پرش به محتوا

تقسیمات کشوری اندونزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

اندونزی دارای چهار سطح تقسیمات اداری به ترتیب، سطح نخست استان‌ ((به اندونزیایی: Provinsi، ڤروۏينسي)، سطح دوم به‌صورت یکسان والی‌نشین (معادل شهرستان) (به اندونزیایی: kabupaten، كابوڤاتين)((به انگلیسی: regency) و شهر (اندونزیایی: kota،‌كوتا)، سطح سوم مدیرنشین (معادل بخش)(به اندونزیایی: kecamatan، كچامتن) و سطح چهارم به‌طور یکسان روستا و محلهٔ شهری می‌باشد. استان‌ها، والی‌نشین و شهرها دارای دولت‌های محلی و نهادهای پارلمانی خود هستند.[۱]

از هنگام اجرای قانون شماره ۲۲ سال ۱۹۹۹ درباره دولت محلی[۲] (این قانون با قانون‌های شماره ۳۲ سال ۲۰۰۴، شماره ۲۳ سال ۲۰۱۴، و قانون جامع اشتغال‌زایی سال ۲۰۲۳ مورد بازنگری قرار گرفته است)[۳] دولت‌های محلی اکنون در اداره مناطق خود نقش پررنگ‌تری ایفا می‌کنند. با این حال، سیاست خارجی، دفاع (شامل نیروهای مسلح و پلیس ملی)، نظام حقوقی، و سیاست پولی، همچنان در حوزه صلاحیت دولت ملی باقی مانده‌اند.

از سال ۲۰۰۵ و با اجرای قانون شماره ۳۲ سال ۲۰۰۴، رؤسای دولت‌های محلی (استانداران، والی‌ها، امیران، و شهرداران) از طریق انتخابات مردمی به‌صورت مستقیم انتخاب می‌شوند.[۴]

سطح نخست تقسیمات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

تقسیمات سطح اول در اندونزی استان‌ نام دارد. استان توسط یک استاندار (به اندونزیایی: Gubernur) اداره می‌شود. هر استان دارای شورای منطقه‌ای ویژهٔ خود است که به آن «شورای نمایندگان مردم منطقه» (به اندونزیایی: Dewan Perwakilan Rakyat Daerah (DPRD)) گفته می‌شود. استانداران و نمایندگان با رأی مستقیم مردم برای دوره‌های پنج‌ساله انتخاب می‌شوند. استان‌ها پیش‌تر با عنوان «مناطق سطح یک» (به اندونزیایی: Daerah Tingkat I) نیز شناخته می‌شدند. اندونزی به ۳۸ استان تقسیم شده است.[۵] نه استان دارای وضعیت ویژه‌اند، شامل:

