بیوتروریسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو


ایالات متحده آمریکا Airman wearing an M-17 nuclear, biological, and chemical warfare mask and hood

بیوتروریسم(به انگلیسی: Bioterrorism)، تروریسمی شامل انتشار عمدی عوامل بیولوژیک است. این عوامل، باکتری‌ها، ویروس‌ها یا سموم‌اند که ممکن است به شکل طبیعی‌شان یا به فرم دستکاری شده انسان باشند. این روش در جنگ‌ها استفاده می‌شود.

این جنگ در واقع جنگ سازمان های اطلاعاتی و امنیتی حکومت ها بر علیه توده های مردم، در جهت کنترل و به بردگی گرفتن مدرن آنها می باشد. چیپ های بسیار ریز ساخته شده دست بشر در داخل میکرو ارگانیسم هایی مانند ویروس ها جاسازی شده و سپس به جامعه یا فرد مورد هدف انتشار داده می شود. بعد از آلودگی فرد موردنظر (به همان سادگی ابتلا به مثلا آنفولانزا)، این چیپ تمام فعالیت های مغزی فرد را به ایستگاه های موبایل مخابراتی-اطلاعاتی ارسال می کند (خواندن ذهن) و طبق اصل دوطرفه بودن در آنتن ها (فرستندگی و گیرندگی)، همچنین این چیپ قادر است تا امواج ساخته شده در مراکز مخابراتی - اطلاعاتی را دریافت کند (القای فکر). بدین ترتیب حکومت ها قادر هستند تا در هر لحظه و مکان هر فردی از جامعه را وادار به فکر و عملی کنند که دقیقا مطابق میل آنهاست (این موضوع شامل حال حیوانات نیز می باشد). از آنجاییکه کلیه عملکرد مغز قربانی تحت کنترل می باشد پس بنا به نیاز حکومت، فرد موردنظر را میتوان به اشکال به ظاهر طبیعی به بیماری و یا مرگ (در کسری از ثانیه یا طولانی مدت) سوق داد. همچنین می توان افراد موردنظر را بیمار روانی جلوه داد و یا با شیوه های ذهنی، شکنجه روانی داد، در کل می توان داستان زندگی فرد را از زمان ابتلا تا مرگ دقیقا مطابق طرح نهادهای اطلاعاتی و امنیتی شکل داد (کنترل ذهن).[۱] [۲] این ابزار بیوتکنولوژیکی به مدت دهه ها است که توسط حکومت ها بر روی افراد جامعه اعمال می شود. نهادهای امنیتی به دلیل ترس از واکنش اجتماع، سناریوهای مختلفی جهت گمراه کردن مردم از دستیابی به حقایق این فرایند دارند، در برخی کشورها این موضوع را به کل نفی می کنند و آن را در سطح داستان های علمی تخیلی معرفی می کنند (سیستم اطلاعاتی خود را بسیار ساده لوح و یا مطابق حقوق بنیادین بشر جلوه می دهند)، در جاهایی آن را به موجودات فرازمینی ربط می دهند و در برخی کشورها با توجه به پیش زمینه های اعتقادی، به اجنه مربوط می کنند و یا نهایتا از سر ناچاری، در مقابل آگاهی عده ای، آن را به حکومت های به ظاهر دشمن و متخاصم ارتباط می دهند.

علائم ابتلا، بسته به محل موردنظر جهت نشستن ویروس حامل چیپ ( که معمولا یکی از عصب های مهم در ناحیه سر : عصب شنوایی، بینایی یا بویایی می باشد) می تواند متفاوت باشد. طبق گزارشات برخی افراد آلوده که از ناحیه عصب شنوایی مبتلا شده اند، به فاصله اندک بعد از خوردن یک غذای به ظاهر معمولی دچار درد بسیار شدید در ناحیه گوش (گوش داخلی) شده اند. این درد تا چندین هفته با شدت بالا ادامه داشته و نهایتا بعد از رسیدن ویروس حامل چیپ به عصب شنوایی گوش داخلی -از مسیر حلق و گوش میانی- به تدریج قطع شده است. توجه شود که در این نوع از بیوتروریسم ویروس صرفا یک حامل می باشد و این چیپ ِ طراحی شده می باشد که بعد از ورود به بدن، با تسخیر مغز، کنترل تک تک سلول های بدن و تمام زوایای ذهن و فکر را به دست می گیرد.


