تجاوز جنسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
تجاوز جنسی به لوکریشا توسط پسر پادشاه، نقطه شروع از اتفاقاتی بود که منجر به سقوط حکومت پادشاهی و تشکیل اولین جمهوری روم شد. لوکریشا که از اشراف‌زادگان رومی بود، پس از مورد تجاوز قرارگرفتن، اقدام به خودکشی کرد. در طول تاریخ، ماجرای تجاوز و خودکشی لوکریشا مورد توجه بسیاری از نویسندگان، تندیس‌گران و نقاشان قرار گرفت. در این ارتباط می‌توان به آثاری ادبی از ویلیام شکسپیر و توماس هی‌وود و از نقاشان، به رامبرانت، ساندرو بوتیچلی، آلبرشت دورر، آرتمیسیا جنتیلسکی، جفری چاوسر و تیتیان اشاره کرد.
درپرونده: تجاوز به لوکریشا اثر تیتیان.

تجاوز جنسی به معنی انجام نزدیکی جنسی با فرد، بدون رضایت اوست. تجاوز جنسی تنها یک حمله فیزیکی و جنسی نیست، بلکه آسیب عمیق روحی و روانی نیز به همراه دارد. این خشونت، هرچند همیشه قتل را به همراه نداشته باشد، عموماً تهدید به قتل را به همراه دارد. به شخصی که این عمل را مرتکب می‌شود تجاوزگر یا متجاوز می‌گویند.

یکی از آسیب‌پذیرترین گروه‌های اجتماعی که در خطر «تجاوز جنسی» و خشونت‌های در پی آن قرار دارند، کارگران جنسی هستند.

نزدیکی فرد بالغ با افراد کم‌سن و سال و کودکان، حتی اگر با رضایت او باشد، تجاوز محسوب می‌شود.

تشخیص تجاوز جنسی به عهده پزشک قانونی است و این تشخیص گاه به سبب فراوانی علایم ایجاد شده پارگی و خون‌مردگی بسیار ساده و گاه به علت نبود علامت مثبت تقریباً غیرممکن است.

تجاوز نوعی خشونت جنسی است که معمولاً شامل آمیزش جنسی می‌شود و توسط فرد یا افرادی به رغم رضایت شخص انجام می‌شود. این عمل می‌تواند با اجبار فیزیکی، تهدید، سوءاستفاده از مسئولیت یا با فردی که ناتوان یا زیر سن قانونی است رخ دهد.[۱][۲][۳] این عبارت غالباً در قانون جزایی تعریف می‌شود.[۴][۵] کسی که عمل تجاوز را انجام می‌دهد تحت عنوان متجاوز شناخته می‌شود. در سراسر دنیا، رویداد تجاوز که توسط پلیس در سال ۲۰۰۸ گزارش شد از ۰٫۱ به ازای ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در مصر و ۹۱٫۶ به ازای ۱۰۰٬۰۰۰ در لسوتو تا ۵٫۰ به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ در روسیه به عنوان حد وسط متغیر بود.[۶] طبق نظر انجمن پزشکی آمریکا (۱۹۹۵) خشونت جنسی و به خصوص تجاوز بیشترین آمار عدم گزارش را به خود اختصاص می‌دهد.[۷][۸] درصد گزارش، تعقیب قضایی و مجازات به طرز قابل ملاحظه‌ای در سیستم‌های قضایی گوناگون تفاوت دارد. دایره آمار قضایی آمریکا (۱۹۹۹) تخمین زد که ۹۱٪ از قربانیان تجاوز مؤنث، ۹٪ مذکر و ۹۹٪ متجاوزین مذکر هستند.[۹] معمولاً تجاوز توسط افراد ناشناس از تجاوز توسط افرادی که قربانی آن‌ها را می‌شناسد کمتر شایع است،[۱۰][۱۱][۱۲][۱۳][۱۴] و چند تحقیق عنوان کرده‌اند که تجاوز مذکر به مذکر و مؤنث به مؤنث در زندان‌ها بسیار معمول است و احتمال دارد که از بقیهٔ موارد کمترین گزارش را داشته باشد.[۱۵][۱۶][۱۷] وقتی تجاوز و بردگی جنسی بخشی از عملی گسترده و سازمان یافته هستند تحت عنوان جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی شناخته می‌شوند. تجاوز اگر به قصد از بین بردن جزء یا کل گروهی قومی انجام می‌شود عنصری از جنایت نسل‌کشی به‌شمار می‌آید.

امکان تجاوزات جنسی در مکان‌های ناشناخته بسیار زیاد می‌باشد. طبق آمارهای ارائه شده از سوی دفتر آمار دادگاه جنایات ملی آمریکا در سال ۱۹۹۰ بیش از ۷۰ هزار مورد تجاوز جنسی در آمریکا گزارش شده‌است؛ و این تنها یک‌پنجم تعداد تجاوزات انجام شده می‌باشد، یعنی در سال ۱۹۹۰ نزدیک به ۳۵۰ هزار تجاوز جنسی در آمریکا به وقوع پیوسته است. بسیاری از تجاوزات جنسی خشونت‌آمیز در مورد دانشجویان دانشگاهی به انجام رسیده‌است که تنها ۲۰درصد آن‌ها توسط افراد ناشناس صورت گرفته‌است. بسیاری از این تجاوزات در قرار ملاقات‌ها به انجام رسیده‌است. سالانه در سراسر دنیا هزاران و شاید هم میلیون‌ها دانش‌آموز و دانشجوی دختر، قربانی تجاوزات جنسی پسران دانشجو یا دانش‌آموز می‌شوند بسیاری از این افراد مدعی هستند که آن‌ها به دلیل تهدید و فشار فیزیکی مردان مجبور به قبول برقراری ارتباط جنسی شده‌اند.[۱۸]

تعاریف[ویرایش]

تعاریف گوناگونی برای تجاوز جنسی در اقصی نقاط دنیا و نیز برهه‌های مختلف تاریخی، ارائه شده‌است. تعریف تجاوز، در بسیاری متون قضایی، آمیزش (مقاربت) جنسی یا انواع دیگر روابط جنسی است که بدون رضایت فرد قربانی، از سوی شخص متجاوز بر او تحمیل می‌شود. سازمان ملل، آن را تحت عنوان «مقاربت جنسی بدون رضایت»، تعریف می‌کند؛ و سازمان جهانی سلامت، در سال ۲۰۰۲ تعریف «نفوذ به مقعد یا وولوا(vulva) همراه با اعمال زور و تحت اجبار، بوسیلهٔ آلت جنسی مردانه، سایر اندام‌های بدن یا یک شی» را ارائه داده‌است. از سوی دیگر، بعضی جوامع همچون آلمان، تعاریف جامع تری را بکار می‌برند که در آنها، الزامی برای مقاربت در تجاوز نیست؛ و دادگاه جنایی بین‌المللی برای رواندا ۱۹۹۸، تجاوز (rape) را «تجاوز فیزیکی با ماهیت جنسی، که به یک شخص تحت اجبار اعمال می‌شود»، تعریف می‌کند. در بعضی متون قضایی اصطلاح تجاوز (rape) با اصطلاحاتی همچون «رفتار خشونت‌آمیز جنسی» یا «رفتار جنایت آمیز جنسی»، جایگزین شده‌است. اما بسیاری از متون قضایی و کشورها، تجاوز را هم چنان آن دسته از اعمالی می‌دانند که شامل نفوذ آلت مردانه به واژن و سایر رفتارهای جنسی مرتبط، همراه با اعمال خشونت جنسی باشد. به عنوان مثال در برزیل، قانون، تجاوز جنسی را، سکس واژینال بدون رضایت فرد تعریف می‌کند؛ بنابراین، تجاوز به مرد، تجاوز مقعدی (Anal) و تجاوز دهانی (Oral)، مشمول این تعریف نمی‌شوند. FBI تعریف ذیل را برای تجاوز جنسی در گزارش جنایی سالانه خود آورده‌است: ارضای جنسی زن با اعمال زور و برخلاف میل او. در این تعریف، تجاوز، مقاربت (شامل نفوذ به واژن یا مقعد یا دهان توسط آلت تناسلی مرد یا سایر اندام‌های بدن یا یک شی)، با اجبار و عدم رضایت زن تفسیر می‌شود.

رضایت‌مندی[ویرایش]

در تمام اظهارنظرات مربوط به تجاوز جنسی، عدم رضایت فرد قربانی، مورد توجه بسیار است.[۵] نیازی نیست که رضایت حتماً بیان شود بلکه می‌تواند از طریق شکل رابطهٔ طرفین یا زمینهٔ شکل‌گیری آن درک شود. اما عدم مخالفت مشخصا به معنی رضایت نیست. عدم رضایت ممکن است نتیجهٔ اجبار زیاد شخصی باشد که مرتکب تجاوز می‌شود، یا نتیجهٔ ناتوانی فرد قربانی در اعلام رضایت خود باشد (مانند زمانی که فرد خواب است، یا حالت عادی ندارد (مست) یا ناتوان ذهنی است).[۵][۱۹] قانون هم چنین ممکن است رضایت را در آمیزش‌های جنسی افراد زیر سن قانونی که قانوناً می‌توانند راضی به چنین روابطی با افراد بزرگسال‌تر از خود باشند، رد می‌کند. چنین مواردی گاهی «تجاوز قانونی» یا «آمیزش جنسی غیرقانونی یا نامشروع» خوانده می‌شوند. صرف‌نظر از اینکه آیا این روابط همراه با رضایت فرد زیر سن قانونی صورت می‌گیرد، چنین افرادی از نظر قانون در رابطه با شخص متجاوز ناتوان از اعلام رضایت برای سکس هستند. ممکن است با وجودی که فرد در ابتدا رضایت خود را برای سکس اعلام داشته، رضایتش را پس بگیرد، که در این صورت هر عمل جنسی که بعد از‍ پس گرفتن رضایت صورت گیرد، تجاوز محسوب می‌شود.

اجبار که تحت آن قربانی می‌تواند دچار فشار یا خشونت غیرقابل مقاومت شود یا به آن تهدید گردد و می‌تواند منجر به عدم مقاومت در برابر آمیزش شود، منتهی به فرض عدم رضایت می‌گردد[۱۹] اجبار می‌تواند فشار واقعی یا تهدیدی یا خشونت علیه قربانی یا کسی نزدیک به قربانی باشد. حتی باجگیری هم می‌تواند مشمول اجبار شود. سوءاستفاده از قدرت می‌تواند مشمول اجبار باشد. برای مثال در فیلیپین مردی که با زنی «به موجب دسیسه و فریب یا سوءاستفادۀ جدی از قدرت» آمیزش می‌کند، مرتکب تجاوز شده‌است.[۲۰] محکمه جنایی بین‌المللی برای رواندا در قضاوت برجسته‌اش به سال ۱۹۹۸ تعریفی از تجاوز را استفاده کرد که در آن از واژه «رضایت» استفاده نشده بود: «تعرض جسمی با ماهیت جنسی که به فردی تحت شرایط اکراه‌آمیز وارد شده‌است.»[۲۱] تجاوز زناشویی که به عنوان تجاوز زوجی نیز شناخته می‌شود، سکس بدون رضایتی است که تجاوزگر در آن همسر قربانی است. در نتیجه نوعی از تجاوز شریک جنسی، خشونت خانگی و سوءاستفاده جنسی است. از منظر تاریخی، و هنوز هم در بعضی کشورها رضایت در عقد ازدواج پیش‌فرض بود و در نتیجه تجاوز زوجی را غیرممکن می‌کرد. با این وجود تجاوز زوجی امروزه توسط قراردادهای بین‌المللی محکوم می‌شود و به‌طور روزافزون عملی مجرمانه محسوب می‌شود. در ۲۰۰۶ تخمین زده شد که تجاوز زناشویی می‌تواند در ۱۰۴ کشور مورد تعقیب قضایی قرار گیرد. (در ۴ مورد از این کشورها، تجاوز زناشویی تنها زمانی می‌تواند مورد تعقیب قرار گیرد که زوجین از لحاظ قضایی از هم جدا شده‌اند)[۲۲] و از سال ۲۰۰۶ چند کشور دیگر هم تجاوز زوجی را غیرقانونی کردند. در ایالات متحده، تجاوز زوجی در ۵۰ ایالت غیرقانونی است. اولین ایالتی که آن را غیرقانونی کرد داکوتای جنوبی در ۱۹۷۵[۲۳] و آخرین آن کارولینای شمالی در ۱۹۹۳ بود.[۲۴] سایر کشورهای در حال توسعه در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ آن را غیرقانونی کردند. در بسیاری از کشورها، مشخص نیست که آیا تجاوز زناشویی تحت قوانین معمول تجاوز تحت پیگرد قرار می‌گیرد یا نه. با این وجود، در نبود قانون تجاوز زوجی احتمال دارد که ممکن باشد که برای آنچه بالفعل تجاوز است با توصیف آن به عنوان آزار و اذیت آن را مورد پیگرد قرار داد.

انواع[ویرایش]

چند نوع تجاوز وجود دارد که معمولاً با توجه به وضعیتی که در آن رخ می‌دهند، جنسیت یا ویژگی قربانی، و/یا جنسیت و ویژگی مجرم طبقه‌بندی می‌شود. انواع مختلف تجاوز شامل: تجاوز توسط آشنا، تجاوز دست جمعی، تجاوز زناشویی یا تجاوز زوجی، تجاوز به محارم، سوءاستفاده جنسی از کودکان، تجاوز در زندان، تجاوز جنگی و تجاوز از لحاظ قانونی است ولی به این موارد محدود نمی‌شود.[۲۴]

تجاوز خاکستری[ویرایش]

تجاوز خاکستری بنابر تعریف شکلی از درگیری جنسی است که «جایی میان رضایت و ممانعت» واقع می‌شود، زمانی که «هر دو طرف مطمئن نیستند که هر یک دقیقاً چه می‌خواهند» و میزان شیوع گستردهٔ آن نتیجه فقدان آگاهی و درک درست نسبت به مفهوم رضایت است. بنابر تحقیقی که در انگلستان بر روی افراد ۱۴ تا ۲۵ سال انجام شده، تقریباً یک‌سوم دانش‌آموزان واقعاً چیزی در مورد رضایت در کلاس‌های توضیحات جنسی که شرکت در آن‌ها اجباری است یاد نمی‌گیرند. در واقع درصد زیادی از افراد مورد تجاوز قرار می‌گیرند چرا که آن‌ها دقیقاً نمی‌توانند به متجاوز بفهمانند که از این کار رضایت ندارند، از سوی دیگر اغلب متجاوزان فکر می‌کنند (یا ترجیح می‌دهند فکر کنند) که فردی که به او تجاوز می‌کنند مخالفتی با این کار ندارد و علی‌رغم ممانعت ظاهری، باطناً راضی است.

میشله دکر، استاد دانشگاه جانز هاپکینز در تحلیلی که بر گزارش سازمان ملل متحد در مورد تجاوز در شش کشور آسیایی نوشته می‌گوید: «تجاوز لزوماً این نیست که شخصی تفنگ را بر روی شقیقهٔ یک زن بگذارد» گزارش مزبور نشان می‌دهد مردم تمایل دارند رفتارها را با تعریف قانونی تجاوز یعنی داشتن رابطه جنسی با یک زن بدون رضایت وی هماهنگ کنند ولی از واژهٔ تجاوز استفاده نکنند. میشله دکر می‌گوید: مردم تمایل دارند فکر کنند تجاوز کاری‌ست که شخص دیگری انجام می‌دهد. نتایج تحقیق مزبور که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد نشان می‌داد درصد بالایی از مردان کشورهای آسیایی با انجام شکلی از تجاوز موافقت دارند.[۲۵]

علت‌ها و انگیزه‌ها[ویرایش]

اطلاعات بیشتر: علت‌های خشونت جنسی

هیچ نظریهٔ منفردی نیست که به‌طور قطعی انگیزه‌های تجاوز را توضیح دهد. انگیزه‌های متجاوزین می‌تواند چند عاملی باشد و مورد بحث هستند. چند عامل که پیشنهاد شده‌اند شامل: خشم، میل به قدرت، دیگرآزاری، ارضای جنسی[۲۶] و فشارهای تکاملی است.[۲۶]

اثرات[ویرایش]

آثار تجاوز جنسی[ویرایش]

قربانیان تجاوز می‌توانند به خاطر آزار و اذیت به شدت دچار آسیب شوند و امکان دارد که در عملکرد به همان کیفیتی پیش از تجاوز مثلاً به دلیل عدم تمرکز، الگوهای خواب و غذا خوردن دچار مشکل شوند. ممکن است که تحریکی یا عصبی باشند. پس از تجاوز، عادی است که قربانی اختلال استرس حاد را تجربه کند که شامل نشانه‌هایی مشابه نشانه‌های اختلال استرس پس از آسیب است مانند عواطف شدید و گاهی غیرقابل پیش‌بینی؛ و ممکن است در مواجهه با خاطرات آن حادثه مشکل داشته باشند.[۲۷][۲۸] در ماه‌های پس از تجاوز، این مشکلات می‌تواند شدید و ناراحت‌کننده باشند و قربانی را از آشکار کردن تجربه ناخوشایندشان نزد دوستان یا خانواده یا مراجعه به پلیس یا درخواست کمک پزشکی باز بدارند. نشانگان دیگر اختلال استرس حاد شامل این موارد می‌شود:

این افراد شدیداً بی‌حال و کسل به نظر می‌رسند.

  • زوال شخصیت یا گسستگی (احساس کرختی و بی‌علاقگی، مانند در بهت یا خواب بودن، یا این احساس که دنیا عجیب یا غیرواقعی است)
  • دشواری در به خاطر آوردن بخش‌های مهم تجاوز
  • بازبینی تجاوز در افکار، خاطرات، یا کابوس‌ها
  • پرهیز از کارها، مکان‌ها، افکار یا احساساتی که تجاوز را یادآوری می‌کنند.
  • اضطراب یا افزایش گوش به زنگی (مشکل در خوابیدن، تمرکز و…)
  • دوری از زندگی اجتماعی یا محل تجاوز

در یک سوم تا یک دوم قربانیان این نشانه‌ها پس از ماه‌های اول ادامه پیدا می‌کند و درخور شرایط تشخیص اختلال استرس پس از آسیب می‌گردد.[۲۹][۳۰][۳۱] به‌طور کلی، تجاوز و آزار جنسی شایع‌ترین عوامل اختلال سندروم آسیب پس از حادثه در زنان هستند.[۳۰]

مقصر دانستن قربانی[ویرایش]

«مقصر دانستن قربانی» بدین معنی است که قربانی یک جرم را کاملاً یا تا حدودی در به وقوع پیوستن جرم مسئول بدانیم. در مورد تجاوز جنسی، این مفهوم اشاره دارد به تئوری دنیای عادل و این نگرش عمومی که برخی رفتارهای خاص قربانی (از قبیل لاس زدن یا پوشیدن لباس‌های تحریک‌کننده جنسی) ممکن است تجاوز جنسی را برانگیزد.[۳۲] در موارد افراطی، گفته می‌شود که قربانی فقط با متین رفتار نکردن خودش آن را فرا خوانده‌است. در بیشتر کشورهای غربی، حمایت از تحریک جنسی به عنوان یکی از علل کاهش خطرات تجاوز جنسی پذیرفته نمی‌شود.[۳۳] یک بررسی جهانی در مورد نگرش‌ها به خشونت جنسی که توسط انجمن جهانی تحقیقات بهداشت و درمان انجام شد نشان داد که مفهوم مقصر دانستن قربانی حداقل تا حدودی در اکثر کشورها پذیرفته شده‌است. در بعضی کشورها مقصر دانستن قربانی خیلی عمومی‌تر است و گاهی چنین تصور می‌شود که زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرند، نامناسب رفتار کرده‌اند. معمولاً، این‌ها کشورهایی هستند که در آن‌ها شکاف اجتماعی عمیقی بین وضعیت و آزادی‌های فراهم شده زنان و مردان وجود دارد.[۳۴]

ام. بادی و آرتور جی. میلر در یک خلاصه از پژوهش‌های پیرامون باورهای نادرست در مورد تجاوز عنوان می‌کنند: قربانیان تجاوز وقتی دیرتر در جریان تجاوز در برابر حمله مقاومت می‌کنند بیشتر سرزنش می‌شوند تا وقتی که زودتر مقاومت می‌کنند. (کوپر، ۱۹۹۶)، که به نظر می‌رسد به کلیشه‌ای اشاره می‌کند که می‌گوید این زنان مقاومت دروغین می‌کنند. (ملموث و براون، ۱۹۹۴؛ موهلن‌هارد و راجرز، ۱۹۹۸) یا به خاطر اینکه در تجربهٔ جنسی تا اینجا پیش رفته‌اند پس به دروغ مرد را تشویق کرده‌اند. در نهایت، این باور که وقتی قربانیان تجاوز توسط یک آشنا یا کسی که با او قرار داشته‌اند مورد تجاوز قرار می‌گیرند بیشتر سرزنش می‌شوند تا وقتی که تجاوز توسط یک ناشناس انجام می‌شود. (برای مثال. بل، کریلف، و لوتس، ۱۹۹۴؛ بریجز، ۱۹۹۱؛ بریجز و مک گریل، ۱۹۸۹؛ چک و ملموث، ۱۹۸۳؛ کانکر، شاهرولا، فرانکو، کونجو، و پینتو، ۱۹۹۱؛ لارماند و پپیتونه، ۱۹۸۲؛ تترالت و بارنت، ۱۹۸۷)، که به نظر می‌رسد از کلیشه‌ای برمی‌خیزد که از آن جایی‌که قربانیان متجاوز را می‌شناسند و شاید حتی با او سر قرار رفته‌اند واقعاً می‌خواهند سکس داشته باشند. به نظر می‌رسد پیام بنیانی این پژوهش این باشد که وقتی عناصر تجاوز کلیشه‌ای خاصی وجود داشته باشند احتمالاً قربانیان تجاوز مورد سرزنش واقع می‌شوند.

با این وجود، آن‌ها اظهار می‌کنند که «افراد ممکن است باورهای نادرست پیرامون تجاوز را بپذیرند و در عین حال اثرات منفی تجاوز را قبول داشته باشند.»[۳۵] تعدادی از کلیشه‌ها در مورد نقش‌های جنسیتی می‌توانند در توجیه تجاوز نقش ایفا کنند. در مورد تجاوز مرد به زن، این کلیشه‌ها شامل این نظرات است که: قدرت مختص مردان است در حالی که زنان به درد سکس می‌خورند و کالایی بیش نیستند، اینکه زنان خواهان سکس اجباری و توسری خوری هستند،[۳۶] و اینکه تکانه‌ها و رفتارهای جنسی مردان غیرقابل کنترل است و باید ارضا شود.[۳۷] در مورد تجاوز زن به مرد، قربانی یا احتمالاً ضعیف فرض می‌شود یا در فرهنگ‌هایی که مردان با پیروزی‌های جنسی جایگاه کسب می‌کنند خوش شانس تصور می‌شود.