  • منطقه ویژه جاکارتا: جاکارتا بزرگ‌ترین شهر اندونزی است. استاندار جاکارتا اختیار انتصاب یا برکناری شهرداران و والی را در محدوده این منطقه دارد. دولت محلی مجاز به همکاری با سایر شهرهای کشورهای دیگر است.[۶]
  • آچه: آچه نقش گسترده‌تری در حکومت محلی دارد که شامل اجرای قوانین احکام اسلامی (برای شهروندان مسلمان)، پرچم و سرود استانی ویژه، اجازه فعالیت احزاب سیاسی محلی، و تصمیمات یا قوانینی وضعی توسط دولت مرکزی که مستقیماً بر اداره آچه تأثیر می‌گذارند، باید به دولت محلی یا نهاد قانون‌گذاری منطقه‌ای ارجاع داده شوند.[۷]
  • منطقهٔ ویژه یوگیاکارتا: سلطان یوگیاکارتا، از نظر عملی و قانونی استاندار یوگیاکارتا محسوب می‌باشد، زیرا هنگام انتخاب استاندار، اولویت به او داده می‌شود. سلطنت یوگیاکارتا، برای سده‌ها، در این منطقه حکمرانی کرده است.[۸] با این وجود، در دهه ۲۰۰۰ دولت مرکزی قانونی را پیشنهاد داد که استاندار باید مانند سایر استان‌ها با رأی مستقیم مردم انتخاب شود، در حالی که هنوز به سلطان قدرت سیاسی قابل‌توجهی داده می‌شد. از ۳۱ اوت ۲۰۱۲، قانون شماره ۱۳ سال ۲۰۱۲ درباره ویژه بودن منطقه یوگیاکارتا توسط دولت مرکزی تصویب شده و بر اساس این قانون، یوگیاکارتا خود را به عنوان استان نپذیرفته، اما منطقه‌ای در سطح استان می‌داند.[۹][۱۰][۱۱] در منطقهٔ ویژه یوگیاکارتا، شاهزاده‌نشین پاکوالامان نیز وجود دارد. شاهزاده پاکوالامان همچنین یک مقام موروثی است و به عنوان معاون استاندار یوگیاکارتا خدمت می‌کند.[۱۲]
  • پاپوآ: از سال ۲۰۰۱، دولت محلی نقش بیشتری ایفا می‌کند. استاندار باید اصالتاً پاپوآیی باشد.[۱۳]
  • پاپوآی مرکزی: این استان، در سال ۲۰۲۲ از پاپوآ جدا شده است.[۱۴][۱۵]
  • پاپوآی کوهستانی: این استان در سال ۲۰۲۲ از پاپوآ جدا شده، و تنها استان محصور در خشکی در اندونزی می‌باشد.[۱۴][۱۵]
  • پاپوآی جنوبی: این استان در سال ۲۰۲۲ از پاپوآ جدا شد.[۱۴][۱۵]
  • پاپوآی غربی: این استان در سال ۲۰۰۳ از پاپوآ جدا شد. یک مقرره‌ی سال ۲۰۰۸ از سوی دولت ملی تأیید می‌کند که وضعیت خودمختاری ویژه در پاپوآ، همچنین برای پاپوآی غربی نیز اعمال می‌شود.[۱۶]
  • پاپوآی جنوب‌غربی: این استان در سال ۲۰۲۲ از پاپوآی غربی جدا شد.
استان‌های اندونزی

سطح دوم تقسیمات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

تقسیمات سطح دوم اندونزی، متشکل از والی‌نشین (کابوپاتِن یا ریجنسی، معادل شهرستان) (به اندونزیایی: kabupaten، كابوڤاتين)، (به انگلیسی: regency) و شهر (به اندونزیایی: kota، کوتا) می‌باشد. این تقسیمات، سطحی از حکومت محلی‌اند که زیر سطح استان قرار دارند. با این حال، آن‌ها از میزان بیشتری از تمرکززدایی امور، مانند فراهم کردن مدارس دولتی و مراکز بهداشت عمومی، نسبت به نهاد استانی برخوردارند. آن‌ها پیش‌تر به‌طور کلی با عنوان مناطق سطح دوم (به اندونزیایی: Daerah Tingkat II، داءيره تيڠکت دوا) شناخته می‌شدند.[۱۷]

والی‌نشین و شهر هر دو در یک سطح قرار داشته و هرکدام دارای دولت محلی و نهاد قانون‌گذاری ویژهٔ خود هستند. تفاوت بین والی‌نشین و شهر، در جمعیت‌شناسی، اندازه و اقتصاد آن‌ها می‌باشد. به‌طور کلی، والی‌نشین‌ها وسعت بیشتری نسبت به شهرها داشته و شهرها دارای فعالیت‌های اقتصادی غیر کشاورزی می‌باشند. والی‌نشین توسط یک والی (به اندونزیایی: Bupati، بوڤاتي) اداره می‌شود و شهر توسط یک شهردار یا «والیِ شهری» (به اندونزیایی: wali kota، والي كوتا) اداره می‌شود. والی یا شهردار و اعضای شورای نمایندگان با رأی مستقیم مردم برای دوره‌ای پنج‌ساله انتخاب می‌شوند.

