برادران کوئن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
برادران کوئن
Coen brothers
COEN Brothers (cannesPH).jpg
زاده جوئل کوئن
۲۹ نوامبر۱۹۵۴
ایتن کوئن
۲۱ سپتامبر۱۹۵۷
سنت لوئیس پارک، مینه‌سوتا
ملیت آمریکا
زمینه فعالیت کارگردان
نویسنده
تهیه‌کننده
صفحه در وب‌گاه IMDb

جوئل کوئن (زاده ۲۹ نوامبر۱۹۵۴ سنت لوئیس پارک، مینه‌سوتا، آمریکا) و ایتن کوئن (زاده ۲۱ سپتامبر۱۹۵۷ سنت لوئیس پارک، مینه‌سوتا، آمریکا) معروف به برادران کوئن دو فیلم‌ساز آمریکایی هستند. این دو برادر فیلمساز که اولین فیلم بلندشان را در ۱۹۸۴ ساختند، کار نوشتن فیلمنامه، تهیه کنندگی، کارگردانی و تدوین و فیلم‌هایشان را به‌طور مشترک انجام می‌دهند، هرچند در عنوان‌بندی اکثر آثار آن‌ها نام جوئل به عنوان کارگردان، و نام ایتن به عنوان تهیه‌کننده ذکر می‌شود.[۱]

زندگی‌نامه[ویرایش]

جوئل و ایتن کوئن در خانواده‌ای یهودی در شهر سنت لوئیس پارک واقع در ایالت مینه سوتای آمریکا به دنیا آمدند (جوئل: ۲۹ نوامبر ۱۹۵۴، ایتن: ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۷) پدرشان ادوارد، استاد اقتصاد دانشگاه مینه‌سوتا و مادرشان رِنا، استاد تاریخ هنر در دانشگاه سنت کلود بود. در کودکی، جوئل توانست با پولی که از کار چمن‌زنی به دست آورده بود یک دوربین سوپر۸ بخرد تا همراه برادرش فیلم‌هایی را که در تلویزیون دیده بودند بازسازی کنند. آن‌ها از پسر همسایه‌شان زیمرس برای بازی در این فیلم‌ها استفاده می‌کردند. از نخستین فیلم‌هایی که در این دوره با دوربین سوپر۸ خود ساختند می‌توان به فیلم هنری کیسینجر، مرد پرمشغله اشاره کرد. در فیلم زیمرس در زامبیا، ایتن در نقش یک آفریقایی نیزه به دست ظاهر شد. برادرها در ۱۹۷۳ و ۱۹۷۶ از دبیرستان سنت لوئیس پارک فارغ‌التحصیل شدند. سپس جوئل در رشته کارگردانی در دانشگاه نیویورک، و ایتن در رشته فلسفه دانشگاه پرینستون ادامه تحصیل دادند. پایان‌نامهٔ ایتن مقاله‌ای بود با عنوان دو رویکرد به فلسفهٔ متاخر ویتگنشتاین.

جوئل در ۱۹۸۴ با فرانسیس مک دورمند ازدواج کرد. مک دورمند در همین سال در نخستین فیلم بلند کوئن‌ها با عنوان تقاص (خون ساده) بازی کرد. این بازیگر زن به غیر از این تاکنون در پنج فیلم دیگر از آثار برادران کوئن بازی کرده. این بازی‌ها شامل نقش‌های کوچکی در بزرگ کردن آریزونا و گذرگاه میلر، یا نقش‌های بزرگ‌تری در تقاص، فارگو (که بخاطر بازی در این فیلم برندهٔ اسکار شد)، مردی که آنجا نبود و پس از خواندن بسوزان است. ایتن کوئن هم در سال ۱۹۹۰ با تریشیا کوک تدوینگر فیلم ازدواج کرد. جوئل و همسرش یک پسر اهل پاراگوئه را به فرزندخواندگی پذیرفته‌اند و ایتان و همسرش یک پسر و یک دختر دارند. هر دو آن‌ها به همراه همسرانشان در شهر نیویورک سکونت دارند.[۱]

سبک فیلمسازی[ویرایش]