آثار روانی تجاوز[ویرایش]

بیشتر زنانی که مورد تجاوز قرار می‌گیرند یا می‌خواهند این واقعه را از ذهن بیرون کنند یا مایل به آنچه که فرایند اهانت‌آمیز معاینه پزشکی، بازجویی پلیس و رسیدگی دادگاه می‌دانند، نیستند. فرایند قانونی اغلب مدت بسیار زیادی به طول خواهد انجامید؛ ممکن است قبل از این که دادگاه رأی بدهد هجده ماه از وقوع حادثه گذشته باشد. البته در ایران دادگاه رسیدگی‌کننده به جرایم منافی عفت علنی نیست مطابق ماده ۱۸۸ قانون دادرسی کیفری محاکمات دادگاه علنی است به استثنای موارد زیر به تشخیص دادگاه:

  1. اعمال منافی عفت و جرائمی که بر خلاف اخلاق حسنه‌است.
  2. امور خانوادگی یا دعاوی خصوصی به درخواست طرفین.
  3. علنی بودن محاکمه مخل امنیت یا احساسات مذهبی باشد.

بیش از نیمی از تجاوزات جنسی، به‌طور خود به خودی اتفاق نمی‌افتند، بلکه حداقل تا اندازه‌ای از پیش برنامه‌ریزی شده‌اند. تجاوز جنسی با سلطه و قدرت مرتبط است؛ اکثر تجاوزگران جنسی تنها هنگامی می‌توانند از نظر جنسی تحریک شوند که قربانی را دچار وحشت و خفت نموده باشند؛ عمل جنسی خود اهمیت کمتری دارد. زنان و دخترانی که مورد تجاوز قرار می‌گیرند این واقعیت را تا به هنگام ازدواج پنهان می‌کنند و هنگام ازدواج شریک جنسیشان از پارگی پردهٔ بکارت مطلع می‌شود و گمان بر آن می‌برد که همسرش خیانت کرده‌است. درصدی از طلاق‌ها به دلیل این واقعیت تلخ می‌باشد.

پیگرد قانونی[ویرایش]

گزارش[ویرایش]

خشونت جنسی خصوصاً تجاوز جنسی، جزو جرائمی در نظر گرفته می‌شود که کمتر گزارش می‌شود (انجمن پزشکی آمریکا، ۱۹۹۵).[۳۸] لذا تعداد تجاوزهای جنسی گزارش شده از میزان‌های شیوع و بروز آن کمتر است[۳۹](Walby and Allen,200۴). ملزومات قانونی برای گزارش تجاوز جنسی بسته به صلاح‌دید دادگاه‌ها تغییر می‌کند، هر کدام از ایالات آمریکا ممکن است ملزومات متفاوتی داشته باشند [۴۲]، در حالی که سایر کشورها ممکن است محدودیت‌های سختگیرانه کمتری داشته باشند.[۴۰]

رسیدگی[ویرایش]

از آنجا که اکثر موارد تجاوز جنسی توسط افراد آشنا با قربانی اتفاق می‌افتد، شروع و ادامه تحقیقات در مورد تجاوز جنسی به خواست، توانایی گزارش و توصیف آن توسط قربانی بستگی دارد. شواهد بیولوژیک از قبیل منی، خون، ترشحات واژینال، بزاق و سلول‌های اپیتلیال واژن (که معمولاً توسط کیت تجاوز جنسی جمع‌آوری می‌شود) ممکن است در آزمایشگاه جرم شناسی مشخص شده و از نظر ژنتیکی بررسی شود. اطلاعات به دست آمده از آنالیزها عموماً می‌تواند مشخص کند آیا رابطه جنسی اتفاق افتاده است، و اطلاعاتی از موقعیت حادثه به دست دهد و با نمونه‌های مرجع بیماران و مظنونین مقایسه شود.[۴۱]

محکومیت[ویرایش]

در انگلستان، آمار موارد تجاوز جنسی گزارش شده یک کاهش پیش‌رونده در میزان محکومیت را نشان می‌دهد، به‌طوری‌که در سال ۲۰۰۲ به کمترین حد خود یعنی ۵٫۶٪ رسید. دولت نگرانی خود را از افزایش سالیانه موارد گزارش شده تجاوز جنسی ابراز کرده و متعهد شده به این «شکاف عدالت» رسیدگی کند (Home office, 2002a). [۷

جلوگیری و درمان[ویرایش]

از آن جایی‌که خشونت جنسی تمام بخش‌های جامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهد، پاسخ به آن فراگیر است. پاسخ‌ها می‌توانند این‌گونه دسته‌بندی شوند: راه‌های فردی، پاسخ‌های درمانی، تلاش‌های مبتنی... بر جامعه و فعالیت‌هایی جهت جلوگیری از سایر انواع خشونت جنسی. «بهبودی پس از تجاوز جنسی مفهومی پیچیده و پربحث است»[۴۲] گروه‌های حمایتی که معمولاً از طریق سازمان‌های «مادر» قابل دسترسی هستند (لیست موسسات ضد خشونت جنسی در آمریکا را ببینید) به وفور یافت می‌شوند و شامل چند گروه آنلاین هم می‌گردند.

اتهام تجاوز جنسی[ویرایش]

بزرگ‌ترین و دقیق‌ترین مطالعهٔ موجود زیر نظر وزارت داخلی بریتانیا انجام شده که برپایهٔ ۲٬۶۴۳ پروندهٔ آزار جنسی بوده‌است. (Kelly, Lovett, and Regan, 2005). در بین این پرونده‌ها ۸٪ موارد توسط ادارهٔ پلیس به عنوان گزارش دروغ طبقه‌بندی شده بودند. به هر حال متوجه شدند که بعضی از این طبقه‌بندی‌ها صرفاً براساس قضاوت شخصی بازپرسان پلیس و با تخلف از ضوابط رسمی مشخص کردن ادعای دروغین بوده‌است. کاوش دقیق‌تر این دسته، با اعمال قوانین وزارت داخلی برای محاسبهٔ ادعای دروغین و جدا کردن پرونده‌هایی که تأیید داشتن شرایط آن‌ها مشکوک بود، باعث کاهش درصد گزارش‌های دروغین به ۳٪ شد. پژوهش‌گران نتیجه گرفتند که: «نمی‌توان ارزش اسمی تمام موارد مشخص شده توسط پلیس را تعیین کرد» و اینکه: «پیگرد کنندگان و افسران پلیس در مورد ادعاهای دروغ تخمین حد بالا می‌زنند.» علاوه بر این، اضافه کردند:

مصاحبه‌های پلیس و پاسخ‌های شاکیان نشان می‌دهد که، با وجود توجه به مراقبت از قربانی، حتی در بین آن‌ها که در بازپرسی تجاوز جنسی خبره هستند، همچنان نوعی فرهنگ بدگمانی در بین نیروی پلیس وجود دارد. همچنین تمایلی برای وصل ادعاهای دروغ با مواردی که شاکی بی‌خیال شده و شکایتش را پس‌گرفته‌است، وجود دارد، انگار که در تمام این موارد هیچ آزار جنسی رخ نداده است. این فرهنگ بازپرسی‌ای را ایجاد می‌کند که در آن بر روی عواملی تأکید می‌شود که ممکن است اجازهٔ مشخص کردن یک شکایت به عنوان ادعای دروغ را بدهند، به جای اینکه تحقیق دقیقی انجام شود که در آن شواهد جمع‌آوری شده، ارزیابی شوند.[۴۳][۴۴]

یک مطالعهٔ در ابعاد بزرگ دیگر نیز در استرالیا، بر اساس ۸۵۰ مورد تجاوز جنسی گزارش شده به پلیس ویکتوریا، انجام شد(Heenan & Murray, 2006). پژوهشگران ۸۱۲ پرونده با داده‌های کافی را با روش‌های کمی و کیفی بررسی کردند، تا تعیین مناسبی برسند و تشخیص دادند که ۲٫۱٪ این پرونده‌ها توسط پلیس به عنوان گزارش دروغین طبقه‌بندی شده بودند. سپس تمامی این شاکی‌ها به خاطر ضبط گزارش دروغین به پلیس یا جریمه شدند یا تهدید به جریمه شدند.[۴۵]

گزارش‌های اف‌بی‌آی مرتباً رقم اتهام‌های تجاوز جنسی «بی‌اساس» را ۸٪ اعلام می‌کنند. رقم «بی‌اساس» برای تجاوزهای جنسی زوری از همهٔ دیگر جرم‌های شاخص بیشتر است. نرخ متوسط گزارش‌های بی‌اساس برای جرایم شاخص ۲٪ است.[۴۶] به‌هرحال «بی‌اساس» با ادعای دروغین به یک معنا نیست[۴۷] و آن‌طور که بروس گروس (Bruce Gross) از ژورنال بازپرس دادگاهی (Forensic Examiner) توضیح می‌دهد:

این آمار تقریباً بی‌معناست، چون خیلی از حوزه‌های قضایی که اف‌بی‌آی از آن‌ها داده‌های جرم‌ها را جمع‌آوری می‌کند، از تعاریف یا معیارهای مختلفی برای «بی‌اساس» استفاده می‌کنند؛ بنابراین، یک گزارش تجاوز جنسی ممکن است به عنوان «بی‌اساس» طبقه‌بندی شود (به جای تجاوز زوری) زیرا قربانی مورد نظر برای پی‌گیری شکایت از مظنون تلاش نکند، یا اگر مرتکب مورد نظر از زور فیزیکی یا اسلحه به هر نوع استفاده نکند، یا اگر قربانی مورد نظر دچار هیچ آسیب فیزیکی نشده باشد، یا اگر قربانی موردنظر پیش‌تر یک رابطهٔ جنسی داشته بوده باشد. به همین شکل، یک گزارش ممکن است بی‌اساس فرض شود، اگر هیچ مدرک فیزیکی وجود نداشته باشد، یا ناهم‌خوانی زیادی بین بیان‌های متهم‌کننده و آنچه که شواهد نشان می‌دهند وجود داشته باشد. از این‌رو، اگر چه بعضی از پروندهٔ تجاوز جنسی بی‌اساس ممکن است دروغین یا ساختگی باشند، همهٔ پرونده‌های بی‌اساس دروغین نیستند.[۴۸]

عموماً این گونه گزارش شده‌است که حدود ۲ درصد از پرونده‌های گزارش‌های تجاوز جنسی، تهمت بوده‌اند. در یک مرور آکادمیک در مجلهٔ «لویولای مرور قوانین لس‌آنجلس»، ادوارد گرییر نتوانست منابع دست‌اولی برای این رقمی که این‌قدر همه‌جا گفته می‌شود پیدا کند.[۴۹]

مروری در سال ۲۰۰۶ توسط فیلیپ رومنی در مجلهٔ حقوق کمبریج چند مطالعه را یافت که این رقم را حدود ۲٪ اعلام می‌کردند ولی فقط یک مطالعهٔ کوچک (۵۴۵ موردی) بود که می‌توانست منبع رقمِ ۲٪ باشد.[۵۰] و همچنین در مورد روش‌شناسی این مطالعه‌ها ابراز شک کرد.[۵۱]

جامعه‌شناس دانشگاه پوردو (به انگلیسی: Purdu) به نام اوگن کانین (به انگلیسی: Eugene Kanin) گزارش‌های تجاوز جنسی را در یک شهر کوچک تقریباً غربی بین سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۷ خلاصه کرد و دریافت که ادارهٔ پلیس ۴۱٪ از ۱۰۹ مورد گزارش‌های آزار جنسی را دروغین تشخیص داده بود. ادارهٔ پلیس به همهٔ شاکی‌های تجاوز جنسی پیشنهاد جدی استفاده از دستگاه دروغ‌سنج را داده بود. دیوید لیزاک (به انگلیسی: David Lisak) این‌گونه استدلال می‌کند(۲۰۰۷) که کار «کانین» یک مطالعهٔ پژوهشی نیست، چرا که تنها از نظرات افسرهای پلیس استفاده می‌کند، بدون این‌که هیچ جستجوی دیگری را خودش انجام دهد و این کار یک «قطعه نظر تحریک‌کننده‌است، اما پژوهش علمی مسئلهٔ گزارش دروغین تجاوز جنسی نیست» و «مطمئناً نباید از به عنوان ادعایی در مورد پایه‌های علمی برای موضوع فراوانی ادعاهای دروغین استفاده کرد.[۵۲][۵۳] همین‌طور، جان بنکرافت (به انگلیسی: John Bancroft) ادعا می‌کند که جستجویی که بر روی ادبیات مربوط به گزارش‌های دروغین تجاوز جنسی، انجام شده، مشخص می‌کند که رقم ۴۱٪ که به شکلی غیرمعمول زیاد است.[۵۴] کانین ادعا می‌کند که «شاکی باید تأیید کند که تجاوز جنسی‌ای اتفاق نیافتاده‌است. او تنها کسی است که می‌تواند ادعای تجاوز جنسی دروغین است». لیزاک (به انگلیسی: Lisak)، کانین را متهم می‌کند که نظرات ادارهٔ پلیس را بدون جستجوی بیشتر به عنوان واقعیت در نظر گرفته‌است:

کانین هیچ تلاشی را برای سیستمیزه کردن «سنجش» اش از گزارش‌های پلیس، نشان نمی‌دهد۰- مثلاً با فهرست کردن جزئیات یا فاکت‌هایی که برای «سنجش» معیارهایی استفاده کرده که پلیس از آن‌ها برای نتیجه‌گیری استفاده می‌کند. همچنین هیچ تلاشی نشان نمی‌دهد که سنجش‌اش از آن گزارش‌ها را با سنجش پژوهش مستقل دیگری مقایسه کند تا تحلیل اعتبار سنجی ایجاد کند. این قانون اصلی علم را نقض می‌کند، قانونی که که برای این طراحی شده‌است که اطمینان ایجاد کند که مشاهده‌ها صرفاً بازتاب سوگیری مشاهده‌گر نیستند. [...] [ کانین] صرفاً نظرات افسران پلیس را تکرار می‌کند که نتیجه گرفتند که پرونده‌های مورد نظر ادعای دروغین بودند.

لیزاک بعدتر در سال ۲۰۱۰ پژوهش خودش را در زمینهٔ خشونت علیه زنان منتشر کرد، که در آن نرخ ادعاهای دروغین را ۵٫۹٪ به دست آورد.

آمار[ویرایش]

آمار تجاوز[ویرایش]

همچنین ببینید: تخمین‌ها از خشونت سوپرجنسی

یک گزارش ایالات متحده که توسط منابع دولتی تألیف شده‌است نشان داد که بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ پرونده تجاوز یا اقدام به تجاوز سالانه توسط پلیس ثبت شده‌است. دادهٔ گزارش شده از ۶۵ کشور جمع‌آوری شد.[۵۵] در ۲۰۰۷، ۴۰٪ از ۶۰٬۴۲۷ گزارش تجاوز به عنف با دستگیری یا «شرایط استثنایی» نهایی شد. شرایط استثنایی به وضعیت‌هایی اشاره می‌کند که قربانی از ارائه اطلاعات یا کمک ضروری جهت صدور حکم دستگیری امتناع می‌کند، متهم پیش از دستگیری می‌میرد، یا نمی‌توان متهم را از ایالت دیگر استرداد کرد.[۵۶] در هر دو دقیقه یک زن در آمریکا مورد آزار جنسی قرار می‌گیرد، در هند در هر بیست و دو دقیقه به یک زن تجاوز جنسی می‌شود و در هر یک دقیقه یک نفر در کنگو مورد تجاوز قرار می‌گیرد.[۲۵] بر خلاف باور همگانی، تجاوز در خارج از خانه‌ها بسیار نادر است. بر اساس نتایج یک تحقیق بیش از دو سوم همه موارد مربوط به تجاوز در منزل شخصی رخ می‌دهد. (در دو سوم موارد قربانی مهاجم را می‌شناسد). بر اساس نتایج این تحقیق ۳۱ درصد تجاوزها در خانه‌های متجاوزان، ۲۷ درصد در خانه‌های قربانیان، و ۱۰ درصد در خانه‌های مشترک قربانیان و متجاوزان اتفاق می‌افتند. علاوه بر خانه‌ها، ۷ درصد تجاوزها در مهمانی، ۷ درصد در وسایل نقلیه، ۴ درصد بیرون از خانه و ۲ درصد در بارها، روی می‌دهند.[۲۵] ۴۴ درصد موارد تجاوز جنسی زیر ۱۸ سال و در نهایت ۸۰ درصد کسانی که مورد هدف تجاوز جنسی قرار می‌گیرند تا زیر ۳۰ سال سن دارند.[۵۷]

استرالیا[ویرایش]

نظرسنجی امنیت زنان استرالیایی که توسط دایرهٔ آمار در ۱۹۹۶ انجام شد شامل نمونه تصادفی از ۶٬۳۰۰ زن ۱۸ سال و بیش از آن بود. این نظرسنجی این یافته را بدست آورد که شیوع آزار جنسی در ۱۲ ماه گذشته ۱٫۹ درصد بوده‌است. مردان آشنا بیش از دو سوم مهاجمین را تشکیل می‌دادند. تنها ۱۵٪ از زنان آزار دیده در نمونه به پلیس گزارش کرده بودند.[۵۸]

کامبوج[ویرایش]

نهادهای غیردولتی محلی و بین‌المللی تخمین می‌زنند که در کامبوج تجاوز معمول است،[۵۹] ولی تنها اقلیت بسیار کوچکی از این آزارها گزارش می‌شود که علت آن انگ اجتماعی همراه با قربانی جرم جنسی به ویژه از دست دادن باکرگی قبل از ازدواج {بدون توجه به چگونگی آن} می‌باشد.[۶۰] از نوامبر ۲۰۰۸ تا نوامبر ۲۰۰۹، پلیس ۴۶۸ مورد تجاوز، اقدام به تجاوز و مزاحمت جنسی را ثبت کرده‌است که نسبت به سال پیش از آن رشد ۲٫۴ درصدی داشته‌است.[۶۱] شکستن سکوت-خشونت جنسی در کامبوج، گزارشی است که توسط سازمان عفو بین‌الملل تهیه و در سال ۲۰۱۰ منتشر گردیده‌است و وضعیت خشونت جنسی در کامبوج را بررسی می‌کند. این گزارش دریافته‌است که در تجاوزات گزارش شده که اقلیت اندکی هستند، پاسخ بسیار معمول مسئولین ضابط قضایی که شامل پلیس و کارکنان دادگاه می‌شوند این است که یک «توافق» فراقانونی میان قربانی و مجرم (یا خانواده هایشان) تنظیم می‌کنند که در آن متجاوز مبلغی پول می‌پردازد که میان مسئولین و قربانی (و خانواده‌اش) تقسیم می‌شود و پس از آن قربانی هرگونه شکایت کیفری علیه مجرم را پس می‌گیرد و مدعی‌العموم پرونده را می‌بندد. زمانی که به یک تجاوز رسیدگی می‌شود، معمولاً از شاکی انتظار می‌رود که مبلغی بیش از حد معمول به مسئولین بپردازد تا مطمئن شود که دادگاه پرونده را پیگیری می‌کند، در غیر این صورت روند دادرسی کند است و ممکن است بیش از ۲ سال برای هر نوع نتیجه‌ای به طول انجامد. در طول دورهٔ پیش از دادرسی، همیشه این خطر وجود دارد که خانواده مجرم به جهت اینکه تبرئه یا کاهش مجازاتش را تضمین کنند، رشوه بدهند.[۶۲]

کانادا[ویرایش]

معتبرترین پژوهش در این حوزه از سوی مرکز آماری کانادا در سال ۱۹۹۲ انجام شد که شامل ۱۲٬۳۰۰ نمونهٔ تصادفی از زنان کانادایی بود (Johnson and Sacco, 1995). یافته‌های این پژوهش حاکی از این بود که از هر ۳ زن یکی از آن‌ها آزار جنسی را تجربه کرده بود [مورد شک- بحث] و تنها ۶٪ از این موارد به پلیس گزارش شده بود.[۶۳]

جمهوری دموکرات کنگو[ویرایش]

در کنگوی شرقی، شیوع و شدت تجاوز و دیگر اشکال خشونت جنسی به عنوان بدترین موارد در دنیا گزارش شده‌است.[۶۴] برآورد می‌شود که هم‌اکنون در جمهوری دموکرات کنگو حدود ۲۰۰٬۰۰۰ قربانی زندگی می‌کنند که از تجاوز جنسی جان سالم به در برده‌اند.[۶۵][۶۶] یک پژوهش اخیر اعلام می‌کند سالانه بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ زن در جمهوری دموکرات کنگو مورد تجاوز جنسی واقع می‌شوند.[۶۷] تجاوز جنسی هنگام جنگ (تجاوز جنسی جنگی) در جمهوری دموکرات کنگو اغلب از سوی مفسران به عنوان «اسلحهٔ جنگ» یاد می‌شود. Louise Nzigire، مددکار اجتماعی اهل کنگو می‌گوید «هدف این خشونت نابودی جمعیت بود». او همچنین اظهار می‌کند تجاوز جنسی «یک سلاح ساده و ارزان در دست تمام گروه‌های درگیر جنگ بوده‌است، سلاحی که بسیار آسان تر از گلوله و بمب قابل دست یابی است».