سطح سوم تقسیمات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

والی‌نشین‌ها (کابوپاتِن‌ها یا ریجنسی‌ها) و شهرها به بخش‌های تابعهٔ مختلفی تقسیم می‌شوند که شامل اصطلاحات مختلف زیر می‌باشد:

  • مدیرنشین (کِچاماتان، معادل بخش‌) (به اندونزیایی: Kecamatan، كچامتن) توسط یک مدیر (به اندونزیایی: camat، چامت) اداره می‌شود. امیر یک کارمند دولت است که به والی (در والی‌نشین) یا شهردار (در شهرداری) پاسخگو می‌باشد. مدیرنشین‌ها در بیشتر مناطق اندونزی وجود دارند.[۱۸]
  • ناحیه (Distrik، ديستريك) که توسط «رئیس ناحیه» (Kepala Distrik، کڤالا ديستريك) اداره می‌شود، در استان‌های واقع در منطقهٔ گینه نوی غربی کاربرد دارد.[۱۳]
  • در منطقه ویژه یوگیاکارتا، امیرنشین (به اندونزیایی: kapanewon، کاڤانيوون) (برای تقسیمات شهرستان‌ یا والی‌نشین) توسط امیر (پانِوو) (به اندونزیایی: panewu، ڤانيوو) اداره می‌شود، و کارگزارنشین (به اندونزیایی: kemantren، کمنترين (معادل شهر)) (برای تقسیمات فرعی شهر یوگیاکارتا) که توسط «کارگزارِ مسئولِ جمهور» (به اندونزیایی: mantri pamong praja، منتري ڤاموڠ ڤراج (معادل شهردار)) اداره می‌شود، کاربرد دارد.[۱۹][۲۰]

سطح چهارم تقسیمات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

طبق بند «۲» ماده (۲) قانون ۲۳/۲۰۱۴ درخصوص دولت محلی، مدیرنشین‌ها به روستاها («دِسا»، دِه) (به اندونزیایی: desa، ديسا) و مختارنشین‌ها («کِلوراهان»، معادلِ اراضیِ محلات شهری) (به اندونزیایی: kelurahan، کلورهن) تقسیم میشوند. اصطلاح «دِسا»، بیشتر برای تقسیماتِ تابعهٔ والی‌نشین‌ها و اصطلاح «کِلوراهان» بیشتر برای تقسیماتِ تابعهٔ شهرها به‌کار میرود.[۱]

هر دو واحد تقسیماتیِ «روستا» و «مختارنشین» در یک سطح تقسیم‌بندی قرار دارند، اما «روستا» در امور محلی از قدرت بیشتری نسبت به «مختارنشین» برخوردار است. در یک استثنا در آچه، مانند مالزی و برونئی نخست به «مقیم» (mukim، مقيم) تقسیم شده و سپس با تقسیم‌بندی‌های بیشتری به قصبه (gampong، ݢامڤوڠ) تقسیم می‌شوند.

روستا (Desa)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در زبان اندونزیایی، واژه روستا (desa) معادل واژه انگلیسی «village» بار معنایی روستایی دارد. در زمینهٔ تقسیمات اداری، روستا می‌تواند به‌عنوان نهادی که بر اساس سنت‌های محلی شناخته‌شده منطقه، بر مردم محلی اختیار و قدرت دارد، تعریف شود. روستا توسط «رئیس روستا» (به اندونزیایی: kepala desa) اداره می‌شود که با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شود.

جمعیت روستاها، حدود 65 درصد از کل جمعیت اندونزی را تشکیل میدهد.[۱]

بیشتر روستاهای اندونزی از واژه (desa) استفاده می‌کنند، اما در برخی مناطق از اصطلاحات دیگری،به شرح زیر، استفاده می‌شود:

