بوی گندم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
«بوی خوب گندم»
تک‌آهنگ اثر داریوش اقبالی
پخش ۱۳۵۱
قالب سیاسی
ترانه‌سرا شهیار قنبری
آهنگساز واروژان
تنظیم کننده واروژان

بوی خوب گندم عنوان ترانه‌ای بود از شهیار قنبری با آهنگسازی و تنظیم واروژان و صدای داریوش اقبالی در سال ۱۳۵۱ اجرا شد.

درباره ترانه‌[ویرایش]

اجرای این ترانه در دهه پنجاه خورشیدی باعث شد تا خواننده، و شاعر ترانه به زندان بیفتند.

شهیار قنبری در مقدمه کتاب دریا در من گفته است که مأموران ساواک از وی خواستند تا در اِزای آزادی ترانه‌ای در ستایش از محمدرضا پهلوی بخواند، اما نپذیرفت. سپس ایرج جنتی‌عطایی دو ترانهٔ طلایه‌دار و رسول رستاخیز را سرود و با صدای داریوش ضبط و پخش شد. این دو ترانه به ظاهر در مدح شاه سابق است، بخصوص که رسول رستاخیز اشاره‌ای به نام حزب رستاخیز در خود نهفته دارد.

داریوش در یکی از خاطراتش می گوید: یک روز برای تمرین ترانه «بوی خوب گندم» به منزل واروژان رفته بودم و در حالی که پیانو می نواخت چشمم به قاب عکسی افتاد که بالای پیانو بود. عکس یه پسر بچه ای که با چشمان گریان به اطراف خود خیره شده بود نظرم را جلب کرد و به او گفتم: واروژ ببین این بچه هم از نواختن تو به گریه افتاده که او در پاسخ گفت: اتفاقاً این آهنگ از گریه های او ساخته شده و واقعاً موسیقی پاپ به او بدهکار است و به راستی جایش خالی است.

بازخوانی[ویرایش]

این ترانه توسط حمیدرضا حامی از خوانندگان داخل ایران در آلبومی به نام بوی گندم بازخوانی شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منبع[ویرایش]

  • دریا در من/ مجموعه اشعار شهیار قنبری

پیوند به بیرون[ویرایش]