به‌طور کلی می‌توان گفت سینمای کوئن‌ها چندان به سبک و سیاق خاصی پابند نیست، چرا که آن‌ها انواع مختلفی از فیلم ساخته‌اند، از کمدی‌هایی چون بزرگ کردن آریزونا و قاتلین پیرزن، تا فیلم گنگستری (گذرگاه میلر)، فیلم نوآر (خون ساده و فارگو)، جنایی (فارگو، مردی که آنجا نبود و این‌جا جای پیرمردها نیست)، عاشقانه (سنگدلی تحمل ناپذیر)، سیاسی و جاسوسی (پس از خواندن بسوزان)، یا اقتباسی از ادیسهٔ هومر در اوه برادر، کجایی. اما یک ویژگی عمده در اکثر این فیلم‌ها فضای طنزآمیز و شوخی‌های فراوان است. در مورد این که آیا فیلم‌های کوئن‌ها عمیق و بامعنی هستند یا فقط نوعی جک و شوخی ساده محسوب می‌شوند نمی‌توان به راحتی قضاوت کرد. با توجه به این که ایتن در رشتهٔ فلسفه درس خوانده نباید وجه فلسفی آثارشان را فراموش کرد.

ویژگی دیگر فیلم‌های این دو فیلمساز نظم خاصی است که روی فیلمنامه و قسمت‌های مختلف آثار خودشان مراعات می‌کنند. آن‌ها تمرکز و دقت خاصی روی تمام اجزای فیلمی که می‌سازند دارند، معمولاً کارهایشان را آثار هوشمندانه و نبوغ‌آمیز توصیف می‌کنند. در کنار این، اکثر آثار کوئن‌ها فضایی منحصربه‌فرد و ویژه دارد و نوعی غرابت خاص در آن‌ها وجود دارد که در آثار هیچ فیلمساز دیگری نیست. برای نمونه بارتن فینک، لبوسکی بزرگ یا وکیل هادساکر فیلم‌های عجیب و غریبی هستند که به آثار فیلمسازان دیگر شباهت چندانی ندارند. اما یکی از خصوصیات ثابتی که آن‌ها در تمام آثارشان مراعات می‌کنند، آن است که فیلم خود را از عناصر معمولی برمی‌گیرند، برای مثال در هیچ‌کدام از فیلم‌های آن‌ها موجودات فضایی و افسانه‌ای و فانتزی مثل هیولاها، بشقاب پرنده‌ها و… دیده نمی‌شود. آثارشان هرقدر عجیب و غیرعادی، اما باز هم برگرفته از یکسری حقایق عادی و شناخته شده‌است که اکثر ما با آن‌ها آشنایی داریم. همچنین از جلوه‌های ویژهٔ چشمگیری که در سینمای هالیوود مرسوم است جز در بعضی موارد جزئی استفاده‌ای نمی‌کنند، تا فیلمسازی شان بیشتر بر مبنای حقایق ساده و روزمره باشد.

یکی دیگر از ویژگی‌های فیلم‌های جوئل و ایتن کوئن این است که روی جنبه‌های مختلف فیلمسازی تسلط فراوانی دارند، فیلم‌هایشان اغلب در بخش‌های مختلف نظیر بازیگری، فیلمبرداری، صدابرداری، طراحی صحنه و لباس یا موسیقی برندهٔ جوایز معتبر جهانی می‌شود. برای نمونه می‌توان به این جوایز اشاره کرد:

  • کسب جایزهٔ بهترین بازیگری توسط جان تورتورو در جشنوارهٔ کن ۱۹۹۱ بخاطر بازی در بارتن فینک[۲]
  • نامزدی دریافت اسکار بهترین طراحی صحنه و لباس در جشنوارهٔ آکادمی ۱۹۹۱ برای همین فیلم
  • کسب جوایز اسکار بهترین فیلم‌نامه اوریجینال و بهترین بازیگر زن برای فیلم فارگو
  • نامزدی برای دریافت اسکار بهترین فیلمبردار برای راجر دیکینز بخاطر فیلم اوه برادر کجایی (۲۰۰۰) و مردی که آنجا نبود (۲۰۰۱)...[۳]
برادران کوئن به همراه خاویر باردم درجشنواره فیلم کن.

