بمب تزار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۷۳°۳۲′۴۰″ شمالی ۵۴°۴۲′۲۱″ شرقی / ۷۳.۵۴۴۴۴° شمالی ۵۴.۷۰۵۸۳° شرقی / 73.54444; 54.70583

آاِن ۶۰۲ (AN602)
Tsar Bomba Revised.jpg
نوع سلاح گرماهسته‌ای
اولین سازنده اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی
تاریخچه محصول
طراح یوری بریسوویچ خاریتون، آندره ساخاروف، ویکتور آدامسکی، یوری بابایف، یوری اسمیرنوف و یوری تروتنو
تعداد ساخت ۱ (به علاوه یک ماکت بمب)
مشخصات
وزن ۲۷۰۰۰ کیلوگرم
طول ۸ متر
ابعاد ۲٫۱ متر

سیستم تغذیه معادل ۵۰ مگاتن تی‌ان‌تی

بمب تزار (به روسی: Царь-бомба) نام مستعار بمب هیدروژنی AN602 و قوی‌ترین بمب اتمی آزمایش شده تاکنون است. این سلاح به نام‌های Kuz`kina Mat`(به روسی : Кузькина мать، مادر کوزکا) نیز شناخته شده است.

این بمب توسط اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی طراحی شده و میزان بازدهی آن را حدود ۱۰۰ مگاتن تی‌ان‌تی پیش بینی کردند؛ ولی عملکرد واقعی بمب در آزمایش حدود ۵۰ مگاتن، به منظور کاهش ذرات رادیوکتیو بود. این عملکرد یکی از موفق‌ترین تلاش ها برای کاهش ذرات رادیواکتیو بود و این بمب پاک‌ترین بمب هسته‌ای از نظر ذرات خطرناک رادیواکتیو می‌باشد که تاکنون ساخته شده‌است. تنها یک بمب از این نوع ساخته و در تاریخ ۳۰ اکتبر سال ۱۹۶۱ در مجمع‌الجزایر نوایا زملیا (در نزدیکی قطب شمال) آزمایش شد.[۱]

قدرت انفجار این بمب معادل ۵۰ میلیون تن تی ان تی، یعنی ده برابر کل مهمات منفجر شده در جنگ جهانی دوم بود. این در حالی بود که طرح اولیه بمب تزار دارای قدرت ۱۰۰ میلیون تن تی ان تی بود؛ نیروی بمب اولیه چنان مخرب و هراس‌انگیز بود که حتی مقامات شوروی را به وحشت انداخته بود که به خاطر بیم از اثرات تشعشعی آن، این قدرت به نصف کاهش داده شد .بمب تزار به وسیله یک بمب افکن توپولوف ۹۵ (Tu-95V) که به همین منظور اصلاحاتی در آن انجام شده بود به شمال شوروی فرستاده شد. هواپیما با مدیریت اندور دورانوسیف از پایگاه هوایی کولا پنینسولا به پرواز درآمد. همزمان، یک هواپیمای توپولوف ۱۶ نیز برای فیلم برداری از عملیات به پرواز درآمد. هر دوی این هواپیماها با رنگ سفید مخصوصی رنگ آمیزی شدند تا از آسیب حرارتی محافظت شوند. یک چتر ۸۰۰ کیلوگرمی به بمب متصل شد تا سرعت سقوط بمب را کاهش دهد و هواپیما بتواند پیش از انفجار حداقل ۴۵ کیلومتر از محل دور شود. هواپیما بمب را از ارتفاع ۱۰۵۰۰ متری رها کرد. بمب در ارتفاع ۴۰۰۰ متری از سطح زمین و در ساعت ۱۱:۳۲ دقیقه به وقت مسکو منفجر شد و انفجار مهیبی ایجاد کرد.

نمونه‌های باقی‌مانده از روکش بمب در موزه تسلیحات هسته‌ای روسیه، ساروف (آرزاماس-۱۶)، و موزه تسلیحات هسته‌ای و مؤسسه تحقیقات فنی فیزیک روسیه، سنژینسک (چلیابینسک-۷۰)، نگهداری می‌شوند.

منابع[ویرایش]

  1. Sakharov, Andrei، Memoirs. New York: Alfred A. Knopf. pp. 215–225. ISBN 0-679-73595-X..