض این تپه را مانند کیکی ببیریم و ان را از بالا به پایین نگاه کنیم به ترتیب به دوران‌های مختلف زیر می‌رسیم:

قبرستان دوره جدید که با توجه به گمانه زنی‌های انجام گرفته متعلق به اواخر دوران ساسانی بودند. یافته‌های دوره پارتیها یافته‌های دورههخامنشیان که از آن آثاری جالب توجه بدست آمد همچون گاو کوچکی که بسیار شبیه گاوهای سرستون‌های شناخته شده هخامنشیشوش بود. آثار ایلامیان یافته‌های دوره آغاز ادبیات نیز قابل تأمل بودند همچو خانه‌ها و راه‌های سفالی آب یافته‌های دوره شوش میانی که در ان آثار ومجسمه‌های فراوان یافت شد. لایه مربوط به زمان شوش قدیم لایه مربوط به دوره شوش آرکائیک یا باستانی ظاهراً باستان شناسان در زیر لایه دوره ادبیات باز هم به آثار تمدنی قدیمی تر برخورد کرده‌اند.

امتیاز حفاری این تپه را هیئت مشترک باستان شناسان اعزامی از دانشگاه کالیفرنیا و مؤسسه شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو به سرپرستی پروفسور پینهاوس دلوگاز[۱] به نام مؤسسه اورینال از ایران درخواست کرد. پس از وی دکتر هلن کانتور در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۶ میلادی کاوش کرد. این دانشمندان ۴ بار و به تناوب در تپه‌های چغامیش به کاوش‌های باستان‌شناسی پرداختند.

آثار جالب توجه[ویرایش][ویرایش]

اولین سند دریانوردی جهان[ویرایش][ویرایش]

در میان اشیای مکشوفه، قدیمی‌ترین سند دریانوردی را که ریشه فرهنگی آن به ۶ هزار سال قبل از میلاد برمی گردد کشف شده‌است. این مهر گلین، یک کشتی را با سرنشینانش نشان می‌دهد.

در این کشتی یک سردار پیروز ایرانی، بازگشته از جنگ، نشسته و اسیران زانوزده در جلوی او دیده می‌شوند. همچنین در این مهر یک گاو نر و یک پرچم هلالی شکل هم دیده می‌شوند.

لوح تاریخی موسیقی[ویرایش][ویرایش]

در کاوش‌هایی که از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۶ توسط مؤسسه شرقی دانشگاه شیکاگو انجام گرفت، مُهری به دست آمد که یکی از سندهای مهم تاریخ تکامل موسیقی در تمدن انسان به‌شمار می‌رود. این مهر توسط دو باستان‌شناس از دانشگاه شیکاگو به نام‌های پیناس دلوگاز (pinhas delougaz) و هلن کانتور (Helene Kantor)کشف و در گزارش کاوش آن‌ها معرفی شد. در این گزارش آمده‌است:

«این تصاویر با توجه به ارزشی که از نظر هنری و آگاهی ما نسبت به زندگی این دوران دارند از ارزشهای والایی برخوردارند و به راستی نخستین یافته‌های بشری هستند که ارزش جهانی دارند. یکی از این نمونه‌ها، نخستین سندی است که بشر از موسیقی به شکل سازمان یافته دارد. دراین تصویر گروهی نوازنده نشان داده می‌شوند که در حقیقت پیشرو و نخستین شکل ارکسترهای امروزی را مجسم می‌کند. دراین تصویر چنگ بزرگی مشاهده می‌شود که در پشت سر آن نیمرخ نوازنده‌ای در حال زانو زدن دیده می‌شود. فرد دیگری با دستهای باز در حال طبل زدن به چشم می‌خورد. نوازنده سوم دو آلت شاخ مانند در دست دارد که نشان می‌دهد نوازنده در حال نواختن ساز بادی است که احتمالاً بوق می‌باشد و آن دیگری که در دست دارد ظاهراً نواختنش متفاوت است. نفر چهارم خواننده را در حال آواز خواندن نشان می‌دهد که دستش را زیر گوشش نهاده، این حالت در آواز خوانی مصر باستان مشاهده می‌شود. این شیوه آواز خوانی هنوز در خاورمیانه متداول است؛ بنابراین در این تصویر ارکستری را مشاهده می‌کنیم که سازهای زهی، بادی و کوبه‌ای را دربردارد و خواننده با آن‌ها همکاری می‌کند. اما این ارکستر گوشه‌ای از صحنه اصلی را نشان می‌دهد و نوازندگان به جز طبل زن همه به سمت راست چرخیده‌اند. در برابر، مردی مشاهده می‌شود که روی بالشی نشسته و میزی در جلویش قرار دارد که روی آن خوراکی‌های گوناگون چیده شده‌است و خدمتکار در حال پذیرایی از اوست. می‌توان چنین پنداشت که این تصویر صحنه‌ای را نشان می‌دهد که به مراسم مذهبی بستگی دارد.»(Delouoaz-kantor: 1996)

