بن‌واژه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بن‌واژه، واحدی خُرد از یک تجزیهٔ صرفی (morphological analysis) در زبان‌شناسی است، که به طور کلی مربوط به مجموعه‌ای از صورت‌هاست که توسط یک واژه گرفته می‌شود. برای نمونه، در زبان فارسی «برو، می‌رود و رفت» همگی صورت‌هایی از یک بن‌واژه هستند، که به طور قراردادی به شکل «رو» نوشته می‌شود. یک مفهوم مرتبط، لما است که گونهٔ ویژه‌ای از بن‌واژه می‌باشد، که به طور قراردادی برای نشان دادن صورت رسمی بن‌واژه به کار می‌رود. لماها در فرهنگ‌ها به عنوان سرواژه به کار می‌روند و دیگر صورت‌های بن‌واژه‌ها پس از آن خواهند آمد.

یک بن‌واژه به یک دستهٔ صرف و نحوی مربوط است، که دارای معنای ویژه‌ای (ارزش معنایی) باشد و در تصریف زبان‌ها، دارای نمونه‌های تصریفی متناظر باشد. برای نمونه، بن‌واژهٔ RUN (در انگلیسی) دارای سوم شخص مفرد حال به صورت runs و دیگر اشخاص مفرد و جمع حال به صورت run و صورت گذشتهٔ ran و وجه‌وصفی معلوم و صفت فاعلی به صورت running به کار می‌رود. (این شامل runner, runners, runnable و غیره نمی‌شود) کاربرد صورت‌های یک بن‌واژه برپایهٔ قواعد دستورزبان انجام می‌شود؛ برای افعال انگلیسی مانند RUN، این‌ها شامل سازش موضوع و فعل و قوانین ساخت زمان فعل می‌شوند که روشن می‌کند کدام صورت فعل باید در جمله به کار رود.

منبع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی