بانک توسعه آسیایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بانک توسعه آسیایی
ADB logo
شعار Fighting poverty in Asia and the Pacific
تأسیس ۱۹ دسامبر ۱۹۶۶
نوع سازمان منطقه‌ای
وضعیت قانونی پیمان
هدف اعتباری
مقر Mandaluyong، کلانشهر مانیل، فیلیپین
منطقه خدمت آسیا-اقیانوس آرام
عضویت ۶۷ کشور
President تاکهیکو ناکاو
رکن اصلی Board of Directors
کارمندان ۳٬۰۵۱
وب‌گاه http://www.adb.org

بانک توسعه آسیایی (به انگلیسی: Asian Development Bank) در ۲۲ آگوست سال ۱۹۶۶ به‌منظور توسعه اقتصاد کشورهای آسیایی بنا شده‌است. این بانک که تحت نام UNESCAP یعنی کمیسیون اقتصادی سازمان ملل برای کشورهای آسیائی و شرق دور فعالیت دارد، در آغاز ۳۱ عضو داشت. فعلاً دارای ۶۷ عضو است. از جمله ۴۸ عضو از داخل آسیا و اقیانوس آرام و ۱۹ اعضای آن خارج کشورهای آسیائی می‌باشند. این بانک متعلق به بانک جهانی است. در حال حاضر بزرگترین سهم داران آن ژاپن و ایالات متحده آمریکا با سهم ۵۵۲٬۵۱۲ می‌باشند. بزرگترین سهم در این بانک ۱۲٬۷۵۶ درصد می‌باشد.

تاریخچه[ویرایش]

تفکر ایجاد این بانک بار اول در ۱۹۶۲ ظهور نمود. زیرا درآن ایام کشورهای آسیائی از همکاری بانک جهانی در محدوده بهره می‌بردند. در ۲۲ اگوست ۱۹۶۶ این بانک رسماً آغاز بکار نمود. ژاپن جایگاه سهم دار دایمی را اختیار نمود. درسال ۱۹۷۲ ژاپن دارای سهم ۱۷۳٫۷ میلیون دلار (۲۲٫۶ درصد از جمع سرمایه) وایالات متحده آمریکا داری سهم به ارزش ۱۲۲٫۶ میلیون (۵۹٫۶ درصد از مجموعه سرمایه) را داشتن. ایالات متحده آمریکا ۱٫۶میلیون را در بخش مخصوص این بانک تخصیص داد.

  • پس از تأسیس بانک، کشورهای چون مالزی، اندونزی، فیلپین، تایلند کره جنوبی اخذ قرضه نمودند. این کشورها ازسال۱۹۶۷–۱۹۷۲ از مجموع سرمایه بانک ۷۸٫۸ درصد سرمایه را قرض نمودند. ژاپن بیشترین مفاد یعنی ۴۱٫۶۷رانصیب خود کرد. درسال ۱۹۶۸ بانک صد میلیون را در بخش زراعت تخصیص داد. از سال ۱۹۶۶–۱۹۷۲ «ناکشی وطنه بی» رئیس این بانک بود.

باازدیاد مفاد، ژاپن توانست سهم خود را بیشتر نماید. ژاپن درسال۱۹۷۲ ۳۰٫۴ ٪ سهام درسال۱۹۸۱ ۳۵٫۵٪ سهام در سال۱۹۶۸ ۴۱٫۹٪ سهام در بانک را سهیم گردید. در سال‌های ۱۹۷۳–۱۹۸۶ ۴۵٫۱ ٪ کشورهای اروپائی و۱۲٫۹٪ آمریکا از مجموع ۲۹٫۴ ٪سرمایه را سهیم بودند. در سال ۱۹۹۳ ژاپن ۵۰ ٪ سهم را گرفت؛ و ژاپن محور اصلی این بانک گردید. از مجموعه ۳۰٫۴ درصد سرمایه بانک، اروپا ۳۹٫۸۵٪ و آمریکا ۱۱٫۷ درصد سهم را دارا بودند.

