بقای اصلح
بقای اصلح[۱] عبارتی است که برای توضیحِ چگونگیِ کارکردِ انتخاب طبیعی به کار میرود. این عبارت از دلِ نظریهٔ فرگشتِ داروین بیرون آمده است. در زیستشناسی، «برازندهتر بودن» یعنی موجودی موفقتر است در تولیدمثل — یعنی فرزندانِ بیشتری از خودش باقی میگذارد. پس بهترین معنایی که میشود از «بقای اصلح» فهمید این است: هر موجودی که در نسلهای بعدی، کپیهای بیشتری از خودش باقی بگذارد، همان باقی میماند.[۲]
هربرت اسپنسر این عبارت را برای اولینبار در کتابِ خودش، اصول زیستشناسی (۱۸۶۴)، به کار برد؛ آن هم بعد از اینکه کتابِ خاستگاه گونهها اثرِ چارلز داروین را خوانده بود. اسپنسر میخواست نشان بدهد که نظریههای اقتصادیِ خودش شبیهِ نظریههای زیستیِ داروین است. او گفت آنچه خودش «بقای اصلح» مینامد، همان چیزی است که داروین «انتخاب طبیعی» مینامد — یعنی اینکه در کشمکشِ بقا، نژادهای برتر زنده میمانند.[۳]
داروین به پیشنهاد آلفرد راسل والاس برای استفاده از عبارتِ تازهٔ اسپنسر، یعنی «بقای اصلح»، بهجای «انتخاب طبیعی» واکنشی مثبت نشان داد. او این عبارت را در کتاب گوناگونی جانوران و گیاهان در اهلیشدن که در سال ۱۸۶۸ منتشر شد، به کار گرفت.[۳][۴]
او این عبارت را در چاپِ پنجمِ کتابِ خاستگاه گونهها که در سال ۱۸۶۹ منتشر شد هم به کار برد.[۵][۶] منظورِ داروین از «برازندهتر» این بود که موجودی با محیطِ همان لحظه و همان مکان، بهتر جور دربیاید — نه اینکه از بقیه قویتر یا کاملتر باشد.[۷][۸]
تاریخچهٔ عبارت
[ویرایش | اشتراکگذاری]هربرت اسپنسر خودش میگوید که این ایده را قبلاً هم، در سال ۱۸۵۲ و در نوشتهای با عنوان «نظریهٔ جمعیت»، مطرح کرده بود.[۹] اما اولینبار عبارتِ «بقای اصلح» را در سال ۱۸۶۴ و در کتابِ خودش اصول زیستشناسی به کار برد؛ آن هم پس از اینکه کتاب خاستگاه گونهها اثر چارلز داروین را خوانده بود.[۱۰] اسپنسر در آن کتاب میگفت آنچه او «بقای اصلح» مینامد، همان چیزی است که داروین «انتخاب طبیعی» نامیده — یعنی اینکه در کشمکشِ بقا، نژادهای برتر باقی میمانند.[۳]
در ژوئیهٔ ۱۸۶۶، آلفرد راسل والاس نامهای به داروین نوشت. او گفت مردم از عبارتِ «انتخاب طبیعی» اینطور برداشت میکنند که انگار طبیعت مثل یک آدم، آگاهانه دارد «انتخاب» میکند. والاس پیشنهاد داد که بهجای آن از عبارتِ اسپنسر، یعنی «بقای اصلح»، استفاده شود تا این سوءتفاهم پیش نیاید. داروین فوراً موافقت کرد و گفت حرفِ والاس کاملاً درست است، و او هم با برتریِ عبارتِ «بقای اصلح» موافق است — هرچند خودش تا آن لحظه به این نکته فکر نکرده بود. تنها ایرادی که داروین به این عبارتِ جدید میدید این بود که نمیشد آن را مثلِ یک فعل در جمله به کار برد. او گفت اگر این نامه را دو ماه زودتر میگرفت، حتماً همین عبارت را در چاپِ چهارمِ کتابِ خاستگاه گونهها که آن موقع در حال چاپ بود میگنجاند، و قول داد آن را در کتابِ بعدیاش دربارهٔ حیوانات اهلی به کار ببرد.[۳]
