بارکزایی (طایفه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بارکزایی یا بارکزائی، از طایفه‌های بلوچ استان سیستان و بلوچستان می‌باشند.

این طایفه طبق یک شجره نامه، خود را از اعقاب «خالد بن ولید» می‌دانند. بارکزایی‌ها به دو شاخه بلوچستانی و افغانستانی منشعب می‌شوند. هم در بلوچستان توانسته‌اند سالها رهبری و حاکمیتی نیمه خود مختار داشته باشند و در ایرانشهر حکومت کنند و هم در افغانستان جزو دو طایفه مهم در حاکمیت بشمار می‌رفته‌اند و در مدت دویست سال شاه یا ملکه بلا تردید ازین طایفه بوده است و همین امر سبب شد در تمام ولایات افغانستان بعنوان امین و نماینده شاه حضور یابند و علاوه بر کنترل اوضاع توانستند زمین‌های بومیان را به تصرف خود درآورند و زندگی ممتازی داشته باشند، سیاست پرهیز از خشونت و مردم داری بتدریج باعث شد در تمام مناطق پذیرفته شوند، در سالهای اخیر و با پایان یافتن سیستم ارباب و رعیتی رخوت و سستی در بارکزایی‌ها موجب کمرنگ شدن آنها گردیده و دیگر شکوه و جلال سابق را ندارند. مخصوصاً که شخص ممتازی در راس حاکمیت از آنها پشتیبانی نمی‌کند.

بارکزایی‌های بلوچستان[ویرایش]

پسر نایب بن شاهو، عبدالله خان است که از افغانستان راهی بلوچستان شده و از او سه پسر به نام‌های میر بهرام، میر ولی خان و دوست‌محمد خان پدید آمدند.

از دوست‌محمد خان پنج پسر به نام بهرام خان و میر امین خان و عمرخان وامان الله خان وعلم خان

به ثمر رسیده که به ترتیب در ایرانشهر و سراوان بلوچستان غربی سکونت دارند.

بارکزایی‌های افغانستان[ویرایش]

شامل تیره‌های غفورخان، محمد یوسف خان، کجیر خان، محمد علم خان و می‌باشد.

منابع[ویرایش]

  • غلامعلی رئیس الذاکرین. زادسروان سیستان. چاپ ۱۳۷۰.