تاریخ‌گرایی نوین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

نوتاریخی‌گری یا تاریخ‌گرایی نوین یا نوتاریخی‌باوری[۱] (به انگلیسی: New Historicism) مکتبی در نظریه ادبی است که در دهه هشتاد قرن بیستم میلادی و عمدتاً بر پایه اندیشه‌های استیون گرینبلت ادیب آمریکایی شکل گرفت. گرینبلات خود اعتقاد دارد باید به نوتاریخی‌گری به مثابه یک نوع خوانش متن نگریست و نه یک مکتب نقد.[۲] او عمل خوانش خود را «سخن‌شناسی فرهنگ‌بنیاد» (Cultural Poetics) می‌نامد. لویی مونتروز (Louis Montrose) یکی از منتقدان برجسته این رویکرد نقد ادبی معتقد است نوتاریخی‌گری بر «تاریخیّت متن و بر متنیّت تاریخ» تأکید می‌کند.[۳] این مکتب نخست در حوزهٔ مطالعات رنسانس پاگرفت و به مجموعهٔ متنوعی از نوشته‌های ناهماهنگی اشاره دارد که طرفداران این رویکرد ارائه کرده‌اند و مشترکاتی در میان آن‌ها وجود دارد: مقابله با تفکیک رشته‌ها از یکدیگر؛ توجه به بسترهای اقتصادی و تاریخیِ فرهنگ؛ این باور که منتقد هم همنگامی که دربارهٔ فرهنگ می‌نویسد، خودش یک پای قضیه است؛ و توجه به بینامتنی بودنِ متون و گفتمان‌ها.[۴]

مباحث محوری[ویرایش]

از دغدغه‌های اصلی تاریخ گرایان نوین می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • ساختارهای قدرت
  • بحث براندازی و بازداری
  • تمایل به استفاده از حکایت‌های مختلف برای آغاز یک روایت فرهنگی وسیع تر
  • محاط کردن تن (body) در چارچوب گفتمان
  • ساخت هویت توسط جامعه[۵]

هدف تاریخ‌گرایان نوین از مطالعه آثار ادبی دوران‌های گوناگون تاریخ، آشکارسازی روابط قدرت و برساخت‌های اجتماعی و ایدئولوژیکی هر دوره تاریخی است. از دیدگاه آنان هیچ تفاوتی میان متون ادبی و غیرادبی وجود ندارد. آن‌ها می‌کوشند تا گونه‌ای تفسیر انتقادی ارائه دهند که روابط قدرت را به منزله مهم‌ترین بافت موجود در متون گوناگون بررسی می‌کند و در واقع، متن را فضایی می‌بینند که در آن، روابط قدرت خود را آشکار می‌کنند.[۶]

مفروضات تاریخ‌گرایان نوین[ویرایش]

  • گذشته هیچ‌گاه نمی‌تواند در شکل ناب و دست نخورده آن در دسترس ما باشد؛ دسترسی ما به گذشته فقط از طریق بازنمایی (representation) امکان‌پذیر است.
  • تاریخ گسسته و متناقض است. برای مثال هیچ گونه جهان بینی واحد و یکسانی در عصر الیزابت آن گونه که تیلیارد (Tillyard) در کتاب «جهان بینی عصر الیزابت» عنوان می‌کند در بریتانیا وجود نداشت. تصور فرهنگ به مثابه پدیده‌ای یکدست و یکنواخت افسانه‌ای است که بر تاریخ تحمیل شده‌است.
  • مطالعه گذشته عینی نیست و ما نمی‌توانیم از جایگاه تاریخی خود فراتر برویم.
  • نه تاریخ پیش زمینه است و نه اثر هنری پس زمینه. آثار ادبی را نباید به مثابه روایت برتر و متعالی از «روح و روان آدمی» در نظر گرفت.[۷]

شگردهای تاریخ‌گرایان نوین در سخن سنجی[ویرایش]