آفریقای جنوبی[ویرایش]

آفریقای جنوبی یکی از بالاترین میزان‌های شیوع تجاوز جنسی به اطفال در جهان را دارد، به‌طوری‌که در سال ۲۰۰۰ بیشتر از ۶۷۰۰۰ مورد تجاور جنسی به کودکان گزارش شد و گروه‌های حمایتی بر این باورند که موارد گزارش نشده می‌تواند تا ۱۰ برابر بیشتر باشد.[۶۸] در سال ۲۰۰۱، یک شیرخوار ۹ ماهه مورد تجاوز جنسی قرار گرفت و احتمالاً به خاطر عدم تحمل درد از هوش رفت.[۶۹] یک شیرخوار ۹ ماهه دیگر بعد از اینکه توسط مادر نوجوانش رها شد، توسط ۶ مرد ۲۴ تا ۶۶ ساله مورد تجاوز جنسی قرار گرفت. یک دختر ۴ ساله بعد از تجاوز جنسی توسط پدرش مرد. یک دختر ۱۴ ماهه توسط دو عمویش مورد تجاوز جنسی قرار گرفت. در فوریه ۲۰۰۲، گزارش شد که یک شیرخوار ۸ماهه توسط ۴ مرد مورد تجاوز گروهی قرار گرفت. یک نفر متهم شد. شیرخوار به اعمال جراحی ترمیمی وسیعی نیاز پیدا کرد. جراحات این شیرخوار آنقدر وسیع بود که سبب افزایش توجه به تعقیب قانونی شد.[۷۰] یک عامل مؤثر در تشدید کودک آزاری، این باور غلط همه گیر در آفریقای جنوبی ست که ایجاد رابطه جنسی با یک باکره ایدز را درمان می‌کند.[۷۱][۷۲] یک سوم از ۴۰۰۰ زنی که توسط انجمن اطلاعات، توانمندسازی و شفافیت مورد سؤال قرار گرفتند بیان کردند که طی سال گذشته مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند.[۷۳] در یک مطالعه جدید که توسط شورای تحقیقات پزشکی (MRC) انجام شد، بیشتر از ۲۵٪ از مردان آفریقای جنوبی که مورد سؤال قرار گرفتند اقرار کردند یک نفر و تقریباً نیمی از آن‌ها بیشتر از یک نفر را مورد تجاوز جنسی قرار داده‌اند.[۷۴][۷۵] در یک مطالعه دیگر که در سال ۲۰۱۰ توسط بنیاد تحقیقات پزشکی تحت حمایت دولت انجام شد، بیشتر از ۳۷٪ از مردان استان گوتنگ بیان کردند که زنی را مورد تجاوز قرار داده‌اند. ۷٪ از این ۴۷۸ مرد مورد بررسی گفتند که در تجاوز گروهی شرکت کرده‌اند.[۷۶] یک تحقیق بین بچه‌ها مشخص کرد که ۱۱٪ از پسرها و ۴٪ از دخترها شخصی را مجبور به رابطه جنسی با خود کرده‌اند، در حالی که در یک تحقیق دیگر در شهرستان سوتو که بین ۱۵۰۰ دانش آموز انجام شد، یک چهارم از کل پسرهای مورد مصاحبه بیان کردند از تجاوز جنسی گروهی (jackrolling) لذت برده‌اند.[۷۷][۷۸]

انگلستان[ویرایش]

بر اساس یک گزارش خبری که در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷ از شبکه بی‌بی‌سی پخش شد، ۸۵۰۰۰ زن در سال قبل از آن در انگلستان مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بودند که این معادل ۲۳۰ مورد در روز است. بر طبق این گزارش یک دویستم زنان انگلیسی در سال ۲۰۰۶ مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند. این گزارش همچنین نشان داد که تنها ۸۰۰ نفر در آن سال به خاطر تجاوز محکوم شدند.[۷۹][۸۰]

آمریکا[ویرایش]

اداره آمار وزارت دادگستری آمریکا (۱۹۹۹) تخمین زد که ۹۱٪ از قربانیان تجاوز زن و ۹٪ مرد هستند و ۹۹٪ از متجاوزین مرد هستند.[۸۱] روی هم رفته بعضی از انواع تجاوز جنسی از گزارش‌های رسمی حذف می‌شوند، (برای مثال در تعریف FBI همه انواع تجاوز به جز تجاوز به زور به زنان حذف می‌شود) زیرا شمار زیادی از تجاوزهای جنسی حتی اگر جزو موارد قابل گزارش باشند گزارش نمی‌شوند و همچنین موارد زیادی از تجاوزهایی که به پلیس گزارش می‌شوند منجر به پیگرد قانونی نمی‌شوند.[۸۰] بر اساس اسناد Criminal Victimization (میزان قربانی شدن واقعی) وزارت دادگستری آمریکا، در سال ۲۰۰۵ به‌طور کلی ۱۹۱۶۷۰ تجاوز یا خشونت جنسی گزارش شده‌است.[۸۲] تنها ۱۶٪ از تجاوزهای و خشونت‌های جنسی به پلیس گزارش می‌شوند. (تجاوز جنسی در آمریکا: گزارشی به ملت. ۱۹۹۲ و صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، ۲۰۰۰a)[۸۳][۸۴]] بدون در نظر گرفتن موارد گزارش نشده، تنها ۵٪ متجاوزان جنسی حداقل یک روز را در زندان می‌گذرانند.[۸۵] یک ششم زنان آمریکایی مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند.[۸۶] بیشتر از یک چهارم زنان در سنین کالج تجربه مورد تجاوز قرار گرفتن از سن ۱۴ سالگی را ذکر می‌کنند.[۸۷]

وزارت دادگستری ایالات متحده، آمار جنایتهای مربوط به تجاوز جنسی را تنها میان مردمی که بر اساس سفید یا سیاه پوستی طبقه‌بندی شده‌اند، جمع‌آوری می‌کند. گزارش‌های جرم‌های همگون (Uniform Crime Reports)، اغلب اسپانیایی‌ها را در دستهٔ «سفید» طبقه‌بندی می‌کند.[۸۸] طبق گزارش‌های اعلام شده در سال ۲۰۰۶، ۱۹۴٬۲۷۰ سفید پوست و ۱۷٬۹۲۰ سیاه پوست، قربانیان تجاوز یا حملات جنسی بوده‌اند. به گفتهٔ آنتونی والش، «داده‌های مربوط به تجاوز جنسیِ گری له‌فری(Gary LaFree's)، برای مدت ۴۵ سال، نشان می‌داد، به‌طور متوسط سیاه پوستان اغلب در حدود ۲۵/۶ برابر بیشتر از سفید پوستان در جرم‌های مربوط به تجاوز جنسی دستگیر می‌شوند»[۸۸] استفاده از مواد مخدر، به ویژه الکل، غالباً در تجاوز جنسی نقش دارد. یک تحقیق (تنها مربوط به تجاوزات جنسی که در آن‌ها قربانیانِ زن یا کسانی که از طریق تلفن در معرض تجاوز قرار گرفتند) جزئیات مربوط به روش‌های به‌کار گرفته شده را گزارش می‌داد. در ۴۷ درصدِ اغلب تجاوزات، هم قربانی و هم مجرم، الکل مصرف کرده بودند. تنها در ۱۷ درصد موارد، فقط مجرم نوشیده بود. در ۲۹ درصد تمامی موارد، نه مجرم و نه قربانی الکل مصرف نکرده بودند.[۸۹] بر خلاف باور همگانی، تجاوز در خارج از خانه‌ها بسیار نادر است. بیش از دو سوم همهٔ موارد مربوط به تجاوزات در خانهٔ شخصی رخ می‌دهد. ۳۱ درصد در خانه‌های متجاوزان، ۲۷ درصد در خانه‌های قربانیان، و ۱۰ درصد در خانه‌های مشترک قربانیان و متجاوزان، رخ می‌دهد. علاوه بر خانه‌ها، ۷ درصد تجاوزها در مهمانی‌ها، ۷ درصد در وسایل نقلیه، ۴ درصد بیرون از خانه و ۲ درصد در بارها، روی می‌دهند.[۸۹] ۵۹ درصدِ موارد تجاوز در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵، برای اجرای قانون، گزارش نشده‌اند.[۹۰][۹۱] در واقع، مطالعات ارقام گوناگون زیر را نشان می‌دهد: (جدول)

سایر[ویرایش]

تا کنون بیشتر مطالعات و گزارش‌های پیرامون تجاوز جنسی محدود به نوع مرد به زن بوده‌است. تحقیق در مورد تجاوز مرد به مرد و زن به مرد به تازگی آغاز شده‌است. بر اساس اظهارات روانپزشک سارا کروم، کمتر از یک دهم موارد تجاوز مرد به مرد گزارش شده‌است. به عنوان یک گروه، قربانیان مذکر تجاوز جنسی، توسط هر کدام از دو جنس که مورد تجاوز قرار بگیرند، حمایت و خدمات کمتری دریافت می‌کنند، و سیستم‌های قضایی آمادگی لازم برای مقابله با این نوع جرم را ندارند.[۹۲] دنوو (۲۰۰۴) بیان می‌کند که واکنش‌های اجتماعی به مسئله «زنان به عنوان عامل خشونت جنسی» مبتنی بر انکار گسترده زنان به عنوان متجاوزان بالقوه جنسی می‌باشد که خود می‌تواند ابعاد واقعی این مشکل را پنهان کند.[۹۳] با توجه به این دلایل، قابل تصور است که این مسئله به مراتب کمتر گزارش شود و علت احتمالی آن همین سوگیری اجتماعی است.[۹۴] بعضی از کدهای قانونی در مورد تجاوز جنسی علیه زنانی که مردان را مورد تجاوز قرار می‌دهند کاربرد ندارند چرا که تجاوز جنسی عموماً به صورت عمل دخول متجاوز تعریف می‌شود.[۹۵] در سال ۲۰۰۷، پلیس آفریقای جنوبی مواردی از تجاوز زنان به مردان جوان را مورد بررسی قرار داد.[۹۶] در مورد تجاوز زن به زن تحقیقات اندکی انجام شده‌است.

تاریخچه[ویرایش]

تاریخچهٔ تجاوز[ویرایش]

در تاریخ باستان، تجاوز بیش از آنکه به عنوان یک نوع اذیت و آزار علیه زن تلقی شود یک جرم مالکیتی جدی علیه مردی بود که آن زن به او تعلق داشت که معمولاً پدر یا شوهرش بود. از دست دادن بکارت مخصوصاً یک مسئله جدی بود. آسیبی که به جهت از دست رفتن بکارت وارد می‌آمد، بر امیدهای کاهش‌یافتهٔ زن در پیدا کردن شوهر و در بهای عروس منعکس می‌شد. این موضوع به ویژه در مورد دوشیزه‌های نامزد دار ملموس بود که از دست رفتن پاکدامنی به عنوان وضعیتی تلقی می‌شد که ارزش او را به شدت نزد شوهر آینده‌اش می‌کاست. در چنین مواردی، قانون نامزدی را باطل می‌کرد و از متجاوز غرامت مالی طلب می‌کرد که به خانوادهٔ زن که «کالاهایش» «آسیب» دیده بودند پرداخت می‌شد.[۹۷] طبق قانون کتاب مقدس، در صورت توافق پدر دختر، به جای مجازات مدنی، ممکن بود متجاوز وادار شود با آن زن مجرد ازدواج کند. این وضع به خصوص در قوانینی که در جرم تجاوز، عدم رضایت زن را به عنوان یک عنصر ضروری به حساب نمی‌آورد متداول بود و در نتیجه این جرم را به دو دسته تقسیم می‌کرد، یکی تجاوز به معنی امروزی و دیگری به عنوان شیوه‌ای که مرد و زن به وسیلهٔ آن خانواده‌هایشان را مجبور می‌کردند تا به آن‌ها اجازهٔ ازدواج بدهند (مراجعه کنید به تثنیه. ۲۹–۲۸: ۲۲)

خود واژه rape (تجاوز) از فعل لاتین rapere ریشه گرفته‌است: گرفتن یا ستاندن به زور. این کلمه ابتدا هیچ دلالت جنسی نداشت و هنوز هم در انگلیسی به معنای عام استفاده می‌شود. تاریخچهٔ تجاوز و تغییرات معنایی آن واقعاً پیچیده‌است. در قانون روم، تجاوز به عنوان نوعی crimen vis «جرم تهاجمی» دسته‌بندی شده بود.[۹۸][۹۹] برخلاف دزدی یا سرقت، یک «خطای اجتماعی» injuria publica دربرابر «خطای شخصی» injuria privitia نامیده می‌شد.[۱۰۰] آگوستوس سزار اصلاحاتی در مورد جرم تجاوز را طبق مصوبه تهاجم Lex Iulia de vi publica قانونی کرد که نام خانوادگی اش Iulia را همراه دارد. طبق این مصوبه و نه مصوبه زنای Lex Iulia de adulteriis بود که روم این جرم را پیگرد قضایی می‌کرد.[۱۰۱] امپراتور یوستی‌نیانوس ادامهٔ استفاده از مصوبه این جرم جهت پیگرد تجاوز در قرن ۶ام در امپراتوری روم شرقی را تأیید کرد.[۱۰۲] تا اواخر دورهٔ باستان، عبارت کلی raptus به ربایش، گریختن با معشوق، سرقت یا تجاوز به معنای امروزی آن اشاره کرده بود. ابهام در مورد این عبارت منجر شد مفسرین کلیسایی قانون، میان raptus seductionis (گریختن با معشوق بدون اجازه والدینی) و raptus violentiae (هتک ناموس) تفاوت قائل شوند. هر دو نوع raptus مجازات مدنی و احتمالاً طرد اجتماعی برای خانواده و روستایی که زنان ربوده شد را می‌پذیرفت به همراه داشت، گرچه raptus violentiae منجر به مجازات‌های قطع عضو و یا مرگ هم می‌شد.[۱۰۳]

از دوران کلاسیک مصر و یونان باستان تا دوره‌های استعمار، تجاوز جنسی همراه با ایجاد عمدی حریق، خیانت و قتل، از جمله جرم‌های پایتخت بودند. «آن دسته از ارتکاب تجاوزهای جنسی که به ظاهر بی‌رحمانه، اغلب خون‌آلود، و در مواقعی نمایشی(spectacular) بودند، طیف وسیعی از مجازات‌های پایتخت را تشکیل می‌داد.» در قرن دوازده، شاهمردان قربانیان(kinsmen of the victim) این پیشنهاد را به منظور اجرای مجازات خودشان می‌دادند: «در انگلستان در اوایل قرن چهاردهم، قربانیِ تجاوز می‌تواند در ازای جرم انجام شده، درآوردن چشم یا قطع بیضهٔ مجرم را طلب کند».[۱۰۴] The ius primae noctis («قانون شب اول») بخشی است که در حال حاضر به‌طور شایعی در توصیف ادعای حقِ قانونی اجازهٔ شاهان برای برداشتن بکارت دختر قبل از ازدواج او، بکار می‌رود. شواهد بسیار کمی (یا بدون شواهد تاریخی)، از قرون وسطی، برای حمایت از این ایده، وجود دارد، و اینچنین برمی‌آید که تا به حال چنین حقی وجود نداشته‌است.[۱۰۵][۱۰۶] عالم الهیات قرون وسطی، توماس آکویناس استدلال می‌کرد که تجاوز جنسی، هر چند که گناه بود ولی بسیار کمتر از استمناء یا قطع مقاربت، پذیرفتنی بود، بدین علت که این جرم به ایجاد سکس می‌انجامد در حالی که سایر اعمال، هدف روابط جنسی را به خطر می‌انداخت.[۱۰۷][۱۰۸][۱۰۹] در طول استعمار آمریکا، تجاوز به زنان بومی که بت‌پرست یا غیر مسیحی بودند، تحت قوانین اسپانیا جرم محسوب نمی‌شد.[۱۱۰][۱۱۱]

شواهد بسیار کمی (یا بدون شواهد تاریخی)، از قرون وسطی تا تقریباً همین اواخر، حاکی از این است که دستگاه عدالت کیفری بسیاری از کشورها، به‌طور گسترده‌ای، برای قربانیان تجاوز جنسی، ناعادلانه بوده‌است. ترکیبی از کلیشه‌های جنسی و قوانین رایج، هردو،... تجاوز جنسی را به عنوان یک «دادرسی کیفی که در آن قربانی و رفتار او به جای عمل متهم محاکمه می‌شد» می‌ساخت.[۱۱۲] و این در حالی بود که در سایر قوانین، پرداختن به این جرم را به تمامی حذف کرده بودند.[۱۱۳] از سال ۱۹۷۰، در میزان درک تجاوز جنسی، تغییرات بسیاری روی داد که بخش زیادی از آن به دلیل جنبش‌های فمینیسمی و بازخوردهای عمومی تجاوز به عنوان یک جرم از سر قدرت و کنترل و نه صرفاً سکس، بوده‌است. در برخی کشور، پس از جنبش رهایی زنان در سال ۱۹۷۰، اولین مراکز بحران تجاوز جنسی ایجاد شد. یکی از این دو مرکز بحران تجاوز، به نام «D.C. Rape Crisis Center» در سال ۱۹۷۲، افتتاح شد. ایجاد این دست مراکز، به منظور ترویج حساسیت و درک صحیحی از تجاوز و همچنین نشان دادن اثرات آن بر روی قربانی، بوده‌است. اجرای قانون سال ۱۹۶۰، به میزان ۲۰ درصد گزارش‌دهی غلط، اشاره می‌کرد؛ که این آمار در سال ۱۹۷۳ به ۱۵ درصد کاهش یافت.

تجاوز جنسی و جنگ[ویرایش]

Navanethem Pillay، قاضی دادگاه جزایی بین‌المللی رواندا در سال ۱۹۹۸ گفت: «از دوران بسیار قدیم، تجاوز جنسی به عنوان یکی از غنیمت‌های جنگی در نظر گرفته می‌شده‌است و هم اکنون یک جنایت جنگی است. ما برآن هستیم که با پیامی محکم اعلام کنیم که، تجاوز جنسی دیگر غنیمت جنگی نیست.»[۱۱۴]

تجاوز در زمان جنگ به دورهٔ باستان برمی‌گردد و آن قدر قدیمی است که در کتاب مقدس از آن نام برده شده باشد.[۱۱۵] گزارش شده‌است که ارتش اسرائیلی‌ها، یونانی‌ها و رومی‌ها مرتکب تجاوز در جنگ می‌شدند.[۱۱۶] مغول‌ها که امپراتوری مغول را در سراسر اوراسیا تأسیس کردند، ویرانی فراوانی را در طول تاخت و تازهایشان به بار آوردند.[۱۱۷] مدارکی که در طول حکومت چنگیز خان و پس از آن نوشته شده‌است می‌گویند که پس از پیروزی، سربازان مغول دست به غارت، چپاول و تجاوز می‌زدند.[۱۱۸] راجریوس، یک راهب که از تهاجم مغول‌ها به مجارستان جان به در برده بود علاوه بر عنصر قتل‌عام در جریان آن اشغال، به‌خصوص به این اشاره کرده‌است که مغول‌ها از تحقیر زنان لذت می‌بردند.[۱۱۹] تجاوز سازمان یافته به بیش از ۸۰٬۰۰۰ زن در طول ۶ هفته کشتار نانجینگ توسط سربازان ژاپنی مثالی از سبعیت‌هایی این چنینی است.[۱۲۰] در طول جنگ جهانی دوم تقریباً ۲۰۰٬۰۰۰ زن چینی و کره‌ای اصطلاحاً به عنوان «زنان آسودگی» مجبور به تن‌فروشی در روسپی خانه‌های ارتش ژاپن شدند.[۱۲۱] نیروهای مراکشی فرانسه که معروف به گومیرها بودند در طول نبرد مونت کاسینو مرتکب تجاوز و سایر جنایات جنگی شدند (به مروکیناته مراجعه کنید).[۱۲۲] تجاوز توسط سربازان در بسیاری از مناطقی که توسط ارتش سرخ تصرف می‌شد رایج بود.[۱۲۳]

ادعا شده‌است که در جریان جنگ استقلال بنگلادش به تقریباً ۲۰۰٬۰۰۰ زن توسط نیروی زمینی پاکستان تجاوز شد[۱۲۴] (گرچه این موضوع توسط بسیاری از جمله استاد سارمیلا باس به چالش کشیده شده‌است)[۱۲۵]، و حداقل ۲۰٬۰۰۰ زن مسلمان بوسنیایی در جنگ بوسنی توسط نیروهای صرب مورد تجاوز قرار گرفتند.[۱۲۶] تبلیغات زمان جنگ معمولاً مدعی بدرفتاری با جمعیت غیرنظامی است و در مورد آن اغراق می‌کند و ادعای تجاوز در این میان نقشی برجسته دارد. در نتیجه غالباً هم از نظر عملی و هم از جهت سیاسی بسیار دشوار است که تصویری صحیح از آنچه واقعاً رخ داده‌است، به دست آورد. یونیسف در مورد تجاوز به زنان و کودکان در مناطق اخیر درگیر مناقشه در آفریقا عنوان کرده‌است که دیگر تنها جنگجویان مرتکب تجاوز نمی‌شوند، بلکه غیرنظامی‌ها هم دست به تجاوز می‌زنند. به عقیده یونیسف تجاوز در کشورهایی که تحت تأثیر جنگ یا بلایای طبیعی هستند معمول است که پیوند میان رویداد خشونت جنسی و ریشه کن شدن عمیق بنیان‌های جامعه و فروریختن هنجارهای اجتماعی را نشان می‌دهد. به نظر یونیسف تجاوز در مناطق درگیر مناقشه در سودان، چاد و جمهوری دموکراتیک کنگو شایع است.[۱۲۷] تخمین زده شده‌است که بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ زن که امروزه در جمهوری دموکراتیک کنگو زندگی می‌کنند در درگیری‌های اخیر مورد تجاوز قرار گرفته‌اند.[۱۲۸] بعضی تخمین می‌زنند که تقریباً ۶۰٪ از جنگجویان در کنگو آلوده به HIV هستند.[۱۲۹]

در ۱۹۹۸، دادگاه کیفری بین‌المللی مربوط به روآندا دریافت، در جریان کشتار دسته‌جمعی در این کشور، از تجاوز سازمان‌یافته‌استفاده شده‌است. این دادگاه دریافت که تجاوز جنسی در روآندا، جزء لاینفکِ فرایند نابود کردن گروه قومی «توتسی» (Tutsi) در این کشور بوده‌است، ضمن آنکه تجاوزات به شکل سازمان یافته انجام گرفته و شدت تجاوز به زنان «توتسی» به حدی گسترده بوده‌است که خود به پرونده‌ای ویژه برای رسیدگی نیاز دارد.[۱۳۰] برآورد شده‌است که ۵۰۰ هزار نفر از زنان در جریان قتل‌عام ۱۹۹۴ روآندا مورد تجاوز قرار گرفته‌اند.[۱۳۱] دادگاه کیفری بین‌المللی، تجاوز، بردگی و اسارتِ جنسی، تن‌فروشی اجباری، بارداری تحمیلی، عقیم‌سازی زوری، یا هر نوع خشونت جنسی نظیر این‌ها را، در صورتی که عمل مزبور بخشی از یک عمل گسترده یا سازمان‌یافته باشد، به عنوان جنایت علیه بشریت تشخیص داده‌است.[۱۳۲][۱۳۳] تجاوز جنسی نخستین بار زمانی به عنوان جنایت علیه بشریت شناخته شد که، دادگاه کیفری بین‌المللی حکم بازداشت برخی افراد را بر مبنای قرارداد ژنو و به دلیل نقض قوانین و مقررات جنگ در کشور یوگسلاوی سابق صادر کرد. به ویژه، از آن روی چنین موضعی اتخاذ شد که زنان مسلمان در شهر فوکا (Foca، در جنوب شرقی بوسنی و هرزگوین)، بعد از اشغال شهر در آوریل ۱۹۹۲، تحت اسارت، شکنجه، و تجاوزهای دسته‌جمعی گسترده و سازمان‌یافتهٔ سربازان صربِ بوسنی و هرزگوین، مأموران پلیس و اعضای گروهای شبه‌نظامی قرار گرفته بودند.[۱۳۴] تنظیم چنین کیفرخواستی اهمیت قانونی زیادی داشت و برای نخستین بار بود که تجاوزهای جنسی این چنینی، به عنوان جنایت علیه بشریت، مورد دادرسی و پیگرد قانونی قرار می‌گرفتند.[۱۳۴] این کیفرخواست در سال ۲۰۰۱ با رأی هیئت‌منصفهٔ دادگاه کیفری بین‌المللی در مورد یوگسلاوی سابق به تأیید رسید و بر مبنای آن، به بردگی گرفتن و تجاوز جنسی جنایت علیه بشریت اعلام شد. عفو بین‌الملل نیز اعلام داشت که این حکم، برداشت رایجی را که شکنجه و تجاوز به زنان را بخش ذاتی و اجتناب‌ناپذیر جنگ می‌داند، به چالش می‌گیرد.[۱۳۵]

تجاوز جنسی در نظام حقوقی ایران[ویرایش]

در قانون جمهوری اسلامی ایران در ماده ۲۲۴ قانون مجازات اسلامی مجازات تجاوز به عنف اعدام است. متجاوزین معمولاً فقط بر اساس شهادت گواهان محکوم نمی‌شوند، بنابراین باید مدارک تأییدکننده از دیگران کسب شود. مدارک مربوط به اثبات دخول، هویت متجاوز و این واقعیت که نزدیکی بدون رضایت زن رخ داده‌است، می‌باید فراهم گردد. ولی‌الله حسینی، قاضی دادگاه کیفری استان تهران دربارهٔ وضعیت حقوقی تجاوز جنسی می‌گوید:[۱۳۶]

