تاندربولت (رابط)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
تاندربولت
طراح اینتل
سازنده Various
دِیزی چِین بله، تا ۶ دستگاه
بیرونی بله
شمار پین‌ها ۲۰
بیشینه ولتاژ ۱۸ ولت
بیشینه جریان ۵۵۰ میلی آمپر
سیگنال داده‌ای بله
تصویر رابط سخت افزاری تاندربولت

تاندربولت (به انگلیسی: Thunderbolt) یک رابط سخت‌افزاری است که اجازه اتصالِ دستگاه‌های جانبی به یک کامپیوتر را می‌دهد. تاندربولت ترکیب پی‌سی‌آی اکس‌پرس و درگاه نمایش به یک سیگنال سریال است که همراه با جریان مستقیم برای اتصال برق می‌باشد.

پروژه تاندربولت در ابتدا توسط شرکت اینتل توسعه یافت و با نام لایت‌پیک (به انگلیسی: Light Peak) به بازار معرفی شد.[۱] در نهایت این محصول در فوریه ۲۰۱۱ تحت عنوان تاندربولت به بازار عرضه شد.[۲] تاندربولت ۱ و ۲ همان اتصال ام‌دی‌پی است و تاندربولت ۳ و ۴ از اتصال یواس‌بی-سی استفاده می‌کند.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

در گذشته برای ارتباط لوازم جانبی به رایانه از کابل‌ها و رابط‌های مختلفی استفاده می‌شد. به عنوان نمونه برای اتصال پرینتر از درگاه‌های چاپگر یا برای اتصال موشواره و صفحه کلید از پی‌اس۲ و بسیاری دیگر از انواع رابط‌ها بهره گرفته می‌شد. با ظهور یواس‌بی تا حدودی این مشکل برطرف گشت و این فناوری جایگزین بیشتر رابط‌های قدیمی شد. اما تقاضا برای پهنای باند بیشتر هر روز در حال افزایش بود از این جهت رابط‌های eSATA و درگاه نمایش پا به میدان گذاشتند تا نیاز به پهنای باند بیشتر را فراهم نمایند. USB هر چند در نسل‌های بعدی خود پهنای باندش را افزایش داد اما باز با محدودیت حجم انتقال روبه رو بود. این رابط نتوانست دنیای فناوری را به سمت یک رابط مشترک به سبب محدودیت در پهنای باند هدایت کند. نمایشگرها و شبکه‌های رایانه‌ای به حجم انتقال بیشتری نیاز داشتند. تعداد زیاد کابل‌ها نیز یکی دیگر از مشکلات بود.

این زمان بود که اینتل به توسعه دادن فناوری جدیدی به نام تاندربولت روی آورد. هدف از ایجاد این فناوری تهیهٔ یک رابط مشترک برای تمامی دستگاه‌ها بود. این فناوری در نمونه اولیهٔ خود توانست به پهنای باند ۱۰ گیگابیت بر ثانیه برسد؛ یعنی شما می‌توانید یک ترابایت اطلاعات را در زمان تقریباً ۱۳:۳۹ جابجا کنید! اینتل پهنای باند ۱۰۰ گیگابیت بر ثانیه را برای نسل بعدی این فناوری در نظر گرفته‌است. این درگاه به شکل مربعی با ضلع ۱/۲ سانتی‌متر روی بورد قرار می‌گیرد و از آن چهار رشته خارج می‌شود که می‌تواند از دو پورت پشتیبانی کند. تاندربولت از دو جفت فیبر نوری تشکیل شده‌است که یکی برای رفت و دیگری برگشت در نظر گفته شده‌است. این رشته‌ها تنها ۱۲۵ میکرون قطر دارند یعنی قطری برابر با تار موی انسان! اینتل در تلاش است این فناوری را به صورت استاندارد در تمام رایانه‌ها درآورد. مزیت تاندربولت نسبت به دیگر فناوری‌ها طول بیشتر و قطر کمتر و در عین حال پشتیبانی از پروتکل‌های بیشتر است. اینتل در تلاش است با اضافه کردن سیم مسی به این فناوری قابلیت انتقال توان مصرفی برای ابزار متصل شده را نیز فراهم آورد.

اینتل هم چنین یک نمونه از تاندربولت را به نمایش گذاشته‌است که در آن تاندربولت با یک ورودی یواس بی پیوند خورده‌است و می‌تواند اطلاعات را جابه‌جا نماید. این نسل از تاندربولت که با وارد شدن یواس‌بی-سی دستخوش تحولاتی شد، باعث به وجود آمدن تاندربولت ۳ شد. این کابل توانایی انتقال ۴۰ گیگابیت بر ثانیه را دارد.[۳]

مشخصات[ویرایش]

تاندربولت به شکل دو جهته کار میکند یعنی به صورت همزمان میتواند با سرعت 10Gbps دیتا را ارسال و دریافت کند و به یکی از سریع‌ترین پورت‌های انتقال داده در دسترس برای دستگاه‌های مصرف‌کننده تبدیل شود.

تاندربولت دارای مشخصات فنی زیر می‌باشد:

  • ۱۰ گیگابیت بر ثانیه پهنای باند در یک جفت کابل نوری به طول تا ۱۰۰ متر (سیم مسی تا ۳ متر)
  • اتصال چند وسیله مختلف در یک زمان
  • پشتیبانی از چندین فناوری گوناگون
  • ارتباط دو جهته

منابع[ویرایش]

  1. «فناوری تاندربولت چیست؟ 3 نکته با سرعت رعد و برق | روکیدا». دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۷-۲۳.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «Apple - Press Info - Apple Updates MacBook Pro with Next Generation Processors, Graphics & Thunderbolt I/O Technology». web.archive.org. ۲۰۱۱-۰۷-۱۰. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۷-۲۳.
  3. «Thunderbolt™ 3 – The USB-C That Does It All | Thunderbolt Technology Community». thunderbolttechnology.net. دریافت‌شده در ۲۰۲۲-۰۱-۰۳.

جستارهای وابسته[ویرایش]