فیلم‌های کوئن‌ها ویژگی‌های فراوان دیگری دارد اما بسیاری از منتقدان فکر می‌کنند که توصیف سبک فیلمسازی آن‌ها به سادگی ممکن نیست، چون پیچیدگی‌ها و غرابت‌های خاص خودش را دارد. اما خود کوئن‌ها در جاهای مختلف از جمله در سخنرانی کوتاهشان هنگام دریافت جایزهٔ اسکار در سال ۲۰۰۸، (برای فیلم این‌جا جای پیرمردها نیست که ۴ جایزهٔ اسکار را از آن خود نمود) اشاره می‌کنند که کار فیلم ساختنشان با کاری که در کودکی انجام می‌دادند فرق زیادی ندارد. در واقع فیلم‌های بزرگ امروزشان را درست به همان سبک و سیاقی می‌سازند که در دوران کودکی با دوربین سوپر۸ خودشان فیلم می‌ساختند.[۴]

پیشرفت آهسته و پیوسته برادران کوئن در کار خود در تضاد با مسیر مرسومی است که فیلمسازان مستقل هالیوودی طی می‌کنند. آن‌ها به جای اینکه سعی کنند تا شانس کارگردانی آثار بزرگ پرخرج فانتزی همچون به فیلم‌های بتمن را پیدا کنند همواره به ساخت فیلم‌های کم‌هزینه مورد علاقه خود پرداخته‌اند. جوئل در گفتگویی با نیویورک تایمز در این مورد می‌گوید: «صادقانه باید بگویم که فیلم‌های ما هیچوقت هیچ رکوردی را در جدول فروش جابجا نکرده‌اند. چون ما هیچوقت در چنین سطحی کار نکرده‌ایم. ما هیچوقت جیب شرکت فیلمسازی که از ما پشتیبانی می‌کند را خالی نکرده‌ایم پس آن‌ها خیلی خوشحال خواهند شد که با ما کار کنند چون پول کمی باید بپردازند». شباهت و همکاری فوق‌العاده آن‌ها در کارگردانی باعث شده تا بازیگرانشان به آن‌ها لقب «کارگردان دوسر» را بدهند. هرچند ایتن در رشته فلسفه درس خوانده و پایان‌نامه‌اش را در مورد لودویگ ویتگنشتاین فیلسوف اتریشی نوشته اما هیچ‌کدام از آن‌ها علاقه‌ای به تفسیرهای موشکافانه فلسفی و انتزاعی از فیلم‌های خود و فرایند فیلمسازیشان را ندارند. همه فیلم‌های آن‌ها به نوعی در مورد اشتباهات بزرگ و پیامدهای وحشتناک آن‌هاست. طرح کلی فیلم‌نامه‌های آن‌ها معمولاً به این صورت است که یک شخصیت مثبت بداقبال تحت تأثیر یک باور نیرومند شخصی وارد یک ماجرای جنایی سطح پایین می‌شود که با آدم‌ربایی یا زورگیری همراه است و در پی آن زنجیره‌ای از کنش‌ها و واکنش‌های پیچیده و متضاد آغاز می‌شود و بیشتر اوقات هم شخصی با برخورد گلوله‌ای به صورتش به قتل می‌رسد.[۵]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال فیلم نویسنده
کارگردان
جایزه اسکار گلدن گلوب بفتا
نامزد برنده نامزد برنده نامزد برنده
۱۹۸۴ خون ساده برادران کوئن جوئل
۱۹۸۵ موج جنایت برادران کوئن و سام ریمی سام ریمی
۱۹۸۷ بزرگ کردن آریزونا برادران کوئن جوئل
۱۹۹۰ تقاطع میلر
۱۹۹۱ بارتون فینک ۳ ۱
۱۹۹۴ وکیل هادساکر برادران کوئن و سام ریمی
۱۹۹۶ فارگو برادران کوئن ۷ ۲ ۴ ۶ ۱
۱۹۹۸ لبوفسکی بزرگ
۱۹۹۸ مرد برهنه جی. تاد اندرسن و ایتن جی. تاد اندرسن
۲۰۰۰ ای برادر، کجایی؟ برادران کوئن جوئل ۲ ۲ ۱ ۵
۲۰۰۱ مردی که آنجا نبود ۱ ۳ ۱ ۱
۲۰۰۳ سنگدلی تحمل‌ناپذیر رابرت رمزی، متیو استون
برادران کوئن
۲۰۰۴ قاتلین پیرزن (فیلم ۲۰۰۴) برادران کوئن برادران کوئن
۲۰۰۶ پاریس، دوستت دارم: "توئیلقیس"
۲۰۰۷ هر کس سینمای خودش: "سینمای جهان"
۲۰۰۷ جایی برای پیرمردها نیست ۸ ۴ ۴ ۲ ۹ ۳
۲۰۰۸ بخوان و بسوزان ۲ ۳
۲۰۰۹ یک مرد جدی ۲ ۱ ۱
۲۰۱۰ شجاعت واقعی ۱۰ ۸ ۱
۲۰۱۲ گمبیت مایکا هافمن
۲۰۱۳ درون لوین دیویس برادران کوئن ۲ ۳ ۳
۲۰۱۴ ناشکسته برادران کوئن،
ریچارد لاگریونس، ویلیام نیکلسون
آنجلینا جولی
۲۰۱۶ درود بر سزار! برادران کوئن برادران کوئن
۲۰۱۸ چریکه باستر اسکراگز برادران کوئن برادران کوئن ۳ ۱
مجموع ۳۸ ۶ ۲۰ ۳ ۳۷ ۶