داروین در صفحهٔ ششمِ کتابِ گوناگونی جانوران و گیاهان در اهلیشدن که در سال ۱۸۶۸ منتشر شد، نوشت: هر موجودی که در ساختار، بدن یا غریزهاش یک برتری داشته باشد و همین برتری باعثِ زندهماندنش در کشمکشِ بقا شود، این را او «انتخاب طبیعی» نامیده، و آقای اسپنسر همین چیز را با عبارتِ «بقای اصلح» بهتر بیان کرده است. او همچنین گفت که عبارتِ «انتخاب طبیعی» خودش هم عبارتِ چندان خوبی نیست، چون این تصور را میدهد که یک کسی آگاهانه دارد انتخاب میکند؛ ولی با کمی عادتکردن، این سوءتفاهم از بین میرود. برای توجیه اینجور صحبتکردن، داروین مثال زد که دانشمندانِ دیگر هم همین کار را میکنند: مثلاً شیمیدانها، یا اخترشناسانی که میگویند «جاذبه حرکتِ سیارهها را کنترل میکند»، یا کشاورزانی که میگویند «انسان با قدرتِ گزینش، نژادهای اهلی میسازد». او گفت خودش هم میداند که کلمهٔ «طبیعت» را زیاد مثلِ یک آدم توصیف کرده، چون جور دیگری نمیشد این را ساده بیان کرد؛ اما منظورش از «طبیعت» فقط مجموعهٔ همهٔ قوانینِ طبیعی و نتیجهٔ آنهاست، و منظورش از «قانون» هم فقط یک الگوی تکرارشونده در رویدادهاست که ثابت شده درست است.[۴]
داروین در چهار چاپِ اولِ کتابِ خاستگاه گونهها، فقط از عبارتِ «انتخاب طبیعی» استفاده کرده بود.[۱۱] اما در چاپِ پنجم، که سالِ ۱۸۶۹ منتشر شد،[۵] او دوباره این دو عبارت را یکی دانست: «انتخاب طبیعی، یا بقای اصلح».[۶]
وقتی داروین میگفت «اصلح»، منظورش این نبود که موجودی از بقیه قویتر یا کاملتر است. منظورش این بود که آن موجود با محیطی که همان لحظه در آن زندگی میکند، بهتر جور درمیآید. یک مثالِ ساده: مثلِ یک قطعهپازل که دقیقاً جای خودش مینشیند، نه مثلِ یک قهرمانِ ورزشی.[۷] خودِ داروین هم در مقدمهٔ کتاب گفت که این ایده را از اسپنسر گرفته: او اسمِ این اصل را «انتخاب طبیعی» گذاشته بود چون شبیهِ کاری است که انسان با گزینش انجام میدهد؛ اما گفت عبارتِ اسپنسر، یعنی «بقای اصلح»، دقیقتر است.[۱۲]
اسپنسر در کتابی دیگر به نامِ انسان در برابرِ دولت، در آخرِ کتاب، از همین عبارت استفاده کرد. او میخواست توضیح دهد چرا نظریههای او در کشورهایی که حالتِ نظامی و جنگطلب دارند، جا نمیافتد. او این عبارت را دربارهٔ جوامعِ درگیرِ جنگ بهکار برد، طوری که انگار دارد یک قانونِ کلی را بیان میکند:[۱۳]
«به همین ترتیب، با بقای اصلح، جامعهای که خصلتِ نظامی و جنگطلبانه دارد، به قدرتِ حاکم اعتمادِ عمیقی پیدا میکند؛ و همین اعتماد باعث میشود مردم در همهٔ کارها از آن قدرت اطاعت کنند».[۱۴]
اسپنسر معمولاً به اینکه یک نوع لامارکیست بود شناخته میشود؛ یعنی باور داشت که ویژگیهایی که یک موجود در طول زندگیاش به دست میآورد، به فرزندانش هم میرسد.[۱۵]{{Efn|با این حال، خودِ اسپنسر هم فکر میکرد نظریهٔ لامارک ضعف دارد، چون لامارک نتوانسته بود فرگشت را با زبانِ علمِ فیزیک توضیح دهد. خیلیها هم اسپنسر را کسی میدانند که «داروینیسم اجتماعی» را راه انداخت.
