بن ماضی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بن ماضی یا بن گذشته یا مادهٔ ماضی یا سِتاک گذشته یا ریشهٔ گذشته یک از دو گونه بن در دستور زبان فارسی است.

فعل در زبان فارسی دارای دو بخش بن و شناسه است. بنِ فعل دربرگیرندهٔ معنای فعل است و شناسه بیان‌کنندهٔ زمان یا شخص. به‌عنوان مثال، «».

برای رسیدن به بن ماضیِ فعل در زبان فارسی، لازم است که «ن» را به‌همراه واکهٔ پیش از «ن» از آخر مصدر آن حذف کنیم.

نمونه:

  • خواندن: خواند
  • دیدن: دید
  • رفتن: رفت
  • زدن: زد

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]