همکاران چندباره[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

  • جوئل و ایتن کوئن، نوشتهٔ الن چشایر و جان اشبروک، ترجمهٔ مرسده بصیریان، نشر: کتاب آوند دانش، اردیبهشت ۱۳۸۵
  • جوئل و ایتن کوئن، گردآورندگان: پتر کورته و گئورگ زیسلن، ترجمهٔ امید نیک فرجام، نشر نی، دی ۱۳۸۷
  • گذرگاه میلر (فیلمنامه)، نوشتهٔ جوئل و ایتن کوئن، ترجمهٔ امید نیک فرجام، نشر نی، شهریور ۱۳۸۷

الگو:ژانر اکشن هالیوود

Ethan Coen (links) und Joel Coen 2001 bei den Filmfestspielen von Cannes

Die Brüder Joel David Coen (* 29. November 1954 in Minneapolis, Minnesota, Vereinigte Staaten) und Ethan Jesse Coen (* 21. September 1957 ebenda), auch bekannt als die Coen-Brüder (engl. Coen Brothers), sind oscarprämierte US-amerikanische Filmregisseure, Filmproduzenten und Drehbuchautoren. Erstmals von sich reden machten sie 1984 auf dem US-amerikanischen Sundance Film Festival mit Blood Simple, einer Hommage an den Film noir, die den Hauptpreis gewann. Barton Fink erhielt die Goldene Palme sowie Regie- und Darstellerpreis in Cannes. Seither etablierten sie sich mit Filmen wie Fargo, The Big Lebowski, O Brother, Where Art Thou?, No Country for Old Men oder Inside Llewyn Davis als schräge Geschichtenerzähler abseits des Hollywood-Mainstreams.

Joel ist seit 1984 mit der Schauspielerin Frances McDormand verheiratet, Ethan mit der Filmeditorin Tricia Cooke.

Leben und Werk[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Die Coen-Brüder sind in St. Louis Park, einem Vorort von Minneapolis, in einer jüdischen Umgebung aufgewachsen. Ihre Eltern, Edward und Rena Coen, waren Professoren: er für Wirtschaftswissenschaften an der Universität von Minnesota, sie für Kunstgeschichte an der St.-Cloud-Universität. Das Milieu solcher jüdisch-amerikanischen Familien thematisiert der 2009 entstandene Film A Serious Man.

Joel Coen sparte sich als Kind durch Rasenmähen das Geld für eine Super-8-Kamera zusammen. Damit drehten die beiden Brüder zusammen mit einem Nachbarsjungen (Mark Zimering, in den Filmen „Zeimers“ genannt) Filme aus dem Fernsehen nach.

Nach seinem Abschluss am Simon’s Rock College in Great Barrington, Massachusetts, nahm Joel an einem öffentlichen Filmprogramm der New York University teil, bei dem er als Abschlussarbeit einen dreißigminütigen Film namens Soundings drehte. Ethan ging, nachdem er ebenfalls wie sein Bruder das Simon’s-Rock-College absolviert hatte, an die Princeton-Universität, wo er Philosophie studierte. Seine Abschlussarbeit trug den Titel: „Two Views of Wittgenstein’s Later Philosophy“ („Zwei Ansichten über Wittgensteins philosophisches Spätwerk“).