ابداع اپرا توسط بشر[ویرایش][ویرایش]

در سمت راست تصویر دو تن در حال خرید و فروش یا معاوضه جنسی مشاهده می‌شوند که رعایت پوزیسیون و اکت نمایانگر هنرپیشه بودن آنهاست. با توجه به دو بعدی بودن تصویر این دو فرد در صحنه واقعی در عرض صحنه در حال ایفای نقش خویش در نمایشی با موضوعی اجتماعی و روزمره هستند. می‌توان تصویر فوق را به اولین اجرای اپرا توسط بشر منتسب دانست. در سمت چپ ارکستر متشکل از سازهای بادی، زخمه‌ای و کوبه‌ای ملاحظه می‌گردد و فردی که غرق در تماشای بازی بازیگران همزمان با اجرای ارکستر است که می‌تواند کارگردان یا رهبر ارکستر باشد. (Mohammadkeya Khosravi 2014)

از مهم‌ترین مُهرنگاره‌های خنیاگری (:موسیقی) در جهان؛ باید از آنچه که در «چغامیش» خوزستان برجای مانده، یاد کرد که در سال‌های ۱۹۶۱–۱۹۶۶ میلادی، یافت شده‌است. این مهرنگاره ۳۴۰۰ ساله؛ سیمایی از بزم رامشگران را نشان می‌دهد. در این بزم باستانی، دسته‌ای خنیاگر(:نوازنده) دیده می‌شوند که هر کدام، به نواختن سازی سرگرم هستند. چگونگی نواختن و نشستن این رامشگران، نشان می‌دهد که آنها، نخستین دسته خنیاگران(:ارکستر) جهان هستند. در این گروه رامشگران، می‌بینیم که نوازنده‌ای «چنگ» و دیگری «شیپور» و آن دیگر «تنبک» می‌نوازد. چهارمین رامشگر در این میان، خواننده‌ای است که «آواز» می‌خواند. همچنین در این بزم کهن، آزاده‌ای را می‌بینیم که بر فرشی نشسته و از او پذیرایی می‌شود.[۲] گروه نوازندگان، مُهر بازمانده از چغامیش

مهرهای استوانه‌ای[ویرایش][ویرایش]

گویاترین کشفیات در چغامیش اثر مهرهای استوانه‌ای است. این مهرها قطعات سنگی بودند که روی آن‌ها تصاویری حک شده بود که با این وسیله روی ظروف و غیره علامت گذاری می‌کردند.

یکی از این مهرها پادشاهی را نشان می‌دهد که از جنگ برمی گردد که در قایقی نشسته و عده‌ای اسیر دست بسته در جلوی پاهای او افتاده‌اند. در یک دست فرمانده، گرز و در دست دیگرش ریسمانی است که با آن اسیران را نگاه داشته‌است. در این کشتی تصویر دریانوردی به چشم می‌خورد که یکی از آن‌ها روی دماغه کشتی نشسته و شیئی شبیه علامت یا پرچمی را در دست دارد.

به اعتقاد پروفسور دولوگاز این تصویر نمایشگر یک جنگ دریایی است که به احتمال زیاد در رودخانه‌های داخلی روی داده. چند لوح گلی نیز با اشکالی از نقطه و خط فشرده کشف شده و عقیده بر این است که این‌ها تنها سیستم اعداد بود که به احتمال قوی برای مقاصد حسابداری به کار می‌رفته‌است. اما مشاهده گاو لوح روی این نقش گلی که یکی از جاشوها به مراقبت از آن می‌پردازد حاکی از آن است که فرمانده کشتی از راه دوری برمی گردد و نیز رسم همراه بردن حیوانات زنده در کشتی‌ها از زمان‌های گذشته میان دریانوردان ایرانی خلیج فارس معمول بوده‌است.

صحنه‌ها و موضوع‌هایی که صدها اثر مهر یافته شده در چغامیش را نشان می‌دهند بسیار تنوع دارد. در این نقش‌ها جانور، آدم و دیو هر کدام به فعالیتی سرگرم هستند و ساده‌ترین این طرح‌ها که تنها جانوران و گیاهان را نشان داده از هنر پیشرفته حکاکی روی سنگ حکایت می‌کند. حالت‌های اصلی جانوران با برجستگی‌های دقیق تجسم یافته‌است. در آن‌ها صحنه‌های فعالیت انسانی با واقع بینی ترسیم شده‌است. از جمله در آن‌ها مردانی دیده می‌شوند که بز و گوسفندی را راهنمایی می‌کنند، قسمت‌های خالی صحنه عموماً با ظرف‌هایی پر شده که ظاهراً شبانان و ماست بندان به کار می‌برده‌اند، روی دو قطعه گل که اثر یک مهر منعکس است ۲ زن دیده می‌شود، یکی سمت راست نشسته نخ می‌ریسد و دیگری مشکی دو دهانه را می‌زند.

