تاربست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

مختصات: نقشه آسمان ۰۴h ۰۰m ۰۰s٬ −۶۰° ۰۰′ ۰۰″

تاربست
صورت فلکی
تاربست
نام لاتینReticulum
کوته‌نوشت لاتینRet
صفت ملکیReticuli
نام‌های دیگرتور ماهیگری٬شبکه
افسانه‌شناسیتور ماهیگیری
بعد4 ساعت
میل−60°
پهنه114 درجه مربع
رتبههشتاد و دومین
شمار ستاره‌های اصلی
(در ترسیم نگاره)
4
شمار ستاره‌های سیاره‌دار
( دارای سیارات فراخورشیدی)
4
شمار ستاره‌های نزدیک
نزدیک‌تر از ۵۰ سال نوری
۲
نام نزدیک‌ترین ستاره&زتا;2 تور
فاصله نزدیک‌ترین ستاره۳۹٫۳۸ سال نوری
شمار ستارگان
(درخشان‌تر از قدر ظاهری ۳)
ندارد
نام درخشان‌ترین ستارهآلفا تور
شمار اجرام مسیه۰
?????
?????
صور مجاورساعت
ماهی زرین
آبمار
مشهود بین عرض‌های °23+ و °90-
بهترین زمان مشاهده در ماه ژانویه

تاربست[۱] (به انگلیسی: Reticulum) یا تور هفتمین صور فلکی کوچک، واقع در آسمان جنوبی است.

این صورت فلکی در قرن هفدهم توسط نجوم دان ایزاک هبرچت (به انگلیسی: Isaac Habrecht) به نام لوزی نامگذاری شد.[۲] و بعداً توسط نیکلاس لوئس د لاکایله (به فرانسوی: Nicolas Louis de Lacaille) به نام شبکه دوربین نجومی گذاشته شد و بعداً به این نام در آمد.

ستاره‌های مهم[ویرایش]

مدعاها[ویرایش]

  • یکی از مواردی که در خصوص این مجموعهٔ ستاره‌ای مطرح می‌شود ادعای فردی به نام باب لازر است که از پرسنل منطقه ۵۱ ایالت متحده آمریکا بوده ایشان ادعا می‌کنند که قبلاً در منطقه ۵۱ تعدادی بشقاب پرنده در حال ساخت بوده‌است که خود او آن‌ها را دیده است. و ایشان ادعا می‌کند که ایالت متحده آمریکا طی یک برنامه فوق العاده سری در صدد است با افرادی که هزاران سال قبل از سیاره زمین هجرت کرده‌اند و در مجموعه صورت فلکی تاربست زندگی می‌کنند ارتباط بر قرار کند.

طبق ادعای ایشان بشقاب پرنده فناوری می‌باشد که از صورت فلکی یادشده به زمین آمده است و بر اساس فرایندهای هسته‌ای و رآکتور ضد ماده کار می‌کند. صورت تاربست از جمله صورت‌های فلکی است که در نیمکره شمالی زمین به هیچ عنوان دیده نمی‌شود و تقریباً در نزدیکی محور سماوی قطب جنوب قرار دارد.

منابع[ویرایش]

  1. مجموعهٔ واژه‌های مصوّب فرهنگستان زبان فارسی تا پایان سال ۱۳۸۹.
  2. Atlas Coelestis: Atlas 55 - Jacob Bartsch

پیوند به بیرون[ویرایش]

Reticulum
Constellation
Reticulum
AbbreviationRet
GenitiveReticuli
Pronunciation/rɪˈtɪkjʊləm/,
genitive /rɪˈtɪkjʊl/
Symbolismthe Reticle
Right ascension 4h
Declination−60°
QuadrantSQ1
Area114 sq. deg. (82nd)
Main stars4
Bayer/Flamsteed
stars
11
Stars with planets7
Stars brighter than 3.00mnone
Stars within 10.00 pc (32.62 ly)none
Brightest starα Ret (3.33m)
Messier objectsnone
Bordering
constellations
Horologium
Dorado
Hydrus
Visible at latitudes between +23° and −90°.
Best visible at 21:00 (9 p.m.) during the month of January.

