بلز پاسکال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
بلِز پاسکال
Blaise Pascal
Blaise pascal.jpg
بلِز پاسکال
زادروز۱۹ ژوئن ۱۶۲۳
کلرمون فران فرانسه
درگذشت۱۹ اوت ۱۶۶۲(۳۹ سال)
پاریس، فرانسه
پیشهریاضیات، فیزیک، فلسفه، شناخت‌شناسی

بلِز پاسکال (به فرانسوی: Blaise Pascal) ‏ (زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۶۲۳ - درگذشتهٔ ۱۹ اوت ۱۶۶۲) ریاضی‌دان، فیزیک‌دان و فیلسوف فرانسوی است که در سال‌های پایانی عمر کوتاهش به الهیات روی آورد.

کودکی[ویرایش]

پاسکال در سه سالگی مادرش را از دست داد و تحت آموزش پدرش قرار گرفت. کارهای اولیهٔ پاسکال در علوم طبیعی و کاربردی بود که وی در آنجا نقشی مهم در ساخت ماشین حسابهای مکانیکی و مطالعه سیالات داشت. وی همچنین با عمومیت دادن کار اِوانجِلیستا توریچِلی نقشی مهم در توضیحِ مفهوم فشار و خلأ نیز ایفا کرد. پاسکال همچنین در دفاع از روش علمی نوشته‌های باارزشی دارد.
پاسکال به ایجاد دو زمینهٔ جدید تحقیقاتیِ مهم کمک کرد. وی در ۱۶ سالگی رساله‌ای مهم در باب هندسه تصویری نوشت و در زمینه تئوری احتمال از ۱۶۵۴ با پیر دی فرما مکاتباتی داشت. پاسکال همچنین نقش چشمگیری در پیدایش اقتصاد مدرن و علوم اجتماعی داشت.

پاسکال، به‌دنبال تجربهٔ یک وضعیت عرفان در ۱۶۵۴، کارهای علمی خود را رها کرد و باقیِ عمر خود را وقفِ فلسفه و الهیات کرد. دو اثر مشهور وی، Lettres provinciales و Pensées حاصلِ این دوران هستند. پاسکال سال‌ها از بیماری رنج می‌برد و مرگ زودهنگام وی ۲ ماه پس از سی‌ونهمین سالروز تولدش به علایق و خواسته‌های او پایان داد.

دوران اولیهٔ زندگی و تحصیلات[ویرایش]

پاسکال در منطقهٔ کلِرمون-فِران در ناحیهٔ اوورنی در فرانسه متولد شد. در سه سالگی، مادرش، آنتونیت بگن را از دست داد. پدرش، اتین پاسکال (۱۶۵۱–۱۵۸۸)، قاضی و عضو Petite noblesse بود و به علوم و ریاضی علاقه داشت. بلز پاسکال برادر ژاکلین پاسکال بود و دو خواهر دیگر داشت که تنها یکی از آن‌ها به نام ژیلبرت دوران کودکی را به سلامت طی کرد.

در سال ۱۶۳۱، اتین به‌همراه فرزندانش به پاریس نقل مکان کرد. اتین، با توجه به نبوغ فوق‌العادهٔ پسرش، تصمیم به آموزش وی گرفت. پاسکال جوان در همان ابتدا استعداد خود را در ریاضیات و علوم طبیعی نشان داد، که شاید مکالمات همیشگی پدرش با عالمان برجستهٔ علوم هندسه در پاریس، ازجمله رابروال، مرسن، دسارگوس، میدورگ، گاسندی و دکارت جزو دلایل تمایل پاسکال بوده‌باشد. در یازده سالگی رساله‌ای کوتاه دربارهٔ اصوات اجسام ارتعاشی نوشت و پدرش در جواب به این موضوع، مطالعهٔ ریاضات را برای وی تا سن ۱۵سالگی ممنوع کرد تا بلز از مطالعهٔ لاتین و زبان یونانی بازنمانَد. بااین‌حال، یک روز اتین متوجه شد که بلز (که در آن زمان ۱۲ سال داشت) با تکه‌ای زغال بر روی دیوار، اثباتی مستقل در مورد این‌که مجموع زاویههای یک مثلث برابر است با دو زاویهٔ قائمه نوشته‌است. از آن زمان به بعد پاسکال اجازهٔ مطالعهٔ اقلیدس را یافت.

پاسکال علاقه‌ای ویژه به مطالعهٔ کارهای رنه دکارت داشت. به‌دنبال مطالعهٔ عقاید دکارت، پاسکال در ۱۶سالگی رساله‌ای در باب مباحث مخروطی به نام Essai pour les coniques (مقاله‌ای دربارهٔ مخروطی‌ها) نوشت. بخش اعظم این رساله اکنون از بین رفته‌است، ولی یک نتیجهٔ مهم آن، که به قضیهٔ پاسکال معروف است، به جای مانده‌است. کارهای پاسکال چنان باارزش بودند که زمانی که دکارت دست‌نوشته‌های وی را دید، نتوانست باور کند که این کارها توسط پدر پاسکال نوشته نشده‌اند.

در سال ۱۶۳۸، مخالفت اتین با سیاست‌های مالیِ کاردینال ریشیلیو خانوادهٔ پاسکال را مجبور به فرار از پاریس کرد. تنها زمانی که ژاکلین در بازی بچه‌ها با کاردینال ریشیلیو موفق عمل کرد، اتین بخشیده شد. در سال ۱۶۳۹، خانوادهٔ پاسکال به روان (فرانسه) نقل مکان کردند و اتین در آنجا مأمور جمع‌آوری مالیات شد.

بلِز پاسکال در ۱۸سالگی، برای کمک به پدرش در انجام محاسباتش، یک ماشین‌حساب مکانیکی ساخت که قادر به محاسبهٔ جمع و تفریق بود و ماشین حساب پاسکال نام گرفت. ازجمله نمونه‌های اولیهٔ این ماشین‌حساب در موزهٔ Zwinger در درِسدِنِ آلمان قرار دارد. گرچه این ماشین‌حساب‌ها در واقع مقدمهٔ پیدایش مهندسی کامپیوتر بوده‌اند، اما آن‌ها ازلحاظ تجاری موفقیت چندانی به‌دست نیاوردند. طی دههٔ بعدی، پاسکال طرح خود را ارتقا داد و بیش از ۵۰ عدد از آن‌ها را ساخت.

ابداعات در ریاضی[ویرایش]

بلز پاسکال

علاوه بر دستاوردهای دوران کودکی اش، پاسکال در بقیه زندگی اش نیز بر دانش ریاضی تأثیر گذاشت. در سال ۱۶۵۳، پاسکال رساله‌ای به نام «در باب مثلثات حساب» (به فرانسوی: Traité du triangle arithmétique) نوشت که در آن یک صورت جدولی راحت برای ضرایب دوجمله‌ای شرح داد که امروزه مثلث پاسکال نامیده می‌شود. یانگ هو ریاضی‌دان چینی از سلسله کین ۴ قرن پیش از پاسکال به مسئله‌ای مشابه مثلث پاسکال پرداخته بود.

در سال ۱۶۵۴ پاسکال تحت تأثیر یکی از دوستانش شوالیه دو مره که به مسائل قمار و شرط‌بندی علاقه داشت، با فرما در این باب مکاتبه کرد و نتیجه آن مکاتبات تئوری احتمالات در ریاضی بود؛ و مشکل مورد نظر وی این بود که دو باریکن قمار که بازی را زودتر ترک می‌کنند، با توجه به وضعیت موجود بازی، می‌خواهند با توجه به شانسشان برای بردن بازی، سهام را عادلانه تقسیم کنند. از این مبحث نظر امید ریاضی به وجود آمد. پاسکال بعدها (در «تفکرات») از استدلال‌های احتمالی استفاده می‌کرد، (شروط پاسکال)، تا ایمان و اعتقاد به خدا و زندگی زاهدانه را توجیه کند. کارهای ارزشمند فرمت و پاسکال در احتمالات و ریاضیات مبنایی بسیار مهم برای لایبنیتس در خلق فرمول ریاضیات بسخردی محسوب می‌شود. [۱]

پاسکال پس از تجربیات عرفانیش در سال ۱۶۵۴، کارها و مطالعات خود در ریاضیات را رها کرد. با این حال پس از یک شب بی‌خوابی کشیدن در سال ۱۶۵۸، او به صورت ناشناس جایزه‌ای را برای تربیع سیکلوئید اختصاص داد. ژان والیس، هایجین، کریستفر ورن و چندی دیگر راه‌حل‌هایی را ارائه دادند. پاسکال هم تحت نامی مستعار راه‌حل خود را ارائه داد. پس از آنکه پاسکال خود را برنده اعلام کرد، مباحثات و مناقشات سختی درگرفت.