بخش بزرگی از مهرهای چغامیش موضوع‌های نظامی را نشان می‌دهد. روی دیگر نمونه‌هایی از جنگ‌ها دیده شده‌است. روی یک اثر مهر چهره بزرگ تیراندازی دیده می‌شود که تجهیزات وی جزو به جزو پیداست. این صحنه که تا به امروز در هیچ‌کجا مانندی ندارد گروهی مرد را نشان می‌دهد که با گام‌های فشرده راه می‌روند، گویا یک واحد نظامی آزموده و با انضباط است. همچنین در این تپه تعداد زیادی الواح گلی (شمارشی) و قطعات و ظروف و کاسه‌های سفالی مشهور به «لبه واریخته» که از سفالینه‌های شاخص دوره آغاز کتابت است به دست آمده‌است؛ سفال‌هایی که سخت صیقل یافته و اغلب این سفال‌ها با موضوع‌هایی نقاشی شده که به طرز شگفت‌انگیزی به نسبت آن زمان پیشرفته بوده‌است. سفال‌های دوران‌های بعدی با نقش‌های هندسی تزئین شده که تَنگ هم و با موتیف‌های مخصوص قلم خورده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Press TV - Iran finds world's oldest script
  2. CHN | News

Wikipedia contributors, "Ancient Near East," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ancient_Near_East&oldid=705306712 (accessed February 22, 2016)

  • تاریخ ایران - دکتر خنجی
  • تاریخ ماد. ایگور میخائیلویچ دیاکونوف. ترجمه کریم کشاورز، تهران: نشر امیرکبیر.
  • تاریخ ایران باستان. دیاکونوف، میخائیل میخائیلوویچ. روحی ارباب. انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ دوم ۱۳۸۰
  • مرتضی راوندی: تاریخ اجتماعی ایران. (جلد ۱) ۱۳۵۴
  • کمرون، جرج. ایران در سپیده دم تاریخ. ترجمه حسن انوشه. تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۷۹

The ancient Near East was the home of early civilizations within a region roughly corresponding to the modern Middle East: Mesopotamia (modern Iraq, southeast Turkey, southwest Iran, northeastern Syria and Kuwait),[1] ancient Egypt, ancient Iran (Elam, Media, Parthia and Persia), Anatolia/Asia Minor and Armenian Highlands (Turkey's Eastern Anatolia Region, Armenia, northwestern Iran, southern Georgia, and western Azerbaijan),[2] the Levant (modern Syria, Lebanon, Palestine, Israel, and Jordan), Cyprus and the Arabian Peninsula. The ancient Near East is studied in the fields of Near Eastern archaeology and ancient history.

The history of the ancient Near East begins with the rise of Sumer in the 4th millennium BC, though the date it ends varies. The term covers the Bronze Age and the Iron Age in the region, until either the conquest by the Achaemenid Empire in the 6th century BC, that by the Macedonian Empire in the 4th century BC, or the Muslim conquests in the 7th century AD.

The ancient Near East is considered[3] one of the cradles of civilization. It was here that intensive year-round agriculture was first practiced, leading to the rise of the first dense urban settlements and the development of many familiar institutions of civilization, such as social stratification, centralized government and empires, organized religion and organized warfare. It also saw the creation of the first writing system, the first alphabet (abjad), the first currency in history, and law codes, early advances that laid the foundations of astronomy and mathematics, and the invention of the wheel.

During the period, states became increasingly large, until the region became controlled by militaristic empires that had conquered a number of different cultures.

Concept of Near East

Overview map of the ancient Near East

The phrase "ancient Near East" denotes the 19th-century distinction between Near East and Far East as global regions of interest to the British Empire. The distinction began during the Crimean War. The last major exclusive partition of the east between these two terms was current in diplomacy in the late 19th century, with the Hamidian Massacres of the Armenians and Assyrians by the Ottoman Empire in 1894–1896 and the First Sino-Japanese War of 1894–1895. The two theatres were described by the statesmen and advisors of the British Empire as "the Near East" and "the Far East". Shortly after, they were to share the stage with Middle East, which came to prevail in the 20th century and continues in modern times.

As Near East had meant the lands of the Ottoman Empire at roughly its maximum extent, on the fall of that empire, the use of Near East in diplomacy was reduced significantly in favor of the Middle East. Meanwhile, the ancient Near East had become distinct. The Ottoman rule over the Near East ranged from Vienna (to the north) to the tip of the Arabian Peninsula (to the south), from Egypt (in the west) to the borders of Iraq (in the east). The 19th-century archaeologists added Iran to their definition, which was never under the Ottomans, but they excluded all of Europe and, generally, Egypt, which had parts in the empire.

