بولومتر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یک بولومتر تارعنکبوتی برای تشخیص ریزموج‌های کیهانی پس زمینه.

بولومتر[۱] دستگاهی برای اندازه‌گیری قدرت (توان) تابش تصادفی الکترومغناطیسی، از طریق حرارت دادن به یک ماده با مقاومت الکتریکی وابسته به دما است. این وسیله در سال ۱۸۷۸ توسط ستاره‌شناس آمریکایی ساموئل پیرپونت لانگلی اختراع شد.[۲]

منابع[ویرایش]