دستاورد مهم پاسکال در ارتباط با فلسفهِ ریاضی مربوط به اثر وی بنام De l'Esprit géométrique (در باب مفهوم هندسه) بود که در ابتدا به عنوان مقدمه‌ای برای کتاب هندسهِ برای یکی از مدارس معروف «مدارس کوچک پورت‌رویال» (Les Petites-Ecoles de Port-Royal) نوشته شده بود. این کار برای مدت بیش از یک قرن از مرگ پاسکال انتشار نیافت.. در این اثر پاسکال به مسئلهِ کشف حقایق پرداخت و عنوان کرد که بهترین راه برای این کار این است که تمامی موضوعات را در مورد حقایق از قبل اثبات شده پیدا کرد. در عین حال وی عنوان کرد که این کار غیرممکن است چراکه برای اثبات این حقایق به اثبات رسیده به حقایق دیگری نیاز است و بنابراین اولین اصل قابل حصول نیست. بر این اساس، پاسکال عنوان کرد که روش‌های مورد استفاده در علم هندسه با اصول خاص آن و در نظر گرفتن موضوعات مرتبط با آن‌ها در حد امکان مناسب هستند. با این وجود راهی وجود نداشت که در مورد درستی اصول مطمئن شد.

پاسکال همچنین با استفاده از De l'Esprit géométrique یک تئوری در ارتباط با معنی بسط داد. وی دو گونه معنا را از هم متمایز ساخت، اولی معانی قراردادی هستند که توسط نویسنده طرح می‌شوند و دومی معانی‌ای هستند که در داخل زبان هستند و همه آن‌ها را می‌فهمند، و دلیل این است که مرجع به‌طور طبیعی مشخص است. نوع دوم ویژگی فلسفهِ ماهیت‌گراییاست. پاسکال ادعا کرد که تنها تعاریف گونهِ اول در مورد علوم و ریاضی مهم هستند و عنوان کرد که در این زمینه‌ها باید فلسفهِ صورت‌گرایی مطروحه توسط دکارتز مورد استفاده قرار گیرد. درDe l'Art de persuader (در باب هنر قانع سازی)، پاسکال نگاهی دقیق‌تر به روش بدیهی هندسه داشت و خصوصاً به این مورد پرداخت که چگونه مردم در مورد اصول بدیهیکه از آن‌ها نتیجه‌گیری می‌کنند قانع می‌شوند. پاسکال با میشل دو مونتین هم عقیده بود که حصول اطمینان در مورد این بدیهیات و نتیجه‌گیری از طریق روش‌های بشری غیرممکن است. وی اظهار داشت که این اصول تنها از طریق شهود قابل درک است و اینکه این حقیقت لزوم تسلیم در برابر خداوند برای رسیدن به حقایق را مورد تأکید قرار می‌دهد.

ابداعات در علوم فیزیکی[ویرایش]

مطالعات پاسکال در مورد سیالات (هیدرودینامیک و هیدروستاتیک) بر اساس اصول سیالات هیدرولیک بود. اختراعات او در این زمینه شامل فشار هیدرولیک (استفاده از فشار هیدرولیک برای افزایش نیرو) و سرنگ بود. در سال ۱۶۴۶، پاسکال از آزمایش‌ها اوانجلیستا توریچلی[ در ارتباط با فشارسنج آگاهی یافت. وی این آزمایش‌ها را دوباره با استفاده از لوله‌ای پر از جیوه تکرار کرد و این لوله را به صورت وارونه درون کاسه‌ای از جیوه قرار داد و پاسکال این سؤال را مطرح کرد که چه نیرویی بخشی از جیوه را درون لوله نگهداشته و چه چیزی فضای بالای جیوه در لوله را پر کرده‌است. در آن زمان اکثر عالمان بر این عقیده بودند که غیر از خلأ ماده‌ای نامرئی در آن فضا وجود دارد.

پاسکال به‌دنبال انجام آزمایش‌ها دیگری در این زمینه در سال ۱۶۴۷ پاسکال Experiences nouvelles touchant le vide (تجربیات جدید از خلأ) را نوشت که در آن قوانین اصلی در مورد میزان تأثیر فشار هوا بر مایعات مختلف عنوان شده بود. پاسکال همچنین دلایل این مسئله را که چرا در بالای ستون مایعات در لوله بارومتر خلأ وجود دارد را عنوان کرد.

در سال ۱۶۴۸، پاسکال مطالعات خود را در این زمینه ادامه داد و در همین راستا شوهرخواهرش یک بارومتر را به ارتفاعات بالا برد و این نکته به اثبات رسید که سطح جیوه تغییر می‌کند و پاسکال این آزمایش را با انتقال بارومتر به بالای برج یک کلیسا در پاریس و سپس به پایین آن تکرار کرد. این آزمایش‌ها که در نهایت منجر به بنیاد نهادن اساس بارومترشد با تحسین مردم در سرتاسر اروپا مواجه شد.

درپاسخ به این نقدها که باید چیزی نامرئی در فضای خالی‌ای که پایپسکال عنوان کرده وجود داشته باشد، پاسکال در پاسخ به استین نوئل یکی از مهم‌ترین نظریات قرن هفده را در ارتباط با روش علمی ارائه داد: «برای اثبات یک فرضیه اینکه تمامی موارد مطابق آن باشند کافی نیست، اما اگر تنها یک مسئله خلاف آن باشد، همان یک مورد برای نقض فرضیه مورد نطر کافی است» تأکید و پافشاری وی در مورد وجود خلأ باعث اختلاف او با برخی دانشمندان مطرح زمان از جمله دکارت شد.

بزرگسالی، مذهب، فلسفه و ادبیات[ویرایش]

فیلسوف یا مدافع دین[ویرایش]

پاسکال پیش از آنکه فیلسوف باشد، در درجه اول مدافع مذهب کاتولیک بود.[۱] اهتمام او بیشتر بر این بوده که مسائل را به وسیله وحی و حیات مسیحی حل کند. اگرچه برخی او را در شمار فیلسوفان بزرگ فرانسوی نام برده‌اند، اما دیگران از اطلاق نام فیلسوف بر او امتناع کرده‌اند. هانری برگسون و ویکتور دلبو، پاسکال را در کنار دکارت به عنوان دو فیلسوف عمده فرانسوی که نماینده دو خط مختلف فکری اند قرار داده‌اند. ژاک شوالیه دقیقاً بدان جهت که او همت خویش را «مصروف به مسائلی داشته‌است که انسان در رویارویی با مرگ برای خویشتن مطرح می‌سازد» در او شخصیت فیلسوف بزرگی دیده‌است.[۲]

از سوی دیگر از نظر رونوویه، پاسکال بیش از آن متفکری شخصی است که شایسته عنوان عنوان فیلسوف باشد و امیل بریه به صراحت تام اعلام می‌کند که پاسکال فیلسوف نیست؛ بلکه عالم و مدافع آیین کاتولیک است.[۲]

تغییر مذهب[ویرایش]

پاسکال در حال مطالعه سیکلوئید سال ۱۷۸۵ توسط اگوستین پاژو، موزه لوور

پاسکال در اثر اصلی خود Pensées موضعی علیه دین اسلام و محمدبن عبدالله اتخاذ کرد. او عیسی مسیح و محمدبن عبدالله را باهم مقایسه کرد، رابطهٔ آن دو را تضاد اعلام نمود و به بهشتی که در قرآن وصف شده تاخت. در یکی از نسخه‌های منتشرشده از Pensées، فصلی هست مجزا تحت عنوان Contre Mahomet. این جنبه از تفکر او اغلب، و به خصوص در کشورهای اسلامی، نادیده گرفته شده.[نیازمند منبع]

با توجه به زندگی پاسکال، می‌توان گفت که دو مورد دلیل تغییر مذهب وی بوده‌اند: بیماری و یانسن‌گرایی. از حدود هجده سالگی بود که پاسکال به نوعی بیماری عصبی دچار شد که هر روزه وی را آزار می‌داد. در سال ۱۶۴۷، در پی یک حملهٔ عصبی، پاسکال دچار لمسیِ اندام شد، به‌طوری‌که بدون عصا قادر به راه رفتن نبود. وی همیشه دچار سردرد بود و از آن پس همیشه مشکل سوزش روده و معده داشت؛ پاهایش همواره سرد بودند و برای جریان یافتن خون در آنها، نیاز به کمک بیرونی بود. پاسکال برای گرم کردن پاهایش همواره جوراب‌هایش را در شراب خیس می‌کرد. برای استفاده از روش‌های درمانیِ بهتر وی به‌همراه خواهرش ژاکلین به پاریس رفت. سلامتی او بهبود یافت، اما سیستم عصبی پاسکال همچنان دچار مشکل بود. علاوه بر این، وی دچار خودبیمارانگاری بود که تأثیر بسیاری بر شخصیت و نگرشش داشت. پاسکال بسیار عصبی و تندخو شد و بسیار کم می‌خندید، که این رفتارها از دید بعضی نشانه‌های غرور و سلطه‌جویی بودند.[۳] در سال ۱۶۴۵، لگن پدر پاسکال دچار آسیب دیدگی شد و در نتیجه وی تحت مراقبت یک دکتر یانسن‌گرا قرار گرفت. بلز اغلب با دکتر مکالماتی داشت و پس از درمان موفقیت‌آمیز پدرش از طریق وی کتاب‌هایی از نویسندگان یانسن‌گرا به امانت گرفت. در این دوره پاسکال نوعی «دگرگونی اولیه» را تجربه کرد و طی سال پس از آن شروع به نوشتن دربارهٔ موضوعات دینی کرد.

