برودت جذبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

برودت جذبی به روشی برای تولید برودت یا سرما گفته می‌شود که از یک منبع گرما (تولید شده از تابش خورشید، آب گرم کارخانه‌ها، شعلهٔ مستقیم) استفاده می نماید.

از یخچال‌های جذبی عموماً برای سرمایش مواد غذایی کاروان ها استفاده می گردد. از این روش همچنین می‌توان برای برودت ساختمان‌هایی که دارای منابع گرمایی ارزان قیمت هستند نیز استفاده نمود.

استانداردهای برودت جذبی توسط ANSI/AHRI standard 560-2000 ارائه شده‌است.[۱]

اصول و روش کار[ویرایش]

پایه کارکرد سیستم‌های تبرید جذبی و تراکمی یکسان می‌باشد و هر دو با استفاده از دمای بخار بسیار پایین مبرد کار می‌کنند، در هر دو نمونه مبرد جهت بخار شدن در فشار معین به اندازه گرمای نهان خود از محیط اطراف گرما را جذب می نماید و باعث خنک شدن آن می گردد. تفاوت اصلی این دو روش در تبدیل دوباره مبرد گازی به حالت مایع جهت تکرار چرخه تبرید می‌باشد، تبرید جذبی از روشی استفاده می نماید که بتواند با استفاده از حرارت این عمل را انجام دهد.

چرخه تبرید جذبی را می‌توان به سه مرحله به شرح ذیل تقسیم نمود:

  1. تبدیل مایع به بخار: مبرد مایع در یک محیط با فشار نسبی پایین تبدیل به بخار می‌شود و محیط اطراف را خنک می نماید. به دلیل فشار پایین دمای بخار مبرد در حد مورد نیاز پایین می‌باشد.
  2. مبرد گازی توسط مایعی دیگر جذب می گردد. (به‌طور مثال جذب آب توسط لیتیوم بروماید.)
  3. محلول جذب‌کننده و مبرد حرارت داده می‌شود که این عمل سبب بخار و جدا شدن مبرد از جذب‌کننده می‌شود. پس از این مرحله مبرد وارد کندانسور شده و با از دست دادن حرارت خود جهت تکرار چرخه تبرید تبدیل به مایع می گردد.

در چرخه تبرید تراکمی با استفاده از یک انرژی خارجی مانند الکترسیته فشار مبرد در کمپرسور افزایش می یابد و سبب می‌شود تا ضمن تبدیل مبرد به حالت مایع، دما آن نیز جهت تبادل گرمایی در کندانسور بالا رود و پس از پایین آمدن دمای آن با عبور از یک شیر انبساط به محیط کم فشار وارد می‌شود و با بخار شدن در محیط کم فشار آن را خنک نماید. مبرد بخار شده جهت تکرار چرخه مجدداً وارد کمپرسور می گردد.

تفاوت دیگر این دو چرخه تبرید در نوع مبرد می‌باشد در حالی که سیستم‌های تراکمی با HCFC و CFC‌ها کار می‌کنند مبرد سیستم‌های جذبی آمونیاک و آب می‌باشد.

انواع چیلر جذبی[ویرایش]

۱- چیلر جذبی تک اثره (Single effect)

که خود به سه دسته چیلرهای چیلر جذبی تک اثره با تغذیه بخار، چیلر جذبی تک اثره با تغذیه آب داغ (دمای بالای ۱۰۰ درجه سانتیگراد) و تک اثره با تغذیه آب گرم (دمای زیر۱۰۰ درجه سانتیگراد) تقسیم می‌شوند که نحوه کار آن‌ها مشابه بوده و همگی دارای حداقل یک مولد حرارتی می‌باشند.

۲- چیلر جذبی دو اثره (Double effect)

که به دو دسته چیلر جذبی دو اثره با تغذیه بخار و چیلر جذبی دو اثره با شعله مستقیم طبقه‌بندی می‌شوند. این چیلرها، جز نسل جدید چیلرهای جذبی بوده و دارای سیکل تبرید کاملتری نسبت به چیلرهای جذبی تک اثره‌است.

مقایسه چیلرهای جذبی و چیلرهای تراکمی[ویرایش]

ضریب عملکرد (COP) چیلرهای جذبی و چیلرهای تراکمی به شرح زیر است:

با توجه به راندمان حدود ۳۰ درصدی نیروگاه‌های فسیلی تولید برق (در ایران) و ضریب عملکرد چیلرهای جذبی و تراکمی، برای تولید مقدار مساوی سرمایش، چیلرهای جذبی ۷۱ درصد بیشتر از چیلرهای تراکمی منابع اولیهٔ انرژی مانند گاز یا نفت استفاده می‌کنند.[۲] به همین دلیل استفاده از چیلرهای جذبی در مقایسه با چیلرهای تراکمی مقرون به صرفه نیست و در ایران به دلیل ارزان بودن غیرمتعارف گاز طبیعی در مقابل برق، استفاده از چیلرهای جذبی مقرون به صرفه است که البته با واقعی شدن قیمت گاز ایران هم به جمع دیگر کشورها خواهد پیوست.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]