بیش از حد بزرگ‌شده برای ورشکسته شدن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

بیش از حد بزرگ شده برای ورشکسته شدن یا نظریه زیادی بزرگ برای ورشکستن (انگلیسی: Too big to fail) مدعی است که برخی از مؤسسات مالی به‌خصوص، آن‌قدر بزرگ و به هم متصل هستند که ورشکسته‌شدن یا عدم موفقیت‌شان می‌تواند برای سیستم اقتصادی بزرگ‌تر فاجعه‌بار باشد؛ بنابراین هنگامی که آثار و امکان ورشکستگی آن‌ها نمایان می‌شود، اجباراً از سوی برخی دولت‌مردان حمایت می‌شوند.[۱] این اصطلاح را اولین‌بار نماینده کنگره ایالات متحده آمریکا استوارت مکینی در جلسه‌ای در کنگره در ۱۹۸۴ و هنگام بحث در مورد مداخله شرکت بیمه صندوق فدرال در بانک کانتیننتال ایلینوی مطرح کرد.[۲] این اصطلاح در گذشته نیز گاهی در مطبوعات استفاده شده‌است.[۳]

جستارهای وابسته

منابع

  1. "Too Big to Fail, Too Blind to See". ssrn.com. SSRN 2040921. Missing or empty |url= (help)
  2. Dash, Eric (2009-06-20). "If It's Too Big to Fail, Is It Too Big to Exist?". New York Times. Retrieved 2009-06-22.
  3. Stern, Gary H.; Feldman, Ron J. (2004). Too big to fail: the hazards of bank bailouts. Brookings Institution Press. ISBN 0-8157-8152-0.

پیوند به بیرون

  • نباید جلوی ورشکسته شدن بانک‌ها را گرفت مصطفی جعفری* آرتور لویت مترجم: مصطفی جعفری* منبع: وال‌استریت ژورنال
  • «Too Big to Fail آرشیو». کدآمایی. ۲۰۱۴-۱۰-۳۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۰۱.