  1. گفتمان‌های غالب در اثر ادبی را مشخص می‌سازند.
  2. صداهای مخالف، تخطی از معیارهای وضع شده توسط گفتمان (های) غالب و اغیار اهریمنی جلوه داده شده و به حاشیه رانده شده را می‌یابند.
  3. تناقضات موجود در گفتمان‌های حاکم را پیدا می‌کنند.
  4. رابطه بین صاحبان قدرت و اغیار (مخالفان آنها) را توصیف می‌کنند و نشان می‌دهند که چگونه صاحبان قدرت با اهریمنی جلوه دادن اغیار، روابط قدرت را دوباره تصریح و تحکیم می‌کنند.[۷]

اندیشمندان تأثیرگذار بر تاریخ‌گرایان نوین[ویرایش]

تاریخ گرایان نوین بیشتر نظریات خود را از میشل فوکو فیلسوف و تاریخدان سرشناس فرانسوی و لوئی آلتوسر فیلسوف مارکسیست فرانسوی الهام گرفته‌اند.

دوره‌های تاریخی مورد علاقه تاریخ‌گرایان جدید[ویرایش]

اگر چه می‌توان شیوه خوانش و تفسیر نوتاریخی‌گری را بر تمام دوره‌های تاریخی و آثار ادبی و غیر ادبی این دوره‌ها اعمال کرد، اما بیشتر توجه منتقدان این رویکرد به عصر رنسانس در انگلستان قرن شانزدهم میلادی و هم چنین دوره رمانتیک در انگلستان اوایل قرن نوزدهم میلادی صورت گرفته‌است.

ماتریالیسم فرهنگی[ویرایش]

هم‌زمان با پدیدار شدن نوتاریخی‌گری در ایالات متحده آمریکا، رویکردی مشابه در آن سوی اقیانوس اطلس به نام ماتریالیسم فرهنگی توسط دو منتقد بریتانیایی، جاناتان دالیمور (Jonathan Dollimore) و آلن سینفیلد (Alan Sinfield) شکل گرفت.

تفاوت‌های بین نوتاریخی‌گری و ماتریالیسم فرهنگی[ویرایش]

در آمریکا، نظریات میشل فوکو نقش محوری در نوتاریخی‌گری دارد، اما در ماتریالیسم فرهنگی در بریتانیا گرایش‌های مارکسیستی و فمینیستی بیشتری مشاهده می‌شود. علاوه بر این، تاریخ گرایان نوین آمریکا به درک بدبینانهٔ قدرت گفتمانی در بازنمایی ادبی نظم اجتماعی عصر الیزایت و جاکوب شناخته شده‌اند، اما ماتریالیست‌های فرهنگی بریتانیایی نوعی تاریخ گرایی را پرورانده‌اند که بدبینی کم تری دارد ولی از لحاظ سیاسی رادیکال تر است. از سوی دیگر، گرینبلات صداهای مخالف در ادبیات را گنجانده در گفتمان غالب لحاظ می‌کند: «دیگری» یا «غیره» ای (other) که گفتمان غالب ضد آن تعریف می‌شود. اما همتایان بریتانیایی او این صداهای مخالف را مقاومت در برابر ایدئولوژی غالب می‌دانند. هم چنین تاریخ گرایان نوین آمریکایی عنوان می‌کنند که ساختارهای قدرت فقط اجازهٔ «هم ذات پنداری» (Identification) و «پاد هم ذات پنداری» (Counter-Identification) را می‌دهند، اما ماتریالیست‌های فرهنگی بریتانیایی بیشتر به این احتمال علاقه‌مندند که افراد جامعه نه تنها می‌توانند وضعیت اطاعت محض را رد کنند بلکه می‌توانند وضعیت‌های جدیدی را خود ارائه دهند.[۷]

نوتاریخی‌گری و ادبیات فارسی[ویرایش]

عباس میلانی از نخستین ایرانیانی بود که به این شیوه توجّه کرد و در کتاب تجدد و تجددستیزی در ایران به آن پرداخت.[۸]