احکام این جرم یا برائت است یا اعدام حد وسطی ندارد. اگر اعدام نبود و به‌طور مثال ۲۰ سال حبس بود قاضی نمی‌ترسید مجازات تعیین کنداما این مجازاتها کار را مشکل کرده‌است. از یک طرف مجبوریم حکم اعدام دهیم و از سویی اگر حکمی ندهیم روان از دست رفته یک زن قربانی را در نظر نگرفته‌ایم. این در حالی است که اثبات جرایم حدی با کوچکترین شبهه‌ای سخت می‌شود. مشکل دیگر ما این است که مجرمین در پلیس آگاهی اقرار می‌کنند اما در دادگاه‌ها اقرار نمی‌کنند و حتی شاکیان را نیز تهدید می‌کنند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ^ "Rape". Merriam-Webster. April 15, 2011. [۱][پیوند مرده].
  2. ^ a b «Sexual violence chapter 6". World Health Organization. April 15, 2011. http://whqlibdoc.who.int/publications/2002/9241545615_chap6_eng.pdf.
  3. ^ "Rape". dictionary.reference.com. April 15, 2011. http://dictionary.reference.com/browse/rape.
  4. ^ a b «Sexual violence chapter 6". World Health
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ a b c d e "Rape". legal-dictionary.thefreedictionary.com. April 15, 2011. http://legal-dictionary.thefreedictionary.com/rape.
  6. «Rape at the National Level, number of police recorded offenses". United Nations.
  7. # ^ American Medical Association (1995) Sexual Assault in America. AMA.
  8. ^ a b c "A gap or a chasm? Attrition in reported rape cases" (PDF). http://rds.homeoffice.gov.uk/rds/pdfs05/hors293.pdf بایگانی‌شده در ۱۸ فوریه ۲۰۱۱ توسط UK Government Web Archive. Retrieved 2010-12-31.
  9. a b «UCSC Rape Prevention Education: Rape Statistics". www2.ucsc.edu. http://www2.ucsc.edu/rape-prevention/statistics.html بایگانی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine. Retrieved 2008-01-01. The study was conducted in Detroit, USA.
  10. a b c Abbey, A. , BeShears, R. , Clinton-Sherrod, A. M. , & McAuslan, P. (۲۰۰۴). Psychology of Women Quarterly, 28, 323–332. "Similarities and differences in women's sexual assault experiences based on tactics used by the perpetrator". Retrieved 10 December 2007.
  11. a b c "Statistics | Rape, Abuse & Incest National Network". www.rainn.org. http://www.rainn.org/statistics/. Retrieved 2008-01-01.
  12. Alberto R. Gonzales et al. Extent, Nature, and Consequences of Rape Victimization: Findings From the National Violence Against Women Survey. U.S. Department
  13. a b «Sexual Assault in Australia: A Statistical Overview, 2004". Abs.gov.au. 2006-12-08. http://www.abs.gov.au/ausstats/abs@.nsf/mf/4523.0. Retrieved 2010-12-31.
  14. a b «Rape and sexual assault of women: findings from the British Crime Survey" (PDF). http://rds.homeoffice.gov.uk/rds/pdfs2/r159.pdf بایگانی‌شده در ۱۸ فوریه ۲۰۱۱ توسط UK Government Web Archive. Retrieved 2010-12-31.
  15. Human Rights WatchNo Escape: Male Rape In U.S. Prisons. Part VII. Anomaly or Epidemic: The Incidence of Prisoner-on-Prisoner Rape. ; estimates that 100٬000–140٬000 violent male-male rapes occur in U.S. prisons annually; compare with FBI statistics that estimate 90٬000 violent male-female rapes occur annually.
  16. Robert W. Dumond, "Ignominious Victims: Effective Treatment of Male Sexual Assault in Prison," August 15, 1995, p. 2; states that "evidence suggests that [male-male sexual assault in prison] may a staggering problem"). Quoted in Mariner, Joanne; (Organization), Human Rights Watch (2001-04-17). No escape: male rape in U.S. prisons. Human Rights Watch. p. 370. ISBN 978-1-56432-258-6. http://books.google.com/?id=QkFfYfEO5IgC&pg=PA370. Retrieved 7 June 2010.
  17. Struckman-Johnson, Cindy; David Struckman-Johnson (2006). «A Comparison of Sexual Coercion Experiences Reported by Men and Women in Prison". Journal of Interpersonal Violence 21 (12): 1591–1615. doi:10.1177/0886260506294240. PMID 17065656. ; reports that "Greater percentages of men (70%) than women (29%) reported that their incident resulted in oral, vaginal, or anal sex. More men (54%) than women (28%) reported an incident that was classified as rape."
  18. مقاومت در برابر فشارهای جنسی فیزیکی وزارت بهداشت
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ a b Rape and sexual violence: Human rights law and standards in the International Criminal Court. Amnesty International 2011
  20. REPUBLIC ACT NO. 8353. Phillipine Law. Approved: September 30, 1997
  21. Fourth Annual Report of ICTR to the General Assembly (1999) March 23, 2007
  22. UNIFEM bookfinalrearranged. (PDF). Retrieved on 2011-10-01.
  23. Marital rape: Drive for tougher laws is pressed, 13 May 1987]
  24. ۲۴٫۰ ۲۴٫۱ The National Center for Victims of Crime – Library/Document Viewer. Ncvc.org. Retrieved on 2011-10-01.
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ ۲۵٫۲ http://www.bbc.co.uk/persian/blogs/2014/03/140322_l44_nazeran_rape_culture.shtml
  26. ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ a b Camille Paglia (2001). Sexual Personae: Art and Decadence from Nefertiti to Emily Dickinson. Yale University Press. ISBN 978-0-300-09127-4. http://books.google.com/books?id=il1BPgAACAAJ. Retrieved 1 October 2011.
  27. Richard A. Bryant, Tanya Sackville, Suzanne T. Dang, Michelle Moulds, and Rachel Guthrie (۱۹۹۹). «Treating Acute Stress Disorder: An Evaluation of Cognitive Behavior Therapy and Supportive Counseling Techniques". Am J Psychiatry ۱۵۶ (۱۱): ۱۷۸۰–۶. PMID 10553743.
  28. a b «Acute Stress Disorder". Diagnosis Dictionary.
  29. a b Richard A. Bryant, Tanya Sackville, Suzanne T. Dang, Michelle Moulds, and Rachel Guthrie (۱۹۹۹). «Treating Acute Stress Disorder: An Evaluation of Cognitive Behavior Therapy and Supportive Counseling Techniques". Am J Psychiatry ۱۵۶ (۱۱): ۱۷۸۰–۶. PMID 10553743
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ a b Dean G. Kilpatrick, Ananda B. Amstadter, Heidi S. Resnick, and Kenneth J. Ruggiero (June 1, 2007). «Rape-Related PTSD: Issues and Interventions". Psychiatric Times ۲۴ (۷). http://www.psychiatrictimes.com/display/article/10168/53921?pageNumber=1.
  31. Barlow, David H. (۲۰۰۱). Clinical Handbook of Psychological Disorders: A Step-by-Step Treatment Manual. Guilford Press. p. ۶۲. ISBN 978-1-57230-611-0.
  32. Pauwels, B. (۲۰۰۲). «Blaming the victim of rape: The culpable control model perspective." Dissertation Abstracts International: Section B: The Sciences and Engineering, ۶۳(۵-B).
  33. Abrahms, D. , Viky, G. , Masser, B. , & Gerd, B. (۲۰۰۳). Perceptions of stranger and acquaintance rape: The role of benevolent and hostile sexism in victim blame and rape proclivity. Journal-of-Personality-and-Social-Psychology, ۸۴(۱), ۱۱۱–۱۲۵. ,
  34. «Attitudes to sexual violence". Web.archive.org. 2005-02-05. Archived from the original on 2005-02-05. https://web.archive.org/web/20050205184952/http://www.globalforumhealth.org/filesupld/vaw/attitudes.html. Retrieved 2010-12-31.
  35. Amy M. Buddie and Arthur G. Miller (۲۰۰۱). «Beyond Rape Myths: A more complex view of perceptions of rape victims". Sex Roles: A Journal of Research ۴۵ (۳/۴): ۱۳۹. doi:10.1023/A:1013575209803. http://business.highbeam.com/435388/article-1G1-82782443/beyond-rape-myths-more-complex-view-perceptions-rape بایگانی‌شده در ۹ مه ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine. PDF copy
  36. Neumann, S. , Gang Rape: Examining Peer Support and Alcohol in Fraternities. Sex Crimes and Paraphilias
  37. Joan Z. Spade; Catherine G. Valentine (10 December 2007)
  38. a b c "A gap or a chasm? Attrition in reported rape cases" (PDF). http://rds.homeoffice.gov.uk/rds/pdfs05/hors293.pdf بایگانی‌شده در ۱۸ فوریه ۲۰۱۱ توسط UK Government Web Archive. Retrieved 2010-12-31.
  39. ^ «Domestic violence, sexual assault and stalking: Findings from the British Crime Survey" (PDF). http://broken-rainbow.org.uk/research/Dv%20crime%20survey.pdf بایگانی‌شده در ۱۲ اوت ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Retrieved 2010-12-31.
  40. «Reporting Rape (New Zealand)". Capegateway.gov.za. 2010-11-16. http://www.capegateway.gov.za/eng/directories/services/11457/9669 بایگانی‌شده در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Retrieved 2010-12-31.
  41. A National Protocol for Sexual Assault Medical Forensic Examinations National Criminal Justice Reference Service (NCJRS). September 2004
  42. ^ «Recovering from Sexual Assault". Rainn.org. http://www.rainn.org/get-information/sexual-assault-recovery. Retrieved 2010-12-31.
  43. A gap or a chasm? Attrition in reported rape cases بایگانی‌شده در ۸ مارس ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine Home Office Research — February 2005
  44. Cybulska B (2007). "Sexual assault: key issues". J R Soc Med. 100 (7): 321–۴. doi:10.1258/jrsm.100.7.321. PMC 1905867. PMID 17606752.
  45. "Abstracts Database — National Criminal Justice Reference Service". Ncjrs.gov. Retrieved 2010-12-31.
  46. Crime Index Offenses Reported. FBI.gov. 1996
  47. False Allegations, Recantations, and Unfounding in the Context of Sexual Assault بایگانی‌شده در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Attorney General’s Sexual Assault Task Force Oregon, US January 10, 2008.
  48. Bruce Gross [theforensicexaminer.com/archive/spring۰۹/۱۵/] False Rape Allegations: An Assault On Justice. The Forensic Examiner
  49. "The Truth Behind Legal Dominance Feminism's "Two Percent False Rape Claim" Figure" (PDF). Retrieved 2010-12-31.
  50. "Cambridge Journals Online — Abstract". Journals.cambridge.org. 2006-04-19. doi:10.1017/S0008197306007069. Retrieved 2010-12-31.
  51. Bazelon, Emily (2009-10-01). "How Often Do Women Falsely Cry Rape?". Slate.com. Retrieved 2010-12-31.
  52. "False Reports: Moving Beyond the Issue to Successfully Investigate and Prosecute Non-Stranger Sexual Assault" (PDF). Archived from the original (PDF) on 23 July 2017. Retrieved 2010-12-31.
  53. "Duke lacrosse case_۱" (PDF). Archived from the original (PDF) on 27 September 2011. Retrieved 2010-12-31.
  54. John Bancroft (November 2003). Sexual development in childhood. Indiana University Press. pp. 439–. ISBN 978-0-253-34243-0. Retrieved 1 October ۲۰۱۱.
  55. ^ The Eighth United Nations Survey on Crime Trends and the Operations of Criminal Justice Systems (۲۰۰۱–۲۰۰۲) – Table 02.08 Total recorded rapes. unodc.org
  56. a b Bruce Gross [theforensicexaminer.com/archive/spring۰۹/۱۵/] False Rape Allegations: An Assault On Justice. The Forensic Examiner
  57. http://www.tasnimnews.com/Home/Single/375897
  58. ^ «Women's Safety Australia – 1996" (PDF). http://www.ausstats.abs.gov.au/Ausstats/subscriber.nsf/0/F16680629C465E03CA256980007C4A81/$File/41280_1996.pdf. Retrieved 2010-12-31.
  59. ^ «۲۰۰۹ Human Rights Report: Cambodia". State.gov. 2010-03-11. http://www.state.gov/g/drl/rls/hrrpt/2009/eap/135988.htm. Retrieved 2010-12-31.
  60. ^ «Connect Asia:Story:Amnesty calls on Cambodian government to act on rape". Radio Australia. 2010-03-09. http://www.radioaustralia.net.au/connectasia/stories/201003/s2840482.htm. Retrieved 2010-12-31.
  61. «CAMBODIA: Rape Victims Need Better Protection from New Penal Code". Ipsnews.net. 2010-03-09. http://ipsnews.net/news.asp?idnews=50602 بایگانی‌شده در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine. Retrieved 2010-12-31.
  62. ^ «BREAKING THE SILENCE — SEXUAL VIOLENCE IN CAMBODIA" (PDF). http://www.amnesty.org/en/library/asset/ASA23/001/2010/en/17ebf558-95f0-4cf8-98c1-3f052ffb9603/asa230012010en.pdf. Retrieved 2010-12-31.
  63. Johnson, H. and Sacco, V. (۱۹۹۵) «Researching violence against women: Statistics Canada’s national study." Canadian Journal of Criminology: Special Issue: Focus on the Violence Against Women Survey, ۳۷(۳): ۲۸۱–۳۰۴.
  64. McCrummen, Stephanie (۲۰۰۷-۰۹-۰۹). «Prevalence of Rape in E.Congo Described as Worst in World". Washingtonpost.com. http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/09/08/AR2007090801194.html. Retrieved 2010-12-31.
  65. a b Kira Cochrane (۲۰۰۸-۰۵-۰۹). «Kira Cochrane talks to filmmaker Lisa F Jackson on her documentary about rape in the Congo". London: Film.guardian.co.uk. http://film.guardian.co.uk/features/featurepages/0,,2279021,00.html. Retrieved 2010-12-31.
  66. a b «A Conversation with Eve Ensler: Femicide in the Congo". Pbs.org. http://www.pbs.org/pov/pov2007/lumo/special_ensler.html. Retrieved 2010-12-31.
  67. «۴۰۰٬۰۰۰ rapes in Congo in one year". The Independent. May 12, 2011.
  68. a b Perry, Alex (۲۰۰۷-۱۱-۰۵). «Oprah scandal rocks South Africa". Time.com. http://www.time.com/time/world/article/0,8599,1680715,00.html?xid=feed-yahoo-full-world. Retrieved 2010-12-31.
  69. «Baby rape sparks outrage". abcnews.com. July 30. http://abcnews.go.com/WNT/story?id=130199&page=1. Retrieved 2011-07-12.
  70. ^ «Child rape in South Africa". Medscape. http://www.medscape.com/viewarticle/444213. Retrieved 2010-12-31.
  71. Flanagan, Jane (11 November 2001). «South African men rape babies as 'cure' for Aids". The Daily Telegraph. UK. http://www.telegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2001/11/11/wrape11.xml. Retrieved 15 May 2011.
  72. ^ «Child rape: A taboo within the AIDS taboo". Aegis.com. 4 April 1999. http://www.aegis.com/news/suntimes/1999/ST990401.html بایگانی‌شده در ۹ دسامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Retrieved 15 May 2011.
  73. ^ a b «South Africa’s rape shock". BBC News. 1999-01-19. http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/258446.stm. Retrieved 2010-12-31.
  74. ^ «South African rape survey shock." BBC News. June 18, 2009.
  75. ^ «Quarter of men in South Africa admit rape, survey finds
  76. »More Than 1 In 3 SAfrican Men Admit To Rape: Study ". CBS News (AP). November 26, 2010
  77. a b Perry, Alex (۲۰۰۷-۱۱-۰۵).»Oprah scandal rocks South Africa ". Time.com. http://www.time.com/time/world/article/0,8599,1680715,00.html?xid=feed-yahoo-full-world. Retrieved 2010-12-31.
  78. a b»South Africa’s rape shock". BBC News. 1999-01-19. http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/258446.stm. Retrieved 2010-12-31.
  79. «Homicides, Firearm Offences and Intimate Violence – 2006/۰۷ Supplementary Volume 2 to Crime in England and Wales ۲۰۰۶/۰۷» (PDF). http://www.homeoffice.gov.uk/rds/pdfs08/hosb0308.pdf بایگانی‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine. Retrieved 201۰-۱۲-۳۱
  80. ۸۰٫۰ ۸۰٫۱ Haws, D (1997). «The Elusive Numbers on False Rape". Columbia Journalism Review 3۶ (۴): ۱۶–۷. Archived from the original on March 3, 2008. https://web.archive.org/web/20080303044145/http://backissues.cjrarchives.org/year/97/6/rape.asp.
  81. a b «UCSC Rape Prevention Education: Rape Statistics". www2.ucsc.edu. http://www2.ucsc.edu/rape-prevention/statistics.html بایگانی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine. Retrieved 2008-۰۱–۰۱. The study was conducted in Detroit, USA.
  82. United States Department of Justice document, (table 26)
  83. Andrea Parrot; Nina Cummings (2006). Forsaken females: the global brutalization of women. Rowman & Littlefield. pp. 43–. ISBN 978-0-7425-4579-3. http://books.google.com/books?id=_d_A5kcaKAAC&pg=PA43. Retrieved 1 October 2011
  84. Sexual Assault Statistics. Men Against Sexual Assault. University of Rochester. February 20, 2003
  85. «Crime & Punishment '98.pm2" (PDF). http://www.ncpa.org/pdfs/st229.pdf. Retrieved 201۰-۱۲-۳۱
  86. «Colorado Coalition Against Sexual Assault: Statistics". Ccasa.org. 199۲-۰۴-۲۳. http://www.ccasa.org/statistics.cfm بایگانی‌شده در ۲۲ اوت ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine. Retrieved 201۰-۱۲-۳۱.
  87. Kolivas, Elizabeth; Gross, Alan (2007). «Assessing sexual aggression: Addressing the gap between rape victimization and perpetration prevalence rates". Aggression and Violent Behavior 1۲ (۳): ۳۱۵–۳۲۸. doi:10.1۰۱۶/j.avb.200۶٫۱۰٫۰۰۲
  88. ۸۸٫۰ ۸۸٫۱ Anthony Walsh (January 2004). Race and crime: a biosocial analysis. Nova Publishers. pp. 23–24. ISBN 978-1-59033-970-1. http://books.google.com/books?id=vgHgNsmZ3vsC&pg=PA23. Retrieved 1 October 2011.
  89. ۸۹٫۰ ۸۹٫۱ Abbey, A. , BeShears, R. , Clinton-Sherrod, A. M. , & McAuslan, P. (2004). Psychology of Women Quarterly, 28, 3۲۳–۳۳۲. «Similarities and differences in women's sexual assault experiences based on tactics used by the perpetrator". Retrieved 10 December 2007
  90. a b c "Statistics | Rape, Abuse & Incest National Network". www.rainn.org. http://www.rainn.org/statistics/. Retrieved 2008-۰۱–۰۱
  91. Tjaden P, Thoennes N. Extent, nature, and consequences of intimate partner violence: findings from the National Violence Against Women Survey. Washington (DC): Department of Justice (US); 2000. Publication No. : NCJ 181867. Available from: URL: www.ojp.usdoj.gov/nij/pubs-sum/ 18186۷.htm.
  92. «Male rape victims left to suffer in silence". abc.net.au. February 9, 2001. http://www.abc.net.au/worldtoday/stories/s244535.htm. Retrieved 2007-۰۵–۳۰.
  93. Myriam S. Denov (200۴). Perspectives on female sex offending: a culture of denial. Ashgate Publishing, Ltd.. ISBN 978-0-7546-3565-9. http://books.google.com/books?id=Pze8UEwpMVsC. Retrieved 1 October 2011
  94. «Female Sex Offenders". Breaking the Silence. 1998. http://www.vaonline.org/vls6.html بایگانی‌شده در ۱۰ مه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine. Retrieved 2007-۰۳–۱۱.
  95. «Sexual Violence Prevention Scientific Information: Definitions". Centers for Disease Control and Prevention. Archived from the original on 2008-08-۰۴. https://web.archive.org/web/20080804123401/http://www.cdc.gov/ncipc/dvp/SV/svp-definitions.htm. Retrieved 201۰-۰۵-۲۴
  96. «Women now ‘raping’ men". Sowetan. Archived from the original on 2007-۰۶–۰۴. https://web.archive.org/web/20070604164919/http://www.sowetan.co.za/News/Article.aspx?id=413523. Retrieved 2007-۰۵–۳۰
  97. Hammurabi's Code #156
  98. Justinian, Institutiones
  99. Adolf Berger, Encyclopedic Dictionary on Roman Law, pp. 66۷ (raptus) and 76۸ (vis) [2]
  100. George Mousourakis, The Historical and Institutional Context of Roman Law p. 30 [3]
  101. James Fitzjames Stephen, A History of the Criminal Law of England, p. 1۷ [۴]
  102. Justinian Institutiones
  103. Basil of Caesarea, Letters circa 374 AD
  104. The Medieval Blood Sanction and the Divine Beneficene of Pain: 1100 – 145۰", Trisha Olson, Journal of Law and Religion, 22 JLREL 63 (2006)
  105. The jus primae noctis as a male power display: A review of historic sources with evolutionary interpretation. Fibri.de (1996-۱۰–۳۰). Retrieved on 2011-1۰–۰۱.
  106. Did medieval lords have "right of the first night" with the local brides, The Straight Dope
  107. Alan Soble, Sexual Investigations, NYU Press, 1998, p.1۰–۱۱.
  108. Vern L. Bullough, Bonnie Bullough, Human Sexuality: An Encyclopedia
  109. Daphne Hampson, After Christianity
  110. Discover Haiti: Haiti History – The Conquistadors -Spanish Conquest
  111. Hartmann, Thom (October 8, 2007). «Columbus Day — As Rape Rules Africa and American Churches Embrace Violent 'Christian' Video Games". Common Dreams NewsCenter. CommonDreams.org. http://www.commondreams.org/archive/2007/10/08/4398/.
  112. Rape — Overview; Act and Mental State, Wayne R. LaFave Professor of Law, University of Illinois, "Substantive Criminal Law» ۷۵۲–۷۵۶ (۳d ed. 2000)
  113. Michigan Statutes for the first degree felony, section 520b, «(۱) A person is guilty of criminal sexual conduct in the first degree if he or she engages in sexual penetration of another person." , or in England and Wales, Section 1 of the Sexual Offences Act 2003 "1. A person (A) commits an offence if – (a) he intentionally penetrates the vagina, anus or mouth of another person..." – although in this case women are still not capable of committing rape.
  114. Navanethem Pillay is quoted by Professor Paul Walters in his presentation of her honorary doctorate of law, Rhodes University, April 2005 Judge Navanethem Pillay. Introduction by Professor Paul Walters, Public Orator (doc file)
  115. Nowell, Irene (1997). Women in the Old Testament. Liturgical Press. p. 69. ISBN 978-0-8146-2411-1. http://books.google.com/?id=xQlzkEefX5MC.
  116. Vikman, Elisabeth (April 2005). «Ancient origins: Sexual violence in warfare, Part I». Anthropology & Medicine 12 (1): ۲۱–۳۱. doi:10.108۰/۱۳۶۴۸۴۷۰۵۰۰04982۶
  117. «Rise of Mongol Power
  118. »Genghis Khan a Prolific Lover, DNA Data Implies ". National Geographic News. February 14, 2003.
  119. Richard Bessel; Dirk Schumann (2003). Life after death: approaches to a cultural and social history of Europe during the 1940s and 1950s. Cambridge University Press. pp. 143–. ISBN 978-0-521-00922-5. http://books.google.com/books?id=NilW70Yol74C&pg=PA143. Retrieved 1 October 2011
  120. Chinese city remembers Japanese 'Rape of Nanjing'. CNN. December 13, 1997
  121. Comfort Women Were 'Raped': U.S. Ambassador to Japan. chosun.com. March 19, 2۰۰۷
  122. «Italian women win cash for wartime rapes". Listserv.acsu.buffalo.edu. http://listserv.acsu.buffalo.edu/cgi-bin/wa?A2=ind9705&L=twatch-l&D=1&O=D&F=P&P=1025. Retrieved 201۰-۱۲-۳۱.
  123. Beevor, Antony (۲۰۰۲-۰۵-۰۱). «'They raped every German female from eight to ۸۰'». London: guardian.co.uk. http://www.guardian.co.uk/g2/story/0,3604,707835,00.html. Retrieved 2۰08-۰۱–۰۱.
  124. Smith, Laura (2۰0۴-۱۲-۰۸). «How did rape become a weapon of war?». BBC News. http://news.bbc.co.uk/2/hi/in_depth/4078677.stm. Retrieved 201۰-۱۲-۳۱.
  125. «EDITORIAL: New impartial evidence debunks 1971 rape allegations against Pakistan Army". Daily Times (Pakistan).
  126. Jahn, George (2۰05-05-31). «Bosnian kids born of war rape asking questions". MSNBC. http://www.msnbc.msn.com/id/8007740/. Retrieved 201۰-۱۲-۳۱.
  127. «Africa war zones’ ‘rape epidemic’». BBC News. February 13, 2۰۰۸. http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/7242421.stm. Retrieved January 4, 2۰1۰.
  128. «The Greatest Silence: Home". HBO. http://www.hbo.com/docs/programs/thegreatestsilence/ بایگانی‌شده در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine. Retrieved 2۰۱۰-۱۲-۳۱.
  129. «Rape as a weapon of war". San Francisco Chronicle. June 26, 2005.
  130. Fourth Annual Report of the International Criminal Tribunal for Rwanda to the General Assembly (September, 1999), accessed at [5].
  131. «Violence Against Women: Worldwide Statistics". Amnesty International. https://web.archive.org/web/20071212040642/http://www.amnesty.org.nz/web/pages/home.nsf/0/e57ea3f05f6aa848cc256e460012f365?OpenDocument.
  132. As quoted by Guy Horton in Dying Alive – A Legal Assessment of Human Rights Violations in Burma April 2005, co-Funded by The Netherlands Ministry for Development Co-Operation. See section "12.52 Crimes against humanity"
  133. «Rome Statute of the International Criminal Court". Untreaty.un.org. http://untreaty.un.org/cod/icc/statute/romefra.htm بایگانی‌شده در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine. Retrieved 2۰۱۰-۱۲-۳۱.
  134. ۱۳۴٫۰ ۱۳۴٫۱ Rape as a Crime Against Humanity. Haverford College
  135. Bosnia-Herzegovina: Foca verdict – rape and sexual enslavement are crimes against humanity. Amnesty International. 22 February 2001
  136. وضعیت تحریک‌کننده قربانی؛ یک ضلع مثلث جرم/ غفلت پلیس از مناطق جرم‌خیز