پاسکال در این زمان احساس دوری از عقاید اولیه مذهبی اش را داشت و طی چند سال این دوره را که به گفته وی «دوره زمینی» بود سپری کرد. پدر پاسکال در سال ۱۶۵۱ از دنیا رفت و به‌دنبال آن بلز اموال پدر را به ارث برد و سرپرست خواهرش ژاکلین شد که علی‌رغم میل برادر در همان سال در پورت-رویال راهبه شد. زمانی که وقت سوگند پایانی ژاکلین بود، بلز از دادن پول ارث پدر به وی برای مخارج راهبه شدن (جهیزیه عروس مسیح) خودداری کرد. بدون پول، ژاکلین نمی‌توانست موقعیت چندان مناسبی در دیر راهبه‌ها داشته باشد. به همین خاطر پاسکال نرم شد و تصمیم خود را عوض کرد.[۴]

پس از فراغت از امور خواهرش پاسکال دیگر هم آزاد بود و هم ثروتمند. وی یک خانه مجلل پر از خدم و حشم برای خود تهیه کرد و سوار بر کالسکه‌ای با چهار یا پنج اسب به پاریس می‌رفت. پاسکال دوران فراغتش را به معاشرت با بذله‌گویان، زنان و قماربازان (گواه کارهای وی در مورد حساب احتمالات است) سپری می‌کرد. زمانی وی به دنبال بانوی زیبا و فهمیده‌ای در ناحیه اوورن بود که از آن بانو به نام سافوی دشت و صحرا یاد می‌کرد.[۵] در این زمان بود که پاسکال کتاب Discours sur les passions de l'amour («مکالمه در باب احساسات عاشقانه») را نوشت و به فکر ازدواج افتاد – که بعدها آن را به عنوان «پست‌ترین وضعیت زندگی که مسیحیان به آن مجاز شده‌اند» شرح داد.[۶]

ژاکلین بلز را به خاطر لهو و لعبش نکوهش کرد و برای تغییر وی دعا کرد. در طی ملاقات‌هایش با خواهرش در پورت رویال در سال ۱۶۵۴، وی امور دنیوی را خوار و حقیر عنوان می‌کرد ولی کششی به سوی خداوند نداشت.[۷]

رویارویی با مرگ[ویرایش]

در تاریخ ۲۳ نوامبر سال ۱۶۵۴ او در تصادفی روی پل نیلی گرفتار شد که در آن اسب‌های کالسکه که کنترل خود را از دست داده بودند از دیواره پل پایین افتادند و کالسکه را به دنبال خود کشیدند. در این حین میله اتصال شکسته شد و کالسکه از اسب‌ها جدا و نیمی از آن از پل آویزان شد. پاسکال و دوستانش در این حادثه صدمه‌ای ندیدند، اما فیلسوف احساساتی که مرگ را در جلوی چشمانش دیده بود، از وحشت غش کرد و مدتی بیهوش شد. او که ۱۵ روز بعد حوالی ساعت ۱۰٫۳۰ تا ۱۲٫۳۰ به هوش آمد، تصویر مذهبی قوی‌ای در ذهنش نقش بسته بود که آن را در یادداشتی کوتاه سریعاً ثبت کرد: آتش. «خدای ابراهیم، خدای اسحاق، خدای یعقوب، و نه خدای فلسفه دانان و دانشمندان و…». ا. یادداشت خود را با نیایش ۱۱۹:۱۶ ختم نمود: «پیغام تو را فراموش نخواهم کرد. آمین.» او این یادداشت را با دقت به کت خود دوخته بود و هرگاه لباس خود را عوض می‌کرد آن را نیز جابه‌جا می‌کرد. خدمتکار او این یادداشت را پس از مرگ پاسکال پیدا کرد.[۸] در طول زندگی اغلب به غلط از وی به عنوان مردی لاابالی یاد می‌شد و بعدها تنها به دلیل اینکه بستر مرگ برای خود ساخته بود، طرد شد.

پاسکال که عقاید و باورهای مذهبی‌اش جان تازه‌ای گرفته بود در ژانویه ۱۶۵۵ سفری ۲ هفته‌ای به صومعه‌ای قدیمی در پورت رویال کرد. در این زمان یعنی بعد از تحولات مذهبی بود که او اولین اثر ادبی خود در مورد مذهب را با نام نامه‌های ایالتی نوشت.

نامه‌های ایالتی[ویرایش]

ادبیات فرانسه
دسته‌بندی
تاریخ ادبیات فرانسه

قرون وسطی
قرن شانزدهم • قرن هفدهم
قرن هجدهم • قرن نوزدهم
قرن بیستم • معاصر

نویسندگان فرانسوی

فهرست زمانی

رمان‌نویسان • نمایش‌نامه‌نویسان
شاعران • مقاله‌نویسان
نویسندگان داستان کوتاه
نویسندگان ادبیات کودک و نوجوان

درگاه

فرانسه • ادبیات • ادبیات فرانسه

پاسکال که نوشتن این مجموعه را در سال ۱۶۵۶ آغاز کرد، با این اثر ضربه‌ای به‌یادماندنی به کازویستری، آیین مذهبی مذهب مشهوری که متفکران کاتولیسم در اوایل دوره مدرن (مخصوصا یسوعیان) از آن پیروی می‌کردند، وارد کرد. پاسکال مغلطه‌گری را استفاده از استدلال پیچیده برای توجیه بی بند باری اخلاقی عنوان کرد. روش استدلال وی بسیار زیرکانه بود: «نامه‌های ایالتی» به گونه‌ای نگاشته شده‌است که چنین به نظر می‌رسد که شخصی پاریسی به دوستان ایالتی خود در موارد اخلاقی و الهیات، نامه‌هایی را نوشته که پس از مدتی باعث ایجاد محافل مذهبی و اندیشمندانه در پایتخت می‌شود. پاسکال با تلفیق عقاید یک کشیش باهوش و تجربیات افراد عادی سطحی جدید از نگارش را در نثر فرانسه ایجاد کرد. این مجموعه ۱۸ نامه‌ای طی سال‌های ۱۶۵۶ و ۱۶۵۷ با تخلص لوئیس دی مونتالت چاپ شد که باعث خشم لوئیس چهاردهم گردید. پادشاه در سال ۱۶۶۰ دستور داد تا تمام نسخه‌های این مجموعه را بسوزانند. در سال ۱۶۶۱ مدرسهِ یانسن‌گراها در پورت‌رویال محکوم و بسته شد. کسانیکه در آن مدرسه کار می‌کردند در سال ۱۶۶۵ سندی با عنوان فتوای پاپ را امضا کردند که تعالیم یانسن را محکوم کرد و آن را بدعت خواند. آخرین نامهِ پاسکال در سال ۱۶۵۷ نشاندهندهِ تمرد آشکارا از پاپ بود و باعث شد الکساندر هفتم نامه‌ها را محکوم کند. اما این کار مانع خواندن این نامه‌ها توسط تحصیل‌کردگان فرانسه نشد. حتی به نظر می‌رسید که الکساندر هفتم هم با اینکه نامه‌ها را محکوم کرده، اما در خفا استدلالات پاسکال را پذیرفته‌است. چند سال بعد او بی بند و باری در کلیسا را محکوم کرد و دستور داد متون مغلط بازنویسی شوند. (۶۶–۱۶۶۵)

مجموعه «نامه‌های ایالتی» در کنار تأثیر مذهبی‌ای که داشت، اثر ادبی مشهوری هم بود. استفاده از شوخی، مضحکه و هجو تند و گزنده در متن، مجموعه را برای خوانندگان کاملاً قابل هضم کرده بود و بر روی شیوه نگارش نویسندگان فرانسوی از جمله ولتر و ژان ژاک روسو تأثیر گذاشت. چند نامهِ اول به معرفی اصول و عقاید مکتب یانسن‌گرایی مانند دگم‌های «قدرت بی‌واسطه» (نامهِ اول) و «لطف و مرحمت به اندازه» (در نامهِ دوم) اختصاص دارد و نشان می‌دهد چرا این عقاید بدعت‌گذارانه نیستند. پاسکال در نامه‌های بعدی به طرفداری و دفاع از یانسن‌گراهای پورت‌رویال می‌پردازد —در این زمان فشارها بر یانسن‌گراهای پورت‌رویال برای دست کشیدن از آموزش‌ها و عقاید خود افزایش یافته بود— و همچنین این نامه‌ها محتوی انتفاد از مغلطه‌کاری و سفسطه بود. نامهِ شانزدهم شامل عذرخواهی منحصربه‌فردی و غیرعادی است، «اگر زمان می‌داشتم، نامه‌ای کوتاه‌تر می‌نوشتم»

«نامه‌های ایالتی» با اقبال عمومی بسیاری روبه رو شد تا آنجا که ولتر این مجموعه نامه‌ها را بهترین کتاب نوشته شده در فرانسه خواند.. «[۹] و زمانیکه از بوسوت پرسیدند که اگر کتاب‌های خود را ننوشته بود دوست داشت کدام کتاب را نوشته باشد، در پاسخ گفت:» نامه‌های ایالتی «پاسکال[۱۰]

