بحرانیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
بحرانیان
الشعب البحرانی
کل جمعیت
۴ میلیون
مناطق با جمعیت قابل توجه
 بحرین
        (تخمین ۲۰۱۱)
۶۰۰٬۰۰۰[۱]
 عربستان سعودی
        (تخمین ۲۰۰۶)
۲٬۰۰۰٬۰۰۰[۲]
زبان‌ها
عربی بحرانی
دین
شیعه
گروه‌های قومی مرتبط
مردم عراق • عربان ایرانی • معدان
علویان • آشوریان • کلدانیان
مردم فارسی • مردم اچمی
مردم لر • ایرانیان بحرین
اقلیم بحرین در نقشه سال ۱۷۴۵م
عزاداری شیعیان بحرین (ماه محرم)

بَحرانی‌ها یا بحارنه گروه قومی بومی شیعه بحرین هستند[۳] و نامی است که به مردم اقلیم بحرین اطلاق می‌شود. اقلیم تاریخی بحرین از شمال بصره، جنوب عمان، غرب یمامه و شرق به خلیج فارس می‌رسیده و قصبه آن شهر هجر بوده که توسط ابوسعید گناوه‌ای ویران شده‌است. بحرین، کویت، قطر و شرق عربستان (احساء و قطیف) را دربرمی‌گیرد. این نام به ساکنین اولیه بحرین و شرق شبه جزیره عربستان گفته می‌شود. در کتب لغت بحران سرزمین ما بین بصره و عمان و بحرانی برخلاف قیاس صرفی اسم منسوب به بحرین ذکر شده‌است. امروزه به همه اهالی بحرین، بحرینی گفته می‌شود. به اقوام بحارنه، بحرانی هم اطلاق می‌شود.

بَحرانی‌ها یا بحارنه مردم بومی بحرین که شیعه هستند[۳] و بزرگترین گروه قومی این کشور را تشکیل می‌دهند. جمعیت آن‌ها در سال ۱۹۹۵ در آمار اتنولوگ حدود ۳۰۰ هزار نفر برآورد شده‌است.[۴]

بحرانی‌های شیعه قومی بزرگ بودند که در شرق جزیرةالعرب و بحرین ساکن بوده و از قبیله عبدالقیس، بکر بن وائل و تغلب می‌باشند. و از میان آن‌ها شخصیت‌های شیعی زیادی مانند: شیخ یوسف بحرانی، شیخ حسین عصفور (مشهور به علامه)، سید هاشم بحرانی و شیخ میثم بحرانی می‌باشند.

شیعی‌گری در بحرین قدمت زیادی دارد. بحرین بخشی از خاک ایران بوده هم‌زمان با رسالت محمد، منذر بن ساوی از سوی پادشاهان ایران والی آن بوده که به دعوت پیامبر اسلام را می‌پذیرد. علاء حضرمی فرستاده پیامبر اسلام بوده و بعد از کناره‌گیری علاء، پیامبر اسلام ابان بن سعید را به بحرین گسیل داشت. وی از دوستان و شیعیان علی بود و نخستین کسی بود که مذهب شیعه را در آنجا به مردم شناساند.[۵]

از دیگر گروه‌های قومی بحرین بادیه‌نشینان عرب (اهل‌البحرین)، هوله‌ها، نجدی‌ها (اعراب مهاجر از عربستان)، ایرانیان بحرین، بنیان (هندوها)، و اعراب آفریقایی می‌باشند.

مشاهیر بحارنه[ویرایش]

