بیل نای (بازیگر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
بیل نای
Bill Nighy 2012.jpg
بیل نای در شصت و نهمین مراسم گلدن گلوب ژانویه ۲۰۱۲
نام اصلی ویلیام فرانسیس نای
تولد ۱۲ دسامبر ۱۹۴۹ ‏(۶۹ سال)
کترهام، سوری، انگلستان
ملیت بریتانیایی
پیشه بازیگر
سال‌های فعالیت ۱۹۷۵–اکنون
همسر(ها) دیانا کوایک (۱۹۸۰–۲۰۰۸)
فرزندان مری نای
صفحه در وبگاه IMDb

ویلیام فرانسیس نای (به انگلیسی: William Francis Nighy) که با نام بیل نای شناخته می‌شود، یک بازیگر سینما، تئاتر و کمدین انگلیسی است. او از اوایل سال ۱۹۸۰، کار خود را در سینما و تلویزیون شروع کرد اما از سال ۲۰۰۳ با بازی در فیلم در واقع عشق به شهرت رسید و از آن به بعد در فیلم‌هایی همچون دزدان دریایی کارائیب: صندوقچه مرد مرده و دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان در نقش دیوی جونز و سری فیلم‌های دنیای مردگان در نقش ویکتور ایفای نقش کرده‌است.[۱][۲] او همچنین در فیلم انسان بودن و شبح اپرا هم بازی کرده‌است.

زندگی[ویرایش]

بیل نای زاده ۱۲ دسامبر ۱۹۴۹، در کترهام، سوری شهری در جنوب شرق انگلستان است. مادر او کاترین جوزفین زاده گلاسگو و یک پرستار در روانپزشکی بود.[۳] پدرش آلفرد مارتین نای یک گاراژ ماشین را اداره می‌کرد. او فرزند کوچک خانواده بود و دارای یک خواهر و برادر بزرگتر به نام‌های آنا و مارتین است. در نوجوانی دوست داشت یک نویسنده شود و ارنست همینگوی را الگوی خود قرار داده بود. اما توسط دختری به مدرسه تئاتر برده شد و بطور اتفاقی تبدیل به یک بازیگر شد.[۴]

بخشی از جوایز[ویرایش]

برنده بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم در واقع عشق در نقش بیلی مک در سال ۲۰۰۳

پانویس[ویرایش]

  1. زندگینامه بیل نای در وبگاه اینفوپلیز - بازبینی در ۸ اکتبر ۲۰۱۲
  2. «زندگینامه بیل نایی». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۸ اکتبر ۲۰۱۲.
  3. بیل نای - ۵ چیزی که درباره سبک می‌داند
  4. «درباره بیل نای». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ اوت ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۸ اکتبر ۲۰۱۲.
Dieser Artikel oder nachfolgende Abschnitt ist nicht hinreichend mit Belegen (beispielsweise Einzelnachweisen) ausgestattet. Angaben ohne ausreichenden Beleg könnten demnächst entfernt werden. Bitte hilf Wikipedia, indem du die Angaben recherchierst und gute Belege einfügst.
Bill Nighy (2012)
Bill Nighy's signature.JPG

William Francis „Bill“ Nighy [naɪ] (* 12. Dezember 1949 in Caterham, Großbritannien) ist ein britischer Schauspieler. Er wurde unter anderem mit einem Golden Globe ausgezeichnet.

Leben und Karriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nighy wollte nach seinem Schulabschluss ursprünglich Journalist werden, konnte aber nicht die nötigen Qualifikationen vorweisen. Stattdessen verdingte er sich erst einmal als Briefzusteller. Nach einem Frankreichaufenthalt begann er eine Ausbildung an der Guildford School of Dance and Drama und arbeitete zunächst am Theater (unter anderem dem Royal National Theatre). Er gilt seit Jahren als einer der großen Bühnendarsteller der britischen Inseln. Der 1,88 m große Schauspieler ist aufgrund seiner dunklen wohlmodulierten Stimme ein beliebter Sprecher von Hörspielen; so spielte er etwa den Sam Gamgee in der BBC-Radioproduktion von Der Herr der Ringe.