سازمان[ویرایش]

Asian Development Bank.png

این بانک دارای شورا هیت مدیره رئیس و معاون می‌باشد. هر کشور عضو دارای یک نماینده در بانک است. رئیس معمولاً ژاپنی است چون ژاپن بزرگترین سهام دار اند. این بانک دارای ۲۴۰۰ کارمند است که اکثر کارمندان این بانک فلیپینی هستند. این بانک دارای ۶ تأسیسات در شهرهای مانده لویانک، مانیلا؛ مترو و فلپین است. البته در هرکشور عضو یک نمایندگی دارد.

پروژه‌های بزرگ[ویرایش]

این بانک از بدو تأسیس پروژه‌های زیادی را بنا نموده‌است. می‌توانیم از چند پروژه بزرگ آن نام ببریم.

  • پروژه راه آهن حیرتان افغانستان
  • سرمایه گزاری دانشگاه ایالتی اوتار
  • پروژها اضطراری و حمایت از حادثات زلزله و سونامی (آب خیزی دریا) در اندونزی
  • برنامه مکونگ
  • استراتژیک مشارکت بخش خصوصی برای کاهش فقر شهری در فیلیپین
  • ارزیابی و تدارک عبور خط لوله گاز از افغانستان که قبلاً از طرف کمپانی یونوکال پیشنهادشده بود.
  • تخصیص ۱٫۲میلیارد دلار از بحران قریب‌الوقوع در پاکستان و پروژه‌های تولید برق به آن عده از کشورهایی که نیاز مبرم به انرژی برق دارند.
  • پروژه راه آهن درمنطقه کوهستانی غرب هویئی و نواحی شمال شرقی شهر چونگ کینگ کشور چین
  • تخصیص کوچک به منظور حمایت از آن عده کمپانی‌های که ارتباط با دولت دارند؛ که پاکستان و هند در زمره آن ا ند.

اعضا[ویرایش]

Asian Development Bank headquarters.jpg

ژاپن و آمریکا از بزرگ‌ترین سهامداران این بانک می‌باشند درسال ۲۰۰۷ هر یک از دو کشور در بانک ۱۵٫۵۷ ٪سهم داشتند. این بانک درسال ۲۰۰۷ دارای ۶۷ عضو بود. تایوان نیز از سهامداراناین بانک بودو پس ازآن متعلق به کشورچین گردید. سرمایه هر دو به سهم واحد تبدیل گشت که بدین صورت کشورچین نیز حایز سهم بیشتری گردید.

اثربخشی این بانک در منطقه[ویرایش]

پس از تأسیس این بانک کشورهای منطقه پیشنهادهایی درمورد اصول قرضه تقدیم نمودند. بانک قرضه‌های خویش را زیاده در امورات عام‌المنفعه به کار می‌برد. چنان‌که ۱ بیلیون دلار را به منظور کار و توسعه تجارت در ویتنام تخصیص داده‌است. کمک به سیل زدگان پاکستان، بهبود جاده در بوتان، پروژهآب آشامیدنی در مناطق روستائی کم بودجه، حفاظت از دریاچه تونله بمنظور تلاش از حفاظت ذخایر ماهیان و کار ماهیگیری؛ و ساختن راه بیمارستان معابد و بازار در کامبوج. حمایت از جاده چای بین چین و لاهور، تجدید حیات آموزشی و ارتقاء سویه آموزش در بنگلادش، وساختن پل مدرسه و کودکستان. به همین ترتیب صدها پروژه کوچک از قبیل چاپ کتاب درسی، تغیر رشته اضطراری، ساختمان برگشت بهتر به خانه، توسعه آموزش کامپیوتر، کمک به خانواده‌های فقیر، و غیره بمنظور رفاه بشری بنا نهاده‌است.[۱]

منابع[ویرایش]