Periodization

Ancient Near East periodization is the attempt to categorize or divide time into discrete named blocks, or eras, of the Near East. The result is a descriptive abstraction that provides a useful handle on Near East periods of time with relatively stable characteristics.

Copper Age Chalcolithic
(4500 – 3300 BC)
Early Chalcolithic 4500 – 4000 BC Ubaid period in Mesopotamia
Late Chalcolithic 4000 – 3300 BC Ghassulian, Sumerian Uruk period in Mesopotamia, Gerzeh, Predynastic Egypt, Proto-Elamite
Bronze Age
(3300 – 1200 BC)
Early Bronze Age
(3300 – 2100 BC)
Early Bronze Age I 3300 – 3000 BC Protodynastic to Early Dynastic Period of Egypt, settlement of Phoenicians
Early Bronze Age II 3000 – 2700 BC Early Dynastic Period of Sumer
Early Bronze Age III 2700 – 2200 BC Old Kingdom of Egypt, Akkadian Empire, early Assyria, Old Elamite period, Sumero-Akkadian states
Early Bronze Age IV 2200 – 2100 BC First Intermediate Period of Egypt
Middle Bronze Age
(2100 – 1550 BC)
Middle Bronze Age I 2100 – 2000 BC Third Dynasty of Ur
Middle Bronze Age II A 2000 – 1750 BC Minoan civilization, early Babylonia, Egyptian Middle Kingdom
Middle Bronze Age II B 1750 – 1650 BC Second Intermediate Period of Egypt
Middle Bronze Age II C 1650 – 1550 BC Hittite Old Kingdom, Minoan eruption
Late Bronze Age
(1550 – 1200 BC)
Late Bronze Age I 1550 – 1400 BC Hittite Middle Kingdom, Hayasa-Azzi, Middle Elamite period, New Kingdom of Egypt
Late Bronze Age II A 1400 – 1300 BC Hittite New Kingdom, Mitanni, Hayasa-Azzi, Ugarit, Mycenaean Greece
Late Bronze Age II B 1300 – 1200 BC Middle Assyrian Empire, beginning of the high point of Phoenicians
Iron Age
(1200 – 539 BC)
Iron Age I
(1200 – 1000 BC)
Iron Age I A 1200 – 1150 BC Troy VII, Hekla 3 eruption, Bronze Age collapse, Sea Peoples
Iron Age I B 1150 – 1000 BC Neo-Hittite states, Neo Elamite period, Aramean states
Iron Age II
(1000 – 539 BC)
Iron Age II A 1000 – 900 BC Greek Dark Ages, traditional date of the United Monarchy of Israel
Iron Age II B 900 – 700 BC Kingdom of Israel, Urartu, Phrygia, Neo-Assyrian Empire, Kingdom of Judah, first settlement of Carthage
Iron Age II C 700 – 539 BC Neo-Babylonian Empire, Median Empire, fall of the Neo-Assyrian Empire, Phoenicia, Archaic Greece, rise of Achaemenid Persia
Classical antiquity
(post-ANE)
(539 BC – 634 AD)
Achaemenid 539 – 330 BC Persian Achaemenid Empire
Hellenistic & Parthian 330 – 31 BC Macedonian Empire, Seleucid Empire, Kingdom of Pergamon, Ptolemaic Kingdom, Parthian Empire
Roman & Persian 31 BC – 634 AD Roman–Persian Wars, Roman Empire, Parthian Empire, Sassanid Empire, Byzantine Empire, Muslim conquests

History

Prehistory

Chalcolithic

Early Mesopotamia

The Uruk period (c. 4000 to 3100 BC) existed from the protohistoric Chalcolithic to the Early Bronze Age period in the history of Mesopotamia, following the Ubaid period.[4] Named after the Sumerian city of Uruk, this period saw the emergence of urban life in Mesopotamia. It was followed by the Sumerian civilization.[5] The late Uruk period (34–32 centuries) saw the gradual emergence of the cuneiform script and corresponds to the Early Bronze Age.

Bronze Age

Early Bronze Age

Sumer and Akkad

Sumer, located in southern Mesopotamia, is the earliest known civilization in the world. It lasted from the first settlement of Eridu in the Ubaid period (late 6th millennium BC) through the Uruk period (4th millennium BC) and the Dynastic periods (3rd millennium BC) until the rise of Assyria and Babylon in the late 3rd millennium BC and early 2nd millennium BC respectively. The Akkadian Empire, founded by Sargon the Great, lasted from the 24th to the 21st century BC, and was regarded by many as the world's first empire. The Akkadians eventually fragmented into Assyria and Babylonia.

