تاریخ چچن و اینگوش (۱۹۹۳–۱۹۳۴)

در دوران موجودیت اتحاد جماهیر شوروی، دولت‌های گوناگونی بر مناطق قفقاز شمالیِ چچن و اینگوش حکومت می‌کردند. این مناطق در چارچوب جمهوری خودمختار سوسیالیستی کوهستان که بعدها به جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه ملحق شد، به‌ترتیب با نام‌های استان خودمختار چچن و استان خودمختار اینگوش شناخته می‌شدند. این دو واحد در تاریخ ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۳۴ با یکدیگر ادغام شدند و استان خودمختار چچن–اینگوش را تشکیل دادند. این واحد از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۴ و بار دیگر از ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۳ به سطح جمهوری خودمختار سوسیالیستی شوروی چچن–اینگوش ارتقا یافت. پایتخت آن گروزنی بود.

با این حال، به‌دلیل اتهام همکاری با آلمان نازی و قدرت‌های محور در جریان جنگ جهانی دوم، این جمهوری خودمختار در ۷ مارس ۱۹۴۴ منحل شد که پیامد آن پاکسازی قومی چچن‌ها و اینگوش‌ها از قلمرو مذکور بود. وضعیت جمهوری خودمختار در ژانویهٔ ۱۹۵۷ دوباره برقرار شد. بر اساس سرشماری سال ۱۹۷۹، این قلمرو مساحتی برابر با ۱۹٬۳۰۰ کیلومتر مربع و جمعیتی معادل ۱٬۱۵۵٬۸۰۵ نفر داشت که شامل ۶۱۱٬۴۰۵ چچن، ۱۳۴٬۷۴۴ اینگوش و مابقی روس‌ها و دیگر گروه‌های قومی بود.

در نوامبر ۱۹۹۰، شورای عالی جمهوری خودمختار چچن–اینگوش اعلامیه‌ای دربارهٔ حاکمیت دولت صادر کرد و در می ۱۹۹۱، نام جمهوری به چچن–اینگوش SSR تغییر یافت. در ژوئن همان سال، بخشی از نمایندگان کنگره ملی چچن در گروزنی گرد آمدند و خود را کنگره همه‌ملی مردم چچن (OKChN) نامیدند و جمهوری چچن (نوخچی‌چو) را اعلام کردند. سران شورای عالی جمهوری «غاصب» اعلام شدند و اعتراض‌ها و درگیری‌ها آغاز شد.

در سپتامبر ۱۹۹۱، به دنبال فشار معترضان و اقدامات مسلحانه طرفداران OKChN، ساختارهای قدرت جمهوری عملاً از کار افتاد و بخشی از نمایندگان شورا دستگیر و مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در اکتبر همان سال، OKChN رسماً اعلام کرد که جمهوری چچن از اینگوشیا جدا و مستقل است و انتخابات ریاست‌جمهوری و پارلمانی برگزار شد که جوهار دودایف به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده شد، هرچند این انتخابات توسط روسیه قانونی شناخته نشد.

در نوامبر ۱۹۹۱، رفراندوم در مناطق اینگوش برگزار شد و ۹۰٪ شرکت‌کنندگان به ایجاد جمهوری اینگوش رأی دادند. نتیجهٔ انقلاب چچن، تقسیم واقعی جمهوری چچن–اینگوش به جمهوری چچن ایچکریا و اینگوشیا بود. در سال ۱۹۹۲، با اصلاح قانون اساسی RSFSR، تقسیم رسمی انجام شد و جمهوری چچن و جمهوری اینگوش به‌طور رسمی ایجاد شدند.

امپراتوری روسیه

این منطقه در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۵۹ به امپراتوری روسیه ملحق شد. در سال ۱۸۱۰، پیمانی منعقد گردید که به ادغام هرچه بیشتر اینگوشیا در روسیه کمک کرد. اینگوش‌ها برای حفاظت از روستاهای خود به ائتلاف با روس‌ها نیاز داشتند و در عین حال امیدوار بودند که در مخالفت با گسترش نفوذ شاهزادگان کاباردی و آکسای از پشتیبانی سیاسی برخوردار شوند. در نهایت، این توافق‌ها در چارچوب گسترش روابط سرمایه‌داری به توسعهٔ اقتصادی اینگوشیا کمک کرد. بر اساس توافق‌نامهٔ ۲۳ اوت ۱۸۱۰، اینگوش‌ها حق استفاده از اراضی واقع در ساحل راست رود ترک را به دست آوردند.

در سال ۱۸۵۹، چچنستان تاریخی نیز در بستر جنگ طولانی قفقاز (۱۸۱۷–۱۸۶۴) به روسیه ضمیمه شد.

اتحاد جماهیر شوروی

پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷، در تاریخ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۲۱، چچن و اینگوشیا به جمهوری خودمختار سوسیالیستی کوهستان پیوستند. تقسیم این جمهوری خودمختار به‌زودی پس از تشکیل آن آغاز شد. با مشورت آناستاس میکویان، بخش چچن این جمهوری در تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۲۲ به‌عنوان استان خودمختار چچن جدا شد. در تاریخ ۷ ژوئیهٔ ۱۹۲۴، باقیماندهٔ جمهوری خودمختار کوهستان به استان خودمختار شمال اوسِتی و استان خودمختار اینگوش تقسیم شد. در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۳۴، استان‌های خودمختار چچن و اینگوش با هم ادغام شدند و استان خودمختار چچن–اینگوش را تشکیل دادند، که در تاریخ ۵ دسامبر ۱۹۳۶ به سطح جمهوری خودمختار سوسیالیستی شوروی چچن–اینگوش ارتقا یافت.

جنگ جهانی دوم

در جریان جنگ جهانی دوم، در سال‌های ۱۹۴۲–۱۹۴۳، این جمهوری تا حدی توسط آلمان نازی اشغال شد، در حالی که حدود ۴۰٬۰۰۰ نفر از چچن‌ها در ارتش سرخ می‌جنگیدند. در ۷ مارس ۱۹۴۴، به دستور استالین، جمهوری منحل شد و جمعیت آن با اتهامات همکاری با قدرت‌های محور و جدایی‌طلبی به زور اخراج گردید. قلمرو این جمهوری بین کرای استاوروپول (که استان گروزنی در آن تشکیل شد)، جمهوری خودمختار داغستان، جمهوری خودمختار شمال اوسِتی و جمهوری شوروی گرجستان تقسیم شد؛ جایی که قلمرو اضافی تا سال ۱۹۵۷ با نام بخش آخالخوِوی شناخته می‌شد.

منابع

• "Всесоюзная перепись населения 1979 г. Национальный состав населения по регионам России" [All Union Population Census of 1979. Ethnic composition of the population by regions of Russia.]. Demoscope Weekly (website of the Institute of Demographics of the State University—Higher School of Economics) (in Russian). 1979. Retrieved 25 November 2008.
• Генко, А. Н (1930). Из культурного прошлого ингушей (به روسی). Ленинград: Издательство Академии наук СССР. pp. 681–761.
• Shakarian, Pietro A. (2025). Anastas Mikoyan: An Armenian Reformer in Khrushchev's Kremlin. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 978-0253073556.