براهویی (طایفه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

براهویی طایفه‌ای‌ست از طوايف بلوچ .و زبان آنها ریشه در قوم دراویدی دارد و بهزبان براهویی مشهور است، وآنان به این زبان،سخن می‌گویند، اکثرشان در ایالات بلوچستان و استان سیستان و بلوچستان ایران وافغانستان و ناحیه مرو در ترکمنستان زندگی می‌کنند

آن‌ها در ناحیه کلات در بلوچستان پاکستان قرار دارند. آن‌ها مسلمان و سنی مذهب از شاخه حنفی هستند. طایفه براهویی دارای چندین تیره یا شاخه می‌باشد، از جمله: مینگل بزرگترین و اصیل ترین ایل طایفه براهویی است و صدها تیره ی بزرگ دارد. مرودزهی و توتازهی و باران زهی و تراصی زهی از تیره های ایل بزرگ مینگل هستند. جنگي زهي (که اکثراً در بلوچستان پاکستان زندگی می‌کنند، و تعداد کمی هم در ایران) جنگی زهی (حاجي محمدنور) یاگی زهی (حاج علیم) شاگ زهی (حافظ باري داد) زیرکاری (حاج حمید) عیدوزهی (حاج خدانور)

(نام داخل پرانتز سردار هر تیره می‌باشد).

موسیقی[ویرایش]

سوت براهویی آهنگی است متعلق به این طایفه که غالباً توسط زنان خوانده می‌شود.

اقتصاد[ویرایش]

بیشتر براهوئیان ایران عشایر دامدار هستند و در برخی از روستاهای سیستان و دامنه‌های کوه خواجه، تاسوکی و اطراف آن و نیز در اطراف شهرستان خاش در بلوچستان زندگی می‌کنند.

براهویی‌های سیستان به دو شغل کشاورزی و دامداری مشغول هستند. کشاورزان بیشتر در مناطق میان کنگی، سکوهه، لوتک، شیب آب و منطقه شهرکی و نارویی و دامداران از مطقه برنگ تا سفیدآبه و چاه دیوان و در تمام دشت‌های حاشیه هامون و به هنگام ییلاق به کوههای قائنات و بلوچستان کوچ می‌کنند.

عدهٔ زیادی از این قوم چندین سال قبل از انقلاب بر اثر خشک سالی در زابل و زاهدان به مازندران و تعدادی از شهرهای استان کرمان مانند عنبرآباد و کهنوج مهاجرت کردند.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. کتاب گفته‌های پدر، حاج عباس جلالی
  • غلامعلی رئیس‌الذاکرین. زادسروان سیستان. چاپ ۱۳۷۰.