بندر گناوه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گناوه
جنابه
Bandar Genaveh Blvd.jpg
کشور  ایران
استان بوشهر
شهرستان گناوه
بخش مرکزی
نام(های) دیگر گندآبه
نام(های) قدیمی گنابا، گنفه، جنابه و جنابا
مردم
جمعیت ۶۴٬۱۱۰
رشد جمعیت متوسط رو به بالا
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه زمستان ۱۰ تا ۱۶ درجهٔ‌سانتی‌گراد
تابستان ۲۹ تا ۴۰ درجهٔ‌سانتی‌گراد
میانگین بارش سالانه ۱۵۰میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه ۰
اطلاعات شهری
شهردار محمدرضا عرب‌زاده
ره‌آورد ماهی، بازار و تجارت
پیش‌شماره تلفنی ۰۷۱[۱]
وبگاه پرتال شهرداری گناوه

بندر گناوه یکی از شهرهای استان بوشهر ایران و مرکز شهرستان گناوه است.

این شهر از اقوام مختلفی تشکیل شده است. مهاجرینی که از روستاهای اطراف شهرستان به آن مراجعه کرده‌اند ریشه‌های لری دارند. اعراب نیز محلهٔ مخصوص خود را دارند. هم‌چنین از اقوام دشتی نیز در گناوه ساکن هستند.

جمعیت[ویرایش]

بر اساس سرشماری رسمی سال ۱۳۹۰، جمعیت بندر گناوه ۶۴٬۱۱۰ نفر (۱۵٬۷۵۲خانوار) می‌باشد[۲] و در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۹٬۲۹۱ نفر (۱۲٬۵۴۸ خانوار) بوده است.[۳]. زبان لُری با گویش لیراوی زبان غالب مردم بندر گناوه است. [۴][۵][۶]

مشخصات جغرافیایی[ویرایش]

شهر بندری گناوه در طول جغرافیایی ۵۰ درجه و ۳۱ دقیقه شرقی و عرض جغرافیایی ۲۹ درجه و ۳۴ دقیقه شمالی قرار دارد. بندر گناوه مرکز شهرستان گناوه در ۱۶۰ کیلومتری شمال غربی بوشهر و در کرانه خلیج فارس واقع است.

آب و هوای گناوه گرم و مرطوب است و میزان بارندگی سالانه به طور متوسط ۱۵۰ میلی‌متر است. بزرگراهی به طول ۸۸ کیلومتر به سمت جنوب شرقی که تا برازجان امتداد دارد.

راه فرعی به طول ۲۱۳ کیلومتر به سمت شمال شرقی که بندر گناوه را به مرکز شهرستان ممسنی پیوند می‌دهد. راه اصلی به طول ۶۵ کیلومتر به سمت شمال غربی که تا بندر دیلم کشیده شده است.

وجه تسمیه و پیشینه تاریخی گناوه[ویرایش]

نام این بندر در کتاب‌های قدیمی به صورت گنابا، گنفه، گناوه، جنابه و جنابا آمده است. بندر گناوه در ساحل خلیج فارس بین بندر بوشهر و بندر دیلم واقع شده است. شهر گناوه کنونی در جنوب گناوه قدیم بنا شده است. از گناوه قدیم نقاطی باقی‌مانده است که امروزه به نام‌های تیرسول (شن فشرده)، تل گنبد، تل گوری، تل مناره، و بالاخره تل امام زاده خوانده می‌شود. در ویرانه‌های اطراف گناوه، گوپال (گل پخته استوانه‌ای شکل به صورت سفال زرد یا سرخ رنگ که آن را به عنوان گلوله با منجنیق بر سر دشمن می‌ریختند) فراوان به چشم می‌خورد. درحال حاضر از گناوه قدیم جز آثار سنگ‌ها و پی‌های مدفون در زیر خاک و بازمانده تاق نماهای سنگی آثاری مشهود نیست. گاه‌وبی‌گاه در درون گودال‌ها و حفره‌ها و در زیر پی‌های عمارت‌های ویرانه، سکه‌ها و دست افزارها و مصنوعات سنگی و سفالی یافت می‌شود.

محلات[ویرایش]

محله باباعلیشاه و محله سادات و امامزاده و نوروزآباد و بازار و کوی بسیجیان و کوی مطهری و سرخور

اقتصاد[ویرایش]

چرخ اقتصاد گناوه بر مدار ماهی‌گیری، کشاورزی، دامداری و تجارت با کشورهای حوزهٔ خلیج فارس در گردش است. تجارت و ماهی گیری که مهم‌ترین درآمد بیش تر اهالی این شهر را تشکیل می‌دهد، مهم‌ترین رشته اقتصادی بخش گناوه را به وجود آورده است. کشاورزی به علت کمبود آب کشاورزی، منحصر به هرس و نگه داری درختان خرما و کشت دیمی گندم و جو بوده است و به زحمت تکاپوی احتیاجات محلی را می‌نماید. اما خرما مانند بیش تر نواحی ساحلی خلیج فارس بازده خوبی داشته و جزواقلام صادراتی این بخش محسوب می‌شود. دام داری نیز با بهره اندک در بعضی نقاط رایج بوده و شامل گاو و بز می‌گردد. بر روی هم گناوه هم از جهت کشاورزی و هم از نظر تجاری و عملیات بندری و ترخیص کالا و نیز از نظر توسعه صنایع کوچک دارای استعداد بسیار است.

موقعیت گردشگری گناوه[ویرایش]

سواحل زیبای خلیح فارس و غروب‌های سحر انگیز آن مهم‌ترین مکان‌های دیدنی استان بوشهر را تشکیل می‌دهند. جزیره خارک در نزدیکی شهرستان گناوه واقع شده است و از مهم‌ترین جاذبه‌های طبیعی منطقه و یکی از جزایر زیبای خلیج فارس به شمار می‌آید. این جزیره از مناطق بسیار قدیمی منطقه بوده و دارای آثار تاریخی متعددی است. ساحل بندر گناوه یکی از زیباترین سواحل جنوب ایران است. از اقدامات زیباسازی ساحل پروژه ساخت پارک ساحلی است که قسمت اول آن افتتاح شده و قسمت دوم نیز در حال ساخت می‌باشد.

منابع[ویرایش]

  1. «اجرای طرح هم کد سازی تلفن ثابت»(فارسی)‎. وب‌گاه شرکت مخابرات ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۱۴. 
  2. «نتایج سرشماری ۱۳۹۰» (اکسل). درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۱ آبان ۱۳۹۲. 
  3. «نتایج سرشماری ۱۳۸۵» (اکسل). درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۱ آبان ۱۳۹۲. 
  4. http://rangvarehayeyekrang.ir/?p=3657
  5. فرهنگ جغرافیایی آبادی‌های کشور، چاپ ادارهٔ جغرافیایی ارتش12
  6. لیراو در لغتنامه دهخدا
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳، ص۹۲.

پیوند به بیرون[ویرایش]