تل ابوچیزان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تل ابوچیزان محوطه ای است در جنوب شرقی شوشتر که در سال 1382 توسط پروژه پیش از تاریخی شوشتر کشف شد. این محوطه در مرکز هزار دره های منطقه با بلندی 15 متر از سطح زمین های اطراف و وسعت فعلی حدود 8 هکتار بزرگترین محوطه ثبت شده پیش از تاریخی در منطقه شوشتر است. فعالیت های دره ای و تغییرات زمین ریختی در این بخش از شرق شوشتر بسیار چشم گیر است. متأسفانه به دلیل همین فعل و انفعالات، تل ابوچیزان، در حال تخریب است.

پس از کشف تل ابوچیزان، پروژه پیش از تاریخ شوشتر برآن شد تا تل ابوچیزان را دقیق تر بشناسد. برای همین امر یک فصل گمانه زنی به منظور لایه نگاری، یک فصل بررسی فشرده برروی محوطه و یک فصل کاوش گسترده در محوطه به سرپرستی عباس مقدم انجام شد. تل ابوچیزان از دوبخش استقراری تشکیل شده است، بخش مربوط به دوره های شوشان ( شوشان میانه و جدید) و بخش مربوط به اوروک میانه. آنچه که در رابطه با تل ابوچیزان حائز اهمیت است اینکه این محوطه وسیع به دلیل نزدیکی به منابع خامی چون قیر، سنگ و خاک مرغوب برای سفالگری، نمونه ی نادر از لندسکیپ تولیدی در هزاره پنجم و چهارم پیش از میلاد را به نمایش گذاشته است. پیش از این در باستان شناسی پیش از تاریخ خوزستان، محوطه جعفر آباد به عنوان یک سایت تولیدی شناخته شده بود که در آن کارگاههای سفالگری یافته شده است. اما، مطالعات انجام شده برروی تل ابوچیزان مشخص ساخته است که در طول 1500 سال حضور انسان در این محوطه، تولید و بهره گیری از مواد خام منطقه عامل اصلی شکوفایی ابوچیزان بوده است. برای آشنایی بیشتر با تل ابوچیزان به منابع زیر مراجعه فرمایید:

Moghaddam A. and N. Miri,2007 ". Archaeological Surveys in the Eastern Corridor, Southwestern Iran”, Iran XLIV: 23-55

Connan.J, J. Zumberge, K. Imbus, A. Moghaddam 2008 "The bituminous mixtures of Tall-e Abu Chizan: A Vth millennium BC settlement in southwestern Iran", Organic Geochemistry 39 (2008) 1772–1789.

Moghaddam, A. (2008), Later Village Period Settlement Development in the Karun Raiver Basin, Greater Susiana, Southwestern Iran, Ph.D diss., University of Sydney.

مقدم، عباس، 1386، " تل ابوچیزان ( تل بورچیزون) در بستر باستان شناختی اواخر دوران روستانشینی شوشان بزرگ" مجله نامه پژوهشگاه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، شماره های 20 و21، پاییز و زمستان 1386، ویژه نامه باستان شناسی، صص 35-58.

پیوند به بیرون[ویرایش]