Elam

Ancient Elam lay to the east of Sumer and Akkad, in the far west and southwest of modern-day Iran, stretching from the lowlands of Khuzestan and Ilam Province. In the Old Elamite period, c. 3200 BC, it consisted of kingdoms on the Iranian plateau, centered on Anshan, and from the mid-2nd millennium BC, it was centered on Susa in the Khuzestan lowlands. Elam was absorbed into the Assyrian Empire in the 9th to 7th centuries BC; however, the civilization endured up until 539 BC when it was finally overrun by the Iranian Persians. The Proto-Elamite civilization existed from c. 3200 BC to 2700 BC, when Susa, the later capital of the Elamites, began to receive influence from the cultures of the Iranian plateau. In archaeological terms, this corresponds to the late Banesh period. This civilization is recognized as the oldest in Iran and was largely contemporary with its neighbour, the Sumerian civilization. The Proto-Elamite script is an Early Bronze Age writing system briefly in use for the ancient Elamite language (which was a Language isolate) before the introduction of Elamite Cuneiform.

The Amorites

The Amorites were a nomadic Semitic people who occupied the country west of the Euphrates from the second half of the 3rd millennium BC. In the earliest Sumerian sources, beginning about 2400 BC, the land of the Amorites ("the Mar.tu land") is associated with the West, including Syria and Canaan, although their ultimate origin may have been Arabia.[6] They ultimately settled in Mesopotamia, ruling Isin, Larsa, and later Babylon.

Middle Bronze Age

  • Assyria, after enduring a short period of Mitanni domination, emerged as a great power from the accession of Ashur-uballit I in 1365 BC to the death of Tiglath-Pileser I in 1076 BC. Assyria rivaled Egypt during this period, and dominated much of the near east.
  • Babylonia, founded as a state by Amorite tribes, found itself under the rule of Kassites for 435 years. The nation stagnated during the Kassite period, and Babylonia often found itself under Assyrian or Elamite domination.
  • Canaan: Ugarit, Kadesh, Megiddo
  • The Hittite Empire was founded some time after 2000 BC, and existed as a major power, dominating Asia Minor and the Levant until 1200 BC, when it was first overrun by the Phrygians, and then appropriated by Assyria.

Late Bronze Age

The Hurrians lived in northern Mesopotamia and areas to the immediate east and west, beginning approximately 2500 BC. They probably originated in the Caucasus and entered from the north, but this is not certain. Their known homeland was centred on Subartu, the Khabur River valley, and later they established themselves as rulers of small kingdoms throughout northern Mesopotamia and Syria. The largest and most influential Hurrian nation was the kingdom of Mitanni. The Hurrians played a substantial part in the history of the Hittites.

Ishuwa was an ancient kingdom in Anatolia. The name is first attested in the second millennium BC, and is also spelled Išuwa. In the classical period, the land was a part of Armenia. Ishuwa was one of the places where agriculture developed very early on in the Neolithic. Urban centres emerged in the upper Euphrates river valley around 3500 BC. The first states followed in the third millennium BC. The name Ishuwa is not known until the literate period of the second millennium BC. Few literate sources from within Ishuwa have been discovered and the primary source material comes from Hittite texts. To the west of Ishuwa lay the kingdom of the Hittites, and this nation was an untrustworthy neighbour. The Hittite king Hattusili I (c. 1600 BC) is reported to have marched his army across the Euphrates river and destroyed the cities there. This corresponds well with burnt destruction layers discovered by archaeologists at town sites in Ishuwa of roughly the same date. After the end of the Hittite empire in the early 12th century BC a new state emerged in Ishuwa. The city of Malatya became the centre of one of the so-called Neo-Hittite kingdom. The movement of nomadic people may have weakened the kingdom of Malatya before the final Assyrian invasion. The decline of the settlements and culture in Ishuwa from the 7th century BC until the Roman period was probably caused by this movement of people. The Armenians later settled in the area since they were natives of the Armenian Plateau and related to the earlier inhabitants of Ishuwa.

Kizzuwatna is the name of an ancient kingdom of the second millennium BC. It was situated in the highlands of southeastern Anatolia, near the Gulf of İskenderun in modern-day Turkey. It encircled the Taurus Mountains and the Ceyhan river. The centre of the kingdom was the city of Kummanni, situated in the highlands. In a later era, the same region was known as Cilicia.

Luwian is an extinct language of the Anatolian branch of the Indo-European language family. Luwian speakers gradually spread through Anatolia and became a contributing factor to the downfall, after c. 1180 BC, of the Hittite Empire, where it was already widely spoken. Luwian was also the language spoken in the Neo-Hittite states of Syria, such as Melid and Carchemish, as well as in the central Anatolian kingdom of Tabal that flourished around 900 BC. Luwian has been preserved in two forms, named after the writing systems used to represent them: Cuneiform Luwian, and Hieroglyphic Luwian.

Mari was an ancient Sumerian and Amorite city, located 11 kilometres north-west of the modern town of Abu Kamal on the western bank of Euphrates river, some 120 km southeast of Deir ez-Zor, Syria. It is thought to have been inhabited since the 5th millennium BC, although it flourished from 2900 BC until 1759 BC, when it was sacked by Hammurabi.