Rape is a type of sexual assault usually involving sexual intercourse or other forms of sexual penetration carried out against a person without that person's consent. The act may be carried out by physical force, coercion, abuse of authority, or against a person who is incapable of giving valid consent, such as one who is unconscious, incapacitated, has an intellectual disability or is below the legal age of consent.[1][2][3] The term rape is sometimes used interchangeably with the term sexual assault.[4]

The rate of reporting, prosecuting and convicting for rape varies between jurisdictions. Internationally, the incidence of rapes recorded by the police during 2008 ranged, per 100,000 people, from 0.2 in Azerbaijan to 92.9 in Botswana with 6.3 in Lithuania as the median.[5] Worldwide, rape is primarily committed by males.[6] Rape by strangers is usually less common than rape by people the victim knows, and male-on-male and female-on-female prison rapes are common and may be the least reported forms of rape.[7][8][9]

Widespread and systematic rape (e.g., war rape) and sexual slavery can occur during international conflict. These practices are crimes against humanity and war crimes. Rape is also recognized as an element of the crime of genocide when committed with the intent to destroy, in whole or in part, a targeted ethnic group.

People who have been raped can be traumatized and develop posttraumatic stress disorder.[10] Serious injuries can result along with the risk of pregnancy and sexually transmitted infections. A person may face violence or threats from the rapist, and, in some cultures, from the victim's family and relatives.[11][12][13]

Etymology

The term rape originates from the Latin rapere (supine stem raptum), "to snatch, to grab, to carry off".[14][15] Since the 14th century, the term has come to mean "to seize and take away by force".[16] In Roman law, the carrying off of a woman by force, with or without intercourse, constituted "raptus".[15] In Medieval English law the same term could refer to either kidnapping or rape in the modern sense of "sexual violation".[14] The original meaning of "carry off by force" is still found in some phrases, such as "rape and pillage", or in titles, such as the stories of the Rape of the Sabine Women and The Rape of Europa or the poem The Rape of the Lock, which is about the theft of a lock of hair.

Definitions

General

Rape is defined in most jurisdictions as sexual intercourse, or other forms of sexual penetration, committed by a perpetrator against a victim without their consent.[17] The definition of rape is inconsistent between governmental health organizations, law enforcement, health providers, and legal professions.[18] It has varied historically and culturally.[17][18] Originally, rape had no sexual connotation and is still used in other contexts in English. In Roman law, it or raptus was classified as a form of crimen vis, "crime of assault".[19][20] Raptus referred to the abduction of a woman against the will of the man under whose authority she lived, and sexual intercourse was not a necessary element. Other definitions of rape have changed over time.

Until 2012, the Federal Bureau of Investigation (FBI) considered rape a crime solely committed by men against women. In 2012, they changed their definition from "The carnal knowledge of a female forcibly and against her will" to "The penetration, no matter how slight, of the vagina or anus with any body part or object, or oral penetration by a sex organ of another person, without the consent of the victim." The previous definition, which had remained unchanged since 1927, was considered outdated and narrow. The updated definition includes recognizing any gender of victim and perpetrator and that rape with an object can be as traumatic as penile/vaginal rape. The bureau further describes instances when the victim is unable to give consent because of mental or physical incapacity. It recognizes that a victim can be incapacitated by drugs and alcohol and unable to give valid consent. The definition does not change federal or state criminal codes or impact charging and prosecution on the federal, state or local level; it rather means that rape will be more accurately reported nationwide.[21][22]

Health organizations and agencies have also expanded rape beyond traditional definitions. The World Health Organization (WHO) defines rape as a form of sexual assault,[23] while the Centers for Disease Control and Prevention (CDC) includes rape in their definition of sexual assault; they term rape a form of sexual violence. The CDC lists other acts of coercive, non-consensual sexual activity that may or may not include rape, including drug-facilitated sexual assault, acts in which a victim is made to penetrate a perpetrator or someone else, intoxication where the victim is unable to consent (due to incapacitation or being unconscious), non-physically forced penetration which occurs after a person is pressured verbally (by intimidation or misuse of authority to force to consent), or completed or attempted forced penetration of a victim via unwanted physical force (including using a weapon or threatening to use a weapon).[24][25] The Veterans Health Administration (VHA) has implemented universal screening for what has been termed "military sexual trauma" (MST) and provides medical and mental health services free of charge to enrolled veterans who report MST (Title 38 United States Code 1720D; Public Law 108-422).

Some countries or jurisdictions differentiate between rape and sexual assault by defining rape as involving penile penetration of the vagina, or solely penetration involving the penis, while other types of non-consensual sexual activity are called sexual assault.[26][27] Scotland, for example, emphasizes penile penetration, requiring that the sexual assault must have been committed by use of a penis to qualify as rape.[28][29] The 1998 International Criminal Tribunal for Rwanda defines rape as "a physical invasion of a sexual nature committed on a person under circumstances which are coercive".[17] In other cases, the term rape has been phased out of legal use in favor of terms such as sexual assault or criminal sexual conduct.[30]

Scope

Victims of rape or sexual assault come from a wide range of genders, ages, sexual orientations, ethnicitities, geographical locations, cultures, and degrees of impairment or disability. Incidences of rape are classified into a number of categories, and they may describe the relationship of the perpetrator to the victim and the context of the sexual assault. These include date rape, gang rape, marital rape, incestual rape, child sexual abuse, prison rape, acquaintance rape, war rape and statutory rape. Forced sexual activity can be committed over a long period of time with little to no physical injury.[31][32][33]

Consent

Lack of consent is key to the definition of rape.[3] Consent is affirmative "informed approval, indicating a freely given agreement" to sexual activity.[24] It is not necessarily expressed verbally, and may instead be overtly implied from actions, but the absence of objection does not constitute consent.[34] Lack of consent may result from either forcible compulsion by the perpetrator or an inability to consent on the part of the victim (such as people who are asleep, intoxicated or otherwise mentally compromised).[35] Sexual intercourse with a person below the age of consent, i.e., the age at which legal competence is established, is referred to as statutory rape.[3] In India, consensual sex given on the false promise of marriage constitutes rape.[36]

Duress is the situation when the person is threatened by force or violence, and may result in the absence of an objection to sexual activity. This can lead to the presumption of consent.[35] Duress may be actual or threatened force or violence against the victim or someone close to the victim. Even blackmail may constitute duress. Abuse of power may constitute duress. For instance, in the Philippines, a man commits rape if he engages in sexual intercourse with a woman "By means of fraudulent machination or grave abuse of authority".[37] The International Criminal Tribunal for Rwanda in its landmark 1998 judgment used a definition of rape which did not use the word 'consent': "a physical invasion of a sexual nature committed on a person under circumstances which are coercive."[38]

Marital rape, or spousal rape, is non-consensual sex in which the perpetrator is the victim's spouse. It is a form of partner rape, domestic violence, and sexual abuse. Once widely accepted or ignored by law, spousal rape is now denounced by international conventions and is increasingly criminalized. Still, in many countries, spousal rape either remains legal, or is illegal but widely tolerated and accepted as a husband's prerogative. In 2006, the UN Secretary-General's In-depth study on all forms of violence against women stated that (pg 113): "Marital rape may be prosecuted in at least 104 states. Of these, 32 have made marital rape a specific criminal offence, while the remaining 74 do not exempt marital rape from general rape provisions. Marital rape is not a prosecutable offense in at least 53 States. Four States criminalize marital rape only when the spouses are judicially separated. Four States are considering legislation that would allow marital rape to be prosecuted."[39] Since 2006, several other states have outlawed marital rape (for example Thailand in 2007[40]). In the US, the criminalization of marital rape started in the mid-1970s and in 1993 North Carolina became the last state to make marital rape illegal.[41] In many countries, it is not clear if marital rape may or may not be prosecuted under ordinary rape laws. In the absence of a spousal rape law, it may be possible to bring prosecution for acts of forced sexual intercourse inside marriage by prosecuting, through the use of other criminal offenses (such as assault based offenses), the acts of violence or criminal threat that were used to obtain submission.[42]

Consent may be complicated by law, language, context, culture and sexual orientation.[43] Studies have shown that men consistently perceive women's actions as more sexual than they intend.[44] In addition, verbalized 'no' to sex may be interpreted as 'keep trying', or even 'yes' by offenders. Some may believe that when injuries are not visible, the woman must have consented. If a man solicits sex from another man, the pursuer may be regarded as virile.[43]

Motives

The WHO states that the principal factors that lead to the perpetration of sexual violence against women, including rape, are:[45]

  • beliefs in family honor and sexual purity;
  • attitudes of male sexual entitlement;
  • weak legal sanctions for sexual violence.

No single facet explains the motivation for rape; the underlying motives of rapists can be multi-faceted. Several factors have been proposed: anger,[46] power,[47] sadism, sexual gratification, or evolutionary proclivities.[48][49] However, some factors have significant causal evidence supporting them. American clinical psychologist David Lisak, co-author of a 2002 study of undetected rapists,[50] says that compared with non-rapists, both undetected and convicted rapists are measurably more angry at women and more motivated by a desire to dominate and control them, are more impulsive, disinhibited, anti-social, hypermasculine, and less empathic.[51]

Sexual aggression is often considered a masculine identity characteristic of manhood in some male groups and is significantly correlated to the desire to be held higher in esteem among male peers.[52] Sexually aggressive behavior among young men has been correlated with gang or group membership as well as having other delinquent peers.[53][54]

Gang rape is often perceived by male perpetrators as a justified method of discouraging or punishing what they consider as immoral behavior among women for example wearing short skirts or visiting bars. In some areas in Papua New Guinea, women can be punished by public gang rape, usually through permission by elders.[55]

Gang rape and mass rape are often used as a means of male bonding. This is particularly evident among soldiers, as gang rape accounts for about three quarters or more of war rape while gang rape accounts for less than a quarter of rapes during peace time. Commanders push recruits to rape, as committing rape can be taboo and illegal and so builds loyalty among those involved. Rebel groups who have forced recruitment as opposed to volunteer recruits are more involved in rape as it is believed the recruits start off with less loyalty to the group.[56] In Papua New Guinea, urban gangs such as Raskol gangs often require raping women for initiation reasons.[57]

Effects

One metric used by the WHO to determine the severity of global rates of coercive, forced sexual activity was the question "Have you ever been forced to have sexual intercourse against your will?" Asking this question produced higher positive response rates than being asked, whether they had ever been abused or raped.[58]

The WHO report describes the consequences of sexual abuse:

Emotional and psychological

Frequently, victims may not recognize what happened to them was rape. Some may remain in denial for years afterwards.[59][60] Confusion over whether or not their experience constitutes rape is typical, especially for victims of psychologically coerced rape. Women may not identify their victimization as rape for many reasons such as feelings of shame, embarrassment, non-uniform legal definitions, reluctance to define the friend/partner as a rapist, or because they have internalized victim-blaming attitudes.[60] The public perceives these behaviors as 'counterintuitive' and therefore, as evidence of a dishonest woman.[59]

During the assault, a person will respond with fight, flight, freeze, friend (sometimes called fawn),[61] or flop. Victims may react in ways they did not anticipate. After the rape, they may be uncomfortable/frustrated with and not understand their reactions.[62][63] Most victims respond by 'freezing up' or becoming compliant and cooperative during the rape. These are common survival responses of all mammals.[64] This can cause confusion for others and the person assaulted. An assumption is that someone being raped would call for help or struggle. A struggle would result in torn clothes or injuries.[62]

Dissociation can occur during the assault.[62] Memories may be fragmented especially immediately afterwards. They may consolidate with time and sleep.[62] A man or boy who is raped may be stimulated and even ejaculate during the experience of the rape. A woman or girl may orgasm during a sexual assault. This may become a source of shame and confusion for those assaulted along with those who were around them.[65][66][67]

Trauma symptoms may not show until years after the sexual assault occurred. Immediately following a rape, the survivor may react outwardly in a wide range of ways, from expressive to closed down; common emotions include distress, anxiety, shame, revulsion, helplessness, and guilt.[62] Denial is not uncommon.[62]

In the weeks following the rape, the survivor may develop symptoms of post traumatic stress syndrome and may develop wide array of psychosomatic complaints.[62][68]:310 PTSD symptoms include re-experiencing of the rape, avoiding things associated with the rape, numbness, and increased anxiety and startle response.[62] The likelihood of sustained severe symptoms is higher if the rapist confined or restrained the person, if the person being raped believed the rapist would kill them, the person who was raped was very young or very old, and if the rapist was someone they knew.[62] The likelihood of sustained severe symptoms is also higher if people around the survivor ignore (or are ignorant of) the rape or blame the rape survivor.[62]

Most people recover from rape in three to four months, but many have persistent PTSD that may manifest in anxiety, depression, substance abuse, irritability, anger, flashbacks, or nightmares.[62] In addition, rape survivors may have long term generalised anxiety disorder, may develop one or more specific phobias, major depressive disorder, and may experience difficulties with resuming their social life, and with sexual functioning.[62] People who have been raped are at higher risk of suicide.[65][69]

Men experience similar psychological effects of being raped, but they are less likely to seek counseling.[65]

Another effect of rape and sexual assault is the stress created in those who study rape or counsel the survivors. This is called vicarious traumatization.[70]

Physical

The presence or absence of physical injury may be used to determine whether a rape has occurred.[71] Those who have experienced sexual assault yet have no physical trauma may be less inclined to report to the authorities or to seek health care.[72]

While penetrative rape generally does not involve the use of a condom, in some cases a condom is used. Use of a condom significantly reduces the likelihood of pregnancy and disease transmission, both to the victim and to the rapist. Rationales for condom use include: avoiding contracting infections or diseases (particularly HIV), especially in cases of rape of sex workers or in gang rape (to avoid contracting infections or diseases from fellow rapists); eliminating evidence, making prosecution more difficult (and giving a sense of invulnerability); giving the appearance of consent (in cases of acquaintance rape); and thrill from planning and the use of the condom as an added prop. Concern for the victim is generally not considered a factor.[73]

Sexually transmitted infections


Those who have been raped have relatively more reproductive tract infections than those not been raped.[74] HIV can be transmitted through rape. Acquiring AIDS through rape puts people risk of suffering psychological problems. Acquiring HIV through rape may lead to the in behaviors that create risk of injecting drugs.[75] Acquiring sexually transmitted infections increases the risk of acquiring HIV.[74] The belief that having sex with a virgin can cure HIV/AIDS exists in parts of Africa. This leads to the rape of girls and women.[76][77][78][79] The claim that the myth drives either HIV infection or child sexual abuse in South Africa is disputed by researchers Rachel Jewkes and Helen Epstein.[80]

Victim blaming, secondary victimization and other mistreatment

Society's treatment of victims has the potential to exacerbate their trauma.[60] People who have been raped or sexually assaulted are sometimes blamed and considered responsible for the crime.[18] This refers to the just world fallacy and rape myth acceptance that certain victim behaviors (such as being intoxicated, flirting or wearing sexually provocative clothing) may encourage rape.[81][82] In many cases, victims are said to have "asked for it" because of not resisting their assault or violating female gender expectations.[83][82] A global survey of attitudes toward sexual violence by the Global Forum for Health Research shows that victim-blaming concepts are at least partially accepted in many countries. Women who have been raped are sometimes deemed to have behaved improperly. Usually, these are cultures where there is a significant social divide between the freedoms and status afforded to men and women.[84]

"Rape victims are blamed more when they resist the attack later in the rape encounter rather than earlier (Kopper, 1996), which seems to suggest the stereotype that these women are engaging in token resistance (Malamuth & Brown, 1994; Muehlenhard & Rogers, 1998) or leading the man on because they have gone along with the sexual experience thus far. Finally, rape victims are blamed more when they are raped by an acquaintance or a date rather than by a stranger (e.g., Bell, Kuriloff, & Lottes, 1994; Bridges, 1991; Bridges & McGr ail, 1989; Check & Malamuth, 1983; Kanekar, Shaherwalla, Franco, Kunju, & Pinto, 1991; L'Armand & Pepitone, 1982; Tetreault & Barnett, 1987), which seems to evoke the stereotype that victims really want to have sex because they know their attacker and perhaps even went out on a date with him. The underlying message of this research seems to be that when certain stereotypical elements of rape are in place, rape victims are prone to being blamed."[85]

Commentators state: "individuals may endorse rape myths and at the same time recognize the negative effects of rape."[85] A number of gender role stereotypes can play a role in rationalization of rape. These include the idea that power is reserved to men whereas women are meant for sex and objectified, that women want forced sex and to be pushed around,[86] and that male sexual impulses and behaviors are uncontrollable and must be satisfied.[87]

For females, victim-blaming correlates with fear. Many rape victims blame themselves. Female jurors might look at the woman on the witness stand and believe she had done something to entice the defendant.[88] In Chinese culture, victim blaming often is associated with the crime of rape, as women are expected to resist rape using physical force. Thus, if rape occurs, it is considered to be at least partly the woman's fault, and her virtue is called into question.[89]

Honor killings and forced marriages

In many cultures, those who are raped have a high risk of suffering additional violence or threats of violence after the rape. This can be perpetrated by the rapist, friends, or relatives of the rapist. The intent can be to prevent the victim from reporting the rape. Other reasons for threats against the those assaulted is to punish them for reporting it, or of forcing them to withdraw the complaint. The relatives of the person who has been raped may wish to prevent "bringing shame" to the family and may also threaten them. This is especially the case in cultures where female virginity is highly valued and considered mandatory before marriage; in extreme cases, rape victims are killed in honor killings.[11][12][13][90]

Treatment

Non-genital injuries to women who are sexually assaulted

In the US, victims' rights include the right to have a victims advocate preside over every step of the medical/legal exam to ensure sensitivity towards victims, provide emotional support, and minimize the risk of re-traumatization. Victims are to be informed of this immediately by law enforcement or medical service providers.[91][92] Emergency rooms of many hospitals employ sexual assault nurse/forensic examiners (SAN/FEs) with specific training to care for those who have experienced a rape or sexual assault. They are able to conduct a focused medical-legal exam. If such a trained clinician is not available, the emergency department has a sexual assault protocol that has been established for treatment and the collection of evidence.[25][93] Staff are also trained to explain the examinations in detail, the documentation and the rights associated with the requirement for informed consent. Emphasis is placed on performing the examinations at a pace that is appropriate for the person, their family, their age, and their level of understanding.[93] Privacy is recommended to prevent self-harm.[94]

Non-genital injuries

Physical assessment

Many rapes do not result in serious physical injury.[95] The first medical response to sexual assault is a complete assessment. This general assessment will prioritize the treatment of injuries by the emergency room staff. Medical personnel involved are trained to assess and treat those assaulted or follow protocols established to ensure privacy and best treatment practices. Informed consent is always required prior to treatment unless the person who was assaulted is unconscious, intoxicated or does not have the mental capacity to give consent.[25][93] Priorities governing the physical exam are the treatment of serious life-threatening emergencies and then a general and complete assessment.[96] Some physical injuries are readily apparent such as, bites,[97] broken teeth, swelling, bruising, lacerations and scratches. In more violent cases, the victim may need to have gunshot wounds or stab wounds treated.[25] The loss of consciousness is relevant to the medical history.[93] If abrasions are found, immunization against tetanus is offered if 5 years have elapsed since the last immunization.[98]

Diagnostic testing

After the general assessment and treatment of serious injuries, further evaluation may include the use of additional diagnostic testing such as x-rays, CT or MRI image studies and blood work. The presence of infection is determined by sampling of body fluids from the mouth, throat, vagina, perineum, and anus.[93]

Forensic sampling

Victims have the right to refuse any evidence collection. Victims advocates ensure the victims' wishes are respected by hospital staff. After the physical injuries are addressed and treatment has begun, then forensic examination proceeds along with the gathering of evidence that can be used to identify and document the injuries.[25] Such evidence-gathering is only done with the complete consent of the patient or the caregivers of the patient. Photographs of the injuries may be requested by staff.[93] At this point in the treatment, if a victims' advocate had not been requested earlier, experienced social support staff are made available to the patient and family.[99]

If the patient or the caregivers, (typically parents) agree, the medical team utilizes standardized sampling and testing usually referred to a forensic evidence kit or "rape kit".[93] The patient is informed that submitting to the use of the rape kit does not obligate them to file criminal charges against the perpetrator. The patient is discouraged from bathing or showering for the purpose of obtaining samples from their hair.[99] Evidence gathered within the past 72 hours is more likely to be valid.[93] The sooner that samples are obtained after the assault, the more likely that evidence is present in the sample and provide valid results. Once the injuries of the patient have been treated and she or he is stabilized, the sample gathering will begin. Staff will encourage the presence of a rape/sexual assault counselor to provide an advocate and reassurance.[99]

During the medical exam, evidence of bodily secretions is assessed. Dried semen that is on clothing and skin can be detected with a fluorescent lamp.[93][100] Notes will be attached to those items on which semen has been found. These specimens are marked, placed in a paper bag,[101] and be marked for later analysis for the presence of seminal vesicle-specific antigen.[93][94]

Though technically, medical staff are not part of the legal system, only trained medical personnel can obtain evidence that is admissible during a trial. The procedures have been standardized. Evidence is collected, signed, and locked in a secure place to guarantee that legal evidence procedures are maintained. This carefully monitored procedure of evidence collection and preservation is known as the chain of evidence. Maintaining the chain of evidence from the medical examination, testing and tissue sampling from its origin of collection to court allows the results of the sampling to be admitted as evidence.[99] The use of photography is often used for documentation.[102]

After the examination

Some physical effects of the rape are not immediately apparent. Follow up examinations also assess the patient for tension headaches, fatigue, sleep pattern disturbances, gastrointestinal irritability, chronic pelvic pain, menstrual pain or irregularity, pelvic inflammatory disease, sexual dysfunction, premenstrual distress, fibromyalgia, vaginal discharge, vaginal itching, burning during urination, and generalized vaginal pain.[96]

The World Health Organization recommends[103][104][105] offering prompt access to emergency contraceptive medications which can significantly reduce risk of an undesired pregnancy if used within 5 days of rape;[106] it is estimated that about 5% of male-on-female rapes result in pregnancy.[98] When rape results in pregnancy, abortion pills can be safely and effectively used to end a pregnancy up to 10 weeks from the last menstrual period.[107] In the US, federal funding is available to cover the cost of abortion services for pregnancies that occur as a result of rape, even in states that do not offer public-funding for abortion services.