زیستشناسانِ امروزی از اینکه آدمهای عادی چطور از این عبارت استفاده میکنند خوششان نمیآید، چون در فرهنگ مردمی معنایی پیدا کرده که چندان درست نیست. این عبارت همچنین نمیتواند خوب نشان دهد که انتخاب طبیعی چقدر پیچیده است. به همین دلیل، زیستشناسانِ امروز تقریباً همیشه بهجای «بقای اصلح»، از خودِ عبارتِ «انتخاب طبیعی» استفاده میکنند. مفهومِ برازش هم دو معنا دارد: هم یعنی موفقیتِ یک موجود در تولیدمثل (گزینش باروری)، و هم یعنی اینکه موجود زنده بماند (همان انتخاب طبیعی). این مفهوم دقیقاً مشخص نمیکند که یک موجود چه ویژگیهایی باید داشته باشد تا «برازندهتر» شود — که همان معنایی بود که اسپنسر در ذهن داشت.[۱۶]
نقد این عبارت
[ویرایش | اشتراکگذاری]عبارتِ «بقای اصلح» معمولاً بهجای «انتخاب طبیعی» بهکار میرود، اما زیستشناسانِ امروزی از آن پرهیز میکنند چون میتواند گمراهکننده باشد. مثلاً، زندهماندن فقط یک بخش از فرایندِ انتخاب است و همیشه هم مهمترین بخش نیست. مشکلِ دیگر این است که کلمهٔ «اصلح» یا «برازنده» را زیاد با آمادگی جسمانی اشتباه میگیرند. اما در معنای فرگشتی، «برازش» یعنی اینکه یک گروهِ ژنتیکیِ خاص، با چه سرعتی فرزند تولید میکند.[۱۷]
وقتی این عبارت را یک نظریهٔ زیستی میدانیم
[ویرایش | اشتراکگذاری]این عبارت را میشود جوری هم فهمید که انگار دارد یک نظریه یا فرضیه را بیان میکند: یعنی موجودات یا گونههایی که «برازنده»اند — به هر معنایی که «برازنده» را در نظر بگیریم — از یک آزمونی جان سالم به در میبرند. اما اگر این را دربارهٔ تکتکِ موجودات بهکار ببریم، اشتباه است؛ چون این عبارت دربارهٔ ماندگاریِ صفاتِ ارثی در طولِ نسلهاست، نه دربارهٔ سرنوشتِ یک موجودِ خاص. این نکته وقتی روشنتر میشود که به شبهگونههای ویروسی نگاه کنیم؛ در آنجا اصطلاحِ «بقای پهنترین» نشان میدهد که «زنده ماندن» اصلاً ربطی به زندهبودنِ صرف ندارد، بلکه به توانِ عملکردیِ پروتئینها برای انجامِ کار برمیگردد.
اگر این عبارت را نظریه در نظر بگیریم، خطرِ این وجود دارد که تبدیل به یک همانگویی (معنیشناسی) شود؛ یعنی چیزی شبیهِ این جمله: «آنهایی که گرایش به زندهماندن دارند، گرایش به زندهماندن دارند» — که هیچ محتوایی ندارد. برای اینکه این نظریه واقعاً چیزی بگوید، باید مفهومِ «برازش» را طوری تعریف کند که مستقل از خودِ «زندهماندن» باشد.[۷][۱۸] اگر نظریه بقای برازندهترینها را بهعنوان نظریهای درباره بقای گونهها تفسیر کنیم، این نظریه با شواهدی زیر سؤال میرود که نشان میدهند گرچه رقابت مستقیم میان افراد، جمعیتها و گونهها مشاهده میشود، اما شواهد اندکی وجود دارد که رقابت نیروی محرک فرگشت گروههای بزرگ، مانند دوزیستان، خزندگان و پستانداران بوده باشد. در عوض، این گروهها با گسترش به کنامهایی که پیشتر اشغالنشده بودند، فرگشت یافتهاند.[۱۹] در الگوی تعادل نقطهای از تغییرات محیطی و زیستی، عاملی که بقا را تعیین میکند اغلب برتری در رقابت با دیگران نیست، بلکه توانایی بقا در برابر تغییرات چشمگیر شرایط محیطی است، مانند آنچه پس از برخورد یک شهاب با انرژی کافی برای تغییر گسترده محیط در سطح جهانی رخ میدهد.
