تشبیب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تشبیب، نسیب یا تغزل بیتی است که در ابتدای قصیده‌ها سروده می‌شود تا پس از آن به هدف اصلی قصیده پرداخته شود.

این سه کلمه با یکدیگر مترادف و به معنی غزل گفتن، عشقبازی کردن و سخن عاشقانه سرودن است.

منابع[ویرایش]