تفکرات[ویرایش]

متأسفانه پاسکال نتوانست پیش از مرگش مهم‌ترین کار مذهبیش بنام Pensées («تفکرات») را به اتمام برساند. قرار بود که این اثر بررسی بی‌نقض و جامعی در دفاع از مسیحیت باشد که عنوان اولیهِ آن''Apologie de la religion Chrétienne''گ] به معنای دفاع از مذهب مسیحیت بود. پس از مرگ وی صفحاتی دستنوشته در وسائل او یافت شد که بر روی آن‌ها افکار مختلفی به صورت درهم اما گویا نوشته شده بودند. اولین نسخه از این نوشته‌های مجزا در سال ۱۶۷۰ با نام Pensées de M. Pascal sur la réligion, et sur quelques autres sujets («تفکرات پاسکال در ارتباط با مذهب و سایر موضوعات) به صورت کتاب چاپ شد و بلافاصله به اثری ارزشمند تبدیل شد. نگرانی و هراس دوستان پاسکال و اندیشمندان از اینکه این» تفکرات «گسسته به جای زهد و دینداری منجر به ایجاد شبه در دین شود باعث شد تا آن‌ها قسمت‌های مورد شک را مخفی کرده و سایر قسمت‌ها را تغییر دهند، به نحوی که موجب ناخشنودی شاه یا کلیسا نشوند[۱۱] در آن زمان دیگرآزارها و اذیت‌های قبلی متوجه پورت‌رویال نبود و ویراستاران تمایل نداشتند که دوباره این آزارها و مشکلات از سر گرفته شوند. تا قبل از قرن نوزدهم» تفکرات" به صورت کامل و اصل منتشر نشد.

«تفکرات» پاسکال شاهکار و نقطهِ عطفی در نثر فرانسه محسوب می‌شود. سنت بیو در ارتباط با یکی از قسمت‌های این کتاب اظهار داشت که این صفحات بهترین در زبان فرانسه هستند.[۱۲] ویل دورانت، در اثر جامه یازده جلدیش]]تاریخ تمدن آن را به عنوان بهترین کتاب نثر فرانسه مورد ستایش قرار داد.. «[۱۳] پاسکال در» تفکرات" چندین تناقض فلسفی را بررسی کرد: بیکرانی و هیچ، ایمان و خرد، درون و ماده، مرگ و زندگی، معنا و پوچی و… و چنین به نظر می‌رسد که غیر از جهل، خضوع و گذشت به نتایج دیگری دست نیافت؛ و با ادغام آن‌ها وی شروط پاسکال را ایجاد کرد.

کارهای پایانی و مرگ[ویرایش]

Pascal's epitaph in Saint-Étienne-du-Mont, where he was buried.

تی اس الیوت پاسکال را در دوران زندگی‌اش «مردی زمینی در میان زاهدان و زاهدی در میان انسان‌های زمینی «توصیف کرد. زندگی زاهدانه پاسکال نتیجه عقیده‌ای بود که طبیعتاً برای رنجش یک فرد کافی بود. در سال ۱۶۵۹، پاسکال که هیچ‌گاه از نعمت سلامتی برخوردار نبود، به شدت احساس بیماری کرد. طی سال‌های پایانیِ زندگی‌اش، پاسکال از درمان پزشکانش سر باز می‌زد و عنوان می‌کرد: بیماری، وضعیتی طبیعی برای مسیحیان است.[۱۴]

لوئی چهاردهم نهضت یانسن‌گرایی را در سال ۱۶۶۱ در پورت‌رویال سرکوب کرد. در پاسخ پاسکال یکی از کارهای نهایی‌اش را به نام Écrit sur la signature du formulaire (کتابی در باب نشان صورت)، که در آن یانسن‌گرا را از تسلیم شدن برحذر داشت نوشت. در همان سال خواهرش ژاکلین فوت کرد که باعث شد پاسکال بحث در باب یانسن‌گرایی را خاتمه دهد. بزرگ‌ترین دستاورد پاسکال در ارتباط با نبوغ مکانیکی وی، ایجاد شاید اولین خط اتوبوس برای حمل مسافران در داخل پاریس در کالسکه‌هایی با چندین صندلی بود.

در سال ۱۶۶۲ بیماری پاسکال وخیم شد. پاسکال با آگاهی از اینکه سلامتی‌اش رو به وخامت است، خواستار بستری شدن در بیمارستان شد، اما دکتر وی اعلام داشت که وضعیت او چنان ناپایدار است که نمی‌شود او را به بیمارستان منتقل کرد. در تاریخ ۱۸ آگوست سال ۱۶۶۲ در پاریس، پاسکال دچار تشنج شد و مراسم تدفین و نیایش برای وی به اجرا درآمد. صبح روز بعد وی جان باخت، در حالی که این کلمات را بر زبان داشت «خدایا هرگز تنهایم نگذار». جسدش را در کلیسای «سنت‌اتیِن دو مون» پاریس Église Saint-Étienne-du-Mont de Paris (منطقه پنجم نزدیک پانتئون) دفن کردند.[۱۴]

در کالبدشکافی انجام شده پس از مرگ معلوم شد که معده پاسکال و همچنین شکمش وضعیت بسیار بدی داشته و مغز او نیز دچار آسیب بوده‌است. با وجود انجام کالبدشکافی، علت اصلی بیماری مداوم وی معلوم نشد، با این حال نظریاتی در مورد ابتلا به سل و سرطان معده یا هردو هم‌زمان در این مورد وجود داشت.[۱۵] همچنین آسیب مغزی پاسکال را دلیل سردردهای وی دانستند.

میراث[ویرایش]

به افتخار ابداعات علمی وی، نام «پاسکال» به واحد فشارSI، به زبان‌برنامه‌نویسی و قانون پاسکال و همچنین همان‌طور که در بالا عنوان شد به مثلث پاسکال و شروط پاسکال داده شد.

مهم‌ترین ابداع پاسکال در علم ریاضی تئوری احتمال بود. این تئوری که در ابتدا در مورد قمار کاربرد داشت، امروزه در علم اقتصاد و خصوصاً در علوم آماری بسیار مهم است. جان راس در این باره نوشت، «تئوری احتمال و اکتشافات وابسته به آن دید ما به مسائلی مانند عدم قطعیت، ریسک، تصمیم‌گیری و توانایی شخص و جامعه برای تأثیر بر حوادث آتی را تغییر داد.»[۱۶] با این وجود باید اذعان داشت که اگرچه پاسکال و فرمات کارهای اولیهِ مهمی در ارتباط با احتمال انجام دادند، اما در این مورد چندان فرا نرفتند. کریستین هیگنز با آگاهی از مکاتبات پاسکال و فرمات در این زمینه، اولین کتاب خود را در این باب نوشت. افراد بعدی که در توسعهِ این تئوری نقش داشتند ابراهام دی مویور و پیر سیمون لاپلس بودند.

در ادبیات نیز پاسکال از جمله مهم‌ترین نویسندگان دوره کلاسیک فرانسه محسوب می‌شود و آثار وی امروزه به عنوان شاهکار نثر فرانسه در نظر گرفته می‌شوند. استفادهِ وی از هجو و طنزنگاری برمجادله گرهای بعدی تأثیر گذاشت. مضامین کارهای ادبی پاسکال بیش از همه برای مخالفتش با خردگرایی رنه دکارت و تأکید هم‌زمان بر این مطلب که فلسفه تجربه‌گرایی برای تعیین حقایق مهم ناکافی است در یادها می‌باشد.

سایر موارد[ویرایش]

در کانادا یک مسابقه سالانه ریاضی بنام وی، پاسکال نام گرفته‌است. تمامی دانش‌آموزان کانادایی ۱۴ سال و کمتر که در کلاس نهم یا پایین‌تر هستند می‌توانند در این مسابقه شرکت کنند.

تبادل افکار در مورد پاسکال در فیلمی به نام My Night At Maud's توسط کارگردان فرانسوی اریک رومر به تصویر کشیده شده‌است.

پاسکال می‌گفت در کنار من گردابی وجود دارد که شما این گرداب را نمی‌بینید و من هر چه می‌خواهم از آنجا بدست می‌آورم و به این ترتیب مسائل بزرگ را حل می‌کنم.