در سال ۲۰۱۰، سهنی و همکاران استدلال کردند که شواهد اندکی وجود دارد مبنی بر اینکه عوامل زیستی درونی، مانند رقابت، نیروی محرک فرگشت گروههای بزرگ بوده باشند. در عوض، آنان عوامل بیرونی و غیرزیستی، مانند گسترش، را بهعنوان نیروی محرک در مقیاس بزرگ فرگشتی معرفی کردند. ظهور گروههای غالب مانند دوزیستان، خزندگان، پستانداران و پرندگان از طریق گسترش فرصتطلبانه به کنامهای خالی رخ داد و انقراض گروهها نیز در نتیجه تغییرات بزرگ در محیط غیرزیستی روی داد.[۱۹]
تفسیر بهعنوان بیان یک نظریه اخلاقی
[ویرایش | اشتراکگذاری]داروینیستهای اجتماعی
[ویرایش | اشتراکگذاری]اصطلاح «داروینیسم اجتماعی» را نخستینبار ریچارد هافستادر در کتاب داروینیسم اجتماعی در اندیشه آمریکایی که در سال ۱۹۴۴ منتشر شد، بهعنوان نقدی بر ایدئولوژیهای سرمایهداری به کار برد.[۲۰]
آنارشیستها
[ویرایش | اشتراکگذاری]پتر کروپوتکین، جانورشناس و آنارشیست روس، بر این باور بود که مفهوم «بقای برازندهترینها» در واقع همکاری را تأیید میکند، نه رقابت را. او در کتاب خود، یاری متقابل: عاملی در تکامل، نشان داد که برازندهترین موجود لزوماً کسی نیست که در رقابت فردی بهتر عمل میکند، بلکه اغلب این جامعهای است که از افرادی تشکیل شده که در همکاری با یکدیگر مهارت دارند. او چنین نتیجه گرفت:
در دنیای جانوران دیدیم که بیشتر گونهها بهصورت گروهی زندگی میکنند و بهترین ابزار خود را برای مبارزه در راه بقا در همکاری با یکدیگر مییابند؛ مبارزهای که باید آن را در معنای گسترده داروینیاش فهمید، یعنی نه صرفاً مبارزه برای بهدستآوردن ابزار زندگی، بلکه مبارزه علیه همه شرایط طبیعی نامساعد برای آن گونه. گونههای جانوریای که در آنها مبارزه فردی به کمترین حد رسیده و یاری متقابل بیشترین گسترش را یافته، همواره پرشمارترین، موفقترین و آمادهترین برای پیشرفت بیشتر هستند.[۲۱]
کروپوتکین با بهکاربردن این مفهوم درباره جامعه انسانی، یاری متقابل را یکی از عوامل اصلی تکامل دانست، در کنار عامل دیگری به نام خودابرازی، و چنین نتیجه گرفت:
یاری متقابل را میتوان تا نخستین آغازهای تکامل ردیابی کرد، و همین یاری متقابل خاستگاه راستین تصورات اخلاقی ما است؛ میتوان گفت که در پیشرفت اخلاقی انسان، حمایت متقابل نقش اصلی را داشته است، نه مبارزه متقابل. حتی امروز نیز، هرچه این حمایت گستردهتر باشد، بهترین ضمانت برای تکاملی برتر در نژاد ما خواهد بود.[۲۲]
همانگویی
[ویرایش | اشتراکگذاری]گاهی گفته میشود که عبارت «بقای برازندهترینها» یک همانگویی (معنیشناسی) است؛ یعنی جملهای که چیزی را با کلمات دیگر فقط تکرار میکند، بدون اینکه اطلاعات تازهای بدهد.[۲۳] دلیل این ادعا این است: اگر «برازنده» را به معنای «دارای ویژگیهایی که شانس بقا و تولیدمثل را بیشتر میکنند» بگیریم (که تقریباً همان معنایی است که اسپنسر مد نظر داشت)، آنگاه «بقای برازندهترینها» چیزی جز «بقای کسانی که بیشتر شانس بقا دارند» نمیگوید. از این هم مهمتر، اگر تعریف رایج «برازندگی» در زیستشناسی امروز را در نظر بگیریم - که همان موفقیت در تولیدمثل است - این عبارت واقعاً به یک همانگویی محض تبدیل میشود، چون میشود «بقای کسانی که بقا و تولیدمثل موفقی دارند». بعضیها از همین استدلال استفاده کردهاند تا بگویند کل نظریه تکامل داروین همانگویانه است و هیچ قدرت تبیینی ندارد.[۲۳]