Nach seinem Abschluss an der Universität von New York arbeitete Joel als Produktionsassistent in einer Reihe von Filmen und Musikvideos. Er entwickelte ein Talent für den Filmschnitt und traf Sam Raimi, der einen Assistenten für seinen Film The Evil Dead suchte.

Ethan Coen veröffentlichte zahlreiche Kurzgeschichten zunächst in Magazinen wie The New Yorker, Playboy, und Vanity Fair, später in dem Erzählband „The Gates of Eden“ (dt. „Falltür ins Paradies“).

2010 stellten die Coen-Brüder mit True Grit eine Verfilmung des gleichnamigen Westernromans mit Jeff Bridges, Matt Damon und Josh Brolin in den Hauptrollen fertig, mit der am 10. Februar 2011 die Berlinale 2011 eröffnet wurde.

Am 17. Mai 2013 feierte der Film Inside Llewyn Davis mit Oscar Isaac, Carey Mulligan und John Goodman bei den Filmfestspielen in Cannes Premiere.

Am 1. Februar 2016 feierte Hail, Caesar! seine Premiere in Los Angeles. In der Filmkomödie schlüpft Josh Brolin in die Rolle von Filmproduzent und Hollywood-Studio-Manager Eddie Mannix. Der Film, in weiteren Rollen mit George Clooney, Alden Ehrenreich, Ralph Fiennes, Jonah Hill, Scarlett Johansson, Frances McDormand, Tilda Swinton und Channing Tatum besetzt, wurde auch als Eröffnungsfilm der 66. Internationalen Filmfestspiele Berlin ausgewählt.

2016 fanden drei ihrer Filme (No Country for Old Men, A Serious Man, Inside Llewyn Davis) bei der BBC-Wahl zu den 100 bedeutendsten Filmen des 21. Jahrhunderts Berücksichtigung.

Wiederholte Zusammenarbeiten[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Die Brüder schreiben jeweils gemeinsam die Drehbücher zu ihren Filmen, führen Regie und sind an der Produktion beteiligt. Zudem sind sie bei den meisten ihrer Projekte auch als Filmeditoren aktiv, unter dem Pseudonym „Roderick Jaynes“.

Die Autorenfilmer arbeiten für gewöhnlich mit dem dreizehnfach (Stand 2018) oscarnominierten und einfach ausgezeichneten Kameramann Roger Deakins zusammen, die Musik schreibt zumeist Carter Burwell. Für den Bereich Tongestaltung arbeiten sie immer mit Peter F. Kurland.[1]

Auch mit einigen Darstellern haben Ethan und Joel mehrfach gearbeitet:

  • Steve Buscemi (Miller’s Crossing, Barton Fink, Hudsucker – Der große Sprung, Fargo, The Big Lebowski, Paris, je t’aime)
  • George Clooney (O Brother, Where Art Thou?, Ein (un)möglicher Härtefall, Burn After Reading – Wer verbrennt sich hier die Finger?, Hail, Caesar!)
  • John Goodman (Arizona Junior, Barton Fink, Hudsucker – Der große Sprung, The Big Lebowski, O Brother, Where Art Thou?, Inside Llewyn Davis)
  • Richard Jenkins (The Man Who Wasn’t There, Ein (un)möglicher Härtefall, Burn After Reading – Wer verbrennt sich hier die Finger?)
  • Frances McDormand (Blood Simple, Arizona Junior, Miller’s Crossing, Barton Fink, Fargo, The Man Who Wasn’t There, Burn After Reading – Wer verbrennt sich hier die Finger?, Hail, Caesar!)
  • Jon Polito (Miller’s Crossing, Barton Fink, Hudsucker – Der große Sprung, The Big Lebowski, The Man Who Wasn’t There)
  • John Turturro (Miller’s Crossing, Barton Fink, The Big Lebowski, O Brother, Where Art Thou?)
  • Josh Brolin (No Country For Old Men, True Grit, Hail, Caesar!)
  • Jeff Bridges (The Big Lebowski, True Grit)
  • Billy Bob Thornton (The Man Who Wasn’t There, Ein (un)möglicher Härtefall, Fargo (Serie))
  • Scarlett Johansson (The Man Who Wasn’t There, Hail, Caesar!)
  • Peter Stormare (Fargo, The Big Lebowski)
  • Tilda Swinton (Burn after Reading – Wer verbrennt sich hier die Finger?, Hail, Caesar!)
  • J. K. Simmons (Ladykillers, Burn After Reading)