کارها[ویرایش]

  • Essai pour les coniques (۱۶۳۹)
  • Experiences nouvelles touchant le vide (۱۶۴۷)
  • Traité du triangle arithmétique (۱۶۵۳)
  • Lettres provinciales (۱۶۵۶–۵۷)
  • De l'Esprit géométrique (1657 or ۱۶۵۸)
  • Écrit sur la signature du formulaire (۱۶۶۱)
  • Pensées (ناتمام در زمان فوتش)

پانویس[ویرایش]

  1. فردریک چارلز کاپلستون، تاریخ فلسفه، ترجمه غلامرضا اعوانی، ج۴، ص ۱۹۵
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ فردریک چارلز کاپلستون، تاریخ فلسفه، ترجمه غلامرضا اعوانی، ج۴، ص ۱۹۶
  3. Sainte-Beuve, Port-Royal, I, ۸۹.
  4. Muir, 93.
  5. Pascal, Pensées, Havet ed. Introd. , p. civ.
  6. Mesnard, Pascal, 57.
  7. Encyclopedia of Philosophy, 52.
  8. Oeuvres complètes, 618.
  9. Voltaire, Age of Louis XIV 424, 358.
  10. Voltaire, Age of Louis XIV 359.
  11. Pascal, Pensées, Introduction, p. xxviii; Mesnard, Pascal, 137-138.
  12. Sainte-Beuve, «قرن هفدهم»، ۱۷۴..
  13. Durant, The Age of Louis XIV, 66.
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ Muir, 104.
  15. Muir, 103.
  16. Pascal's legacy: Article: EMBO reports

منابع[ویرایش]

  • رنه تاتن (۱۳۷۵)، «بلز پاسکال»، زندگینامهٔ علمی دانشوران، ترجمهٔ محمدهادی شفیعیها (ویراست ویرایش‌گران احمد بیرشک و فریبرز مجیدیتهران: بنیاد دانشنامه بزرگ فارسی، ص. ۴۸۳
  • Broome, JH. Pascal. ISBN 0-7131-5021-1
  • Davidson, Hugh M. Blaise Pascal. Boston: Twayne Publishers، ۱۹۸۳.
  • Farrell, John. "Pascal and Power." Chapter seven of Paranoia and Modernity: Cervantes to Rousseau (Cornell UP، ۲۰۰۶).
  • Muir, Jane. Of Men and Numbers. New York: Dover Publications, Inc, 1996. ISBN 0-486-28973-7
  • Encyclopedia of Philosophy, 1967 edition, s.v. "Pascal, Blaise.»
  • Pascal, Blaise. Oeuvres complètes. Paris: Seuil، ۱۹۶۰.
  • Pascal, Blaise. Oeuvres complètes. Jean Mesnard, ed. 4 vols. have appeared. Paris: Desclée-Brouwer، ۱۹۶۴-

جستارهای وابسته[ویرایش]


Blaise Pascal
Blaise Pascal Versailles.JPG
Painting of Blaise Pascal made by François II Quesnel for Gérard Edelinck in 1691
Born(1623-06-19)19 June 1623
Died19 August 1662(1662-08-19) (aged 39)
Paris, France
ResidenceFrance
NationalityFrench
Era17th-century philosophy
RegionWestern philosophy
SchoolJansenism
Main interests
  • Theology
  • Mathematics
  • Philosophy
  • Physics
Notable ideas

Blaise Pascal (/pæˈskæl/ pask-AL, also UK: /-ˈskɑːl, ˈpæskəl, -skæl/ -⁠AHL, PASK-əl, -⁠al, US: /pɑːˈskɑːl/ pah-SKAHL,[3][4][5][6][7] French: [blɛz paskal]; 19 June 1623 – 19 August 1662) was a French mathematician, physicist, inventor, writer and Catholic theologian. He was a child prodigy who was educated by his father, a tax collector in Rouen. Pascal's earliest work was in the natural and applied sciences where he made important contributions to the study of fluids, and clarified the concepts of pressure and vacuum by generalising the work of Evangelista Torricelli. Pascal also wrote in defence of the scientific method.

In 1642, while still a teenager, he started some pioneering work on calculating machines. After three years of effort and 50 prototypes,[8] he built 20 finished machines (called Pascal's calculators and later Pascalines) over the following 10 years,[9] establishing him as one of the first two inventors of the mechanical calculator.[10][11]

Pascal was an important mathematician, helping create two major new areas of research: he wrote a significant treatise on the subject of projective geometry at the age of 16, and later corresponded with Pierre de Fermat on probability theory, strongly influencing the development of modern economics and social science. Following Galileo Galilei and Torricelli, in 1647, he rebutted Aristotle's followers who insisted that nature abhors a vacuum. Pascal's results caused many disputes before being accepted.

In 1646, he and his sister Jacqueline identified with the religious movement within Catholicism known by its detractors as Jansenism.[12] Following a religious experience in late 1654, he began writing influential works on philosophy and theology. His two most famous works date from this period: the Lettres provinciales and the Pensées, the former set in the conflict between Jansenists and Jesuits. In that year, he also wrote an important treatise on the arithmetical triangle. Between 1658 and 1659, he wrote on the cycloid and its use in calculating the volume of solids.

Throughout his life, Pascal was in frail health, especially after the age of 18; he died just two months after his 39th birthday.[13]

Early life and education

Pascal was born in Clermont-Ferrand, which is in France's Auvergne region. He lost his mother, Antoinette Begon, at the age of three.[14] His father, Étienne Pascal (1588–1651), who also had an interest in science and mathematics, was a local judge and member of the "Noblesse de Robe". Pascal had two sisters, the younger Jacqueline and the elder Gilberte.

In 1631, five years after the death of his wife,[2] Étienne Pascal moved with his children to Paris. The newly arrived family soon hired Louise Delfault, a maid who eventually became an instrumental member of the family. Étienne, who never remarried, decided that he alone would educate his children, for they all showed extraordinary intellectual ability, particularly his son Blaise. The young Pascal showed an amazing aptitude for mathematics and science.

Portrait of Pascal

Particularly of interest to Pascal was a work of Desargues on conic sections. Following Desargues' thinking, the 16-year-old Pascal produced, as a means of proof, a short treatise on what was called the "Mystic Hexagram", Essai pour les coniques ("Essay on Conics") and sent it—his first serious work of mathematics—to Père Mersenne in Paris; it is known still today as Pascal's theorem. It states that if a hexagon is inscribed in a circle (or conic) then the three intersection points of opposite sides lie on a line (called the Pascal line).

Pascal's work was so precocious that Descartes was convinced that Pascal's father had written it. When assured by Mersenne that it was, indeed, the product of the son and not the father, Descartes dismissed it with a sniff: "I do not find it strange that he has offered demonstrations about conics more appropriate than those of the ancients," adding, "but other matters related to this subject can be proposed that would scarcely occur to a 16-year-old child."[15]

In France at that time offices and positions could be—and were—bought and sold. In 1631, Étienne sold his position as second president of the Cour des Aides for 65,665 livres.[16] The money was invested in a government bond which provided, if not a lavish, then certainly a comfortable income which allowed the Pascal family to move to, and enjoy, Paris. But in 1638 Richelieu, desperate for money to carry on the Thirty Years' War, defaulted on the government's bonds. Suddenly Étienne Pascal's worth had dropped from nearly 66,000 livres to less than 7,300.

An early Pascaline on display at the Musée des Arts et Métiers, Paris

Like so many others, Étienne was eventually forced to flee Paris because of his opposition to the fiscal policies of Cardinal Richelieu, leaving his three children in the care of his neighbour Madame Sainctot, a great beauty with an infamous past who kept one of the most glittering and intellectual salons in all France. It was only when Jacqueline performed well in a children's play with Richelieu in attendance that Étienne was pardoned. In time, Étienne was back in good graces with the cardinal and in 1639 had been appointed the king's commissioner of taxes in the city of Rouen—a city whose tax records, thanks to uprisings, were in utter chaos.

In 1642, in an effort to ease his father's endless, exhausting calculations, and recalculations, of taxes owed and paid (into which work the young Pascal had been recruited), Pascal, not yet 19, constructed a mechanical calculator capable of addition and subtraction, called Pascal's calculator or the Pascaline. Of the eight Pascalines known to have survived, four are held by the Musée des Arts et Métiers in Paris and one more by the Zwinger museum in Dresden, Germany, exhibit two of his original mechanical calculators.[17] Although these machines are pioneering forerunners to a further 400 years of development of mechanical methods of calculation, and in a sense to the later field of computer engineering, the calculator failed to be a great commercial success. Partly because it was still quite cumbersome to use in practice, but probably primarily because it was extraordinarily expensive, the Pascaline became little more than a toy, and a status symbol, for the very rich both in France and elsewhere in Europe. Pascal continued to make improvements to his design through the next decade, and he refers to some 50 machines that were built to his design.

Contributions to mathematics

Pascal's triangle. Each number is the sum of the two directly above it. The triangle demonstrates many mathematical properties in addition to showing binomial coefficients.

Pascal continued to influence mathematics throughout his life. His Traité du triangle arithmétique ("Treatise on the Arithmetical Triangle") of 1654 described a convenient tabular presentation for binomial coefficients, now called Pascal's triangle. The triangle can also be represented:

0 1 2 3 4 5 6
0 1 1 1 1 1 1 1
1 1 2 3 4 5 6
2 1 3 6 10 15
3 1 4 10 20
4 1 5 15
5 1 6
6 1

He defines the numbers in the triangle by recursion: Call the number in the (m + 1)th row and (n + 1)th column tmn. Then tmn = tm–1,n + tm,n–1, for m = 0, 1, 2, ... and n = 0, 1, 2, ... The boundary conditions are tm,−1 = 0, t−1,n = 0 for m = 1, 2, 3, ... and n = 1, 2, 3, ... The generator t00 = 1. Pascal concludes with the proof,

In 1654, he proved Pascal's identity relating the sums of the p-th powers of the first n positive integers for p = 0, 1, 2, ..., k.[18]

In 1654, prompted by his friend the Chevalier de Méré, he corresponded with Pierre de Fermat on the subject of gambling problems, and from that collaboration was born the mathematical theory of probabilities.[19] The specific problem was that of two players who want to finish a game early and, given the current circumstances of the game, want to divide the stakes fairly, based on the chance each has of winning the game from that point. From this discussion, the notion of expected value was introduced. Pascal later (in the Pensées) used a probabilistic argument, Pascal's Wager, to justify belief in God and a virtuous life. The work done by Fermat and Pascal into the calculus of probabilities laid important groundwork for Leibniz' formulation of the calculus.[20]

After a religious experience in 1654, Pascal mostly gave up work in mathematics.