اما اگر عبارت «بقای برازندهترینها» را تنها و جدا از بقیه نظریه در نظر بگیریم، توضیح بسیار ناقصی از انتخاب طبیعی به دست میدهد. چون این عبارت بهتنهایی نکتهای بسیار مهم را نمیگوید: اینکه ویژگیها باید ارثی باشند. درست است که اگر برازندگی را فقط با بقا و تولیدمثل تعریف کنیم، عبارت «بقای برازندهترینها» یک همانگویی است. اما انتخاب طبیعی چیز دیگری میگوید: آن بخش از تفاوت در موفقیت تولیدمثلی که بهخاطر ویژگیهای ارثی است (برای توضیح بیشتر نگاه کنید به مقاله انتخاب طبیعی).[۲۳]
حالا فرض کنید ویژگیای ارثی باشد و شانس بقا یا تولیدمثل را زیاد یا کم کند. در این حالت، طبیعتاً - چون آن ویژگی ارثی است - نسل بعد هم آن را به ارث میبرد. پس با گذشت زمان، آن ویژگیهایی که بقا و تولیدمثل را بهتر میکنند، در جمعیت بیشتر و بیشتر میشوند. به همین فرایند میگویند «فرگشت از طریق انتخاب طبیعی». اما اگر ویژگیای که باعث موفقیت بیشتر در تولیدمثل میشود، ارثی نباشد، هیچ فرگشت واقعیای اتفاق نمیافتد - چه «بقای برازندهترینها» درست باشد چه نباشد. چون اگر آن ویژگی ارثی نیست، دلیلی ندارد که در نسلهای بعدی بیشتر شود.
پس به زبان ساده، انتخاب طبیعی را نباید با جملههای توخالی و بدیهی مثل «هر کسی که زنده بماند، زنده مانده است» یا «هر کسی که تولیدمثل کند، تولیدمثل کرده است» اشتباه گرفت؛ اینگونه جملهها چیزی جز تکرار خودشان نمیگویند. انتخاب طبیعی حرف بیشتری میزند: میگوید کسانی که زنده میمانند و تولیدمثل میکنند، ویژگیهای ارثیشان را - همان ویژگیهایی که به بقا و تولیدمثلشان کمک کرده - به نسل بعد منتقل میکنند، و به همین دلیل آن ویژگیها در طول نسلها بیشتر و بیشتر میشوند. این جمله دیگر همانگویی نیست، چون یک فرض قابل آزمایش را مطرح میکند: اینکه چنین ویژگیهای ارثیِ تأثیرگذار بر برازندگی واقعاً وجود دارند. و این فرض بارها با آزمایش تأیید شده است.[۲۳] مومه فون سیدو (Momme von Sydow) تعریفهای دیگری برای «بقای برازندهترینها» پیشنهاد کرده که میتواند در زیستشناسی و در سایر حوزههایی که فرایندهای داروینی در آنها تأثیرگذار بودهاند، معناهایی قابلآزمایش به دست دهد. اما برای جدا کردن جنبههای همانگویانه از جنبههای قابلآزمایش، باید بسیار دقت کرد. افزون بر این، گاهی افراد بدون آنکه متوجه باشیم، در حال صحبت، بین یک تفسیر قابلآزمایش و یک تفسیر غیرقابلآزمایش جابهجا میشوند؛ و این کار میتواند ترفندی نادرست باشد برای اینکه نظریه انتخاب طبیعی را از هر نقدی مصون نگه دارند، در حالیکه وانمود میکنند دارند از فرضیههایی قابلآزمایش صحبت میکنند.[۱۸][۲۴]
مایکل شرمر، بنیانگذار انجمن شکاکان و ناشر مجلهٔ شکاک (مجله)، در کتابی که در سال ۱۹۹۷ با عنوان چرا مردم به چیزهای عجیب باور دارند منتشر کرد، به مسئلهٔ همانگویی پرداخته است. او در این کتاب میگوید که گرچه جملههای همانگویانه گاهی نقطه شروع علم هستند، اما هرگز نقطه پایان آن نیستند؛ و اصولی علمی مانند انتخاب طبیعی، بهخاطر قدرت پیشبینیشان، آزمونپذیر و ابطالپذیر هستند. برای نمونه، شرمر اشاره میکند که ژنتیک جمعیت بهدرستی نشان میدهد که در چه شرایطی انتخاب طبیعی روی یک جمعیت اثر میگذارد و در چه شرایطی اثر نمیگذارد. شرمر میگوید اگر فسیل انسانها در همان لایههای زمینشناسی تریلوبیتها پیدا میشد، این خودش شاهدی بر رد نظریه انتخاب طبیعی میبود.[۲۵]
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]پانویس
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ Spencer, Herbert (1864). Principles of Biology, Volume 1. Williams and Norgate. p. 444.