Reticulum is a small, faint constellation in the southern sky. Its name is Latin for a small net, or reticle—a net of crosshairs at the focus of a telescope eyepiece that is used to measure star positions.[1] The constellation is best viewed between October and December, but cannot be seen from middle to northern latitudes.[2]

History

A constellation in this area was introduced by Isaac Habrecht II in his celestial globe in 1621, who named it Rhombus.[3] It was replaced with a somewhat different constellation by the French astronomer Nicolas Louis de Lacaille in the eighteenth century; during his stay at the Cape of Good Hope, he named the constellation le Réticule Rhomboide to commemorate the reticle in his telescope eyepiece.[4] The name was later Latinized to Reticulum in his star catalogue Coelum Australe Stelliferum. In 1810, the stars of Reticulum were used by William Croswell to produce the constellation Marmor Sculptile, which represented the bust of Christopher Columbus, but this did not catch on among astronomers.[5]

The constellation Reticulum became officially recognized during the First General Assembly of the International Astronomical Union in 1922. The boundary for this and other constellations was drawn up by Belgian astronomer Eugène Delporte along arcs of right ascension and declination for epoch 1875. These were published in 1930 in the Delimination Scientifique des Constellations at the behest of the IAU.[6][7]

Features

Only two of the stars in this constellation are brighter than visual magnitude 5: Alpha (α) and Beta (β) reticuli. The reddish star R Reticuli is a Mira variable. This variable was discovered by C. Ragoonatha Chary at the Madras Observatory in India.[8]

The binary star system Epsilon Reticuli consists of a spectral class K2IV star being orbited by a white dwarf. Based on parallax measurements, this system is located about 50 light years from the Sun. In 2000, a planetary companion was announced, orbiting the star ε Reticuli A.[9]

Zeta Reticuli is a wide binary star system, with both members being similar to the Sun. It is located at a distance of about 39 light years. This system gained some notoriety in ufology when the alleged alien abductees Betty and Barney Hill named it as the home of their abductors.

In 2005, a type 1a supernova was discovered in the spiral galaxy NGC 1559, located in the constellation.[10]

The dwarf galaxy Reticulum II is enriched in r-process heavy elements.[11]

References

  1. ^ Ridpath, Ian (1989). Star Tales. James Clarke & Co. pp. 10–11. ISBN 0-7188-2695-7.
  2. ^ Farinacci, Jeff A. (2008). Guide to Observing Deep Sky Objects. Springer. pp. 150–151. ISBN 1-387-72850-4.
  3. ^ AtlasCoelestis.com: "Jacob Bartsch ― Usus Astronomicus Planisphaerii Stellati Argentoratum (Strasburgo) 1624"
  4. ^ Ian Ridpath's Star Tales – Reticulum
  5. ^ Kanas, Nick (2007). Star maps: history, artistry, and cartography. New York, New York: Springer. p. 130. ISBN 0-387-71668-8.
  6. ^ Kanas (2007:308–309).
  7. ^ Bradt, Hale (2004). Astronomy methods: a physical approach to astronomical observations. Cambridge University Press. p. 53. ISBN 0-521-53551-4.
  8. ^ Kameswara Rao, N.; Vagiswari, A.; Thakur, Priya; Birdie, Christina. "C.Ragoonatha Chary and his Variable Stars". arXiv:0908.3081v1 [astro-ph.SR].
  9. ^ Chauvin, G.; Lagrange, A.-M.; Udry, S.; Mayor, M. (November 2007). "Characterization of the long-period companions of the exoplanet host stars: HD 196885, HD 1237 and HD 27442. VLT/NACO and SINFONI near-infrared, follow-up imaging and spectroscopy". Astronomy and Astrophysics. 475 (2): 723–727. arXiv:0710.5918. Bibcode:2007A&A...475..723C. doi:10.1051/0004-6361:20067046.
  10. ^ ESO Public Affairs Department. "Celestial Blast in Bleak Reticulum". European Organisation for Astronomical Research in the Southern Hemisphere (ESO). Retrieved 2009-09-05.[permanent dead link]
  11. ^ Ji, Alexander P.; Frebel, Anna; Chiti, Anirudh; Simon, Joshua D. (21 March 2016). "R-process enrichment from a single event in an ancient dwarf galaxy". Nature. 531: 610–613. arXiv:1512.01558. Bibcode:2016Natur.531..610J. doi:10.1038/nature17425. PMID 27001693.

External links

Coordinates: Sky map 04h 00m 00s, −60° 00′ 00″