  • طرفه بن عبد: از شاعران عرب دوران جاهلی بود، طرفه و دایی‌اش متلمّس هر دو در دستگاه عمرو بن هند امیر حیره از ستایشگران او بودند.
  • حارث بن حلزه یشکری: از شاعران عرب دوران جاهلی بود.
  • رشید هجری: از محدثان و فقیهان و یاران علی بن ابیطالب، حسین بن علی، حسین بن علی و علی بن حسین سه‌امام بعدی شیعیان، بود.
  • ابن ابی جمهور احسائی: فقیه، محدث، متکلم و عارف شیعی امامی است.
  • ابن میثم بحرانی: ابن میثم بحرانی از متفکران و عالمان شیعه در سال ۶۳۶ هجری در بحرین متولد شد و مزار وی در بحرین است.
  • ابوالحسن سلیمان ماحوزی بحرانی: فقیه، محدث، خطیب و شاعر شیعه.
  • ابوعلی جمال‌الدین بحرانی: ادیب، شاعر، فقیه و محدث شیعی سده‌های دهم و یازدهم هجری قمری است.
  • سید هاشم بحرانی: از فقها و مفسرین شیعه قرن دوازدهم قمری اهل بحرین می‌باشد. کتاب تفسیری البرهان فی تفسیر القرآن از اوست.
  • احمد احسائی: معروف به «شیخ احمد احسائی»، بنیان‌گذار مکتب شیخیه‌است.
  • شیح صالح ادیب: دانشمند نامی شیخ صالح ادیب از بزرگان منطقه و شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان در جنوب ایران بوده‌است.
  • سید شبر موسوی: سید شّبَر موسوی از بزرگان منطقه و شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان در جنوب ایران بوده‌است.
  • عدنان غریفی: نویسنده ایرانی اهل خرمشهر و مقیم هلند.
  • سید جعفر موسوی: از بزرگان منطقه و شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان در جنوب ایران بوده‌است.
  • بدر شاکر السیاب: از شاعران مشهور عراقی است.
  • نوری مالکی: سیاست‌مدار شیعه و رهبر حزب الدعوه در کشور عراق است.
  • شهریار بحرانی: فارغ‌التحصیل انیمیشن از مدرسه سینمایی لندن است. وی فعالیت هنری را با گروه تلویزیونی «سپاه» آغاز کرد و سال ۱۳۶۸ به عنوان یکی از مؤسسین، دفتر سینمایی «مهاب فیلم» را راه‌اندازی کرد.
  • رامین بحرانی: کارگردان و فیلمنامه‌نویس ایرانی-آمریکایی است.
  • عبدالهادی الخواجه: فعال حقوق بشر، رئیس سابق و از بنیانگذاران مرکز حقوق بشر بحرین است.
  • آیات القرمزی: شاعر بحرینی و دانشجوی دانشکده تربیت معلم که در جریان اعتراضات به حکومت بحرین بعلت سرودن و انشاد شعر اعتراضی در تظاهرات توسط مأموران حکومت دستگیر و بازداشت شد و در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۱۱ به یکسال حبس محکوم گردید.
  • علی الجلاوی: شاعر و نویسنده معاصر بحرینی است.
  • سید عبدالله بلادی بوشهری: فرزند سید ابوالقاسم بوشهری، در شهر نجف به دنیا آمد.
  • شیخ عبدالنبی بحرانی: فرزند شیخ محمد، از علمای منطقه دشتی جنوب ایران.
  • شیخ حسین آل‌عصفور، عالم شیعی
  • شیخ حسن آل‌عصفور بوشهری: فرزند شیخ حسین، از علماء و محدثین بوشهر در سده سیزدهم هجری است.
  • حمیده ماحوزی: وی فعال فرهنگی و دو دوره نماینده مردم بوشهر در شورای اسلامی شهر بوشهر است.
  • بهجت‌العلما: شیخ عبداللطیف بحرانی مشهور به بهجت العلما، از بزرگترین عارفان و دانشمندان عصر معاصر در کازرون دیده به جهان گشود.
  • محمد سند بحرانی: ایشان در یکی از دانشگاه‌های لندن، مدتی در رشته مهندسی، مشغول به تحصیل بود; سپس با پیروزی انقلاب اسلامی وارد حوزه علمیه قم شد.
  • شیخ یوسف بحرانی، عالم شیعی

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Introduction to the Baharna by John Jones, section 1, page 4
  2. "Nasr2006 p. 236">Nasr(2006) p. 236
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ناصر تکمیل همایون، خلیج فارس، دفتر پژوهشهای فرهنگی، ۱۳۸۰، ص۶۶
  4. Arabic, Baharna Spoken Lewis, M. Paul (ed.), 2009. Ethnologue: Languages of the World, Sixteenth edition. Dallas, Tex. : SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
  5. شیعیان بحرین حوزه