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Einspielergebnisse, IMDb- und Rotten Tomatoes-Benutzerbewertungen der Coen-Filme bis 2010
als ausführende Produzenten
als Drehbuchautoren

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Academy Award[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1997: Oscar für das Beste Original-Drehbuch (Fargo)
  • 2008: Oscar für das Beste adaptierte Drehbuch (No Country for Old Men)
  • 2008: Oscar für die Beste Regie (No Country for Old Men)
  • 2008: Oscar für den Besten Film (No Country for Old Men)
Nominierungen
  • 1997: Oscarnominierung für den Besten Film (Fargo, nur Ethan Coen)
  • 1997: Oscarnominierung für die Beste Regie (Fargo, nur Joel Coen)
  • 1997: Oscarnominierung für den Besten Schnitt (Fargo)
  • 2001: Oscarnominierung für das Beste adaptierte Drehbuch (O Brother, Where Art Thou?)
  • 2008: Oscarnominierung für den Besten Schnitt (No Country for Old Men)
  • 2010: Oscarnominierung für das Beste Originaldrehbuch (A Serious Man)
  • 2010: Oscarnominierung für den Besten Film (A Serious Man)
  • 2011: Oscarnominierung für den Besten Film (True Grit)
  • 2011: Oscarnominierung für die Beste Regie (True Grit)
  • 2011: Oscarnominierung für das Beste adaptierte Drehbuch (True Grit)
  • 2016: Oscarnominierung für das Beste Originaldrehbuch (Bridge of Spies)
  • 2019: Oscarnominierung für das Beste adaptierte Drehbuch (The Ballad of Buster Scruggs)

Golden Globe Award[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 2008: Golden Globe für das Beste Drehbuch (No Country for Old Men)
Nominierungen
  • 1997: Globe-Nominierung für den Besten Film/Komödie oder Musical (Fargo, nur Ethan Coen)
  • 1997: Globe-Nominierung für das Beste Drehbuch (Fargo)
  • 1997: Globe-Nominierung für die Beste Regie (Fargo, nur Joel Coen)
  • 2002: Globe-Nominierung für das Beste Drehbuch (The Man who wasn’t There)
  • 2002: Globe-Nominierung für den Besten Film/Drama (The Man who wasn’t There)
  • 2008: Globe-Nominierung für den Besten Film/Drama (No Country for Old Men)
  • 2008: Globe-Nominierung für die Beste Regie (No Country for Old Men)

Internationale Filmfestspiele von Cannes[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1991: Goldene Palme für den Besten Film (Barton Fink)
  • 1991: Beste Regie (Barton Fink, nur Joel Coen)
  • 1996: Beste Regie (Fargo, nur Joel Coen)

Chlotrudis Awards[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1997: Chlotrudis Award für die beste Regie (Fargo)
Nominierungen
  • 2008: Chlotrudis-Award-Nominierung für die beste Regie (No Country for Old Men)

Weitere Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Stephanie Blum, Dominik Schmitt (Hrsg.): »Sorry, you just got Coened«: Das postmoderne Kino der Coen Brothers. Königshausen & Neumann, Würzburg 2015, ISBN 3-8260-5394-X.
  • Peter Körte, Georg Seeßlen (Hrsg.): Joel & Ethan Coen. Bertz + Fischer Verlag, Berlin 2000, ISBN 3-929470-98-5.
  • Eddie Robson: Coen Brothers. Virgin Books Ltd., London 2003, ISBN 0-7535-0797-8.
  • Peter Bär & Gerhard Schneider (Hrsg.): Die Coen-Brüder. Psychosozial, Gießen 2014. ISBN 978-3-8379-2373-5 (=Im Dialog: Psychoanalyse und Filmtheorie, ISSN 2367-2412, Bd. 11).

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Ethan und Joel Coen – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Jim Ridley: Meet the Third Coen Brother. NashvilleScene.com, 12. Dezember 2013, abgerufen am 5. Januar 2016.
  2. The Coen Brothers, 2011 Laureates bei dandavidprize.org; abgerufen am 16. Dezember 2015