پرش به محتوا

تعادل نقطه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
تعادل منقطع (شکل پایین): نظریه‌ای در زیست‌شناسی فرگشتی که بر اساس آن صفات ریختی جانداران در طول زمان پایدارند، اما گاه تغییرات ناگهانی دارند.

تعادل منقطع یا نقطه‌ای نظریه‌ای در زیست‌شناسی فرگشتی است که می‌گوید، اکثر گونه‌های جانوری تغییرات فرگشتی خالص اندکی در تاریخ زمین‌شناسی خود نشان می‌دهند؛ و تغییر فرگشتی بزرگ منحصر به زمانی است که یک گونه جانوری به دو گونه مجزا شاخه شاخه می‌شود. این نظریه (که در واقع در برابر نظریه تحول تدریجی داروین قرار دارد) توضیح می‌دهد که پیدا نشدن فسیل‌های میانی، نفی‌کننده خویشاوندی جانداران با یکدیگر نیست.[۱]

استیون جِی گولد به همراه نیلز الدرج به سال ۱۹۷۲ این نظریه را ارائه و شرح داد.[۲]

  1. «Gould, Stephen Jay, & Eldredge, Niles (1977). "Punctuated equilibria: the tempo and mode of evolution reconsidered." Paleobiology 3 (2): 115-151. (p.145)» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. Eldredge, Niles, and S. J. Gould (1972). "Punctuated equilibria: an alternative to phyletic gradualism." In T.J.M. Schopf, ed., Models in Paleobiology. San Francisco: Freeman, Cooper and Company, pp. 82–115.