The Baharna (Arabic: بحراني ، بحارنة‎) are a Shia Muslim ethnoreligious group who mainly inhabit the historical region of Eastern Arabia. They are generally regarded by scholars to be the original inhabitants of the Bahrain archipelago.[1] Most Shi'i Bahraini citizens are ethnic Baharna. Regions with most of the population are in Eastern Arabia (Bahrain, Qatif, al-Hasa), with historical diaspora populations in Kuwait, (see Baharna in Kuwait), Saudi Arabia, Qatar, United Arab Emirates, Oman, Iran, Iraq and United States. Some Bahrainis are from other parts of the world too. [2] [3]

Origin

The origin of Baharna is uncertain;[1] there are different theories regarding their origins. Several Western scholars believe the Baharna originate from Bahrain's pre-Islamic population which consisted of partially-Christianized Arabs,[4][5] Persian Zoroastrians, Jews[1] (in Bahrain) and Aramaic-speaking agriculturalists.[4][6][7] According to one historian, Arab settlements in Bahrain may have begun around 300 B.C. and control of the island was maintained by the Rabyah tribe, who converted to Islam in 630 A.D.[8]

There are many gaps and inconsistencies in the genealogies of those claiming descent from the Banu Abdul Qays in Bahrain, therefore Baharna are probably descendants of an ethnically-mixed population.[9] Bahraini society has traditionally divided itself into three genealogical categories in order: ansab (clear genealogies), la ansab (unclear genealogies) and bani khudair (foreigner).[10] Baharna were "la ansab" because they have uncertain ancestry.[10]

The Bahrani Arabic dialect exhibits Akkadian, Aramaic and Syriac features.[11][12] The sedentary people of pre-Islamic Bahrain were Aramaic speakers and to some degree Persian speakers, while Syriac functioned as a liturgical language.[6] The Bahrani dialect might have borrowed the Akkadian, Aramaic and Syriac features from Mesopotamian Arabic.[13]

Since only little is known about their ancestry, Robert Hay referred to the Baharna as "Arabs without a pedigree".[1] According to Robert Bertram Serjeant, the Baharna may be the Arabized "descendants of converts from the original population of Christians (Aramaeans), Jews and ancient Persians (Majus) inhabiting the island and cultivated coastal provinces of Eastern Arabia at the time of the Arab conquest".[4][14]

Name

The term Bahrani serves to distinguish the Bahrani people from other Shia in Bahrain, such as the ethnic Persian Bahrainis who fall under the term Ajam, as well as from the Sunni Najdi immigrants in Bahrain who are known as Al Arab ("Arabs").[15]

The "Hasawis" of al-Hasa are ethnically distant from Bahranis.[16][17]

In the United Arab Emirates, The Baharna make up 5% of Emaratis and are generally decendents from Baharna tribesmen coming around 100-200 years ago

Etymology

In Arabic, bahrayn is the dual form of bahr ("sea"), so al-Bahrayn means "the Two Seas". However, which two seas were originally intended remains in dispute.[18] The term appears five times in the Qur'an, but does not refer to the modern island—originally known to the Arabs as "Awal"—but rather to the oasis of Qatif and Hajar (modern al-Hasa).[18] It is unclear when the term began to refer exclusively to Awal, but it was probably after the 15th century.[citation needed]

Today, Bahrain's "two seas" are instead generally taken to be the bay east and west of the island,[19] the seas north and south of the island,[citation needed] or the salt and fresh water present above and below the ground.[20] In addition to wells, there are places in the sea north of Bahrain where fresh water bubbles up in the middle of the salt water, noted by visitors since antiquity.[21]

An alternate theory offered by al-Ahsa was that the two seas were the Persian Gulf and a peaceful lake on the mainland;[which?] still another provided by Ismail ibn Hammad al-Jawhari is that the more formal name Bahri (lit. "belonging to the sea") would have been misunderstood and so was opted against.[20]

History

Local anecdotal evidence suggests that the Baharna's Arab ancestry is diverse as some word variants spoken in the dialects of the native people of the villages of Bani Jamra and A'ali are only used in places as far as Yemen and Oman.[22]

Members of the Banu Abdul Qays in Eastern Arabia were mostly Nestorian Christians before the seventh century.[23]