But this survival of the fittest, implies multiplication of the fittest.
- ↑ "Survival of The Fittest". vedantu.com. n.d. Archived from the original on 5 December 2023. Retrieved November 30, 2023.
- 1 2 3 4 "Letter 5140 – Wallace, A. R. to Darwin, C. R., 2 July 1866". Darwin Correspondence Project. Archived from the original on 25 November 2010. Retrieved 12 January 2010.
"Letter 5145 – Darwin, C. R. to Wallace, A. R., 5 July (1866)". Darwin Correspondence Project. Archived from the original on 13 May 2011. Retrieved 12 January 2010.
^ "Herbert Spencer in his Principles of Biology of 1864, vol. 1, p. 444, wrote: 'This survival of the fittest, which I have here sought to express in mechanical terms, is that which Mr. Darwin has called "natural selection", or the preservation of favoured races in the struggle for life.'" Maurice E. Stucke, Better Competition Advocacy, archived from the original on 30 April 2011, retrieved 29 August 2007, citing HERBERT SPENCER, THE PRINCIPLES OF BIOLOGY 444 (Univ. Press of the Pac. 2002.) - 1 2 داروین در این اثر مینویسد که هر موجودی که در ساختار، بدن یا غریزهاش یک برتری داشته باشد و همین برتری باعثِ زندهماندنش در کشمکشِ بقا شود، این را او «انتخاب طبیعی» نامیده، و اسپنسر همین چیز را با عبارتِ «بقای اصلح» بهتر بیان کرده است. او همچنین گفت خودِ عبارتِ «انتخاب طبیعی» هم زیاد خوب نیست، چون این تصور را میدهد که یک کسی آگاهانه دارد انتخاب میکند؛ ولی با کمی عادتکردن، این سوءتفاهم از بین میرود.<ref name="Variation ">داروین در این اثر مینویسد که او این حفظِ گونههای دارای برتری ساختاری، بدنی یا غریزی را در کشمکشِ بقا «انتخاب طبیعی» نامیده، و اسپنسر همین ایده را با عبارتِ «بقای اصلح» بهخوبی بیان کرده است؛ او همچنین اشاره میکند که عبارت «انتخاب طبیعی» از این نظر گمراهکننده است که گویی به انتخابی آگاهانه اشاره دارد، هرچند با آشنایی بیشتر این برداشت کنار میرود. Darwin, Charles (1868), The Variation of Animals and Plants Under Domestication, vol. 1 (1st ed.), London: John Murray, p. 6, archived from the original on 4 March 2016, retrieved 10 August 2015
- 1 2 Freeman, R. B. (1977), "On the Origin of Species", The Works of Charles Darwin: An Annotated Bibliographical Handlist (2nd ed.), Cannon House, Folkestone, Kent, England: Wm Dawson & Sons Ltd, archived from the original on 13 February 2011, retrieved 22 February 2009
- 1 2 داروین در این بخش، حفظِ تغییرات سودمند و از میان رفتنِ تغییرات زیانآور را «انتخاب طبیعی» یا «بقای اصلح» مینامد. – Darwin, Charles (1869), On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life (5th ed.), London: John Murray, pp. 91–92, archived from the original on 24 May 2011, retrieved 22 February 2009
- 1 2 3 "Stephen Jay Gould, Darwin's Untimely Burial بایگانیشده در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۳ توسط Wayback Machine", 1976; from Philosophy of Biology: An Anthology, Alex Rosenberg, Robert Arp ed., John Wiley & Sons, May 2009, pp. 99–102.