  • قصبه (گامپونگ)(gampong، ݢامڤوڠ) در آچه
  • قصبه (کامپونگ)(kampung، كامڤوڠ) در برخی مناطق اندونزی شامل:[c]
۱- در استان لامپونگ (والی‌نشین‌های لامپونگ مرکزی، مسوجی، تولانگ باوانگ، وی‌کانان، و تولانگ باوانگ غربی)
۲- در کالیمانتان شرقی (والی‌نشین‌های بَراو و کوتای غربی) - استان‌های واقع در گینه نوی غربی
  • عشیره‌نشین (مختصِ‌ طوائفِ قوم مینانگ‌کابا، ناگاری)(Nagari، ناڬاري) در سوماترای غربی[a]
  • آبادی (دوسون) (Dusun، دوسون) در والی‌نشین بونگو (جامبی)[b]
  • قریه (پِکون)(Pekon، ڤكون): در والی‌نشین‌های پرینگسئو، تانگاموس و لامپونگ غربی (استان لامپونگ)
  • در بالی، دو نوع روستا یا «دِسا» وجود دارد: «دِسا دیناس» (desa dinas، ديسا دينس) به معنی «روستای خدماتی»، «دِسا عادت» (desa adat، ديسا عادت) به معنی «روستای سنتی یا فرهنگی». دسا دیناس مسئول امور اداری است، در حالی که دسا آدات مسئول امور دینی و فرهنگی می‌باشد.
  • دیار (لِمبانگ، معادلِ دیار در ماکاسّاری) (Lembang، لمبڠ): در والی‌نشین‌های توراجای جنوبی و توراجای شمالی (استان سولاوسی جنوبی)
  • مختارنشین (کِلوراهان)(kelurahan، کلورهن): در منطقه ویژه یوگیاکارتا.[۲۰]

مختارنشین یا محلهٔ شهری (Kelurahan)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

اگرچه روستا (desa) و مختارنشین (kelurahan، کلورهن) هر دو بخشی از یک والی‌نشینند، مختارنشین استقلال کمتری نسبت به روستا دارد. مختارنشین توسط یک «مختار» یا «لوراه» (lurah) اداره می‌شود. «لوراه‌ها» کارمندان دولت هستند که مستقیماً به «چامت‌ها یا مدیرها» پاسخگو هستند.

وضعیت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

جدول زیر فهرست استان‌ها، شهرستان‌ها و شهرهای کنونی اندونزی را نشان می‌دهد.

سطح نوع (فارسی) نوع (اندونزیایی) نوع (انگلیسی) رییس دولت(فارسی) رییس دولت (اندونزیایی) رییس دولت(انگلیسی) شمار
یکم استان‌ Provinsi Province استاندار Gubernur Governor ۳۸ [۲۱]
دوم والی‌نشین Kabupaten Regency والی Bupati Regent ۴۱۶ [۲۲]
شهر Kota City شهردار Wali Kota Mayor ۹۸ [۲۲]
سوم مدیرنشین/بخش Kecamatan, distrik, kapanewon, یا kemantren District مدیر Camat, kepala distrik, panewu or mantri pamong praja Head of district ۷،۲۶۶ [۲۲]
چهارم روستا/مختارنشین Desa یا kelurahan Village/subdistrict رئیس روستا/ مختار Kepala desa یا lurah Head of village/subdistrict ۸۳،۴۶۷ [۲۲]


جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

یادداشت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • ^[a] except Mentawai Islands Regency
  • ^[b] In other places, "
  • dusun" is an administrative division form below "desa".
  • ^[c] In other places, "kampung" is equal with "dusun", except in Bungo, Jambi.

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Subdivisions_of_Indonesia». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۱ مهٔ ۲۰۲۵.