Philosophy of mathematics

Pascal's major contribution to the philosophy of mathematics came with his De l'Esprit géométrique ("Of the Geometrical Spirit"), originally written as a preface to a geometry textbook for one of the famous "Petites-Ecoles de Port-Royal" ("Little Schools of Port-Royal"). The work was unpublished until over a century after his death. Here, Pascal looked into the issue of discovering truths, arguing that the ideal of such a method would be to found all propositions on already established truths. At the same time, however, he claimed this was impossible because such established truths would require other truths to back them up—first principles, therefore, cannot be reached. Based on this, Pascal argued that the procedure used in geometry was as perfect as possible, with certain principles assumed and other propositions developed from them. Nevertheless, there was no way to know the assumed principles to be true.

Pascal also used De l'Esprit géométrique to develop a theory of definition. He distinguished between definitions which are conventional labels defined by the writer and definitions which are within the language and understood by everyone because they naturally designate their referent. The second type would be characteristic of the philosophy of essentialism. Pascal claimed that only definitions of the first type were important to science and mathematics, arguing that those fields should adopt the philosophy of formalism as formulated by Descartes.

In De l'Art de persuader ("On the Art of Persuasion"), Pascal looked deeper into geometry's axiomatic method, specifically the question of how people come to be convinced of the axioms upon which later conclusions are based. Pascal agreed with Montaigne that achieving certainty in these axioms and conclusions through human methods is impossible. He asserted that these principles can be grasped only through intuition, and that this fact underscored the necessity for submission to God in searching out truths.

Contributions to the physical sciences

An illustration of the (apocryphal) Pascal's barrel experiment

Pascal's work in the fields of the study of hydrodynamics and hydrostatics centered on the principles of hydraulic fluids. His inventions include the hydraulic press (using hydraulic pressure to multiply force) and the syringe. He proved that hydrostatic pressure depends not on the weight of the fluid but on the elevation difference. He demonstrated this principle by attaching a thin tube to a barrel full of water and filling the tube with water up to the level of the third floor of a building. This caused the barrel to leak, in what became known as Pascal's barrel experiment.

By 1647, Pascal had learned of Evangelista Torricelli's experimentation with barometers. Having replicated an experiment that involved placing a tube filled with mercury upside down in a bowl of mercury, Pascal questioned what force kept some mercury in the tube and what filled the space above the mercury in the tube. At the time, most scientists contended that, rather than a vacuum, some invisible matter was present. This was based on the Aristotelian notion that creation was a thing of substance, whether visible or invisible; and that this substance was forever in motion. Furthermore, "Everything that is in motion must be moved by something," Aristotle declared.[21] Therefore, to the Aristotelian trained scientists of Pascal's time, a vacuum was an impossibility. How so? As proof it was pointed out:

  • Light passed through the so-called "vacuum" in the glass tube.
  • Aristotle wrote how everything moved, and must be moved by something.
  • Therefore, since there had to be an invisible "something" to move the light through the glass tube, there was no vacuum in the tube. Not in the glass tube or anywhere else. Vacuums – the absence of any and everything – were simply an impossibility.

Following more experimentation in this vein, in 1647 Pascal produced Experiences nouvelles touchant le vide ("New experiments with the vacuum"), which detailed basic rules describing to what degree various liquids could be supported by air pressure. It also provided reasons why it was indeed a vacuum above the column of liquid in a barometer tube. This work was followed by Récit de la grande expérience de l'équilibre des liqueurs ("Account of the great experiment on equilibrium in liquids") published in 1648.

The Torricellian vacuum found that air pressure is equal to the weight of 30 inches of mercury. If air has a finite weight, Earth's atmosphere must have a maximum height. Pascal reasoned that if true, air pressure on a high mountain must be less than at a lower altitude. He lived near the Puy de Dôme mountain, 4,790 feet (1,460 m) tall, but his health was poor so could not climb it.[22] On 19 September 1648, after many months of Pascal's friendly but insistent prodding, Florin Périer, husband of Pascal's elder sister Gilberte, was finally able to carry out the fact-finding mission vital to Pascal's theory. The account, written by Périer, reads:

The weather was chancy last Saturday...[but] around five o'clock that morning...the Puy-de-Dôme was visible...so I decided to give it a try. Several important people of the city of Clermont had asked me to let them know when I would make the ascent...I was delighted to have them with me in this great work...

...at eight o'clock we met in the gardens of the Minim Fathers, which has the lowest elevation in town....First I poured 16 pounds of quicksilver...into a vessel...then took several glass tubes...each four feet long and hermetically sealed at one end and opened at the other...then placed them in the vessel [of quicksilver]...I found the quick silver stood at 26" and 3​12 lines above the quicksilver in the vessel...I repeated the experiment two more times while standing in the same spot...[they] produced the same result each time...

I attached one of the tubes to the vessel and marked the height of the quicksilver and...asked Father Chastin, one of the Minim Brothers...to watch if any changes should occur through the day...Taking the other tube and a portion of the quick silver...I walked to the top of Puy-de-Dôme, about 500 fathoms higher than the monastery, where upon experiment...found that the quicksilver reached a height of only 23" and 2 lines...I repeated the experiment five times with care...each at different points on the summit...found the same height of quicksilver...in each case...[23]

Pascal replicated the experiment in Paris by carrying a barometer up to the top of the bell tower at the church of Saint-Jacques-de-la-Boucherie, a height of about 50 metres. The mercury dropped two lines.

In the face of criticism that some invisible matter must exist in Pascal's empty space, Pascal, in his reply to Estienne Noel, gave one of the 17th century's major statements on the scientific method, which is a striking anticipation of the idea popularised by Karl Popper that scientific theories are characterised by their falsifiability: "In order to show that a hypothesis is evident, it does not suffice that all the phenomena follow from it; instead, if it leads to something contrary to a single one of the phenomena, that suffices to establish its falsity."[24] His insistence on the existence of the vacuum also led to conflict with other prominent scientists, including Descartes.

Pascal introduced a primitive form of roulette and the roulette wheel in his search for a perpetual motion machine.[25]

Adult life, religion, philosophy, and literature

For after all what is man in nature? A nothing in relation to infinity, all in relation to nothing, a central point between nothing and all and infinitely far from understanding either. The ends of things and their beginnings are impregnably concealed from him in an impenetrable secret. He is equally incapable of seeing the nothingness out of which he was drawn and the infinite in which he is engulfed.

Blaise Pascal, Pensées No. 72

Religious conversion

Pascal studying the cycloid, by Augustin Pajou, 1785, Louvre

In the winter of 1646, Pascal's 58-year-old father broke his hip when he slipped and fell on an icy street of Rouen; given the man's age and the state of medicine in the 17th century, a broken hip could be a very serious condition, perhaps even fatal. Rouen was home to two of the finest doctors in France: Monsieur Doctor Deslandes and Monsieur Doctor de La Bouteillerie. The elder Pascal "would not let anyone other than these men attend him...It was a good choice, for the old man survived and was able to walk again..."[26] But treatment and rehabilitation took three months, during which time La Bouteillerie and Deslandes had become regular visitors.

Both men were followers of Jean Guillebert, proponent of a splinter group from Catholic teaching known as Jansenism. This still fairly small sect was making surprising inroads into the French Catholic community at that time. It espoused rigorous Augustinism. Blaise spoke with the doctors frequently, and after their successful treatment of his father, borrowed from them works by Jansenist authors. In this period, Pascal experienced a sort of "first conversion" and began to write on theological subjects in the course of the following year.

Pascal fell away from this initial religious engagement and experienced a few years of what some biographers have called his "worldly period" (1648–54). His father died in 1651 and left his inheritance to Pascal and his sister Jacqueline, for whom Pascal acted as conservator. Jacqueline announced that she would soon become a postulant in the Jansenist convent of Port-Royal. Pascal was deeply affected and very sad, not because of her choice, but because of his chronic poor health; he needed her just as she had needed him.

Suddenly there was war in the Pascal household. Blaise pleaded with Jacqueline not to leave, but she was adamant. He commanded her to stay, but that didn't work, either. At the heart of this was...Blaise's fear of abandonment...if Jacqueline entered Port-Royal, she would have to leave her inheritance behind...[but] nothing would change her mind.[27]

By the end of October in 1651, a truce had been reached between brother and sister. In return for a healthy annual stipend, Jacqueline signed over her part of the inheritance to her brother. Gilberte had already been given her inheritance in the form of a dowry. In early January, Jacqueline left for Port-Royal. On that day, according to Gilberte concerning her brother, "He retired very sadly to his rooms without seeing Jacqueline, who was waiting in the little parlor..."[28] In early June 1653, after what must have seemed like endless badgering from Jacqueline, Pascal formally signed over the whole of his sister's inheritance to Port-Royal, which, to him, "had begun to smell like a cult."[29] With two-thirds of his father's estate now gone, the 29-year-old Pascal was now consigned to genteel poverty.

