بالدور فون شیراخ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از بالدور فن شیراخ)
بالدور فون شیراخ
Joachim von Ribbentrop and Baldur von Schirach.jpg
بالدور فون شیراخ (نفر ایستاده) در دادگاه نورنبرگ در کنار یواخیم فون ریبنتروپ
گولایتر وین
مشغول به کار
اوت ۱۹۴۰ – مه ۱۹۴۵
پیش ازیوزف بورکل
نماینده رایشتاگ
قائم مقامآرتور آکسمان
پیش ازآرتور آکسمان
رئیس سازمان جوانان هیتلری
مشغول به کار
۱۹۳۱ – ۱۹۴۰
اطلاعات شخصی
زاده
بالدور بندیکت فون شیراخ

۹ مهٔ ۱۹۰۷
برلین، پروس، امپراتوری آلمان
درگذشته۸ اوت ۱۹۷۴ (۶۷ سال)
کروف, راینلاند-فالتس, جمهوری فدرال آلمان
ملیت آلمان نازی
حزب سیاسیحزب نازی (از ۱۹۲۵)
همسر(ان)Henriette Hoffmann (ا. ۱۹۳۲)
فرزندانآنگلیکا، کلاوس، روبرت، ریشارد
پیشه، سیاستمدار
امضا

بالدور فون شیراخ (به آلمانی: Baldur von Schirach) (زاده ۹ مه ۱۹۰۷ – درگذشته ۸ اکتبر ۱۹۷۴) یک سیاستمدار آلمانی و از سال ۱۹۳۱ تا سال ۱۹۴۰ رئیس سازمان جوانان هیتلری بود. وی همچنین از اوت ۱۹۴۰ تا مه ۱۹۴۵، گاولایتر شهر وین بود.[۱] وی در دادگاه نورنبرگ به جنایت علیه بشریت و متعاقباً به ۲۰ سال زندان محکوم شد.[۲] او در سمت رهبری مجمع جوانان رایش، در تاریخ سال ۱۹۳۷ میلادی، سفری به ایران داشت و طی آن سفر حامل پیامی از جانب هیتلر برای رضا شاه پهلوى بود که او را به دیدار از آلمان دعوت می‌نمود.[۳]

محاکمه[ویرایش]

مقاله اصلی: دادگاه نورنبرگ

بالدور فون شیراخ در دادگاه نورنبرگ (ردیف دوم، دومین نفر از سمت چپ)

این دادگاه در شهر نورنبرگ آلمان برگزار شد و هشت قاضی از آمریکا، بریتانیا، روسیه و فرانسوی بودند. خود هیتلر و هیملر (رئیس وافن اس‌اس) و یوزف گوبلز (وزیر تبلیغات نازی) قبل از دستگیری خودکشی کردند. رابرت لی (رئیس جبهه کار رایش) پس از دستگیری خود را حلق‌آویز کرد و گورینگ (فرمانده لوفت وافه) پس از دادگاه و پیش از اعدامش با خوردن سیانور خودکشی کرد.

ریاست دادستان‌ها را رابرت اچ. جکسون به عهده داشت و بیش از پنج میلیون صفحه مدرک به همراه هزاران حلقه فیلم از هولوکاست و ده‌ها شاهد را به دادگاه ارائه کرد.

منابع[ویرایش]

  1. برگ، سانچینا (۲۰۱۷-۰۷-۲۵). «چگونه بریتانیا از آزادی زودرس رودلف هس حمایت کرد» (به انگلیسی). BBC Persian. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۲-۰۱.
  2. «رویدادهای مهم: محاکمات نورنبرگ». www.ushmm.org. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۲-۰۱.
  3. یارشاطر، احسان (۱۳۸۴). تاریخ روابط ایران و آلمان. تهران: امیرکبیر. صص. ۳۲.