بهیه‌خانم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بِهیّه خانم
آرامگاه بِهیّه خانم

بِهیّه خانم ملقب به ورقهٔ عُلیا[۱][۲] و متولدشده با نام اصلی فاطمه سلطان در تهران، تنها دختر بهاءالله و آسیه‌خانم[۳] و خواهر تنی عبدالبهاء بود. وی دارای مقام بسیار والایی در دیانت بهایی است[۴] و از بزرگ‌ترین زنان تاریخ بهائیت به‌شمار می‌رود.[۱][۵][۱][۶][۷][۸][۹] او طی سال‌های متمادی و در دعوای داخلی بین خانواده بهاءالله که منجر به طرد بسیاری شد، به مراکز عهد وفادار ماند و از عبدالبهاء و شوقی افندی پشتیبانی کرد.[۳][۱] وی در زمان غیبت عبدالبهاء (بین سال‌های ۱۲۸۹ تا ۱۲۹۲)[۱۰] و شوقی افندی (بین سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۳)[۱۱] سِمت رهبر اجرایی آیین بهایی را برعهده داشت.[۳][۱][۱۲]

سوزان استایلزمنک و ارویند شارما از بهیه‌خانم، آسیه‌خانم و طاهره قرةالعین به عنوان «سه زن مهم در آئین بهایی» یاد کرده‌اند.[۱۳][۱۴]

بِهیّه‌خانم در ۲۴ تیر ۱۳۱۱[۱۵] در حیفا درگذشت و در باغ‌های بهایی در کوه کرمل دفن و آرامگاه و بنای یادبود او در مرکز جهانی بهایی ساخته شد.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ Bramson 2004, pp. 102–103
  2. تساوی زنان اصل مکملیت دیانت بهائی، سایت آئین بهائی
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ Smith 2000, pp. 86–87
  4. تاریخ و نقش سیاسی رهبران بهائی، نوشتهٔ مرتضی احمد آ. (نام مستعار؛ نشریافته در سال ۱۳۴۴)
  5. "Early Bahá'í Heroines". Bahá'í International Community. Archived from the original on 17 June 2008. Retrieved 2008-07-05. 
  6. "Women and the Bahá’í Faith". Religion and Women. Retrieved 2008-07-05. 
  7. Khan 2005, pp. 17,35
  8. "Maxwell Pilgrim Notes". Bahá'í Library Online. Retrieved 2008-07-05. 
  9. Ma'ani 2008, p. 149
  10. ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳ میلادی
  11. ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴ میلادی
  12. Khan 2005, pp. 78, 79, 84, 131
  13. Susan Stiles Maneck، Táhirih.
  14. Arvind Sharma، ۲۳۸.
  15. ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۲ میلادی