بوچنتورو

بوچنتورو جمهوری ونیز
تصویری از بوچنتورو دوجه بر روی بوچنتورو نزدیک ریوا دی سانت‌النا (حدود ۱۷۶۶–۱۷۷۰) اثر فرانچسکو گواردی
اطلاعات کلی
نوع کشتی	کشتی آیینی
کلاس	بارج تشریفاتی
مشخصات
طول کشتی	۳۵ متر
جنگ‌افزارها
سرنوشت

بوچنتورو (به ایتالیایی و وِنیزی: Bucintoro؛ به انگلیسی: Bucentaur) کشتی آیینی و نمادین جمهوری ونیز بود که برای حمل دوج در مراسم‌های رسمی به‌کار می‌رفت. مهم‌ترین آیین مرتبط با آن «ازدواج با دریا» در روز «جشن عروج» (روز عروج) بود که طی آن، دوج با پرتاب حلقه‌ای طلایی به دریای آدریاتیک، پیوند نمادین ونیز با دریا را تجدید می‌کرد. این سنت تا سقوط جمهوری در سال ۱۷۹۸ ادامه داشت.

پیشینه

به باور پژوهشگران، در تاریخ جمهوری ونیز چهار بوچنتورو اصلی ساخته شد. نخستین نمونهٔ شناخته‌شده در سال ۱۳۱۱ ساخته شد و تا قرن‌ها مورد استفاده قرار گرفت. آخرین و باشکوه‌ترین بوچنتورو در سال ۱۷۲۹ و به دستور دوج آلوئیزه سوم سباستیانو موتسنیگو به آب انداخته شد. این کشتی با طراحی پیچیده و تزیینات فراوان، اوج هنر کشتی‌سازی ونیزی در قرن هجدهم به‌شمار می‌رفت.

ویژگی‌ها

این کشتی که در آثار کانالتو و فرانچسکو گواردی به تصویر کشیده شده‌است، حدود ۳۵ متر طول و بیش از ۸ متر ارتفاع داشت. بوچنتورو همانند کاخی شناور با دو عرشه طراحی شده بود؛ تالار اصلی آن گنجایش ۹۰ نفر را داشت و با نقاشی‌ها و زراندودها آراسته شده بود. تخت دوج در عرشهٔ پشتی قرار داشت و در جلوی کشتی، پیکره‌ای تمثیلی از «عدالت» با شمشیر و ترازو نصب شده بود. حرکت کشتی با نیروی ۱۶۸ پاروزن تأمین می‌شد و برای ادارهٔ آن، ۴۰ ملوان دیگر نیز لازم بود.

مینیاتور ناشناس، فرود دوجه سباستیانو تسیانی از بوچنتورو در صومعهٔ کاریتا (سدهٔ شانزدهم)

نابودی و بازسازی

در سال ۱۷۹۸، این کشتی به فرمان ناپلئون بناپارت، به‌عنوان نماد پیروزی او در فتح ونیز، نابود شد. در فوریهٔ ۲۰۰۸، بنیاد Fondazione Bucintoro پروژه‌ای به ارزش ۲۰ میلیون یورو برای بازسازی بوچنتوروی سال ۱۷۲۹ اعلام کرد. کارها از ۱۵ مارس ۲۰۰۸ در کارخانهٔ کشتی‌سازی آرسناله و در بندر نیروی دریایی ونیز آغاز شد.

در فرهنگ و هنر

تصاویر و توصیف‌هایی از بوچنتورو در نقاشی‌های کانالتو و فرانچسکو گواردی برجای مانده‌است.