بازداشت موقت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بازداشت (بازداشت موقت) یکی از شدیدترین تصمیم‌های مراجع کیفری برای متهم است. این تصمیم قبل از قضاوت دادگاه، و بدون اثبات جرم متهم صورت می‌گیرد. در واقع بازداشت بر اساس ادعای ثابت نشده صورت می‌گیرد. در بازداشت موقت آزادی متهم گرفته می‌شود و او را در مکانی که از حقوق و آزادی‌های متعارف برخوردار نباشد حبس می‌کنند.
کارکرد اصلی آن جلوگیری از خطرات احتمالی ناشی از آزادی متهم و فرار او است و از این نظر کارکردی مشابه صدور قرار وثیقه، کفالت یا ممنوعیت خروج متهم از حوزه قضایی یا خروج از کشور دارد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. «بازداشت موقت و عواقب آن». محمدعلی دادخواه، ۲ خرداد ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۸.