بهبوددهنده نان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بهبود دهنده به گروه بزرگی از مواد اطلاق می‌گردد که به منظور بهبود برخی خواص خمیر و کیفیت نهایی نان به آرد گندم و یا خمیر آن افزوده می‌شود. در صنایع آرد و نان، استفاده از این واژه کاملاً معمول بوده و غالباً شامل چندین جزء به همراه یک حامل است، که به توزیع و پخش اجزاء کمک کرده، باعث سهولت استفاده از تمامی اجزاء موجود در ترکیب بهبود دهنده می‌شود.[۱] بهبود دهنده‌ها باعث افزایش کیفیت نان و قابلیت ماندگاری آن می‌شوند. از مزایای بهبود دهنده ها در خمیر این است که به گسترش خمیر سرعت می‌بخشد و زمان ورآمدن خمیر را کاهش می دهد و آن را نسبت به شرایط مختلف آب و هوایی و دمایی مقاوم می‌سازد و از وارفتن خمیر در مرحله تخمیر نهایی و پخت نان جلوگیری می‌کند.

مهمترین اثرات بهبود دهنده‌ها[ویرایش]

محصول صنعتی سیستئین**

در مقیاس صنعتی، سیستئین با هیدرولیز از موی انسان (که شامل بیش از ۱۴٪ سیستئین) و پرهای اردک تهیه شده است. چین یکی از تولیدکنندگان اصلی از سیستئین است. با توجه به ارزان بودن، بیشترین مواد استفاده شده برای تهیه آن از موی انسان از موهای جارو شدهٔ آرایش‌گاه‌های محلی چین و هند می‌باشد. بیشترین مصرف آن در کشور آمریکا می‌باشد، برای تهیه نان، شیرینی، پیراشکی (دونات)... با علامت اختصاری E920[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]