دکتر فروغ صهبا، استاد ادبیات فارسی دانشگاه اراک، با به‌کارگیری شیوه‌های نقد تاریخ گرایی نوین در تفسیر تاریخ بیهقی یکی از منتقدان پیشرو در این عرصه در ایران و ادبیات فارسی است. او کتاب «تاریخ بیهقی در بوته نقد جدید» را در سال ۱۳۹۰ منتشر ساخت. این اثر نقد و بررسی تاریخ بیهقی براساس دیدگاه‌های مطرح شده در تاریخ‌گرایی نوین است.[۹]

پانویس[ویرایش]

  1. دانش‌نامهٔ نظریه‌های ادبی معاصر، ویراستار ایرنا ریما مکاریک، ترجمه مهران مهاجر و محمد نبوی، تهران: انتشارات آگه، ۱۳۸۴، ص ۴۴۰.
  2. Charles E. Bressler, P. 216
  3. Stuart Sim, P. 276
  4. دانش‌نامهٔ نظریه‌های ادبی معاصر، ویراستار ایرنا ریما مکاریک، ترجمه مهران مهاجر و محمد نبوی، تهران: انتشارات آگه، ۱۳۸۴، ص ۴۴۱.
  5. Stuart Sim, P. 277
  6. صادقیه، دکتر پریسا. صفحه 12
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ Raman Selden et al. P. 161-168
  8. میلانی، عباس. تجدد و تجددستیزی در ایران. تهران: نشر اختران. ۱۳۷۸ صفحهٔ ۱۳.
  9. http://www.ketab.ir/bookview.aspx?bookid=1655690

منابع[ویرایش]

  • صادقیه، دکتر پریسا. تاریخ گرایی نوین و ماتریالیسم فرهنگی. در مجله ایران فرهنگی، سال پانزدهم، شماره ۴۳۷۷، پنج شنبه ۱۲ آذرماه ۱۳۸۸، صفحهٔ ۱۲.
  • صفحه کتاب «تاریخ بیهقی در بوته نقد جدید» در تارنمای خانه کتاب بازدید شده در تاریخ ۲۰ آذرماه ۱۳۹۲ به نشانی: http://www.ketab.ir/bookview.aspx?bookid=1655690
  • Charles E. Bressler, Literary Criticism: An Introduction to Theory and Practice (4th Edition), New Jersey: Pearson Education Inc. , 2007
  • Raman Selden & Peter Widdowson, A Reader's Guide to Contemporary Literary Theory (3rd Edition), Kentucky: University of Kentucky, 1993
  • Stuart Sim (editor), The Routledge Companion to Postmodernism (2nd Edition), New York: Routledge, 2005

New historicism is a form of literary theory whose goal is to understand intellectual history through literature, and literature through its cultural context, which follows the 1950s field of history of ideas and refers to itself as a form of "Cultural Poetics". It was first developed in the 1980s, primarily through the work of the critic and University of California, Berkeley English professor Stephen Greenblatt and gained widespread influence in the 1990s.[1] The term new historicism was coined by Greenblatt when he "collected a bunch of essays and then, out of a kind of desperation to get the introduction done, I wrote that the essays represented something I called a 'new historicism'".[2]

Harold Aram Veeser, introducing an anthology of essays, The New Historicism (1989),[3] noted some key assumptions that continually reappear in new historicism; they are:

  1. that every expressive act is embedded in a network of material practices;
  2. that every act of unmasking, critique and opposition uses the tools it condemns and risks falling prey to the practice it exposes;
  3. that literary and non-literary "texts" circulate inseparably;
  4. that no discourse, imaginative or archival, gives access to unchanging truths, nor expresses inalterable human nature;
  5. ... that a critical method and a language adequate to describe culture under capitalism participate in the economy they describe.