Genital injuries

An internal pelvic exam is not recommended for sexually immature or prepubescent girls due to the probability that internal injuries do not exist in this age group. An internal exam may be recommended if significant bloody discharge is observed, though.[93] A complete pelvic exam for rape (anal or vaginal) is conducted. An oral exam is done if there have been injuries to the mouth, teeth, gums or pharynx. Though the patient may have no complaints about genital pain signs of trauma can still be assessed. Prior to the complete bodily and genital exam, the patient is asked to undress, standing on a white sheet that collects any debris that may be in the clothing. The clothing and sheet are properly bagged and labeled along with other samples that can be removed from the body or clothing of the patient. Samples of fibers, mud, hair, leaves are gathered if present. Samples of fluids are collected to determine the presence of the perpetrator's saliva and semen that may be present in the patients mouth, vagina or rectum. Sometimes the victim has scratched the perpetrator in defense and fingernail scrapings can be collected.[99]

Injuries to the genital areas can be swelling, lacerations, and bruising.[99][108] Common genital injuries are anal injury, labial abrasions, hymenal bruising, tears of the posterior fourchette and fossa.[99] Bruises, tears, abrasions, inflammation and lacerations may be visible. If a foreign object was used during the assault, x-ray visualization will identify retained fragments.[109] Genital injuries are more prevalent in post-menopausal women and prepubescent girls. Internal injuries to the cervix and vagina can be visualized using colposcopy. Using colposcopy has increased the detection of internal trauma from six percent to fifty-three percent. Genital injuries to children who have been raped or sexually assaulted differ in that the abuse may be on-going or it happened in the past after the injuries heal. Scarring is one sign of the sexual abuse of children.[99]

Several studies have explored the association between skin color and genital injury among rape victims. Many studies found a difference in rape-related injury based on race, with more injuries being reported for white females and males than for black females and males. This may be because the dark skin color of some victims obscures bruising. Examiners paying attention to victims with darker skin, especially the thighs, labia majora, posterior fourchette, and fossa navicularis, can help remedy this.[110]

Infections

The presence of a sexually contracted infection can not be confirmed after rape because it cannot be detected until 72 hours afterwards.[111]

The person who was raped may already have a sexually transmitted bacterial, viral and other infections and if diagnosed, it is treated.[98][102] Prophylactic antibiotic treatment for vaginitis, gonorrhea, trichomoniasis and chlamydia may be done. Chlamydial and gonococcal infections in women are of particular concern due to the possibility of ascending infection. Immunization against hepatitis B is often considered.[111][98][94] After prophylactic treatment is initiated, further testing is done to determine what other treatments may be necessary for other infections transmitted during the assault.[98] These are:

Treatment may include the administration of zidovudine/lamivudine, tenofovir/emtricitabine, ritonavir/lopinavir. Information regarding other treatment options are available from the CDC.[99]

The transmission of HIV is frequently a major concern of the patient.[102] Prophylactic treatment for HIV is not necessarily administered. Routine treatment for HIV after rape or sexual assault is controversial due to the low risk of infection after one sexual assault. Transmission of HIV after one exposure to penetrative anal sex is estimated to be 0.5 to 3.2 percent. Transmission of HIV after one exposure to penetrative vaginal intercourse is 0.05 to 0.15 percent. HIV can also be contracted through the oral route but is considered rare.[99][112] Other recommendations are that the patient be treated prophylactically for HIV if the perpetrator is found to be infected.[97]

Testing at the time of the initial exam does not typically have forensic value if patients are sexually active and have an STI since it could have been acquired prior to the assault. Rape shield laws protect the person who was raped and who has positive test results. These laws prevent having such evidence used against someone who was raped. Someone who was raped may be concerned that a prior infection may suggest sexual promiscuity. There may, however, be situations in which testing has the legal purpose, as in cases where the threat of transmission or actual transmission of an STI was part of the crime. In nonsexually active patients, an initial, baseline negative test that is followed by a subsequent STI could be used as evidence, if the perpetrator also had an STI.[102]

Treatment failure is possible due to the emergence of antibiotic-resistant strains of pathogens.[113]

Emotional and psychiatric

Psychiatric and emotional consequences can be apparent immediately after rape and it may be necessary to treat these very early in the evaluation and treatment.[102] Other treatable emotional and psychiatric disorders may not become evident until some time after the rape. These can be eating disorders, anxiety, fear, intrusive thoughts, fear of crowds, avoidance, anger, depression, humiliation, post-traumatic stress disorder (PTSD) hyperarousal, sexual disorders (including fear of engaging in sexual activity), mood disorders, suicidal ideation, borderline personality disorder, nightmares, fear of situations that remind the patient of the rape and fear of being alone,[96] agitation, numbness and emotional distance.[99] Victims are able to receive help by using a telephone hotline, counseling, or shelters.[32] Recovery from sexual assault is a complicated and controversial concept,[114] but support groups, usually accessed by organizations are available to help in recovery. Professional counseling and on-going treatment by trained health care providers is often sought by the victim.[115]

There are clinicians who are specially trained in the treatment of those who have experienced rape and sexual assault/abuse. Treatment can be lengthy and be challenging for both the counselor and the patient. Several treatment options exist and vary by accessibility, cost, or whether or not insurance coverage exists for the treatment. Treatment also varies dependent upon the expertise of the counselor—some have more experience and or have specialized in the treatment of sexual trauma and rape. To be the most effective, a treatment plan should developed based upon the struggles of the patient and not necessarily based upon the traumatic experience. An effective treatment plan will take the following into consideration: current stressors, coping skills, physical health, interpersonal conflicts, self-esteem, family issues, involvement of the guardian, and the presence of mental health symptoms. [115]

The degree of success for emotional and psychiatric treatments is often dependent upon the terminology used in the treatment, i.e. redefining the event and experience. Labels used like rape victim and rape survivor to describe the new identities of women who have been raped suggest that the event is the dominant and controlling influence on her life. These may have an effect on supportive personnel. The consequences of using these labels needs to be assessed.[96] Positive outcomes of emotional and psychiatric treatment for rape exist; these can be an improved self-concept, the recognition of growth, and implementing new coping styles.[96]

A perpetrator found guilty by the court is often required to receive treatment. There are many options for treatment, some more successful than others.[116] The psychological factors that motivated the convicted perpetrator are complex but treatment can still be effective. A counselor will typically evaluate disorders that are currently present in the offender. Investigating the developmental background of the offender can help explain the origins of the abusive behavior occurred in the first place. Emotional and psychological treatment has the purpose of identifying predictors of recidivism, or the potential that the offender will commit rape again. In some instances neurological abnormalities have been identified in the perpetrators, and in some cases they have themselves experienced past trauma. Adolescents and other children can be the perpetrators of rape, although this is uncommon. In this instance, appropriate counseling and evaluation are usually conducted.[33]

Short-term treatment with a benzodiazepine may help with anxiety (although caution is recommended with use of these medications as people can become addicted and develop withdrawal symptoms after regular use) and antidepressants may be helpful for symptoms of post traumatic stress disorder, depression and panic attacks.[98]

Prevention

As sexual violence affects all parts of society, the response to sexual violence is comprehensive. The responses can be categorized as: individual approaches, health care responses, community-based efforts and actions to prevent other forms of sexual violence.[citation needed]

Sexual assault may be prevented by secondary school,[117] college,[118][119] and workplace education programs.[120] At least one program for fraternity men produced "sustained behavioral change."[118][121] With regard to campus sexual assault, nearly two thirds of students reported knowing victims of rape and over half reported knowing perpetrators of sexual assault in one study; one in ten reported knowing a victim of rape and nearly one in four reported knowing a victim of alcohol-facilitated rape.[122]

Statistics

Rape perpetrator pie chart.PNG

Worldwide

International Crime on Statistics and Justice by the United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC) find that worldwide, most victims of rape are women and most perpetrators male.[123] Rapes against women are rarely reported to the police and the number of female rape victims is significantly underestimated.[123] Southern Africa, Oceania and North America report the highest numbers of rape.[123]

Most rape is committed by someone the victim knows.[124] By contrast, rape committed by strangers is relatively uncommon. Statistics reported by the Rape, Abuse & Incest National Network (RAINN) indicate that 7 out of 10 cases of sexual assault involved a perpetrator known to the victim.[125]

UNODC : Reported rape per 100,000 population (2011)

The humanitarian news organization IRIN claims that an estimated "500,000 rapes are committed annually in South Africa[126] once called 'the world's rape capital.'[127] The country has some of the highest incidences of child sexual abuse in the world with more than 67,000 cases of rape and sexual assaults against children reported in 2000, with welfare groups believing that unreported incidents could be up to 10 times higher.[76] Current data suggest that the incidence of rape has risen significantly in India.[128]

Most rape research and reports of rape are limited to male-female forms of rape. Research on male-on-male and female-on-male rape is rare. Fewer than one in ten male-male rapes are reported. As a group, males who have been raped by either gender often get little services and support, and legal systems are often ill-equipped to deal with this type of crime. Instances in which the perpetrator is female, are not clear and lead to the denial of women being sexual aggressors. This could obscure the dimensions of the problem. Research also suggests that men with sexually aggressive peers have a higher chance of reporting coercive or forced sexual intercourse outside gang circles than men without such sexually aggressive peers.[129]

United States

FBI sex offense victims in 2012:[130]

  • 67,354 female
  • 12,000 male.

FBI convicted sex offenders in 2012:[131]

  • 78,500 male
  • 4,394 female.

Statistics maintained by the CDC include:

  • one in four of women and one in nine men have experienced sexual violence, stalking or rape
  • one in three women and one in six men experienced violent sexual contact in their life
  • nearly 23 million women and 1.7 million men have been victims of rape or attempted rape at some point in their lives
  • 8.5 million women experienced rape before age 18
  • 1.5 million men were made to penetrate before age 18
  • one in four women have experienced severe physical violence by an intimate partner
  • one in seven men have experienced severe physical violence by an intimate partner[132]

Risk factors vary among different ethnicities. About one third of African American adolescent females report encountering some form of sexual assault including rape.[133] One in three Native American women will experience sexual assault, more than twice the national average for American women.[134]

More than 250,000 cases of rape or attempted rape were recorded by police annually in 65 countries in 2001 through 2002.[135] In 2007, 40% of the 90,427 forcible rapes reported were cleared by arrest or "exceptional means." Exceptional refers to situations where the person refuses to provide information or assistance necessary to obtain an arrest, the defendant dies before being arrested, or the defendant cannot be extradited from another state.[136]

Forty-three percent of high school and young college men reported being coerced into sexual behavior and, of those, 95% reported that a female was the aggressor.[137]

Prosecution

Reporting

People in Bangalore, India demanding justice for young student who was gang-raped in Delhi in December 2012.

In 2005, sexual violence, and rape in particular, was considered the most under-reported violent crime in Great Britain.[138] The number of reported rapes in Great Britain is lower than both incidence and prevalence rates.[139] Victims who do not act in an expected or stereotypical way may not be believed, as happened in the case of a Washington state woman raped in 2008 who withdrew her report after facing police skepticism.[140] Her rapist went on to assault several more women before being identified.[141]

The legal requirements for reporting rape vary by jurisdiction—each US state may have different requirements.[citation needed] New Zealand has less stringent limits.[142]

In Italy, a 2006 National Statistic Institute survey on sexual violence against women found that 91.6% of women who suffered this did not report it to the police.[143]

Conviction

In the United Kingdom, In 1970 there was a 33% rate of conviction, while by 1985 there was a 24 per cent conviction rate for rape trials in the UK, by 2004 the conviction rate reached 5%.[144] At that time the government report has expressed documented the year-on-year increase in attrition of reported rape cases, and pledged to address this "justice gap".[138] According to Amnesty International Ireland had the lowest rate of conviction for rape, (1%) among 21 European states, in 2003.[145] In America as of 2012, there exists a noticeable discrepancy in conviction rates among women of various ethnic identities; an arrest was made in just 13% of the sexual assaults reported by American Indian women, compared with 35% for black women and 32% for whites.[134]

Judicial bias due to rape myths and preconceived notions about rape is a salient issue in rape conviction, but voir dire intervention may be used to curb such bias.[146]

False accusation

A false accusation of rape is the reporting of a rape where no rape has occurred. It is difficult to assess the true prevalence of false rape allegations, but it's generally agreed by scholars that rape accusations are false about 2% to 10% of the time.[147][148][149] In most cases, a false accusation will not name a specific suspect.[150]

Eight percent of 2,643 sexual assault cases were classified as false reports by the police in one study. The researchers noted that much of these classifications were based on the personal judgments and biases of the police investigators and were made in violation of official criteria for establishing a false allegation. Closer analysis of this category applying the Home Office counting rules for establishing a false allegation, which requires "strong evidential grounds" of a false allegation or a "clear and credible" retraction by the complainant, reduced the percentage of false reports to 3%. The researchers concluded that "one cannot take all police designations at face value" and that "[t]here is an over-estimation of the scale of false allegations by both police officers and prosecutors".[151]

Another large-scale study was conducted in Australia, with the 850 rapes reported to the Victoria police between 2000 and 2003 (Heenan & Murray, 2006). Using both quantitative and qualitative methods, the researchers examined 812 cases and found 15.1% of complaints were withdrawn, 46.4% were marked "no further police action", and 2.1% of the total were "clearly" classified by police as false reports. The researchers noted that where the police found a case to be a false allegation but didn't want to pursue charges against the accuser, they marked it as "no further police action" instead. All of these complainants were then charged or threatened with charges for filing a false police report.[152]

The Crown Prosecution Service (CPS) analyzed every rape complaint made over a 17-month period and found that "the indication is that it is therefore extremely rare that a suspect deliberately makes a false allegation of rape or domestic violence purely out of malice.".[153][154]

FBI reports consistently put the number of "unfounded" rape accusations around 8%. The unfounded rate is higher for forcible rape than for any other Index crime. The average rate of unfounded reports for Index crimes is 2%.[155] "Unfounded" is not synonymous with false allegation.[156] Bruce Gross of the Forensic Examiner described it as meaningless, saying a report could be marked as unfounded if there is no physical evidence or the alleged victim did not sustain any physical injuries.

Other studies have suggested that the rate of false allegations in America may be higher. A nine-year study by Eugene J. Kanin of Purdue University in a small metropolitan area in the Midwestern United States claimed that 41% of rape accusations were false.[157] However David Lisak, an associate professor of psychology and director of the Men's Sexual Trauma Research Project at the University of Massachusetts Boston states that "Kanin's 1994 article on false allegations is a provocative opinion piece, but it is not a scientific study of the issue of false reporting of rape". He further states that Kanin's study has significantly poor systematic methodology and had no independent definition of a false report. Instead, Kanin classified reports that the police department classified as false also as false.[158] The criterion for falsehood was simply a denial of a polygraph test of the accuser.[157] A 1998 report by the National Institute of Justice found that DNA evidence excluded the primary suspect in 26% of rape cases and concluded that this "strongly suggests that postarrest and postconviction DNA exonerations are tied to some strong, underlying systemic problems that generate erroneous accusations and convictions".[159] However, this study also noted that analyzed samples involved a specific subset of rape cases (e.g. those where "there is no consent defense").

A 2010 study by David Lisak, Lori Gardinier and other researchers published in the journal of Violence against Women found that out of 136 cases reported in a ten-year period, 5.9% were found likely to be false.[149]

History

Definitions and evolution of laws

Virtually all societies have had a concept of the crime of rape. Although what constituted this crime has varied by historical period and culture, the definitions tended to focus around an act of forced vaginal intercourse perpetrated through physical violence or imminent threat of death or severe bodily injury, by a man, on a woman or a girl, not his wife. The actus reus of the crime, was, in most societies, the insertion of the penis into the vagina.[160][161] The way sexuality was conceptualized in many societies rejected the very notion that a woman could force a man into sex — women were often seen as passive while men were deemed to be assertive and aggressive. Sexual penetration of a male by another male fell under the legal domain of sodomy.

Rape laws existed to protect virginal daughters from rape. In these cases, a rape done to a woman was seen as an attack on the estate of her father because she was his property and a woman's virginity being taken before marriage lessened her value; if the woman was married, the rape was an attack on the husband because it violated his property.[162][163] The rapist was either subject to payment (see wreath money) or severe punishment.[163][164][165] The father could rape or keep the rapist's wife or make the rapist marry his daughter.[162][165] A man could not be charged with raping his wife since she was his property. Thus, marital rape was allowed.[163][166] Author Winnie Tomm stated, "By contrast, rape of a single woman without strong ties to a father or husband caused no great concern."[164] An incident could be excluded from the definition of rape due to the relation between the parties, such as marriage, or due to the background of the victim. In many cultures forced sex on a prostitute, slave, war enemy, member of a racial minority, etc., was not rape.[167]

From the classical antiquity of Greece and Rome into the Colonial period, rape along with arson, treason and murder was a capital offense. "Those committing rape were subject to a wide range of capital punishments that were seemingly brutal, frequently bloody, and at times spectacular." In the 12th century, kinsmen of the victim were given the option of executing the punishment themselves. "In England in the early fourteenth century, a victim of rape might be expected to gouge out the eyes and/or sever the offender's testicles herself."[168] Despite the harshness of these laws, actual punishments were usually far less severe: in late Medieval Europe, cases concerning rapes of marriageable women, wives, widows, or members of the lower class were rarely brought forward, and usually ended with only a small monetary fine or a marriage between the victim and the rapist.[169]

In ancient Greece and Rome, both male-on-female and male-on-male concepts of rape existed. Roman laws allowed three distinct charges for the crime: stuprum, unsanctioned sexual intercourse (which, in the early times, also included adultery); vis, a physical assault for purpose of lust; and iniuria, a general charge denoting any type of assault upon person. Aforementioned Lex Iulia specifically criminalized per vim stuprum, unsanctioned sexual intercourse by force. The former two were public criminal charges which could be brought whenever the victim was a woman or a child of either gender, but only if the victim was a freeborn Roman citizen (ingenuus), and carried potential sentence of death or exile. Iniuria was a civil charge that demanded monetary compensation, and had a wider application (for example, it could have been brought in case of sexual assault on a slave by a person other than their owner.) Augustus Caesar enacted reforms for the crime of rape under the assault statute Lex Iulia de vi publica, which bears his family name, Iulia. It was under this statute rather than the adultery statute of Lex Iulia de adulteriis that Rome prosecuted this crime.[170] Rape was made into a "public wrong" (iniuria publica) by the Roman Emperor Constantine.[171][172]

In contrast to the modern understanding of the subject, Romans drew clear distinctions between "active" (penetrative) and "passive" (receptive) partners, and all these charges implied penetration by the assailant (which necessarily ruled out the possibility of female-on-male or female-on-female rape.) It is not clear which (if any) of these charges applied to assaults upon an adult male, though such an assault upon a citizen was definitely seen as a grave insult (within Roman culture, an adult male citizen could not possibly consent to the receptive role in a sexual intercourse without a severe loss of status.) The law known as Lex Scantinia covered at least some forms of male-on-male stuprum, and Quintillian mentions a fine of 10,000 sesterces – about 10 years worth of a Roman legionnaire's pay – as a normal penalty for stuprum upon an ingenuus. However, its text is lost and its exact provisions are no longer known.[173]

Emperor Justinian continued the use of the statute to prosecute rape during the sixth century in the Eastern Roman Empire.[174] By late antiquity, the general term raptus had referred to abduction, elopement, robbery, or rape in its modern meaning. Confusion over the term led ecclesiastical commentators on the law to differentiate it into raptus seductionis (elopement without parental consent) and raptus violentiae (ravishment). Both of these forms of raptus had a civil penalty and possible excommunication for the family and village receiving the abducted woman, although raptus violentiae also incurred punishments of mutilation or death.[175]

In the United States, a husband could not be charged with raping his wife until 1979.[176] In the 1950s, in some states in the US, a white woman having consensual sex with a black man was considered rape.[177] Prior to the 1930s, rape was considered a sex crime that was always committed by men and always done to women. From 1935 to 1965, a shift from labeling rapists as criminals to believing them to be mentally ill "sexual psychopaths" began making its way into popular opinion. Men caught for committing rape were no longer sentenced to prison but admitted to mental health hospitals where they would be given medication for their illness.[178] Because only men deemed insane were the ones considered to have committed rape, no one considered the everyday person to be capable of such violence.[178]

Transitions in women's roles in society were also shifting, causing alarm and blame towards rape victims. Because women were becoming more involved in the public (i.e. searching for jobs rather than being a housewife), some people claimed that these women were "loose" and looking for trouble. Giving up the gender roles of mother and wife was seen as defiant against traditional values while immersing themselves within society created the excuse that women would "not [be] entitled to protection under the traditional guidelines for male-female relationships".[178]

Until the 19th century, many jurisdictions required ejaculation for the act to constitute the offense of rape.[160][179] Acts other than vaginal intercourse did not constitute rape in common law countries and in many other societies. In many cultures, such acts were illegal, even if they were consensual and performed between married couples (see sodomy laws). In England, for example, the Buggery Act 1533, which remained in force until 1828, provided for the death penalty for "buggery". Many countries criminalized "non-traditional" forms of sexual activity well into the modern era: notably, in the US state of Idaho, sodomy between consensual partners was punishable by a term of five years to life in prison as late as 2003, and this law was only ruled to be inapplicable to married couples in 1995.[180] Today, in many countries, the definition of the actus reus has been extended to all forms of penetration of the vagina and anus (e.g. penetration with objects, fingers or other body parts) as well as insertion of the penis in the mouth.