  1. 1 2 3 «اندونزی: چگونگی تشکیل، انحلال و ادغام مناطق در قوانین موضوعه مجموعه گزارش‌های مطالعات تطبیقی تقسیمات سیاسی - اداری» (PDF). report.mrc.ir مرکز پژوهش‌های مجلس (Pdf). ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۳. {{cite web}}: کاراکتر line feed character در |وبگاه= در موقعیت ۱۴ (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. ↑ "DTE 46 / August 2000: What is regional autonomy?". Dte.gn.apc.org. Archived from the original on 31 دسامبر 2011. Retrieved 17 فوریه 2012.
  3. ↑ "Undang-Undang Republik Indonesia Nomor 23 Tahun 2014 tentang Pemerintah Daerah". Law No. 23 of 2014 (in Indonesian). House of Representatives.
  4. ↑ "Undang-Undang Republik Indonesia Nomor 32 Tahun 2004 tentang Pemerintah Daerah". Law No. 32 of 2004 (in Indonesian). House of Representatives.
  5. ↑ Sutrisno, Eri (28 November 2022). "Sekarang Indonesia Punya 38 Provinsi" (in Indonesian). Indonesia.go.id. Archived from the original on 23 ژانویه 2023. Retrieved 24 January 2023.
  6. ↑ "CIA - The World Factbook". Cia.gov. Archived from the original on 13 آوریل 2021. Retrieved 17 February 2012.
  7. ↑ "Undang-Undang Republik Indonesia Nomor 11 Tahun 2006 tentang Pemerintah Daerah". Article 8, Law No. 11 of 2006 (in Indonesian). House of Representatives.
  8. ↑ indahnesia.com. "Provinces of Indonesia - Yogyakarta - Motto: Tut Wuri Handayani - Discover Indonesia Online". indahnesia.com. Archived from the original on 30 سپتامبر 2020. Retrieved 17 February 2012.
  9. ↑ "Yogyakarta Debate Moves From Street to House". The Jakarta Globe. Archived from the original on 26 سپتامبر 2012. Retrieved 17 فوریه 2012.
  10. ↑ "Wisdom Is Key in Yogyakarta's Status Controversy, Taufiq Kiemas". The Jakarta Globe. Archived from the original on 26 سپتامبر 2012. Retrieved 17 فوریه 2012.
  11. ↑ "Minister sticks to direct election for Yogyakarta governor". Antara News. 14 December 2010. Retrieved 17 February 2012.
  12. ↑ "Undang-undang Nomor 13 Tahun 2012 tentang Keistimewaan Daerah Istimewa Yogyakarta". Law No. 13 of 2012 (in Indonesian). House of Representatives.
  13. 1 2 "Undang-Undang Republik Indonesia Nomor 21 Tahun 2001 tentang Otonomi Khusus Bagi Provinsi Papua". Law No. 21 of 2001 (in Indonesian). House of Representatives.
  14. 1 2 3 Santoso, Bangun; Ardiansyah, Novian (2022-06-30). "DPR Sahkan RUU DOB, Papua Kini Punya 3 Provinsi Baru: Papua Selatan, Papua Tengah Dan Papua Pegunungan". suara.com (in Indonesian). Retrieved 2022-07-01.
  15. 1 2 3 Utama, Felldy (2022-06-30). "Usai RUU DOB Papua Disahkan, Ini Perintah Mendagri Buat Bupati Papua Selatan : Okezone Nasional". Nasional Okezone (in Indonesian). iNews. Jakarta: Okezone. Retrieved 2022-07-01.
  16. ↑ "Peraturan Pemerintah Pengganti Undang-Undang Nomor 1 Tahun 2008 tentang Perubahan Atas Undang-Undang Nomor 21 Tahun 2001 Tentang Otonomi Khusus Bagi Provinsi Papua". Government Regulation in Lieu of Law No. 1 of 2008 (in Indonesian). Government of Indonesia.
  17. ↑ "Indonesia Regencies". www.statoids.com. 2012-12-31. Retrieved 2023-01-24.
  18. ↑ "Peraturan Pemerintah RI Nomor 17 tahun 2018 tentang Kecamatan". Government Regulation No. 17 of 2018 (PDF) (in Indonesian). Government of Indonesia. Archived (PDF) from the original on 4 April 2019.
  19. ↑ "Perubahan Nomenklatur Kelembagaan Kabupaten/Kota di DIY" (in Indonesian). Pemerintah Daerah Istimewa Yogyakarta (Regional Government of the Special Region of Yogyakarta). 2 December 2019. Archived from the original on 20 December 2019. Retrieved 20 January 2020.
  20. 1 2 Muryanto, Bambang (3 December 2019). "Yogyakarta to restore archaic administrative naming convention". The Jakarta Post. Retrieved 24 January 2020.
  21. ↑ Sutrisno, Eri (28 November 2022). "Sekarang Indonesia Punya 38 Provinsi" (in Indonesian). Indonesia.go.id. Archived from the original on 23 ژانویه 2023. Retrieved 24 January 2023.
  22. 1 2 3 4 "Kemendagri Mutakhirkan Kode, Data Wilayah Administrasi Pemerintahan dan Pulau di Seluruh Indonesia" (in Indonesian). Minister of Home Affairs. 1 April 2022. Archived from the original on 23 ژانویه 2023. Retrieved 24 January 2023.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=تقسیمات_کشوری_اندونزی&oldid=44015035»