The study

"Sub-literary" texts and uninspired non-literary texts all came to be read as documents of historical discourse, side-by-side with the "great works of literature". A typical focus of new historicist critics, led by Stephen Orgel, has been on understanding Shakespeare less as an autonomous great author in the modern sense than as a means of reconstructing the cultural milieu Renaissance theatre—a collaborative and largely anonymous free-for-all—and the complex social politics of the time.[4] In this sense, Shakespeare's plays are seen as inseparable from the context in which he wrote (see contextualism, thick description). Influential historians behind the eruption of the new historicism are Lynn Hunt and Michel Foucault, as they both taught at UC-Berkeley during its rise as a postmodern approach to history.

In this shift of focus, a comparison can be made with the best discussions of works of decorative arts. Unlike fine arts, which had been discussed in purely formal terms, comparable to the literary New Criticism, under the influences of Bernard Berenson and Ernst Gombrich, nuanced discussion of the arts of design since the 1970s have been set within social and intellectual contexts, taking account of fluctuations in luxury trades, the availability of design prototypes to local craftsmen, the cultural horizons of the patron, and economic considerations—"the limits of the possible" in economic historian Fernand Braudel's famous phrase. An outstanding pioneer example of such a contextualized study was Peter Thornton's monograph Seventeenth-Century Interior Decoration in England, France and Holland (1978).

Pre-history

In its historicism and in its political interpretations, new historicism is indebted to Marxism. But whereas Marxism (at least in its more orthodox forms) tends to see literature as part of a 'superstructure' in which the economic 'base' (i.e. material relations of production) manifests itself, new historicist thinkers tend to take a more nuanced view of power, seeing it not exclusively as class-related but extending throughout society.[citation needed] This view derives primarily from Michel Foucault.

In its tendency to see society as consisting of texts relating to other texts, with no 'fixed' literary value above and beyond the way specific cultures read them in specific situations, new historicism is a form of postmodernism applied to interpretive history.

New historicism shares many of the same theories as with what is often called cultural materialism, but cultural materialist critics are even more likely to put emphasis on the present implications of their study and to position themselves in disagreement to current power structures, working to give power to traditionally disadvantaged groups. Cultural critics also downplay the distinction between "high" and "low" culture and often focus predominantly on the productions of "popular culture" (Newton 1988). [7] New historicists analyse text with an eye to history. With this in mind, new historicism is not "new". Many of the critiques that existed between the 1920s and the 1950s also focused on literature's historical content. These critics based their assumptions of literature on the connection between texts and their historical contexts (Murfin & Supriya 1998).

New historicism also has something in common with the historical criticism of Hippolyte Taine, who argued that a literary work is less the product of its author's imaginations than the social circumstances of its creation, the three main aspects of which Taine called race, milieu, and moment. It is also a response to an earlier historicism, practiced by early 20th century critics such as John Livingston Lowes, which sought to de-mythologize the creative process by reexamining the lives and times of canonical writers. But new historicism differs from both of these trends in its emphasis on ideology: the political disposition, unknown to the author that governs their work.

Foucauldian basis

There is a popularly held recognition that Foucault's ideas have passed through the new historicist formation in history as a succession of épistèmes or structures of thought that shape everyone and everything within a culture (Myers 1989). It is indeed evident that the categories of history used by new historicists have been standardized academically. Although the movement is publicly disapproving of the periodization of academic history, the uses to which new historicists put the Foucauldian notion of the épistème amount to very little more than the same practice under a new and improved label (Myers 1989).