- ↑ زیستشناسان فرگشتی معمولاً از استعارهٔ «بقای اصلح» — که در چارچوب ژنتیک جمعیت ریاضی معنایی دقیق دارد — بهعنوان بیانی خلاصه برای توصیف فرایندهای فرگشتی استفاده میکنند. Chew, Matthew K.; Laubichler, Manfred D. (4 July 2003), "PERCEPTIONS OF SCIENCE: Natural Enemies – Metaphor or Misconception?", Science, 301 (5629): 52–53, doi:10.1126/science.1085274, PMID 12846231
- ↑ Johnson, Curtis (2014). Darwin's Dice: The Idea of Chance in the Thought of Charles Darwin. Oxford University Press. p. 155. ISBN 9780199361434. Archived from the original on 12 October 2023. Retrieved 7 July 2020.
- ↑ Vol. 1, p. 444
- ↑ U. Kutschera (14 March 2003), "A Comparative Analysis of the Darwin-Wallace Papers and the Development of the Concept of Natural Selection" (PDF), Theory in Biosciences, 122 (4), Institut für Biologie, Universität Kassel, Germany: 343, Bibcode:2003ThBio.122..343K, archived from the original (PDF) on 14 April 2008, retrieved 20 March 2008
- ↑ Darwin, Charles (1869), On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life (5th ed.), London: John Murray, p. 72, archived from the original on 24 May 2011, retrieved 22 February 2009
- ↑ وقتی اصلِ انتخاب طبیعی روی گروههایی از افراد بهکار برود، به آن «انتخاب گروهی» میگویند.
- ↑ Herbert Spencer; Truxton Beale (1916), The Man Versus the State: A Collection of Essays, M. Kennerley (snippet)
- ↑ لامارکیسم
- ↑ Susana M. Wadgymar; S. Caroline Daws; Jill T. Anderson (2017). "Integrating viability and fecundity selection to illuminate the adaptive nature of genetic clines". Evolution Letters. 1 (1): 26–39. doi:10.1002/evl3.3. PMC 6121800. PMID 30283636.
- ↑ Colby, Chris (1996–1997), Introduction to Evolutionary Biology, TalkOrigins Archive, archived from the original on 6 July 2010, retrieved 22 February 2009
- 1 2 von Sydow, M. (2014). 'Survival of the Fittest' in Darwinian Metaphysics – Tautology or Testable Theory? بایگانیشده در ۳ مارس ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine (pp. 199–222) In E. Voigts, B. Schaff & M. Pietrzak-Franger (Eds.). Reflecting on Darwin. Farnham, London: Ashgate.
- 1 2 Sahney, S., Benton, M.J. and Ferry, P.A. (2010), "Links between global taxonomic diversity, ecological diversity and the expansion of vertebrates on land", Biology Letters, 6 (4): 544–547, doi:10.1098/rsbl.2009.1024, PMC 2936204, PMID 20106856.
{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:نامهای متعدد:فهرست نویسندگان (رده) - ↑ Leonard, Thomas C. (2005), "Mistaking Eugenics for Social Darwinism: Why Eugenics is Missing from the History of American Economics" (PDF), History of Political Economy, 37 (supplement): 200–233, doi:10.1215/00182702-37-Suppl_1-200, archived (PDF) from the original on 21 August 2010, retrieved 21 November 2007
- ↑ Kropotkin, Peter (1902), Mutual Aid: A Factor of Evolution, p. 293
- ↑ Kropotkin, Peter (1902), Mutual Aid: A Factor of Evolution, p. 300
- 1 2 3 4 Corey, Michael Anthony (1994), "Chapter 5. Natural Selection", Back to Darwin: the scientific case for Deistic evolution, Rowman and Littlefield, p. 147, ISBN 978-0-8191-9307-0
- ↑ Cf. von Sydow, M. (2012). From Darwinian Metaphysics towards Understanding the Evolution of Evolutionary Mechanisms: A Historical and Philosophical Analysis of Gene-Darwinism and Universal Darwinism بایگانیشده در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine. Universitätsverlag Göttingen.
- ↑ مایکل شرمر; چرا مردم به چیزهای عجیب باور دارند; 1997; Pages 143–144