For a while, Pascal pursued the life of a bachelor. During visits to his sister at Port-Royal in 1654, he displayed contempt for affairs of the world but was not drawn to God.[30]

Brush with death

On 23 November 1654, between 10:30 and 12:30 at night, Pascal had an intense religious vision and immediately recorded the experience in a brief note to himself which began: "Fire. God of Abraham, God of Isaac, God of Jacob, not of the philosophers and the scholars..." and concluded by quoting Psalm 119:16: "I will not forget thy word. Amen." He seems to have carefully sewn this document into his coat and always transferred it when he changed clothes; a servant discovered it only by chance after his death.[31] This piece is now known as the Memorial. The story of a carriage accident[clarification needed] as having led to the experience described in the Memorial is disputed by some scholars.[32] His belief and religious commitment revitalized, Pascal visited the older of two convents at Port-Royal for a two-week retreat in January 1655. For the next four years, he regularly travelled between Port-Royal and Paris. It was at this point immediately after his conversion when he began writing his first major literary work on religion, the Provincial Letters.

The Provincial Letters

Beginning in 1656–57, Pascal published his memorable attack on casuistry, a popular ethical method used by Catholic thinkers in the early modern period (especially the Jesuits, and in particular Antonio Escobar). Pascal denounced casuistry as the mere use of complex reasoning to justify moral laxity and all sorts of sins. The 18-letter series was published between 1656 and 1657 under the pseudonym Louis de Montalte and incensed Louis XIV. The king ordered that the book be shredded and burnt in 1660. In 1661, in the midsts of the formulary controversy, the Jansenist school at Port-Royal was condemned and closed down; those involved with the school had to sign a 1656 papal bull condemning the teachings of Jansen as heretical. The final letter from Pascal, in 1657, had defied Alexander VII himself. Even Pope Alexander, while publicly opposing them, nonetheless was persuaded by Pascal's arguments.

Aside from their religious influence, the Provincial Letters were popular as a literary work. Pascal's use of humor, mockery, and vicious satire in his arguments made the letters ripe for public consumption, and influenced the prose of later French writers like Voltaire and Jean-Jacques Rousseau.

It is in the Provincial Letters that Pascal coined his oft-quoted apology for writing a long letter, as he hadn't had time to write a shorter one. From Letter XVI, as translated by Thomas M'Crie: 'Reverend fathers, my letters were not wont either to be so prolix, or to follow so closely on one another. Want of time must plead my excuse for both of these faults. The present letter is a very long one, simply because I had no leisure to make it shorter.'

Charles Perrault wrote of the Letters: "Everything is there—purity of language, nobility of thought, solidity in reasoning, finesse in raillery, and throughout an agrément not to be found anywhere else."[33]

The Pensées

Pascal's most influential theological work, referred to posthumously as the Pensées ("Thoughts"), was not completed before his death. It was to have been a sustained and coherent examination and defense of the Christian faith, with the original title Apologie de la religion Chrétienne ("Defense of the Christian Religion"). The first version of the numerous scraps of paper found after his death appeared in print as a book in 1669 titled Pensées de M. Pascal sur la religion, et sur quelques autres sujets ("Thoughts of M. Pascal on religion, and on some other subjects") and soon thereafter became a classic. One of the Apologie's main strategies was to use the contradictory philosophies of Pyrrhonism and Stoicism, personalized by Montaigne on one hand, and Epictetus on the other, in order to bring the unbeliever to such despair and confusion that he would embrace God.

Pascal's Pensées is widely considered to be a masterpiece, and a landmark in French prose. When commenting on one particular section (Thought #72), Sainte-Beuve praised it as the finest pages in the French language.[34] Will Durant hailed the Pensées as "the most eloquent book in French prose".[35]

Last works and death

Pascal's epitaph in Saint-Étienne-du-Mont, where he was buried

T. S. Eliot described him during this phase of his life as "a man of the world among ascetics, and an ascetic among men of the world." Pascal's ascetic lifestyle derived from a belief that it was natural and necessary for a person to suffer. In 1659, Pascal fell seriously ill. During his last years, he frequently tried to reject the ministrations of his doctors, saying, "Sickness is the natural state of Christians."[36]

Louis XIV suppressed the Jansenist movement at Port-Royal in 1661. In response, Pascal wrote one of his final works, Écrit sur la signature du formulaire ("Writ on the Signing of the Form"), exhorting the Jansenists not to give in. Later that year, his sister Jacqueline died, which convinced Pascal to cease his polemics on Jansenism. Pascal's last major achievement, returning to his mechanical genius, was inaugurating perhaps the first bus line, the carrosses à cinq sols, moving passengers within Paris in a carriage with many seats.

In 1662, Pascal's illness became more violent, and his emotional condition had severely worsened since his sister's death. Aware that his health was fading quickly, he sought a move to the hospital for incurable diseases, but his doctors declared that he was too unstable to be carried. In Paris on 18 August 1662, Pascal went into convulsions and received extreme unction. He died the next morning, his last words being "May God never abandon me," and was buried in the cemetery of Saint-Étienne-du-Mont.[36]

An autopsy performed after his death revealed grave problems with his stomach and other organs of his abdomen, along with damage to his brain. Despite the autopsy, the cause of his poor health was never precisely determined, though speculation focuses on tuberculosis, stomach cancer, or a combination of the two.[37] The headaches which afflicted Pascal are generally attributed to his brain lesion.

Legacy

Death mask of Blaise Pascal.

In honour of his scientific contributions, the name Pascal has been given to the SI unit of pressure, to a programming language, and Pascal's law (an important principle of hydrostatics), and as mentioned above, Pascal's triangle and Pascal's wager still bear his name.

Pascal's development of probability theory was his most influential contribution to mathematics. Originally applied to gambling, today it is extremely important in economics, especially in actuarial science. John Ross writes, "Probability theory and the discoveries following it changed the way we regard uncertainty, risk, decision-making, and an individual's and society's ability to influence the course of future events."[38] However, Pascal and Fermat, though doing important early work in probability theory, did not develop the field very far. Christiaan Huygens, learning of the subject from the correspondence of Pascal and Fermat, wrote the first book on the subject. Later figures who continued the development of the theory include Abraham de Moivre and Pierre-Simon Laplace.

In literature, Pascal is regarded as one of the most important authors of the French Classical Period and is read today as one of the greatest masters of French prose. His use of satire and wit influenced later polemicists. The content of his literary work is best remembered for its strong opposition to the rationalism of René Descartes and simultaneous assertion that the main countervailing philosophy, empiricism, was also insufficient for determining major truths.

In France, prestigious annual awards, Blaise Pascal Chairs are given to outstanding international scientists to conduct their research in the Ile de France region.[39] One of the Universities of Clermont-Ferrand, France – Université Blaise Pascal – is named after him. The University of Waterloo, Ontario, Canada, holds an annual math contest named in his honour.[40]

Pascalian theology has grown out of his perspective that we are, according to Wood, "born into a duplicitous world that shapes us into duplicitous subjects and so we find it easy to reject God continually and deceive ourselves about our own sinfulness".[41]

Roberto Rossellini directed a filmed biopic, Blaise Pascal, which originally aired on Italian television in 1971.[42] Pascal was a subject of the first edition of the 1984 BBC Two documentary, Sea of Faith, presented by Don Cupitt.

In 2014, Nvidia announced its new Pascal microarchitecture, which is named for Pascal. The first graphics cards featuring Pascal were released in 2016.

The 2017 game Nier: Automata has multiple characters named after famous philosophers; one of these is a sentient pacifistic machine named Pascal, who serves as a major supporting character. Pascal creates a village for machines to live peacefully with the androids they're at war with and acts as a parental figure for other machines trying to adapt to their newly-found individuality.