Criticism

Carl Rapp argues that "[the new historicists] often appear to be saying, 'We are the only ones who are willing to admit that all knowledge is contaminated, including even our own'".[5]

Camille Paglia likewise cites "the New Historicism coming out of Berkeley" as an "issue where the PC academy thinks it's going to reform the old bad path, I have been there before they have been, and I'm there to punish and expose and to say what they are doing...a piece of crap."[6] Elsewhere, Paglia has suggested that new historicism is "a refuge for English majors without critical talent or broad learning in history or political science. ... To practice it, you must apparently lack all historical sense."[7]

Harold Bloom criticizes the new historicism for reducing literature to a footnote of history, and for not paying attention to the details involved in analyzing literature.[citation needed]

Sarah Maza argues that "[Catherine] Gallagher and Greenblatt seem oblivious of the longer range of disciplinary development in history; they reject grand narratives as extensions of nineteenth- and twentieth-century nationalist, socialist or whiggish programs, obfuscating the fact that such mid-twentieth century innovations as histoire totale and quantified social history, large in scale as they were, originated from a desire to make history more democratic and more inclusive."[8]

References

  1. ^ David Mikics, ed. A New Handbook of Literary Terms, 2007, s.v. "New historicism".
  2. ^ Greenblatt, Stephen (2007). Learning to Curse. Routledge. p. 197. ISBN 978-0415771603.
  3. ^ Veeser, ed. The New Historicism, (Routledge, Chapman and Hall) 1989, "Introduction", p. xi. Nineteen essays by contributors.
  4. ^ An "ancestor" of the new historicism noted in Mikics is C. L. Barber's Shakespeare's Festive Comedy (1959), which set the comedies against a contemporary cultural background of popular traditions like the "lord of misrule", where authority was inverted, transgressed and burlesqued.
  5. ^ "Archived copy". Archived from the original on 2006-05-03. Retrieved 2006-05-03.CS1 maint: archived copy as title (link) Myers, D. G. 1989, The New Historicism in Literary Study, viewed 27 April 2006
  6. ^ Virginia Postrel (August/September 1995). "Interview with the Vamp" Archived 2008-10-15 at the Wayback Machine. Reason.
  7. ^ Paglia, Camille. "Junk Bonds and Corporate Raiders : Academe in the Hour of the Wolf", reprinted in Sex, Art and American Culture: New Essays (1992), ISBN 978-0-679-74101-5.
  8. ^ Sarah Maza, "Stephen Greenblatt, New Historicism, and Cultural History, or, What We Talk about When We Talk about Interdisciplinarity", Modern Intellectual History 1, no. 2 (2004): 262.

Further reading

  • The Australian Concise Oxford Dictionary 2004, 4th edn, Oxford University Press,South Melbourne.
  • Dixon, C. 2005, New Historicism, viewed 1 January 2011, [1]
  • Felluga, D. 2003, General introduction to New Historicism, viewed 28 April 2006, [2]
  • Foucault, Michel. Discipline and Punish. Translation of Surveiller et Punir. Vintage, 1979.
  • Greenblatt, Stephen. Renaissance Self-Fashioning. U Chicago P, 1980.
  • Hedges, W. 2000, New Historicism explained, viewed 20 March 2006 [3]
  • Licona, Michael. "The Resurrection of Jesus: A New Historiographical Approach." IVP Academic, 2010.
  • Murfin, R. & Ray, S 1998, The Bedford glossary of critical and literary terms, Bedford Books, St Martins.
  • Myers, D. G. 1989, The New Historicism in literary study, viewed 27 April 2006, [4]
  • Orgel, Stephen. The Authentic Shakespeare. Routledge, 2002.
  • Parvini, Neema. Shakespeare and Contemporary Theory: New Historicism and Cultural Materialism. Bloomsbury, 2012.
  • Parvini, Neema. Shakespeare and New Historicist Theory. Bloomsbury, 2017.
  • Rice, P. & Waugh, P. 1989, Modern literary theory: a reader, 2nd edn, Edward Arnold, Melbourne.
  • Seaton, J. 1999, "The metaphysics of postmodernism", review of Carl Rapp, Fleeing the Universal: The Critique of Post-rational Criticism (1998), in Humanitas 12.1 (1999), viewed 29 April 2006, [5]
  • Veeser, H. Aram (Ed.). The New Historicism. Routledge, 1989.

External links

  • New Historicism from the Johns Hopkins Guide to Literary Theory and Criticism