بوئین‌زهرا

مختصات: ۳۵°۵۴′۰۰″شمالی ۴۹°۴۶′۰۰″شرقی / ۳۵٫۹۰۰۰°شمالی ۴۹٫۷۶۶۷°شرقی / 35.9000; 49.7667
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از بویین‌زهرا)
بوئین‌زهرا
بویین
Buin Zahra.jpg
کشور ایران
استانقزوین
بخشمرکزی
مردم
جمعیت۲۰٬۸۲۳ نفر (۱۳۹۵)[۱]
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱۴۱۰ متر
اطلاعات شهری
ره‌آوردپسته،[۲]هندوانه و شیرینی‌جات سنتی
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۲۸–۳۴۲۲
شناسهٔ ملی خودرو ایران ۸۹ ج
کد آماری۱۵۳۷
بوئین‌زهرا بر ایران واقع شده‌است
بوئین‌زهرا
روی نقشه ایران
۳۵°۵۴′۰۰″شمالی ۴۹°۴۶′۰۰″شرقی / ۳۵٫۹۰۰۰°شمالی ۴۹٫۷۶۶۷°شرقی / 35.9000; 49.7667

بوئین‌زهرا شهری در بخش مرکزی شهرستان بویین‌زهرا استان قزوین ایران است. این شهر در جنوب دشت قزوین و در ۵۰ کیلومتری مرکز استان واقع شده‌است.[۳][۴] بوئین‌زهرا در کنار جادهٔ همدان به تهران قرار گرفته‌است.[۵]

تاریخچه

در فرهنگ جغرافیایی ایران نوشته حسینعلی رزم آرا که در دهه ۲۰ شمسی تألیف شده‌است دربارهٔ این منطقه اینگونه آمده‌است که نشان‌دهنده وضعیت این شهر در آن دوران است:بوئین، قصبه‌ای مرکز بخش بوئین تابع شهرستان قزوین است. در ۵۴ کیلومتری جنوب قزوین - در جلگه و دارای آب‌وهوای معتدل - دارای ۲۲۳۵ سکنه شیعه مذهب و فارسی و ترکی زبان - دارای آب از قنات و رودخانه حاجی عرب - محصولات غلات، چغندر قند و سیب‌زمینی - شغل مردم زراعت و گلیم و جاجیم بافی - دارای راه ماشین رو - ادارات بخشداری، دسته ژاندارمری، بهداری و فرهنگ در این قصبه فعال می‌باشند.[۶]

وجه تسمیه

بویین‌زهرا از ترکیب واژگان «بو» (چشمه) «یین» (خدا) «زر و بعدها زرا و زهرا» (مقدس) به معنی «چشمهٔ خدای مقدس» تشکیل یافته و مربوط به ایزدبانوی آناهیتا بوده که معبدی در این منطقه به نام «ناهید» (و بعدها خاتون، بی‌بی، دختر) وجود داشته‌است.[۷]

مشخصات جغرافیایی

شهر بویین زهرا از نظر جغرافیایی در ۵۰ درجه و ۴ دقیقه درازای خاوری و ۳۵ درجه و ۴۶ دقیقه پهنای شمالی و در ارتفاع ۱۲۱۰ متری از سطح دریا قرار دارد. آب و هوای این منطقه؛ معتدل مایل به گرم و خشک است.[نیازمند منبع]

مردم

مردم شهر بوئین‌زهرا به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند.[۸][۹][۱۰][۱۱][۱۲][۱۳][۳][۴][۵][۱۴][۱۵]

اقتصاد

شهرستان بوئین زهرا دارای زمین‌های کشاورزی و باغات بسیاری می‌باشد. از مهم‌ترین محصولات زراعی آن می‌توان به پسته، بادام، گردو، جو و گندم، چغندر قند، میوه‌های سردرختی و نهال که در روستای امیرآباد نو کشت می‌شود نام برد. این شهرستان داری ۴ شهرک صنعتی فعال و نیمه از جمله آراسنج، دانسفهان، شال و سگزآباد می‌باشد. هم چنین این شهرستان دارای مجتمع‌های بزرگ صنعتی مانند شرکت آپاداناسرام (تولید کاشی و سرامیک)، آرین فولاد (تولید مقطعات فلزی و آهن)، پاکنام (بهداشتی و شوینده) و … می‌باشد. متأسفانه در سال‌های اخیر به دلیل عدم توجه مسئولین به تولید ملی، برخی کارخانجات و شهرک‌ها در حالت تعطیل یا نیمه تعطیل به سر می‌برند. [نیازمند منبع] همچنین شهرستان بوئین زهرا دارای بزرگترین جمعیت دامی (گاو، گوسفند و بز) در استان قزوین و واحدهای بزرگ پرورش مرغ (سیمرغ، آرزوی بهار، دشت ارم و …) و بیش از پنجاه واحد بزرگ و کوچک و پرورش گاو (شیری و پرواری) است.

جاهای دیدنی

از جاهای دیدنی بوئین زهرا می‌توان به کاروانسرای شاه عباسی روستای حجیب، کاروانسرای شاه عباسی محمدآباد، بوستان امام علی (آقا امام)، پل شاه عباسی محمدآباد و تپه قبرستان قره تپه اشاره کرد.[۱۶]

ترابری

  • جاده آسفالته بوئین زهرا کرج
  • جاده آسفالته بوئین زهرا-زرندیه
  • جاده آسفالته بوئین زهرا-قزوین
  • جاده آسفالته‌ای که به رزن و تاکستان و ابهر می‌رود

جستارهای وابسته

منابع

  1. https://www.amar.org.ir/english
  2. گشتی در شهر پسته قزوین، بوئین‌زهرا
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «جغرافیای سیاسی». سازمان صنعت، معدن و تجارت استان قزوین. دریافت‌شده در ۱۶ مهٔ ۲۰۱۷.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «تاریخچه و آشنایی با قزوین». دانشگاه امام خمینی قزوین. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ اوت ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱۶ مهٔ ۲۰۱۷.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ «معرفی استان قزوین». سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری. بایگانی‌شده از اصلی در ۸ اوت ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۶ مهٔ ۲۰۱۷.
  6. رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، صفحهٔ ۳۶.
  7. «معرفی شهر». شهرداری شهر بوئین‌زهرا. بایگانی‌شده از اصلی در ۵ مارس ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۶ مهٔ ۲۰۱۷.
  8. شورای حل اختلاف استان قزوین: زبان مردم بویین زهرا ترکی است
  9. بولتن نیوز
  10. ایران‌شناسی:بوئین‌زهرا
  11. شهرداری بوئین‌زهرا
  12. گشتول
  13. وزارت میراث فرهنگی
  14. «معرفی استان قزوین (قسمت اول)». تبیان. دریافت‌شده در ۱۶ مهٔ ۲۰۱۷.
  15. «دربارهٔ شهرداری – شهرداری بوئین زهرا». دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۱-۰۴.
  16. پیشینه تاریخی بوئین‌زهرا[پیوند مرده]
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.