Nighys startete seine Karriere am Theater als Regieassistent am Watermill Theatre in Newbury, wo er 1969 sein Bühnendebüt in Neil Simons Stück Plaza Suite feierte.[1] Seine Karriere als Filmschauspieler begann 1981 mit einer Nebenrolle in der Verfilmung von Ken Folletts Die Nadel, doch sein internationaler Durchbruch kam erst im Alter von Mitte Fünfzig mit der Darstellung des alternden Rockstars Billy Mack in Tatsächlich… Liebe. In Großbritannien war er zu dieser Zeit bereits ein gut gebuchter Schauspieler, aber erst jetzt wurde auch Hollywood auf ihn aufmerksam.

Er verkörperte daraufhin unter anderem den Welten-Designer Slartibartfaß in Per Anhalter durch die Galaxis. Zudem spielte er im zweiten und dritten Teil von Fluch der Karibik den bösartigen Piraten Davy Jones und in Underworld, Underworld: Evolution und Underworld – Aufstand der Lykaner den Vampirfürsten Viktor sowie in Shaun of the Dead den Stiefvater Philip der Hauptperson Shaun und in Hot Fuzz einen Londoner Chief Inspector. 2009 war er als Chef einer chaotischen Piraten-Radiosender-Crew in Radio Rock Revolution zu sehen.

2010 spielte er den Rufus Scrimgeour in Harry Potter und die Heiligtümer des Todes: Teil 1.

Bill Nighy hat eine Tochter mit der Schauspielerin Diana Quick, die er 1981 kennenlernte, und vor der er sich 2008 trennte. Ihre Tochter Mary Nighy (* 1984) ist ebenfalls Schauspielerin.[2]

Durch die Bindegewebserkrankung Morbus Dupuytren kann Bill Nighy die kleinen und die Ringfinger beider Hände nicht mehr benutzen.

Zitat[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

„Ich liebe Mode – für Männer wie für Frauen. Meiner Ansicht nach ist Vivienne Westwood mindestens so eine bedeutende Künstlerin wie jeder Maler, Bildhauer oder sonst was.[3]

Deutsche Synchronstimmen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bill Nighy wird in der Regel von Frank Glaubrecht synchronisiert, der ihm zum ersten Mal in dem Film Death Watch – Der gekaufte Tod (1980), in dem Nighy eine winzige Nebenrolle hatte, die Stimme geliehen hat. Weitere Synchronsprecher sind Hans-Jürgen Dittberner, Elmar Wepper, Norbert Gescher, Frank-Otto Schenk, Bodo Wolf u. a.[4]

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Kino[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Fernsehen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1979: Agony (Fernsehserie)
  • 1980: Der kleine Lord (Little Lord Fauntleroy; Fernsehfilm)
  • 1982: Easter 2016
  • 1983: Reilly: The Ace of Spies (Fernsehserie)
  • 1985: Mord a la Carte (Thirteen at Dinner)
  • 1985: The last Place on Earth (Fernsehserie)
  • 1993: The Maitlands
  • 1993: Unnatural Causes (P. D. James)
  • 2003: The Young Visitors
  • 2003: Ready When You Are Mr. McGill
  • 2003: Mord auf Seite eins (State of Play)
  • 2006: Gideon’s Daughter
  • 2010: Doctor Who (Fernsehserie) (Vincent and the Doctor)
  • 2011: Die Verschwörung – Verrat auf höchster Ebene (Page Eight, Fernsehfilm)
  • 2014: Die Verschwörung – Tödliche Geschäfte (Turks & Caicos, Fernsehfilm)
  • 2014: Die Verschwörung – Gnadenlose Jagd (Salting the Battlefield, Fernsehfilm)
  • 2017: Red Nose Day Actually (Kurzfilm)

Auszeichnungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bill Nighy hat während seiner Karrier außer einem Golden Globe 14 weitere Filmpreise gewonnen und außerdem 29 Nominierungen erhalten.

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. The Watermill Celebrates 50 Years of Producing Theatre and Three London Transfers in 2017, broadwayworld.com, abgerufen am 4. Oktober 2019
  2. Trennung nach 27 Jahren, Gala, 25. August 2008, abgerufen am 2. Oktober 2019
  3. Bill Nighy im Interview GQ Magazin, 7. Juli 2017, abgerufen am 4. Oktober 2019
  4. Synchronkartei
  5. The 2015 International Best-Dressed List Vanitiy Fair, September 2015, abgerufen am 4. Oktober 2019

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Bill Nighy – Sammlung von Bildern