بن ماضی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

بن ماضی یا بن گذشته یا ماده‌ی ماضی یا سِتاک گذشته یا ریشه‌ی گذشته یکی از دو گونه ی بن در دستور زبان فارسی است.

فعل در زبان فارسی دارای دو بخش بن و شناسه است. بنِ فعل جزء اصلی و دربرگیرنده‌ی معنای فعل است و شناسه بیان‌کننده‌ی تعداد و شخص.

برای رسیدن به بن ماضیِ فعل، لازم است که «ن» را از آخر مصدر آن فعل حذف کنیم؛ و این روش آسان‌ترین روش است.

چند نمونه:

  • خواندن: خواند
  • دیدن: دید
  • رفتن: رفت
  • شدن: شد
  • خواندن:خواند
  • گفتن :گفت
  • شنیدن :شنید
  • خوردن :خورد
  • بردن : برد

منابع[ویرایش]

انتشارات سروش، ۱۳۸۴، ص۹۱.

جستارهای وابسته[ویرایش]