Mitanni was a Hurrian kingdom in northern Mesopotamia from c. 1500 BC, at the height of its power, during the 14th century BC, encompassing what is today southeastern Turkey, northern Syria and northern Iraq (roughly corresponding to Kurdistan), centred on the capital Washukanni whose precise location has not yet been determined by archaeologists. The Mitanni kingdom is thought to have been a feudal state led by a warrior nobility of Indo-Aryan descent, who invaded the Levant region at some point during the 17th century BC, their influence apparent in a linguistic superstratum in Mitanni records. The spread to Syria of a distinct pottery type associated with the Kura-Araxes culture has been connected with this movement, although its date is somewhat too early.[7] Yamhad was an ancient Amorite kingdom. A substantial Hurrian population also settled in the kingdom, and the Hurrian culture influenced the area. The kingdom was powerful during the Middle Bronze Age, c. 1800–1600 BC. Its biggest rival was Qatna further south. Yamhad was finally destroyed by the Hittites in the 16th century BC.

The Aramaeans were a Semitic (West Semitic language group), semi-nomadic and pastoralist people who had lived in upper Mesopotamia and Syria. Aramaeans have never had a unified empire; they were divided into independent kingdoms all across the Near East. Yet to these Aramaeans befell the privilege of imposing their language and culture upon the entire Near East and beyond, fostered in part by the mass relocations enacted by successive empires, including the Assyrians and Babylonians. Scholars even have used the term 'Aramaization' for the Assyro-Babylonian peoples' languages and cultures, that have become Aramaic-speaking.[8]

The Sea peoples is the term used for a confederacy of seafaring raiders of the second millennium BC who sailed into the eastern shores of the Mediterranean, caused political unrest, and attempted to enter or control Egyptian territory during the late 19th dynasty, and especially during Year 8 of Ramesses III of the 20th Dynasty.[9] The Egyptian Pharaoh Merneptah explicitly refers to them by the term "the foreign-countries (or 'peoples'[10]) of the sea"[11][12] in his Great Karnak Inscription.[13] Although some scholars believe that they "invaded" Cyprus, Hatti and the Levant, this hypothesis is disputed.[14]

Bronze Age collapse

The Bronze Age collapse is the name given by those historians who see the transition from the Late Bronze Age to the Early Iron Age as violent, sudden and culturally disruptive, expressed by the collapse of palace economies of the Aegean and Anatolia, which were replaced after a hiatus by the isolated village cultures of the Dark Age period in history of the ancient Middle East. Some have gone so far as to call the catalyst that ended the Bronze Age a "catastrophe".[15] The Bronze Age collapse may be seen in the context of a technological history that saw the slow, comparatively continuous spread of iron-working technology in the region, beginning with precocious iron-working in what is now Romania in the 13th and 12th centuries.[16] The cultural collapse of the Mycenaean kingdoms, the Hittite Empire in Anatolia and Syria, and the Egyptian Empire in Syria and Palestine, the scission of long-distance trade contacts and sudden eclipse of literacy occurred between 1206 and 1150 BC. In the first phase of this period, almost every city between Troy and Gaza was violently destroyed, and often left unoccupied thereafter (for example, Hattusas, Mycenae, Ugarit). The gradual end of the Dark Age that ensued saw the rise of settled Neo-Hittite and Aramaean kingdoms of the mid-10th century BC, and the rise of the Neo-Assyrian Empire.

Iron Age

Iron Age
Bronze Age

Ancient Near East (1200–550 BC)

Bronze Age collapse (1200–1150 BC)
Anatolia, Caucasus, Levant

Europe

Aegean (1190–700 BC)
Italy (1100–700 BC)
Balkans (1100 BC – 150 AD)
Eastern Europe (900–650 BC)
Central Europe (800–50 BC)
Great Britain (800 BC – 100 AD)
Northern Europe (500 BC – 800 AD)
South Asia (1200–200 BC)

East Asia (500 BC – 300 AD)

Iron metallurgy in Africa

Iron Age metallurgy
Ancient iron production

Ancient history
Mediterranean, Greater Persia, South Asia, China
Historiography
Greek, Roman, Chinese, Medieval

During the Early Iron Age, from 911 BC, the Neo-Assyrian Empire arose, vying with Babylonia and other lesser powers for dominance of the region, though not until the reforms of Tiglath-Pileser III in the 8th century BC,[17][18] did it become a powerful and vast empire. In the Middle Assyrian period of the Late Bronze Age, Assyria had been a kingdom of northern Mesopotamia (modern-day northern Iraq), competing for dominance with its southern Mesopotamian rival Babylonia. From 1365–1076 it had been a major imperial power, rivaling Egypt and the Hittite Empire. Beginning with the campaign of Adad-nirari II, it became a vast empire, overthrowing 25th dynasty Egypt and conquering Egypt, the Middle East, and large swaths of Asia Minor, ancient Iran, the Caucasus and east Mediterranean. The Neo-Assyrian Empire succeeded the Middle Assyrian period (14th to 10th century BC). Some scholars, such as Richard Nelson Frye, regard the Neo-Assyrian Empire to be the first real empire in human history.[19] During this period, Aramaic was also made an official language of the empire, alongside the Akkadian language.[19]

