پرش به محتوا

بیتینی و پنتوس (استان رومی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از بیتینی و پنتوس)
بیتینی و پنتوس
Bithynia et Pontus (به لاتین)
Former subdivision جمهوری روم
امپراتوری روم
امپراتوری بیزانس
۷۴-۶۳ پیش از میلاد–۱۰۷۱ میلادی
استان بیتینی و پنتوس در زمان امپراتور تراژان
مرکزنیکومدیا
تاریخچه
قبلیپادشاهی نیکومدس در بیتینی
ایجاد۷۴-۶۳ پیش از میلاد
انحلال۱۰۷۱ میلادی
بعدیسلجوقیان
وضعیتاستان رومی
تاریخچه 
 بنیانگذاری استان در پی واگذاری آن به روم پس از مرگ نیکومدس
۷۴-۶۳ پیش از میلاد
 امپراتور بیزانسی، رومانوس چهارم در نبرد ملازگرد از سلجوقیان شکست خورد و سلطه رومیان در آناتولی خاتمه یافت.
۱۰۷۱ میلادی
امروزه بخشی از ترکیه

بیتینی و پونتوس (به لاتین: Bithynia et Pontus) نام یکی از استان‌های امپراتوری روم واقع در آسیای کوچک بود.

تاریخ

[ویرایش]

آخرین پادشاه بیتینی، نیکومدس چهارم نام داشت که در جنگی از مهرداد ششم، پادشاه پنتوس، شکست خورد. پس از آنکه لوکیوس کورنلیوس سولا، سردار جمهوری روم، در اولین جنگ مهردادی مهرداد را شکست داد، نیکومدس به تاج و تختش بازگشت و بعدها با مرگ خود در ۷۴ پیش از میلاد قلمرو خود را برای رومیان به ارث گذارد و آنان هم این پادشاهی را بدل به یک استان رومی کردند.[۱]

از سال ۸۲ تا ۷۸ پیش از میلاد، در دورانی که هنوز نیکومدس پادشاه بود، جوانی به‌ نام ژولیوس سزار در دربار او حضور داشت؛ کسی که از تعقیب و مجازات قضائیِ طرفداران سولا (اپتیمات‌ها) از روم بدانجا گریخته‌ بود.

در ابتدا بیتینی، که پایتختش همان نیکومدیا باقی‌ مانده‌ بود، به استان آسیا پیوست شد. با این‌ حال از سال ۶۴ پیش از میلاد جدا شده و با پنتوس یکپارچه گشت و بدین ترتیب «بیتینی و پونتوس» خوانده شد. پلینی کوچک برای مدتی (۱۱۲ تا ۱۱۱ ق. م) به‌عنوان استاندار بر آنجا حکومت کرد.[۲]

منابع

[ویرایش]
  1. Richard Talbert, The Senate of Imperial Rome (Princeton: University Press, 1984), p. 392.
  2. Christian Marek: Geschichte Kleinasiens in der Antike. C. H. Beck, München 2010, ISBN 978-3-406-59853-1, S. 433–434.