In the United States, before and during the American Civil War when chattel slavery was widespread, the law focused primarily on rape as it pertained to black men raping white women. The penalty for such a crime in many jurisdictions was death or castration. The rape of a black woman, by any man, was considered legal.[178] As early as the 19th century, American women were criticized if they "stray[ed] out of a [dependent] position...fought off [an] attacker...[or] behaved in too self reliant a manner..." in which case "the term rape no longer applied".[181]

In 1998, Judge Navanethem Pillay of the International Criminal Tribunal for Rwanda said: "From time immemorial, rape has been regarded as spoils of war. Now it will be considered a war crime. We want to send out a strong message that rape is no longer a trophy of war."[182]

War rape

Rape, in the course of war, dates back to antiquity, ancient enough to have been mentioned in the Bible.[183] The Israelite, Persian, Greek and Roman armies reportedly engaged in war rape.[184] The Mongols, who established the Mongol Empire across much of Eurasia, caused much destruction during their invasions.[185] Historian Jack Weatherford said that the earliest incident of mass rape attributed to Mongols took place after Ogodei Khan sent an army of 25,000 soldiers to North China, where they defeated an army 100,000. The Mongols were said to have raped the surviving soldiers at the command of their leader. Ogodei Khan was also said to have ordered mass rapes of the Oirat.[186] According to Rogerius of Apulia, a monk who survived the Mongol invasion of Hungary, the Mongol warriors "found pleasure" in humiliating local women.[187]

The systematic rape of as many as 80,000 women by the Japanese soldiers during the six weeks of the Nanking Massacre is an example of such atrocities.[188] During World War II an estimated 200,000 Korean and Chinese women were forced into prostitution in Japanese military brothels, as so-called "comfort women".[189] French Moroccan troops known as Goumiers committed rapes and other war crimes after the Battle of Monte Cassino. (See Marocchinate.)[190] French women in Normandy complained about rapes during the liberation of Normandy.[191]

Rapes were committed by Wehrmacht forces on Jewish women and girls during the Invasion of Poland in September 1939;[192] they were also committed against Polish, Ukrainian, Belarusian and Russian women and girls during mass executions which were primarily carried out by the Selbstschutz units, with the assistance of Wehrmacht soldiers who were stationed in territory that was under the administration of the German military; the rapes were committed against female captives before they were shot.[193] Only one case of rape was prosecuted by a German court during the military campaign in Poland, and even then the German judge found the perpetrator guilty of Rassenschande (committing a shameful act against his race as defined by the racial policy of Nazi Germany), rather than rape.[194] Jewish women were particularly vulnerable to rape during The Holocaust.[195]

Rapes were also committed by German forces stationed on the Eastern Front, where they were largely unpunished (as opposed to rapes committed in Western Europe)[196][197] Wehrmacht also established a system of military brothels, in which young women and girls from occupied territories were forced into prostitution under harsh conditions.[198] In the Soviet Union women were kidnapped by German forces for prostitution as well; one report by the International Military Tribunal writes "in the city of Smolensk the German Command opened a brothel for officers in one of the hotels into which hundreds of women and girls were driven; they were mercilessly dragged down the street by their arms and hair."[199]

Rapes happened under occupied territories by the Red Army. A female Soviet war correspondent described what she had witnessed: "The Russian soldiers were raping every German female from eight to eighty. It was an army of rapists."[200] According to German historian Miriam Gebhardt, as many as 190,000 women were raped by U.S. soldiers in Germany.[201]

According to researcher and author Krisztián Ungváry, some 38,000 civilians were killed during the Siege of Budapest: about 13,000 from military action and 25,000 from starvation, disease and other causes. Included in the latter figure are about 15,000 Jews, largely victims of executions by Hungarian Arrow Cross Party militia. When the Soviets finally claimed victory, they initiated an orgy of violence, including the wholesale theft of anything they could lay their hands on, random executions and mass rape. An estimated 50,000 women and girls were raped,[202]:348–350[203][notes 1] although estimates vary from 5,000 to 200,000.[204]:129 Hungarian girls were kidnapped and taken to Red Army quarters, where they were imprisoned, repeatedly raped and sometimes murdered.[205]:70–71

See also

Notes

  1. ^ "The worst suffering of the Hungarian population is due to the rape of women. Rapes—affecting all age groups from ten to seventy are so common that very few women in Hungary have been spared." Swiss embassy report cited in Ungváry 2005, p.350. (Krisztian Ungvary The Siege of Budapest 2005)