The states of the Neo-Hittite kingdoms were Luwian, Aramaic and Phoenician-speaking political entities of Iron Age northern Syria and southern Anatolia that arose following the collapse of the Hittite Empire around 1180 BC and lasted until roughly 700 BC. The term "Neo-Hittite" is sometimes reserved specifically for the Luwian-speaking principalities like Melid (Malatya) and Karkamish (Carchemish), although in a wider sense the broader cultural term "Syro-Hittite" is now applied to all the entities that arose in south-central Anatolia following the Hittite collapse – such as Tabal and Quwê – as well as those of northern and coastal Syria.[20]

Urartu was an ancient kingdom of Armenia and North Mesopotamia[21] which existed from c. 860 BC, emerging from the Late Bronze Age until 585 BC. The Kingdom of Urartu was located in the mountainous plateau between Asia Minor, the Iranian Plateau, Mesopotamia, and the Caucasus mountains, later known as the Armenian Highland, and it centered on Lake Van (present-day eastern Turkey). The name corresponds to the Biblical Ararat.

The term Neo-Babylonian Empire refers to Babylonia under the rule of the 11th ("Chaldean") dynasty, from the revolt of Nabopolassar in 623 BC until the invasion of Cyrus the Great in 539 BC (Although the last ruler of Babylonia (Nabonidus) was in fact from the Assyrian city of Harran and not Chaldean), notably including the reign of Nebuchadrezzar II. Through the centuries of Assyrian domination, Babylonia enjoyed a prominent status, and revolted at the slightest indication that it did not. However, the Assyrians always managed to restore Babylonian loyalty, whether through the granting of increased privileges, or militarily. That finally changed in 627 BC with the death of the last strong Assyrian ruler, Ashurbanipal, and Babylonia rebelled under Nabopolassar the Chaldean a few years later. In alliance with the Medes and Scythians, Nineveh was sacked in 612 and Harran in 608 BC, and the seat of empire was again transferred to Babylonia. Subsequently, the Medes controlled much of the ancient Near East from their base in Ecbatana (modern-day Hamadan, Iran), most notably most of what is now Turkey, Iran, Iraq, and the South Caucasus.

Following the fall of the Medes, the Achaemenid Empire was the first of the Persian Empires to rule over most of the Near East and far beyond, and the second great Iranian empire (after the Median Empire). At the height of its power, encompassing approximately 7.5 million square kilometers, the Achaemenid Empire was territorially the largest empire of classical antiquity, and the first world empire. It spanned three continents (Europe, Asia, and Africa), including apart from its core in modern-day Iran, the territories of modern Iraq, the Caucasus (Armenia, Georgia, Azerbaijan, Dagestan, Abkhazia), Asia Minor (Turkey), Thrace, Bulgaria, Greece, many of the Black Sea coastal regions, northern Saudi Arabia, Jordan, Israel, Lebanon, Syria, Afghanistan, Central Asia, parts of Pakistan, and all significant population centers of ancient Egypt as far west as Libya.[citation needed] It is noted in western history as the foe of the Greek city states in the Greco-Persian Wars, for freeing the Israelites from their Babylonian captivity, and for instituting Aramaic as the empire's official language.

Religions

Ancient civilizations in the Near East were deeply influenced by their spiritual beliefs, which generally did not distinguish between heaven and Earth.[22] They believed that divine action influenced all mundane matters, and also believed in divination (ability to predict the future).[22] Omens were often inscribed in ancient Egypt and Mesopotamia, as were records of major events.[22]