تعریف[ویرایش]

بر طبق گزارش‌های مراکز کنترل و پیشگیری از بیماریها، بیوتروریسم آزادی عمدی ویروس‌ها، باکتری‌ها، سموم یا سایر عوامل مضر برای ایجاد بیماری یا مرگ در افراد، حیوانات و گیاهان است.[۳]

تاریخچه[ویرایش]

قرن ۲۰ام[ویرایش]

زمانیکه جنگ جهانی اول شروع شد، تلاش برای استفاده از سیاه‌زخم در جمعیت حیوانی بود اما این بطور کلی ثابت شد که بی‌اثر است. مدت کوتاهی بعد از آغاز جنگ جهانی اول، آلمان یک کمپین خرابکاری بیولوژیکی در ایالات متحده، روسیه، رومانی و فرانسه راه انداخت.[۴] در آن زمان، آنتون دیلگر در آلمان زندگی می‌کرد اما در سال ۱۹۱۵، به ایالات متحده فرستاده شد که حامل کشت‌هایی از مشمشه، یک بیماری بدخیم اسب و قاطر، بود. دیلگر یک آزمایشگاه در خانه‌اش در مریلند به راه انداخت. او با کار روزانه در لنگرگاه‌ها در بالتیمور، اسب‌ها را در حالیکه برای انتقال به انگلستان منتظر بودند، به مشمشه آلوده می‌کرد. دیلگر تحت سوءظن به عنوان یک عامل کشور آلمان قرار گرفت اما هرگز دستگیر نشد. سرانجام دیلگر به مادرید اسپانیا فرار کرد همانجاییکه او طی همه‌گیری آنفلوآنزا در سال ۱۹۱۸ درگذشت.[۵] در ۱۹۱۶، روس‌ها یک عامل آلمان با نیت مشابه را دستگیر کردند. آلمان و متحدان آن، اسب‌های سواره فرانسه و بسیاری از قاطرها و اسب‌های روسیه در جبهه شرقی را آلوده کردند. این اقدامات از حرکت و فعالیت سربازان و توپخانه ممانعت کرد.[۴]

قرن ۲۱ام[ویرایش]

۲۰۰۱- ایالات متحده- حمله سیاه زخم[ویرایش]

در سپتامبر و اکتبر ۲۰۰۱، موارد متعددی از سیاه‌زخم ناشی از حملات عمدی، شیوع یافت. نامه‌های آغشته به عفونت سیاه‌زخم به کنگره ایالات متحده و اتاق‌های رسانه‌های خبری ارسال شد.

انواع عوامل بیوتروریسم[ویرایش]

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) این عوامل را در سه گروه (B, A و C) دسته‌بندی کرده‌است.

دسته A[ویرایش]

این عوامل خطری برای امنیت ملی هستند و می‌توانند به راحتی منتقل و منتشر شوند و موجب مرگ و میر بالایی می‌شوند. ممکن است وحشت عمومی را برانگیزند و نیاز به اقدامات خاص برای آمادگی جهت حفظ بهداشت عمومی‌اند.

  • تولارمی
  • سیاه‌زخم
  • آبله
  • سم بوتولونیوم
  • طاعون خیارکی
  • تب‌های هموراژیک ویروسی

دسته B[ویرایش]

عوامل این گروه نسبتاً آسان منتقل می‌شوند و میزان مرگ و میر پایینی دارند.

  • بروسلوزیس (گونه‌های مختلف بروسلا)
  • توکسین اپسیلون کلستریدیوم پرفرینجنس
  • تهدیدهای ایمنی غذایی (برای مثال گونه‌های سالمونلا، اشرشیا کلی O157:H7، شیگلا، استافیلوکوکوس اورئوس)
  • مشمشه (بورخولدریا مالئی)
  • میلوئیدوز (بورخولدریا سودومالئی)
  • پسیتاکوز (کلامیدیا پسیتاسی)
  • تب کیو (کوکسیلا برناتی)
  • توکسین Ricin از Ricinus communis
  • توکسین Abrin از Abrus precatorius
  • انتروتوکسین B استافیلوکوک
  • تیفوس (ریکتزیا پرووازکی)
  • آنسفالیت ویروسی (آلفاویروس‌ها برای مثال آنسفالیت اسبی ونزوئلایی، آنسفالیت اسبی شرقی، آنسفالیت اسبی غربی)
  • تهدیدکننده‌های عرضه آب (مثل ویبریو کلرا، کریپتوسپوریوم پارووم)

دسته C[ویرایش]

پاتوژن‌های در حال ظهوری هستند که برای انتشار جمعی مهندسی شده‌اند به دلیل دردسترس بودن آنها، آسانی تولید و انتشار، نرخ بالای مرگ و میر یا توانایی ایجاد اثرات شدید بر سلامت.

  • ویروس نیپا
  • هانتا ویروس
  • سارس
  • H1N1 (یکی از سویه‌های آنفلوآنزا)
  • HIV (ایدز)

منابع[ویرایش]

  1. "کنترل ذهن". ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد. 2019-06-04.
  2. "Biological hazard". Wikipedia. 2019-05-08.
  3. "Bioterrorism | Anthrax | CDC". www.cdc.gov. Retrieved 25 October 2017.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ^ a b c Gregory, B; Waag, D. (1997) (PDF), Military Medicine: Medical aspects of biological warfare, Office of the Surgeon General, Department of the Army, Library of Congress 97-22242, retrieved 2009-05-22
  5. ^ Experts Q & A, Public Broadcasting Service, 2006-12-15, retrieved 2009-05-22

پیوند به بیرون[ویرایش]