بلک متال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بلک متال
ریشه‌های سبکی
ریشه‌های فرهنگی
موج اول: سال‌های آغازین و میانی دههٔ ۸۰ میلادی در اروپا
موج دوم: سال‌های آغازین دههٔ ۹۰ میلادی در کشورهای اسکاندیناوی
سازهای موسیقی
محبوبیت عمومیکم تا متوسط
زیرسبک‌ها
سیمفونیک بلک متال، وایکینگ بلک متال، امبینت بلک متال، دپرسیو سوئسایدال بلک متال(DSBM)
سبک‌های درهم‌آمیخته
بلکند دث متال، بلک دوم، گاثیک بلک متال، اینداستریال بلک متال، بلکند کراست، نئو-نازیسم بلک متال
حلقه‌های منطقه‌ای
اروپا (به‌خصوص کشورهای اسکاندیناوی)، آسیا و ایالات متحده[۱][۲]

بلک متال (به انگلیسی: Black metal) یکی از زیرشاخه‌های موسیقی هوی متال است. ضرب‌آهنگ بالا و سریع، اشعار بیمار گونه، کلام هارش، همراه با جیغ‌های گوش‌خراش، صدای کمپرس نشدهٔ دیستورشن مازاد بر ساز و استفادهٔ زیاد از تکنیک‌های غیر مسترینگ، مانند ترمولوپیکینگ، فیدبک گیتار الکتریک، دابل کیک (دربارهٔ این پرونده پخش ) درامینگ، ریتم‌های زوج بلاست بیت (دربارهٔ این پرونده پخش گام‌های کمتر استفاده‌شده و بکر، فواصل رعب‌آور و ساختار کلی غیر متعارف آهنگ‌ها از مشخصه‌های این سبک هستند.

تاریخچه[ویرایش]

در طول دهه ۱۹۸۰ برخی گروه‌های ترش متال نمونه‌های اولیه بلک متال را خلق کردند. این گروه‌ها که اصطلاحاً به آن‌ها «موج اول» هم گفته می‌شود ونوم، بَثِری، هِل‌هَمِر و سلتیک فراست بودند. «موج دوم» که در اوائل دههٔ ۱۹۹۰ پدیدار شد عمدتاً شامل گروه‌های نروژی میهم، بورزوم، دارک‌ثرون، ایمورتال و ایمپرر بود.[۳] در واقع این گروه‌های موج دوم بودند که بلک متال را به عنوان یک سبک مشخص و متمایز توسعه دادند و به‌زودی بلک متال از اروپا به آمریکای شمالی راه یافت.[۴]

بلک متال همواره در تضاد با جریان‌های روتین فرهنگی بوده‌است. به‌خصوص دو خصیصهٔ انسان‌گریزی و مسیح ستیزی که در میان بیشتر هنرمندان این سبک به چشم می‌خورد. برخی از هنرمندان بلک متال در به آتش کشیدن کلیساها، حمل آلات قتاله سرد و عجیب و غریب، قتل و برخی «جریان‌های ملی/اجتماعی‌گرایانهٔ افراطی» نقش داشته‌اند یا محکوم شده‌اند، به عنوان نمونه وارگ ویکرنس. غالب هنرمندان این سبک با پوشیدن لباس‌های سیاه رنگ، استفاده از نقوش و سمبل‌های مربوط به مرگ و گریم‌های ترسناک، چهره‌ای شیطانی و تهدیدآمیز از خود ارائه می‌کنند.

ریشه‌ها[ویرایش]

در دهه ۱۹۸۰، اروپای شمالی و حوضهٔ دریای شمال، کشورهای اسکاندیناوی با موجی که ابتدا توسط آنتوان لاوی در سال‌های گذشته در ایالات متحده به راه انداخته‌بود، مواجه شدند، موجی که بیشتر وارونه کردن دین مسیحیت بود تا هر چیز دیگر، حالا تبدیل به دین ستیزی گشته بود. جوانان منطقهٔ اسکاندیناوی در حالی خواهان بازگشت به تاریخ کهن اسکاندیناوی بودند که تمام پرده‌های موجود توسط انحرافات بعد از مرگ لاوی دریده شده بود. دیگر اهانت به مسیح و کلیسا چیز جدیدی نبود. در آن سال‌ها بهترین شیوهٔ بیان عقاید ناهنجار و اعتراضی استفاده از موسیقی بود. بندهای متعددی، طرفدار پیگنیزم به وجود آمدند. آن جوانان احساساتی همگی به سبک نو ظهور بلک متال رو آوردند. سبکی بسیار عمیق و کاملاً غیر تجاری و زیرزمینی. موسیقی قدرمندی که مخالفان و متعصبان را می هراساند.[۵][۶]

محوریت فعالیت در بلک متال، لزوماً پرستش شیطان نیست (ابهام زدایی).

به دلیل آنچه که شرح داده شد و برخی دلایل دیگر[نیازمند منبع]، این گونهٔ موسیقی (و سررده‌های مرتبط) اغلب «موسیقی زیرزمینی» به‌شمار می‌آیند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Vattnet Viskar's Settler Has Nearly Arrived Home". MetalSucks. 12 June 2015. Retrieved 25 August 2015.
  2. Dick, Jonathan K. (18 June 2015). "False - Untitled". Pitchfork. Retrieved 25 August 2015.
  3. بلک متال در وب‌گاه about.com
  4. * بلک متال در وب‌گاه UrbanDictionary.com
  5. https://en.wikipedia.org/wiki/Varg_Vikernes
  6. https://en.wikipedia.org/wiki/Burzum

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Black metal». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۵ دسامبر ۲۰۱۵.