بلک متال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بلک متال
ریشه‌های سبکی
ریشه‌های فرهنگی
موج اول: سال‌های آغازین و میانی دههٔ ۸۰ میلادی در اروپا
موج دوم: سال‌های آغازین دههٔ ۹۰ میلادی در کشورهای اسکاندیناوی
سازهای موسیقی
محبوبیت عمومی آندرگراوند
زیرسبک‌ها
سیمفونیک بلک متال، وایکینگ بلک متال، امبینت بلک متال، دپرسیو سوئسایدال بلک متال(DSBM)
سبک‌های درهم‌آمیخته
بلکند دث متال، بلک دوم، گاثیک بلک متال، اینداستریال بلک متال، بلکند کراست، نئو-نازیسم بلک متال
حلقه‌های منطقه‌ای
اروپا (به‌خصوص کشورهای اسکاندیناوی)، آسیا و ایالات متحده[۱][۲]
پنتاگرام، یا پنج پر منتظم، از کلیشه ای ترین نماد های موسیقی متال.

بلک متال (به انگلیسی: Black metal) یکی از زیرشاخه‌های نهایی موسیقی هوی متال است. ضرب‌آهنگ بالا و سریع، اشعار بیمار گونه، کلام هارش، همراه با جیغ‌های گوش‌خراش، صدای کمپرس نشده ی دیستورشن مازاد بر ساز و استفادهٔ زیاد از تکنیک‌های غیر مسترینگ، مانند ترمولوپیکینگ، فیدبک گیتار الکتریک، دابل کیک دربارهٔ این پرونده پخش درامینگ، ریتم های زوج بلاست دربارهٔ این پرونده پخش ، گام های کمتر استفاده شده و بکر، فواصل رعب آور و ساختار کلی غیر متعارف آهنگ‌ها از مشخصه‌های این سبک هستند.

تاریخچه[ویرایش]

در طول دهه ۸۰ میلادی برخی گروه‌های ترش متال نمونه‌های اولیه بلک متال را خلق کردند.[نیازمند منبع] این گروه‌ها که اصطلاحاً به آن‌ها «موج اول» هم گفته می‌شود ونوم، بَثِری، هِل‌هَمِر و سلتیک فراست بودند. «موج دوم» که در اوائل دههٔ ۹۰ میلادی پدیدار شد عمدتاً شامل گروه‌های نروژی میهم، بورزوم، دارک‌ثرون، ایمورتال و ایمپرر بود.[۳] در واقع این گروه‌های موج دوم بودند که بلک متال را به عنوان یک سبک مشخص و متمایز توسعه دادند و به‌زودی بلک متال از اروپا به آمریکای شمالی راه یافت[۴].

بلک متال همواره در تضاد با جریان‌های روتین فرهنگی بوده‌است. به‌خصوص دو خصیصهٔ انسان‌گریزی و مسیح ستیزی که در میان بیشتر هنرمندان این سبک به چشم می‌خورد. برخی از هنرمندان بلک متال در به آتش کشیدن کلیساها، حمل آلات قتاله سرد و عجیب و غریب، قتل و برخی «جریان‌های ملی/اجتماعی‌گرایانهٔ افراطی» نقش داشته‌اند یا محکوم شده اند.[نیازمند منبع] غالب هنرمندان این سبک با پوشیدن لباس‌های سیاه رنگ، استفاده از نقوش و سمبل‌های مربوط به مرگ و گریم‌های ترسناک، چهره‌ای شیطانی و تهدیدآمیز از خود ارائه می‌کنند.

ریشه و مصدر[ویرایش]

در دهه ۸۰ میلادی، اروپای شمالی و حوضه ی دریای شمال، کشور های اسکاندیناوی با موجی که ابتدا توسط آنتوان لاوی در سالهای گذشته اش در ایالات متحده به راه افتاد بود، مواجه شد و بیشتر وارونه کردن دین مسیحی بود تا هر چیز دیگر، حالا تبدیل به دین ستیزی گشته بود. جوانان منطقهٔ اسکاندیناوی در حالی خواهان بازگشت به تاریخ کهن اسکاندیناوی بودند که تمام پرده‌های موجود توسط انحرافات بعد از مرگ لاوی دریده شده بود. دیگر اهانت به مسیح و کلیسا چیز جدیدی نبود. در آن سالها بهترین شیوهٔ بیان عقاید ناهنجار و اعتراضی استفاده از موسیقی بود. بند های متعددی، طرفدار پیگنیزم به وجود آمدند. آن جوانان احساساتی همگی به سبک نو ظهور بلک متال رو آوردند. سبکی بسیار عمیق و کاملاً غیر تجاری و زیرزمینی. موسیقی قدرمندی که مخالفان و متعصبان را می هراساند[۵][۶][۷][۸].

محوریت فعالیت در بلک متال، لزوماً پرستش شیطان نیست (ابهام زدایی).

به دلیل آن‌چه که شرح داده شد و برخی دلایل دیگر[نیازمند منبع]، این گونهٔ موسیقی (و سررده های مرتبط) اغلب «موسیقی زیرزمینی» به شمار می‌آیند. (با موج موسیقی زیرزمینی در ایران اشتباه نشود.)

بلک متال در ایران[ویرایش]

در ایران عملاً بلک متال به صورت جنبش وجود ندارد اما در طول سالهای ۲۰۰۰ به بعد در ایران نیز همچون سایر کشورهای خاورمیانه بندهایی تشکیل شدند که اغلب خصوصیات نیهیلیستی داشتند با موسیقی دپرسیو، فضاسازی های دارک امبینت و مینیمال[نیازمند منبع]. از گروه های اولیه این سبک در ایران می‌توان به ارس، اوینار، اکوه افریتز، سورگ اینکللس و نژند اشاره کرد که بعضی از آنها هنوز فعالیت می‌کنند.[۹]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Black metal»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۵ دسامبر ۲۰۱۵).