References

  1. ^ "Sexual violence chapter 6" (PDF). World Health Organization. 2002. Retrieved 5 December 2015.
  2. ^ "Rape". dictionary.reference.com. April 15, 2011.
  3. ^ a b c "Rape". legal-dictionary.thefreedictionary.com. April 15, 2011.
  4. ^ Petrak, Jenny; Hedge, Barbara, eds. (2003). The Trauma of Sexual Assault Treatment, Prevention and Practice. Chichester: John Wiley & Sons. p. 2. ISBN 978-0-470-85138-8.
  5. ^ "Rape at the National Level, number of police recorded offenses". United Nations.
  6. ^ "Violence against women". World Health Organization. Retrieved 2017-09-08.
  7. ^ Human Rights WatchNo Escape: Male Rape In U.S. Prisons. Part VII. Anomaly or Epidemic: The Incidence of Prisoner-on-Prisoner Rape.; estimates that 100,000–140,000 violent male-male rapes occur in U.S. prisons annually; compare with FBI statistics that estimate 90,000 violent male-female rapes occur annually.
  8. ^ Robert W. Dumond, "Ignominious Victims: Effective Treatment of Male Sexual Assault in Prison," August 15, 1995, p. 2; states that "evidence suggests that [male-male sexual assault in prison] may be a staggering problem". Quoted in Mariner, Joanne; (Organization), Human Rights Watch (2001-04-17). No escape: male rape in U.S. prisons. Human Rights Watch. p. 370. ISBN 978-1-56432-258-6. Retrieved 7 June 2010.
  9. ^ Struckman-Johnson, Cindy; David Struckman-Johnson (2006). "A Comparison of Sexual Coercion Experiences Reported by Men and Women in Prison". Journal of Interpersonal Violence. 21 (12): 1591–1615. doi:10.1177/0886260506294240. ISSN 0886-2605. PMID 17065656.; reports that "Greater percentages of men (70%) than women (29%) reported that their incident resulted in oral, vaginal, or anal sex. More men (54%) than women (28%) reported an incident that was classified as rape."
  10. ^ "Post Traumatic Stress Disorder in Rape Survivors". The American Academy of Experts in Traumatic Stress. 1995. Retrieved 2013-04-30.
  11. ^ a b "Rape victim threatened to withdraw case in UP". Zeenews.india.com. 2011-03-19. Retrieved 2013-02-03.
  12. ^ a b "Stigmatization of Rape & Honor Killings". WISE Muslim Women. 2002-01-31. Archived from the original on 2012-11-08. Retrieved 2013-02-03.
  13. ^ a b Harter, Pascale (2011-06-14). "BBC News - Libya rape victims 'face honour killings'". BBC News. Retrieved 2013-02-03.
  14. ^ a b Corinne J. Saunders, Rape and Ravishment in the Literature of Medieval England, Boydell & Brewer, 2001, p. 20.
  15. ^ a b Keith Burgess-Jackson, A Most Detestable Crime: New Philosophical Essays on Rape, Oxford University Press, New York, 1999, p.16.
  16. ^ "Rape". Merriam-Webster.
  17. ^ a b c Smith, Merril D., ed. (2004). Encyclopedia of rape (1st ed.). Westport, Conn. [u.a.]: Greenwood Press. pp. 169–170. ISBN 978-0-313-32687-5.
  18. ^ a b c Maier, S. L. (2008). ""I Have Heard Horrible Stories...": Rape Victim Advocates' Perceptions of the Revictimization of Rape Victims by the Police and Medical System". Violence Against Women. 14 (7): 786–808. doi:10.1177/1077801208320245. ISSN 1077-8012. PMID 18559867.
  19. ^ Justinian, Institutiones [1]
  20. ^ Adolf Berger, Encyclopedic Dictionary on Roman Law, pp. 667 (raptus) and 768 (vis) [2]
  21. ^ "An Updated Definition of Rape (U.S. Dept of Justice, January 6, 2012)". Archived from the original on 13 March 2012. Retrieved 30 October 2014.
  22. ^ Savage, Charlie (14 April 2018). "Federal Crime Statistics to Expand Rape Definition". The New York Times – via NYTimes.com.
  23. ^ Krug, Etienne G.; et al., eds. (2002). "WORLD REPORT ON VIOLENCE AND HEALTH" (PDF). World Health Organization. p. 149. Retrieved 5 December 2015.
  24. ^ a b Basile, KC; Smith, SG; Breiding, MJ; Black, MC; Mahendra, RR (2014). "Sexual Violence Surveillance: Uniform Definitions and Recommended Data Elements, Version 2.0" (PDF). National Center for Injury Prevention and Control, Centers for Disease Control and Prevention. Retrieved 6 June 2017.
  25. ^ a b c d e Markovchick, Vincent (2016). "Sexual Assault". Emergency medicine secrets. Philadelphia, PA: Elsevier. pp. 516–520. ISBN 9780323355162.
  26. ^ Kalbfleisch, Pamela J.; Cody, Michael J. (2012). Gender Power and Communication in Human Relationships. Routledge. ISBN 978-1-136-48050-8. Retrieved April 30, 2013.
  27. ^ Ken Plummer (2002). Modern Homosexualities: Fragments of Lesbian and Gay Experiences. Routledge. pp. 187–191. ISBN 978-1-134-92242-0. Retrieved August 24, 2013.
  28. ^ "Sexual Offences (Scotland) Act 2009". legislation.gov.uk/UK Statute Law Database. 2009. Retrieved December 12, 2013.
  29. ^ Tom de Castella, Jon Kelly (August 22, 2012). "Assange case: How is rape defined?". BBC News. Retrieved December 12, 2013.CS1 maint: uses authors parameter (link)
  30. ^ "Criminal code". Retrieved 2010-12-31.
  31. ^ "UCSB's SexInfo". Soc.ucsb.edu. Retrieved 2010-12-31.
  32. ^ a b Rosdahl, Caroline (2012). Textbook of basic nursing. Philadelphia: Wolters Kluwer Health/Lippincott Williams & Wilkins. ISBN 978-1-60547-772-5.
  33. ^ a b Kelly, Gary (2011). Sexuality today. New York, NY: McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-353199-1.
  34. ^ Gruber, Aya (December 2016). "Consent Confusion". Cardozo Law Review. 38 (2): 415–458. Retrieved March 20, 2017.
  35. ^ a b Rape and sexual violence: Human rights law and standards in the International Criminal Court. Amnesty International 2011
  36. ^ Correspondent, Legal (2019-04-13). "Sex on false promise of marriage is rape: Supreme Court". The Hindu. ISSN 0971-751X. Retrieved 2019-04-14.
  37. ^ REPUBLIC ACT NO. 8353. Philippine Law. Approved: September 30, 1997
  38. ^ Fourth Annual Report of ICTR to the General Assembly (1999) Archived 2014-01-03 at the Wayback Machine March 23, 2007
  39. ^ "VAW/for printer/1/14/0" (PDF). Retrieved 2014-02-12.
  40. ^ "Asia-Pacific | Thailand passes marital rape bill". BBC News. 2007-06-21. Retrieved 2014-02-12.
  41. ^ "The Daily Gazette — Google News Archive Search". Retrieved 30 October 2014.
  42. ^ Search (2011-03-14). "Rape & Sexual Assault | AWARE Singapore". Aware.org.sg. Retrieved 2014-02-12.
  43. ^ a b Kulick, Don (2003). "No". Language & Communication. 23 (2): 139–151. doi:10.1016/S0271-5309(02)00043-5. ISSN 0271-5309.
  44. ^ "Feminist Perspectives on Rape". Mens rea. Metaphysics Research Lab, Stanford University. 2017.
  45. ^ WHO (23 November 2012). "Violence against women". who.int. World Health Organization. Retrieved 3 February 2013.
  46. ^ Oliva, Janet R. Sexually Motivated Crimes: Understanding the Profile of the Sex Offender and Applying Theory to Practice. Boca Raton, FL: CRC Press, 2013.Pg 72
  47. ^ Oliva, Janet R. Sexually Motivated Crimes: Understanding the Profile of the Sex Offender and Applying Theory to Practice. Boca Raton, FL: CRC Press, 2013.Pg 72
  48. ^ Thornhill, Randy; Palmer, Craig T. (2000). A natural history of rape biological bases of sexual coercion. Cambridge, Massachusetts: MIT Press. ISBN 978-1-282-09687-5.
  49. ^ Pinker, Steven (2003), "Chapter 19: children", in Pinker, Steven (ed.), The blank slate: the modern denial of human nature, London: Penguin Group, pp. 372–399, ISBN 978-1-101-20032-2.
  50. ^ Lisak, David; Miller, Paul M. (February 2002). "Repeat rape and multiple offending among undetected rapists". Violence & Victims. 17 (1): 73–84. doi:10.1891/vivi.17.1.73.33638. PMID 11991158. Pdf.
  51. ^ Lisak, David (March–April 2011). "Understanding the predatory nature of sexual violence". Sexual Assault Report. 14 (4): 49–64. Retrieved 10 June 2014. Pdf.
  52. ^ Petty GM, Dawson B (1989). "Sexual aggression in normal men: incidence, beliefs and personality characteristics". Personality and Individual Differences. 10 (3): 355–362. doi:10.1016/0191-8869(89)90109-8.
  53. ^ Ouimette PC, Riggs D (1998). "Testing a mediational model of sexually aggressive behavior in nonincarcerated perpetrators". Violence and Victims. 13 (2): 117–130. doi:10.1891/0886-6708.13.2.117. PMID 9809392.
  54. ^ Borowsky IW, Hogan M, Ireland M (1997). "Adolescent sexual aggression: risk and protective factors". Pediatrics. 100 (6): E7. doi:10.1542/peds.100.6.e7. PMID 9382908.
  55. ^ Jenkins C. Sexual behavior in Papua New Guinea. In: Report of the Third Annual Meeting of the International Network on Violence Against Women, January 1998. Washington, DC, International Network on Violence Against Women, 1998.
  56. ^ "Nobel committee shines a spotlight on rape in conflict". The Economist Magazine. Retrieved 27 May 2019.
  57. ^ "Crying Meri". Vlad Sokhin. Retrieved 12 February 2014.
  58. ^ a b Krug (2002). Rapport mondial sur la violence et la santé (PDF). Genève: Organisation mondiale de la santé. ISBN 978-92-4-154561-7.
  59. ^ a b Long, Jennifer (2016). "Introducing expert testimony to explain victim behavior in sexual and domestic violence prosecutions" (PDF). NDAA.org. Archived from the original (PDF) on 2017-08-29.
  60. ^ a b c "Victim Responses to Sexual Assault: Counterintuitive or Simply Adaptive". www.ncjrs.gov. Retrieved 2017-09-09.
  61. ^ Matley, Eliza. Presenting the Key to Learning: Comfort Corners. "Trauma Responses: Fight, Flight, Freeze or Fawn?" https://www.csustan.edu/sites/default/files/groups/University%20Honors%20Program/Journals/eliza_matley.pdf
  62. ^ a b c d e f g h i j k l Mason, F; Lodrick, Z (February 2013). "Psychological consequences of sexual assault". Best Practice & Research. Clinical Obstetrics & Gynaecology. 27 (1): 27–37. doi:10.1016/j.bpobgyn.2012.08.015. PMID 23182852.
  63. ^ Note: One of the authors of the "Psychological consequences of sexual assault" article describes what she means by "friend" and "flop" in an article: Lodrick, Zoe (2007). "Psychological trauma – what every trauma worker should know". The British Journal of Psychotherapy Integration. 4 (2). Friend: "Friend is the earliest defensive strategy available to us..... Throughout life when fearful most humans will activate their social engagement system (Porges, 1995). ... The social engagement system, or friend response to threat, is evident in the child who smiles or even laughs when being chastised." Flop: "Flop occurs if, and when, the freeze mechanism fails.... The survival purpose of the flop state is evident: if ‘impact’ is going to occur the likelihood of surviving it will be increased if the body yields, and psychologically, in the short-term at least, the situation will be more bearable if the higher brain functions are ‘offline’."
  64. ^ Bracha, H. Stefan (September 2004). "Freeze, Flight, Fight, Fright, Faint: Adaptationist Perspectives on the Acute Stress Response Spectrum" (PDF). CNS Spectrums. 9 (9): 679–685. doi:10.1017/S1092852900001954. ISSN 2165-6509. PMID 15337864.
  65. ^ a b c McLean, IA (February 2013). "The male victim of sexual assault". Best Practice & Research. Clinical Obstetrics & Gynaecology. 27 (1): 39–46. doi:10.1016/j.bpobgyn.2012.08.006. PMID 22951768.
  66. ^ Chivers, ML; Seto, MC; Lalumière, ML; Laan, E; Grimbos, T (February 2010). "Agreement of self-reported and genital measures of sexual arousal in men and women: a meta-analysis". Archives of Sexual Behavior. 39 (1): 5–56. doi:10.1007/s10508-009-9556-9. PMC 2811244. PMID 20049519.
  67. ^ Levin, RJ; van Berlo, W (April 2004). "Sexual arousal and orgasm in subjects who experience forced or non-consensual sexual stimulation – a review". Journal of Clinical Forensic Medicine. 11 (2): 82–8. doi:10.1016/j.jcfm.2003.10.008. PMID 15261004.
  68. ^ Hoffman, Barbara; et al. (2016). Williams Gynecology (3rd ed.). McGraw Hill Professional. ISBN 9780071849098.
  69. ^ Jina, R; Thomas, LS (February 2013). "Health consequences of sexual violence against women". Best Practice & Research. Clinical Obstetrics & Gynaecology. 27 (1): 15–26. doi:10.1016/j.bpobgyn.2012.08.012. PMID 22975432.
  70. ^ "Guidelines for the prevention and management of vicarious trauma among researchers of sexual and intimate partner violence" (PDF). Sexual Violence Research Initiative. 2015.
  71. ^ Walker, G (August 2015). "The (in)significance of genital injury in rape and sexual assault". Journal of Forensic and Legal Medicine. 34: 173–8. doi:10.1016/j.jflm.2015.06.007. PMID 26165680.
  72. ^ Kennedy, K. M. (2012). "The Relationship of Victim Injury to the Progression of Sexual Crimes through the Criminal Justice System". Journal of Forensic and Legal Medicine. 19 (6): 309–311. doi:10.1016/j.jflm.2012.04.033. hdl:10147/266322. PMID 22847045.
  73. ^ Wolff, Craig (August 22, 1994). "Rapists and Condoms; Is Use a Cavalier Act or a Way to Avoid Disease and Arrest?". New York Times.
  74. ^ a b Kimura, Seiji (2013). Physical and emotional abuse triggers, short and long-term consequences and prevention methods. Hauppauge, New York: Nova Science Publishers, Inc. ISBN 9781624174469.
  75. ^ "Sexual Violence and HIV". Sexual Violence Research Initiative. Archived from the original on 2013-02-18. Retrieved 2013-02-03.
  76. ^ a b "South African men rape babies as 'cure' for Aids". The Daily Telegraph. November 11, 2001
  77. ^ Jenny, Carole (2010). Child Abuse and Neglect: Diagnosis, Treatment and Evidence — Expert Consult. Elsevier Health Sciences. p. 187. ISBN 978-1-4377-3621-2.
  78. ^ Klot, Jennifer; Monica Kathina Juma (2011). HIV/AIDS, Gender, Human Security and Violence in Southern Africa. Pretoria: Africa Institute of South Africa. p. 47. ISBN 978-0-7983-0253-1.
  79. ^ "HIV/AIDS, the stats, the Virgin Cure and infant rape". Science in Africa. 2002-01-25. Archived from the original on 2012-01-15. Retrieved 2013-02-03.
  80. ^ Epstein H, Jewkes R (2009-10-24). "The myth of the virgin rape myth". The Lancet. 374 (9699): 1419, author reply 1419–20. doi:10.1016/S0140-6736(09)61858-4. PMID 19854367. "In the current South African case, this claim is predicated on racist assumptions about the amorality of African men..."
  81. ^ Pauwels, B. (2002). "Blaming the victim of rape: The culpable control model perspective." Dissertation Abstracts International: Section B: The Sciences and Engineering, 63(5-B).
  82. ^ a b Grubb, Amy; Turner, Emily (2012-09-01). "Attribution of blame in rape cases: A review of the impact of rape myth acceptance, gender role conformity and substance use on victim blaming". Aggression and Violent Behavior. 17 (5): 443–452. doi:10.1016/j.avb.2012.06.002.
  83. ^ Abrahms D.; Viky G.; Masser B.; Gerd B. (2003). "Perceptions of stranger and acquaintance rape: The role of benevolent and hostile sexism in victim blame and rape proclivity". Journal of Personality and Social Psychology. 84 (1): 111–125. doi:10.1037/0022-3514.84.1.111. PMID 12518974.
  84. ^ "Attitudes to sexual violence". 2005-02-05. Archived from the original on 2005-02-05. Retrieved 2010-12-31.
  85. ^ a b Amy M. Buddie; Arthur G. Miller (2001). "Beyond Rape Myths: A more complex view of perceptions of rape victims". Sex Roles. 45 (3/4): 139–160. doi:10.1023/A:1013575209803. Archived from the original on 2013-05-09. PDF copy Archived 2012-01-18 at the Wayback Machine
  86. ^ Neumann, S., Gang Rape: Examining Peer Support and Alcohol in Fraternities. Sex Crimes and Paraphilias
  87. ^ Joan Z. Spade; Catherine G. Valentine (10 December 2007). The kaleidoscope of gender: prisms, patterns, and possibilities. Pine Forge Press. ISBN 978-1-4129-5146-3. Retrieved 1 October 2011.
  88. ^ "EMMA — Most Londoners Believe Rape Victims are to Blame". Emmainteractive.com. Retrieved 2012-08-24.
  89. ^ Xue J, Fang G, Huang H, Cui N, Rhodes KV, Gelles R. Rape myths and the cross-cultural adaptation of the Illinois Rape Myth Acceptance Scale in China. Journal of Interpersonal Violence. 2016 5. [Epub ahead of print]. DOI: 10.1177/0886260516651315
  90. ^ "BBC News — Morocco protest after raped Amina Filali kills herself". BBC News. 2012-03-15. Retrieved 2013-02-03.
  91. ^ "VictimLaw - Victims Right". www.victimlaw.org. Retrieved 2017-09-09.
  92. ^ "What is a Victim Advocate-". victimsofcrime.org. Retrieved 2017-09-09.
  93. ^ a b c d e f g h i j k McInerny, Thomas K. (2017). Textbook of Pediatric Care - 2nd Edition. American Academy of Pediatrics. ISBN 978-1-58110-966-5. STAT!Ref Online Electronic Medical Library[permanent dead link][subscription required]
  94. ^ a b c Cybulska, Beata (2013). "Immediate medical care after sexual assault". Best Practice & Research Clinical Obstetrics & Gynaecology. 27 (1): 141–149. doi:10.1016/j.bpobgyn.2012.08.013. ISSN 1521-6934. PMID 23200638.[subscription required]
  95. ^ Kennedy, K. M. (2013). "Heterogeneity of Existing Research Relating to Sexual Violence, Sexual Assault and Rape Precludes Meta-analysis of Injury Data". Journal of Forensic and Legal Medicine. 20 (5): 447–459. doi:10.1016/j.jflm.2013.02.002. hdl:10147/296808. PMID 23756514.
  96. ^ a b c d e Hockett, Jericho M.; Saucier, Donald A. (2015). "A systematic literature review of "rape victims" versus "rape survivors": Implications for theory, research, and practice". Aggression and Violent Behavior. 25: 1–14. doi:10.1016/j.avb.2015.07.003. ISSN 1359-1789.
  97. ^ a b "HIV Clinical Resource: HIV Prophylaxis for Victims of Sexual Assault". Office of the Medical Director, New York State Department of Health AIDS Institute in Collaboration with Johns Hopkins University Division of Infectious Disease. Archived from the original on 2016. Retrieved 2015-12-10.
  98. ^ a b c d e f g Varcarolis, Elizabeth (2013). Essentials of psychiatric mental health nursing. St. Louis: Elsevier. pp. 439–442.
  99. ^ a b c d e f g h i j k Hoffman, Barbara (2012). Williams gynecology. New York: McGraw-Hill Medical. ISBN 978-0-07-171672-7.
  100. ^ "Semen fluoresces best at wavelengths of 420 and 450 nm, when viewed through orange goggles. A Wood lamp emits light at only 360-nm wavelength. Therefore specialized alternate light sources that emit wavelengths at 420 and 450 nm, such as a Bluemaxx, should be used. Although this type of lamp will improve the detection of dried semen, many other substances will fluoresce as well; thus, confirmation of semen cannot be made with this method.", McInerny (2017)
  101. ^ This practice discourages the growth of microorganisms which could alter analysis. Cybulska
  102. ^ a b c d e Violence Against Women (PDF). U.S. Department of Justice - Office of Violence Against Women. April 2013. Retrieved 10 January 2016.
  103. ^ "WHO Guidelines for medico-legal care for victims of sexual violence". Retrieved 2019-08-08.
  104. ^ Responding to Children and Adolescents Who Have Been Sexually Abused: WHO Clinical Guidelines. WHO Guidelines Approved by the Guidelines Review Committee. Geneva: World Health Organization. 2017. ISBN 9789241550147. PMID 29630189.
  105. ^ Amin, Avni; MacMillan, Harriet; Garcia-Moreno, Claudia (2018-04-03). "Responding to children and adolescents who have been sexually abused: WHO recommendations". Paediatrics and International Child Health. 38 (2): 85–86. doi:10.1080/20469047.2018.1427179. ISSN 2046-9047. PMID 29493421.
  106. ^ Tran, Khai; Grobelna, Aleksandra (2019). Ulipristal versus Levonorgestrel for Emergency Contraception: A Review of Comparative Cost-Effectiveness. CADTH Rapid Response Reports. Ottawa (ON): Canadian Agency for Drugs and Technologies in Health. PMID 31219689.
  107. ^ Chen, Melissa J.; Creinin, Mitchell D. (July 2015). "Mifepristone With Buccal Misoprostol for Medical Abortion: A Systematic Review". Obstetrics and Gynecology. 126 (1): 12–21. doi:10.1097/AOG.0000000000000897. ISSN 1873-233X. PMID 26241251.
  108. ^ Donita, D'Amico (2015-02-10). Health & physical assessment in nursing. Barbarito, Colleen (3rd ed.). Boston. p. 664. ISBN 9780133876406. OCLC 894626609.
  109. ^ Dalton, Maureen (2014-10-09). Forensic Gynaecology. Cambridge University Press. ISBN 9781107064294.
  110. ^ Baker RB, Fargo JD, Shambley-Ebron D, Sommers MS. A source of healthcare disparity: Race, skin color, and injuries after rape among adolescents and young adults. Journal of Forensic Nursing, 2010; 6: 144-150
  111. ^ a b Marcdante, Karen (2015). Nelson essentials of pediatrics. Philadelphia: Elsevier/Saunders. ISBN 978-1-4557-5980-4.[subscription required]
  112. ^ "Antiretroviral Postexposure Prophylaxis After Sexual, Injection-Drug Use, or Other Nonoccupational Exposure to HIV in the United States". Centers for Disease Control and Prevention. 21 January 2005. Retrieved 2015-12-10.
  113. ^ Baarda, Benjamin I.; Sikora, Aleksandra E. (2015). "Proteomics of Neisseria gonorrhoeae: the treasure hunt for countermeasures against an old disease". Frontiers in Microbiology. 6: 1190. doi:10.3389/fmicb.2015.01190. ISSN 1664-302X. PMC 4620152. PMID 26579097.
  114. ^ "Recovering from Sexual Assault". Rainn.org. Retrieved 2010-12-31.
  115. ^ a b Budrionis, Rita (2015). The sexual abuse victim and sexual offender treatment planner, with DSM-5 updates. Hoboken, New Jersey: Wiley. ISBN 978-1-119-07481-6.
  116. ^ Saleh, Fabian (2009). Sex offenders identification, risk assessment, treatment, and legal issues. Oxford New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-517704-6.
  117. ^ Smothers M.K.; Smothers, D. Brian (2011). "A Sexual Assault Primary Prevention Model with Diverse Urban Youth". Journal of Child Sexual Abuse. 20 (6): 708–27. doi:10.1080/10538712.2011.622355. PMID 22126112.
  118. ^ a b Foubert J.D. (2000). "The Longitudinal Effects of a Rape-prevention Program on Fraternity Men's Attitudes, Behavioral Intent, and Behavior" (PDF). Journal of American College Health. 48 (4): 158–63. doi:10.1080/07448480009595691. PMID 10650733.
  119. ^ Vladutiu C.J.; et al. (2011). "College- or university-based sexual assault prevention programs: a review of program outcomes, characteristics, and recommendations". Trauma, Violence, and Abuse. 12 (2): 67–86. doi:10.1177/1524838010390708. PMID 21196436.
  120. ^ Yeater EA, O'Donohue W (November 1999). "Sexual assault prevention programs: current issues, future directions, and the potential efficacy of interventions with women". Clin Psychol Rev. 19 (7): 739–71. CiteSeerX 10.1.1.404.3130. doi:10.1016/S0272-7358(98)00075-0. PMID 10520434.
  121. ^ Garrity S.E. (2011). "Sexual assault prevention programs for college-aged men: A critical evaluation". Journal of Forensic Nursing. 7 (1): 40–8. doi:10.1111/j.1939-3938.2010.01094.x. PMID 21348933.
  122. ^ Sorenson SB, Joshi M, Sivitz E. Knowing a sexual assault victim or perpetrator: A stratified random sample of undergraduates at one university. Journal of Interpersonal Violence, 2014; 29: 394-416
  123. ^ a b c Harrendorf, Haskenan, Malby, Stefan, Marku, Steven. "International Statistics on Crime and Justice" (PDF). www.unodc.org. United Nations Office on Drugs and Crimes.CS1 maint: multiple names: authors list (link)
  124. ^ Finley, Laura (2018). "Acquaintance rape". In Smith, Merril D. (ed.). Encyclopedia of Rape and Sexual Violence, Volume 1. ABC-CLIO. p. 1. ISBN 978-1-44-084489-8.
  125. ^ Smith, Merril D., ed. (2018). "Stranger rape". Encyclopedia of Rape and Sexual Violence, Volume 2. ABC-CLIO. p. 430. ISBN 978-1-44-084489-8.
  126. ^ "SOUTH AFRICA: One in four men rape". IRIN Africa. 18 June 2009. Retrieved 11 December 2011.
  127. ^ "South Africa, once called 'the world's rape capital,' is running out of rape kits". The Washington Post. March 5, 2013.
  128. ^ Sharma, Indira; Srivastava, Shruti; Bhatia, MS; Chaudhuri, Uday; Parial, Sonia; Sharma, Avdesh; Kataria, Dinesh; Bohra, Neena (2015). "Violence against women". Indian Journal of Psychiatry. 57 (6): S333–8. doi:10.4103/0019-5545.161500. ISSN 0019-5545. PMC 4539878. PMID 26330651.
  129. ^ Gwartney-Gibbs PA, Stockard J, Bohmer S (1983). "Learning courtship aggression: the influence of parents, peers and personal experiences-". Family Relations. 35 (3): 276–282. doi:10.2307/583540. JSTOR 583540.
  130. ^ "Victims sex by offense category". FBI. Federal Bureau of Investigation. 2012.
  131. ^ "Offenders sex by offense category". FBI. Federal Bureau of Investigation.
  132. ^ "National Intimate Partner and Sexual Violence Survey, Violence Prevention". Centers for Disease Control and Prevention (CDC). 28 April 2017. Retrieved 2015-12-05. This article incorporates public domain material from websites or documents of the Centers for Disease Control and Prevention.
  133. ^ Zitelli, Basil (2012). Zitelli and Davis' atlas of pediatric physical diagnosis. Philadelphia, PA: Saunders/Elsevier. ISBN 978-0-323-07932-7.
  134. ^ a b Timothy Williams (2012-05-22). "For Native American Women, Scourge of Rape, Rare Justice". New York Times.
  135. ^ The Eighth United Nations Survey on Crime Trends and the Operations of Criminal Justice Systems (2001–2002) – Table 02.08 Total recorded rapes. unodc.org
  136. ^ Gross, Bruce (2009), "False Rape Allegations: An Assault On Justice", The Forensic Examiner, Of the 90,427 forcible rapes reported in 2007, 40% were cleared by arrest or "exceptional means" (FBI, 2008d) with 23,307 of those being arrests
  137. ^ French, Bryana H., Jasmine D. Tilghman, and Dominique A. Malebranche, "Sexual Coercion Context and Psychosocial Correlates Among Diverse Males", University of Missouri, Psychology of Men and Masculinity; online March, 2014
  138. ^ a b Kelly, Liz (2005). A gap or a chasm? : Attrition in reported rape cases. London: Home Office Research, Development and Statistics Directorate. ISBN 978-1-84473-555-6.
  139. ^ "Domestic violence, sexual assault and stalking: Findings from the British Crime Survey" (PDF). Archived from the original (PDF) on August 12, 2011. Retrieved 2010-12-31.
  140. ^ Smith (2018), pp. 438–440.
  141. ^ Miller, T. Christian; Armstrong, Ken (16 December 2015). "An Unbelievable Story of Rape". ProPublica. The Marshall Project.
  142. ^ "Reporting Rape, Western Cape Government, New Zealand". 2015. Retrieved 2015-12-08.
  143. ^ "The Secretary Generals database on violence against women". UN Secretary General's Database on Violence Against Women. 2009-07-24. Archived from the original on 2014-02-01. Retrieved 2013-02-03.
  144. ^ Miranda Sawyer. "50,000 rapes each year but only 600 rapists sent to jail". The Guardian.
  145. ^ "A damning indictment of Ireland's attitude to women | Amnesty International". Amnesty INternational. Archived from the original on 2013-03-08. Retrieved 2013-02-03.
  146. ^ Mallios C, Meisner T. Educating juries in sexual assault cases: Using voir dire to eliminate jury bias. Strategies: The Prosecutors’ Newsletter on Violence Against Women, 2010; 2. http://www.aequitasresource.org/EducatingJuriesInSexualAssaultCasesPart1.pdf Archived 2016-04-21 at the Wayback Machine
  147. ^ DiCanio, M. (1993). The encyclopedia of violence: origins, attitudes, consequences. New York: Facts on File. ISBN 978-0-8160-2332-5.
  148. ^ "Statistics about sexual violence" (PDF). National Sexual Violence Resource Center. 2015. Retrieved January 8, 2018.
  149. ^ a b Lisak, David; Gardinier, Lori; Nicksa, Sarah C.; Cote, Ashley M. (2010-12-01). "False Allegations of Sexual Assault: An Analysis of Ten Years of Reported Cases". Violence Against Women. 16 (12): 1318–1334. doi:10.1177/1077801210387747. ISSN 1077-8012. PMID 21164210.
  150. ^ Weiser, Dana M (February 2017). "Confronting Myths About Sexual Assault: A Feminist Analysis of the False Report Literature False Reports". Family Relations. 66 (1): 46–60. doi:10.1111/fare.12235.
  151. ^ Home Office Research (February 2005). A gap or a chasm? Attrition in reported rape cases (PDF) (Report). Archived from the original (PDF) on March 8, 2008.
  152. ^ "Abstracts Database — National Criminal Justice Reference Service". Ncjrs.gov. Retrieved 2010-12-31.
  153. ^ UK, The Huffington Post (2013-03-13). "'Damaging Myths' About False Rape Accusations Harming Real Victims". HuffPost UK. Retrieved 2017-09-08.
  154. ^ "Charging perverting the course of justice and wasting police time in cases involving allegedly false rape and domestic violence allegations" Archived from: http://www.cps.gov.uk/publications/research/perverting_course_of_justice_march_2013.pdf
  155. ^ Crime Index Offenses Reported. FBI.gov. 1996
  156. ^ False Allegations, Recantations, and Unfounding in the Context of Sexual Assault Archived 2011-07-27 at the Wayback Machine. Attorney General's Sexual Assault Task Force Oregon, US January 10, 2008.
  157. ^ a b Kanin, E.J. (1994). "An alarming national trend: False rape allegations". Archives of Sexual Behavior. 23 (1).
  158. ^ Lisak, David; Gardinier, Lori; Nicksa, Sarah C.; Cote, Ashley M. (2010). "False Allegations of Sexual Assault: An Analysis of Ten Years of Reported Cases". Violence Against Women. 16 (12): 1318–1334. doi:10.1177/1077801210387747. PMID 21164210.
  159. ^ Connors, Edward; Lundregan, Thomas; Miller, Neal; McEwen, Tom (June 1996). "Convicted by Juries, Exonerated by Science: Case Studies in the Use of DNA Evidence to Establish Innocence After Trial" (PDF). National Institute of Justice. pp. xxviii–xxix.
  160. ^ a b Development of Global Prohibition Regimes: Pillage and Rape in War - Tuba Inal. Retrieved 2013-06-15.
  161. ^ The Routledge History of Sex and the Body: 1500 to the Present. 2013-03-14. Retrieved 2013-06-15.
  162. ^ a b Teela Sanders (2012). Sex Offenses and Sex Offenders. Oxford University Press. p. 82. ISBN 978-0190213633. Retrieved 28 January 2017.
  163. ^ a b c Kersti Yllö, M. Gabriela Torres (2016). Marital Rape: Consent, Marriage, and Social Change in Global Context. Oxford University Press. p. 20. ISBN 978-0190238377. Retrieved 28 January 2017.CS1 maint: uses authors parameter (link)
  164. ^ a b Winnie Tomm (2010). Bodied Mindfulness: Women's Spirits, Bodies and Places. Wilfrid Laurier University Press. p. 140. ISBN 978-1554588022. Retrieved 28 January 2017.
  165. ^ a b Elisabeth Meier Tetlow (2010). Women, Crime and Punishment in Ancient Law and Society: Volume 1: The Ancient Near East. A&C Black. p. 131. ISBN 978-0826416285. Retrieved 30 January 2017.
  166. ^ Anna Carline, Patricia Easteal (2014). Shades of Grey - Domestic and Sexual Violence Against Women: Law Reform and Society. Routledge. p. 209. ISBN 978-1317815242. Retrieved 30 January 2017.CS1 maint: uses authors parameter (link)
  167. ^ "Case Closed: Rape and Human Rights in Nordic countries" (PDF). Amnesty International. 8 March 2010. Archived from the original (PDF) on 2013-10-20.
  168. ^ "The Medieval Blood Sanction and the Divine Beneficene of Pain: 1100–1450", Trisha Olson, Journal of Law and Religion, 22 JLREL 63 (2006)
  169. ^ Eckman, Zoe (2009). "An Oppressive Silence: The Evolution of the Raped Woman in Medieval France and England" (PDF). Historian: Journal of the Undergraduate History Department at New York University. 50: 68–77.
  170. ^ James Fitzjames Stephen, A History of the Criminal Law of England, p. 17 [3]
  171. ^ George Mousourakis, The Historical and Institutional Context of Roman Law p. 30 [4]
  172. ^ Brundage, James A., "Rape and Seduction in Medieval Canon Law", in Sexual Practices and the Medieval Church, edited by Vern L. Bullough and James Brundage, Buffalo, 1982, p.141
  173. ^ Nghiem L. Nguyen (2006). "Roman Rape: An Overview of Roman Rape Laws from the Republican Period to Justinian's Reign".
  174. ^ Justinian Institutiones
  175. ^ Basil of Caesarea, Letters circa 374 AD
  176. ^ Rothman, Lily. "When Spousal Rape First Became a Crime in the U.S." Time. Retrieved 2017-09-08.
  177. ^ Urbina, Ian (11 October 2014). "The Challenge of Defining Rape". The New York Times. Retrieved 5 December 2015.
  178. ^ a b c d Maschke, Karen J. The Legal Response to Violence against Women. New York: Garland Pub., 1997. ISBN 9780815325192
  179. ^ The Routledge History of Sex and the Body: 1500 to the Present. 2013-03-14. Retrieved 2013-06-15.
  180. ^ Painter, George. "The History of Sodomy Laws in the United States - Idaho". Gay & Lesbian Archives of the Pacific Northwest. Retrieved 2015-12-11.
  181. ^ Hamilton Arnold, Marybeth. "Chapter 3 Life of a Citizen in the Hands of a Woman." Passion and Power: Sexuality in History. Ed. Kathy Lee. Peiss, Christina Simmons, and Robert A. Padgug. Philadelphia: Temple UP, 1989. ISBN 978-0877225966
  182. ^ Navanethem Pillay is quoted by Professor Paul Walters in his presentation of her honorary doctorate of law, Rhodes University, April 2005 Judge Navanethem Pillay. Introduction by Professor Paul Walters, Public Orator (doc file)
  183. ^ Nowell, Irene (1997). Women in the Old Testament. Liturgical Press. p. 69. ISBN 978-0-8146-2411-1.
  184. ^ Vikman, Elisabeth (April 2005). "Ancient origins: Sexual violence in warfare, Part I". Anthropology & Medicine. 12 (1): 21–31. doi:10.1080/13648470500049826. PMID 28135871.
  185. ^ "Rise of Mongol Power Archived 2009-12-11 at the Wayback Machine"
  186. ^ Weatherford, Jack (March 1, 2011). The Secret History of the Mongol Queens. Broadway Books. p. 90. ISBN 978-0307407160.
  187. ^ Richard Bessel; Dirk Schumann (2003). Life after death: approaches to a cultural and social history of Europe during the 1940s and 1950s. Cambridge University Press. pp. 143–. ISBN 978-0-521-00922-5. Retrieved 1 October 2011.
  188. ^ Chinese city remembers Japanese 'Rape of Nanjing'. CNN. December 13, 1997
  189. ^ Comfort Women Were 'Raped': U.S. Ambassador to Japan. chosun.com. March 19, 2007
  190. ^ "Italian women win cash for wartime rapes". Listserv.acsu.buffalo.edu. Archived from the original on 2013-07-15. Retrieved 2010-12-31.
  191. ^ Mathieu von Rohr (May 29, 2013). "'Bandits in Uniform': The Dark Side of GIs in Liberated France". Spiegel. Retrieved 2013-05-31.
  192. ^ 55 Dni Wehrmachtu w Polsce" Szymon Datner Warsaw 1967 page 67 "Zanotowano szereg faktów gwałcenia kobiet i dziewcząt żydowskich" (Numerous rapes were committed against Jewish women and girls).
  193. ^ "war crimes". Archived from the original on 2007-10-29.
  194. ^ Numer: 17/18/2007 Wprost "Seksualne Niewolnice III Rzeszy".
  195. ^ "holocaust studies". Archived from the original on 2013-12-02.
  196. ^ Grossmann, Atina (2007-12-31). Jews, Germans, and Allies. Princeton: Princeton University Press. p. 290. doi:10.1515/9781400832743. ISBN 9781400832743.
  197. ^ "Zur Debatte um die Ausstellung Vernichtungskrieg. Verbrechen der Wehrmacht 1941-1944 im Kieler Landeshaus 1999" (PDF).
  198. ^ Numer: 17/18/2007 Wprost "Seksualne Niewolnice III Rzeszy".
  199. ^ Guz, Tadeusz (2016). The Nazi Law of the Third German Law. Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. p. 72. doi:10.18290/2016entguz. ISBN 9788373067523.
  200. ^ Beevor, Antony (2002-05-01). "They raped every German female from eight to 80". The Guardian. London. Retrieved 2008-01-01.
  201. ^ "Were Americans As Bad as the Soviets?". Der Spiegel. 2 March 2015.
  202. ^ Ungvary, Krisztian; Ladislaus Lob; John Lukacs (April 11, 2005). The siege of Budapest: One Hundred Days in World War II. Yale University Press. p. 512. ISBN 978-0-300-10468-4.
  203. ^ James, Mark (2005-10-20). "Remembering Rape: Divided Social Memory and the Red Army in Hungary 1944–1945". Past & Present. 188 (August 2005): 133–161. doi:10.1093/pastj/gti020. ISSN 1477-464X.
  204. ^ Bessel, Richard; Dirk Schumann (May 5, 2003). Life after Death: Approaches to a Cultural and Social History of Europe. Cambridge University Press. p. 376. ISBN 978-0-521-00922-5.
  205. ^ Naimark, Norman M. (1995). The Russians in Germany: A History of the Soviet Zone of Occupation, 1945–1949. Cambridge: Belknap. ISBN 978-0-674-78405-5.

Further reading

  • Bergen, Raquel Kennedy (1996). Wife rape: understanding the response of survivors and service providers. Thousand Oaks: Sage Publications. ISBN 978-0-8039-7240-7.
  • Denov, Myriam S. (2004). Perspectives on female sex offending: a culture of denial. Aldershot, Hants, England: Ashgate. ISBN 978-0-7546-3565-9.
  • Freedman, Estelle B. (2013). Redefining rape: sexual violence in the era of suffrage and segregation. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 978-0-6747-2484-6.
  • Groth, Nicholas A. (1979). Men Who Rape: The Psychology of the Offender. New York, NY: Plenum Press. p. 227. ISBN 978-0-7382-0624-0.
  • Jozkowski, Kristen N.; Canan, Sasha N.; Rhoads, Kelley; Hunt, Mary (October–December 2016). "Methodological considerations for content analysis of sexual consent communication in mainstream films". Sexualization, Media, & Society. 2 (4): 237462381667918. doi:10.1177/2374623816679184.
  • King, Michael B.; Mezey, Gillian C. (2000). Male victims of sexual assault. Oxford [Oxfordshire]: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-262932-6.
  • Lee, Ellis (1989). Theories of Rape: Inquiries Into the Causes of Rape. Taylor & Francis. p. 185. ISBN 978-0-89116-172-1.
  • McKibbin, William F.; Shackelford, Todd K.; Goetz, Aaron T.; Starratt, Valerie G. (March 2008). "Why do men rape? An evolutionary psychological perspective". Review of General Psychology. 12 (1): 86–97. doi:10.1037/1089-2680.12.1.86. Pdf.
  • Odem, Mary E.; Clay-Warner, Jody (1998). Confronting Rape and Sexual Assault. Lanham, Maryland: Rowman & Littlefield. ISBN 978-0-842-02599-7.
  • Palmer, Craig; Thornhill, Randy (2000). A natural history of rape biological bases of sexual coercion. Cambridge, Mass: MIT Press. ISBN 978-0-585-08200-4.
  • Pierce, Karen F.; Deacy, Susan; Arafat, K.W. (2002). Rape in antiquity. London: The Classical Press of Wales in association with Duckworth. ISBN 978-0-7156-3147-8.
  • Rice, Marnie E.; Lalumiere, Martin L.; Quinsey, Vernon L. (2005). The causes of rape: understanding individual differences in male propensity for sexual aggression (the law and public policy.). American Psychological Association (APA). ISBN 978-1-59147-186-8.
  • Shapcott, David (1988). The Face of the Rapist. Auckland, NZ: Penguin Books. p. 234. ISBN 978-0-14-009335-3.

External links

Classification
External resources