Works

  • Essai pour les coniques [Essay on conics] (1639)
  • Experiences nouvelles touchant le vide [New experiments with the vacuum] (1647)
  • Récit de la grande expérience de l'équilibre des liqueurs [Account of the great experiment on equilibrium in liquids] (1648)
  • Traité du triangle arithmétique [Treatise on the arithmetical triangle] (written c. 1654;[43] publ. 1665)
  • Lettres provinciales [The provincial letters] (1656–57)
  • De l'Esprit géométrique [On the geometrical spirit] (1657 or 1658)
  • Écrit sur la signature du formulaire (1661)
  • Pensées [Thoughts] (incomplete at death; publ. 1670)

See also

References

  1. ^ Vincent Jullien (ed.), Seventeenth-Century Indivisibles Revisited, Birkhäuser, 2015, p. 188.
  2. ^ a b O'Connor, J.J.; Robertson, E.F. (August 2006). "Étienne Pascal". University of St. Andrews, Scotland. Retrieved 5 February 2010.
  3. ^ Wells, John (3 April 2008). Longman Pronunciation Dictionary (3rd ed.). Pearson Longman. ISBN 978-1-4058-8118-0.
  4. ^ "Pascal". Random House Webster's Unabridged Dictionary.
  5. ^ "Pascal, Blaise". Oxford Dictionaries. Oxford University Press. Retrieved 14 August 2019.
  6. ^ "Pascal". Collins English Dictionary. HarperCollins. Retrieved 14 August 2019.
  7. ^ "Pascal". Merriam-Webster Dictionary. Retrieved 14 August 2019.
  8. ^ (fr) La Machine d'arithmétique, Blaise Pascal, Wikisource
  9. ^ Mourlevat, Guy (1988). Les machines arithmétiques de Blaise Pascal (in French). Clermont-Ferrand: La Française d'Edition et d'Imprimerie. p. 12.
  10. ^ See Schickard versus Pascal: An Empty Debate? and Marguin, Jean (1994). Histoire des instruments et machines à calculer, trois siècles de mécanique pensante 1642–1942 (in French). Hermann. p. 48. ISBN 978-2-7056-6166-3.
  11. ^ d'Ocagne, Maurice (1893). Le calcul simplifié (in French). Gauthier-Villars et fils. p. 245.
  12. ^ "Blaise Pascal". Catholic Encyclopedia. Retrieved 23 February 2009.
  13. ^ Hald, Anders A History of Probability and Statistics and Its Applications before 1750, (Wiley Publications, 1990) pp.44
  14. ^ Devlin, p. 20.
  15. ^ The Story of Civilization: Volume 8, "The Age of Louis XIV" by Will & Ariel Durant; chapter II, subsection 4.1 p.56)
  16. ^ Connor, James A., Pascal's wager: the man who played dice with God (HarperCollins, NY, 2006) ISBN 0-06-076691-3 p. 42
  17. ^ A complete list of known Pascalines and also a review of contemporary replicas can be found at Surviving Pascalines and Replica Pascalines at http://things-that-count.net
  18. ^ Kieren MacMillan, Jonathan Sondow (2011). "Proofs of power sum and binomial coefficient congruences via Pascal's identity". American Mathematical Monthly. 118 (6): 549–551. arXiv:1011.0076. doi:10.4169/amer.math.monthly.118.06.549.
  19. ^ Devlin, p. 24.
  20. ^ "The Mathematical Leibniz". Math.rutgers.edu. Retrieved 16 August 2009.
  21. ^ Aristotle, Physics, VII, 1.
  22. ^ Ley, Willy (June 1966). "The Re-Designed Solar System". For Your Information. Galaxy Science Fiction. pp. 94–106.
  23. ^ Périer to Pascal, 22 September 1648, Pascal, Blaise. Oeuvres complètes. (Paris: Seuil, 1960), 2:682.
  24. ^ Pour faire qu'une hypothèse soit évidente, il ne suffit pas que tous les phénomènes s'en ensuivent, au lieu que, s'il s'ensuit quelque chose de contraire à un seul des phénomènes, cela suffit pour assurer de sa fausseté, in Les Lettres de Blaise Pascal: Accompagnées de Lettres de ses Correspondants Publiées, ed. Maurice Beaufreton, 6th edition (Paris: G. Crès, 1922), 25–26, available at http://gallica.bnf.fr and translated in Saul Fisher, Pierre Gassendi's Philosophy and Science: Atomism for Empiricists Brill's Studies in Intellectual History 131 (Leiden: E. J. Brill, 2005), 126 n.7
  25. ^ MIT, "Inventor of the Week Archive: Pascal : Mechanical Calculator", May 2003. "Pascal worked on many versions of the devices, leading to his attempt to create a perpetual motion machine. He has been credited with introducing the roulette machine, which was a by-product of these experiments."
  26. ^ Connor, James A., Pascal's wager: the man who played dice with God (HarperCollins, NY, 2006) ISBN 0-06-076691-3 p. 70
  27. ^ Miel, Jan. Pascal and Theology. (Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1969), p. 122
  28. ^ Jacqueline Pascal, "Memoir" p. 87
  29. ^ Miel, Jan. Pascal and Theology. (Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1969), p. 124
  30. ^ Richard H. Popkin, Paul Edwards (ed.), Encyclopedia of Philosophy, 1967 edition, s.v. "Pascal, Blaise.", vol. 6, p. 52–55, New York: Macmillan
  31. ^ Pascal, Blaise. Oeuvres complètes. (Paris: Seuil, 1960), p. 618
  32. ^ MathPages, Hold Your Horses. For the sources on which the hypothesis of a link between a carriage accident and Pascal's second conversion is based, and for a sage weighing of the evidence for and against, see Henri Gouhier, Blaise Pascal: Commentaires, Vrin, 1984, pp. 379ff.
  33. ^ Charles Perrault, Parallèle des Anciens et des Modernes (Paris, 1693), Vol. I, p. 296.
  34. ^ Sainte-Beuve, Seventeenth Century ISBN 1-113-16675-4 p. 174 (2009 reprint).
  35. ^ The Story of Civilization: Volume 8, "The Age of Louis XIV" by Will & Ariel Durant, chapter II, Subsection 4.4, p. 66 ISBN 1-56731-019-2
  36. ^ a b Muir, Jane. Of Men and Numbers. (New York: Dover Publications, Inc, 1996). ISBN 0-486-28973-7, p. 104.
  37. ^ Muir, Jane. Of Men and Numbers. (New York: Dover Publications, Inc, 1996). ISBN 0-486-28973-7, p. 103.
  38. ^ Ross, John F. (2004). "Pascal's legacy". EMBO Reports. 5 (Suppl 1): S7–S10. doi:10.1038/sj.embor.7400229. PMC 1299210. PMID 15459727.
  39. ^ "Chaires Blaise Pascal". Chaires Blaise Pascal. Archived from the original on 13 June 2009. Retrieved 16 August 2009.
  40. ^ "CEMC – Pascal, Cayley and Fermat – Mathematics Contests – University of Waterloo". Cemc.uwaterloo.ca. 23 June 2008. Retrieved 16 August 2009.
  41. ^ Blaise Pascal on Duplicity, Sin, and the Fall. global.oup.com. Changing Paradigms in Historical and Systematic Theology. Oxford University Press. 4 July 2013. ISBN 9780199656363. Retrieved 24 March 2016.
  42. ^ Blaise Pascal at the TCM Movie Database
  43. ^ "David Pengelley - "Pascal's Treatise on the Arithmetical Triangle"" (PDF). Archived from the original (PDF) on 28 March 2017. Retrieved 27 March 2017.

Further reading

  • Adamson, Donald. Blaise Pascal: Mathematician, Physicist, and Thinker about God (1995) ISBN 0-333-55036-6
  • Adamson, Donald. "Pascal's Views on Mathematics and the Divine," Mathematics and the Divine: A Historical Study (eds. T. Koetsier and L. Bergmans. Amsterdam: Elsevier 2005), pp. 407–21.
  • Broome, J.H. Pascal. (London: E. Arnold, 1965). ISBN 0-7131-5021-1
  • Davidson, Hugh M. Blaise Pascal. (Boston: Twayne Publishers), 1983.
  • Devlin, Keith (2008). The Unfinished Game: Pascal, Fermat, and the Seventeenth-Century Letter that Made the World Modern. New York: Basic Books. ISBN 978-0-465-00910-7.
  • Farrell, John. "Pascal and Power". Chapter seven of Paranoia and Modernity: Cervantes to Rousseau (Cornell UP, 2006).
  • Goldmann, Lucien, The hidden God; a study of tragic vision in the Pensees of Pascal and the tragedies of Racine (original ed. 1955, Trans. Philip Thody. London: Routledge, 1964).
  • Groothuis, Douglas. On Pascal. (Belmont: Wadsworth, 2002). ISBN 978-0534583910
  • Jordan, Jeff. Pascal's Wager: Pragmatic Arguments and Belief in God. (Oxford: Clarendon Press, 2006).
  • Landkildehus, Søren. "Kierkegaard and Pascal as kindred spirits in the Fight against Christendom" in Kierkegaard and the Renaissance and Modern Traditions (ed. Jon Stewart. Farnham: Ashgate Publishing, 2009).
  • Mackie, John Leslie. The Miracle of Theism: Arguments for and against the Existence of God. (Oxford: Oxford University Press, 1982).
  • Pugh, Anthony R. The Composition of Pascal's Apologia, (University of Toronto Press, 1984).
  • Saka, Paul (2001). "Pascal's Wager and the Many Gods Objection". Religious Studies. 37 (3): 321–41. doi:10.1017/S0034412501005686.
  • Stephen, Leslie. "Pascal" . Studies of a Biographer. 2. London: Duckworth and Co. pp. 241–284.
  • Tobin, Paul. "The Rejection of Pascal's Wager: A Skeptic's Guide to the Bible and the Historical Jesus". authorsonline.co.uk, 2009.
  • Yves Morvan, Pascal à Mirefleurs ? Les dessins de la maison de Domat, Impr. Blandin, 1985. (FRBNF40378895)

External links