See also

References

  1. ^ "Daily Life In Ancient Mesopotamia". Retrieved 28 February 2015.
  2. ^ "Armenian Highland". Retrieved 28 February 2015.
  3. ^ Samuel Noah Kramer, History Begins at Sumer, (tr. Mendelson, F. A., Moscow, 1963).
  4. ^ Sumer and the Sumerians, by Harriet E. W. Crawford, p 69
  5. ^ Sumer and the Sumerians, by Harriet E. W. Crawford, p 75
  6. ^ Amorite[permanent dead link] Encyclopædia Britannica
  7. ^ James P. Mallory, "Kuro-Araxes Culture", Encyclopedia of Indo-European Culture, Fitzroy Dearborn, 1997.
  8. ^ Professor Simo Parpola, (University of Helsinki) (2004). "National and Ethnic Identity in the Neo-Assyrian Empire and Assyrian Identity in Post-Empire Times" (PDF). Journal of Assyrian Academic Studies. 18 (2): 9. Archived from the original (PDF) on July 17, 2011.
  9. ^ A convenient table of sea peoples in hieroglyphics, transliteration and English is given in the dissertation of Woodhuizen, 2006, who developed it from works of Kitchen cited there.
  10. ^ As noted by Gardiner V.1 p.196, other texts have
    N25
    X1
    Z4
    ḫȝty.w "foreign-peoples"; both terms can refer to the concept of "foreigners" as well. Zangger in the external link below expresses a commonly held view that "sea peoples" does not translate this and other expressions but is an academic innovation. The Woudhuizen dissertation and the Morris paper identify Gaston Maspero as the first to use the term "peuples de la mer" in 1881.
  11. ^ Gardiner V.1 p.196.
  12. ^ Manassa p.55.
  13. ^ Line 52. The inscription is shown in Manassa p.55 plate 12.
  14. ^ Several articles in Oren.
  15. ^ Drews, Robert (1995). The End of the Bronze Age: Changes in Warfare and the Catastrophe CA 1200 B.C. United States: Princeton University Press. p. 264. ISBN 978-0-691-02591-9.
  16. ^ See A. Stoia and the other essays in M.L. Stig Sørensen and R. Thomas, eds., The Bronze Age—Iron Age Transition in Europe (Oxford) 1989, and T.H. Wertime and J.D. Muhly, The Coming of the Age of Iron (New Haven) 1980.
  17. ^ Assyrian Eponym List
  18. ^ Tadmor, H. (1994). The Inscriptions of Tiglath-Pileser III, King of Assyria.pp.29
  19. ^ a b Frye, Richard N. (1992). "Assyria and Syria: Synonyms". PhD., Harvard University. Journal of Near Eastern Studies. And the ancient Assyrian empire, was the first real, empire in history. What do I mean, it had many different peoples included in the empire, all speaking Aramaic, and becoming what may be called, "Assyrian citizens." That was the first time in history, that we have this. For example, Elamite musicians, were brought to Nineveh, and they were 'made Assyrians' which means, that Assyria, was more than a small country, it was the empire, the whole Fertile Crescent.
  20. ^ Hawkins, John David; 1982a. "Neo-Hittite States in Syria and Anatolia" in Cambridge Ancient History (2nd ed.) 3.1: 372–441. Also: Hawkins, John David; 1995. "The Political Geography of North Syria and South-East Anatolia in the Neo-Assyrian Period" in Neo-Assyrian Geography, Mario Liverani (ed.), Università di Roma "La Sapienza", Dipartimento di Scienze storiche, archeologiche e anthropologiche dell’Antichità, Quaderni di Geografia Storica 5: Roma: Sargon srl, 87–101.
  21. ^ Urartu article, Columbia Electronic Encyclopedia, 2007
  22. ^ a b c Lamberg-Karlovsky, C. C. & Jeremy A. Sabloff (1979). Ancient Civilizations: The Near East and Mesoamerica. Benjamin/Cummings Publishing. p. 4.

Further reading

External links

  • The History of the Ancient Near East – A database of the prehistoric Near East as well as its ancient history up to approximately the destruction of Jerusalem by the Romans ...
  • Vicino Oriente[permanent dead link] – Vicino Oriente is the journal of the Section Near East of the Department of Historical, Archaeological and Anthropological Sciences of Antiquity of Rome 'La Sapienza' University. The Journal, which is published yearly, deals with Near Eastern History, Archaeology, Epigraphy, extending its view also on the whole Mediterranean with the study of Phoenician and Punic documents. It is accompanied by 'Quaderni di Vicino Oriente', a monograph series.
  • Ancient Near East.net – an information and content portal for the archaeology, ancient history, and culture of the ancient Near East and Egypt
  • Freer Gallery of Art, Smithsonian Institution The Freer Gallery houses a famous collection of ancient Near Eastern artefacts and records, notebooks and photographs of excavations in Samarra (Iraq), Persepolis and Pasargadae (Iran)
  • The Freer Gallery of Art and Arthur M. Sackler Gallery Archives The archives for The Freer Gallery of Art and Arthur M. Sackler Gallery houses the papers of Ernst Herzfeld regarding his many excavations, along with records of other archeological excavations in the ancient Near East.
  • Archaeowiki.org—a wiki for the research and documentation of the ancient Near East and Egypt
  • ETANA – website hosted by a consortium of universities in the interests of providing digitized resources and relevant web links
  • Ancient Near East Photographs This collection, created by Professor Scott Noegel, documents artifacts and archaeological sites of the ancient Near East; from the University of Washington Libraries Digital Image Collection
  • Near East Images A directory of archaeological images of the ancient Near East
  • Bioarchaeology of the Near East An Open Access journal