See also

Language and culture

Geography

Bahrani People

References

  1. ^ a b c d "Social and political change in Bahrain since the First World War" (PDF). Durham University. 1973. pp. 46–47.
  2. ^ Mashal, Mujib. "Pakistani troops aid Bahrain's crackdown". www.aljazeera.com.
  3. ^ Holes, Clive (2001). Dialect, Culture, and Society in Eastern Arabia: Glossary. ISBN 978-9004107632.
  4. ^ a b c Holes, Clive (2001). Dialect, Culture, and Society in Eastern Arabia: Glossary. Clive Holes. pp. XXIV–XXVI. ISBN 978-9004107632. Thus the elements in the pre-Islamic ethno-linguistic situation in eastern Arabia appear to have been a mixed tribal population of partially Christianised Arabs of diverse origins who probably spoke different old Arabian vernaculars; a mobile Persian-speaking population, possibly of traders and administrators, with strong links to Persia, which they maintained close contact; a sedentary, non-tribal community of Aramaic-speaking agriculturalists; a Persian clergy, who we know for certain, used Syriac as a language of liturgy and writing more generally, probably alongside Persian as a spoken language.
  5. ^ Netton, Ian Richard (2006-03-09). A Popular Dictionary of Islam. ISBN 9781135797737.
  6. ^ a b Smart, J. R. (2013). Tradition and Modernity in Arabic Language And Literature. J R Smart, J. R. Smart. ISBN 9780700704118.
  7. ^ Houtsma, M. Th (1993). E.J. Brill's First Encyclopaedia of Islam, 1913-1936, Volume 5. M. Th. Houtsma. p. 98. ISBN 978-9004097919.
  8. ^ "Bahrain - History Background". education.stateuniversity.com. Archived from the original on October 11, 2015.
  9. ^ Brian John Ulrich (2007). Constructing Al-Azd: Tribal Identity and Society in the Early Islamic Centuries. p. 107. ISBN 9780549634430.
  10. ^ a b Iranians in Bahrain and the United Arab Emirates. Eric Andrew McCoy. pp. 70–71. ISBN 9780549935070.
  11. ^ Jastrow, Otto (2002). Non-Arabic Semitic elements in the Arabic dialects of Eastern Arabia. Clive Holes. pp. 270–279. ISBN 9783447044912.
  12. ^ Holes, Clive (2001). Dialect, Culture, and Society in Eastern Arabia: Glossary. Clive Holes. pp. XXIX–XXX. ISBN 978-9004107632.
  13. ^ Dialect, Culture, and Society in Eastern Arabia: Glossary By Clive Holes. Page XXIX
  14. ^ Robert Bertram Serjeant (1968). "Fisher-folk and fish-traps in al-Bahrain". Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London. SOAS. 31 (3): 488. JSTOR 614301.
  15. ^ Lorimer, John Gordon, Gazetteer of the Persian Gulf, Oman and Central Arabia, republished by Gregg International Publishers Limited Westemead. Farnborough, Hants., England and Irish University Press, Shannon, Irelend. Printed in Holland, 1970, Vol. II A, entries on "Bahrain" and "Baharna"
  16. ^ Iranians in Bahrain and the United Arab Emirates: Migration, minorities, and identities in the Persian Gulf Arab States. Himanshu Prabha Ray. 2008. pp. 68–69. ISBN 9780549935070.
  17. ^ Nakash, Yitzhak (2006). Reaching for Power: The Shi'a in the Modern Arab World. Yitzhak Nakash. p. 23. ISBN 978-1400841462.
  18. ^ a b Encyclopedia of Islam, Vol. I. "Bahrayn", p. 941. E.J. Brill (Leiden), 1960.
  19. ^ Room, Adrian. Origins and Meanings of the Names for 6,600 Countries, Cities, Territories, Natural Features and Historic Sites. 2006. ISBN 978-0-7864-2248-7.
  20. ^ a b Faroughy, Abbas. The Bahrein Islands (750–1951): A Contribution to the Study of Power Politics in the Persian Gulf. Verry, Fisher & Co. (New York), 1951.
  21. ^ Rice, Michael. The Archaeology of the Arabian Gulf, c. 5000-323 BC. Routledge, 1994. ISBN 0415032687.
  22. ^ Language Variation And Change In A Modernising Arab State: The Case Of Bahrain Google Books
  23. ^ Peter Hellyer. Nestorian Christianity in the Pre-Islamic UAE and Southeastern Arabia, Journal of Social Affairs, volume 18, number 72, winter 2011

External links