کمیته مسابقات ایافسی فرمت جدیدی را برای ایافسی کاپ از سال ۲۰۱۷ پیشنهاد داد که در پنج منطقه آسیا برگزار میشود: غرب آسیا، آسیای مرکزی، جنوب آسیا، آسهآن و شرق آسیا، که در آن برنده منطقه غرب آسیا و برنده بازی پلیآف بین منطقهای از بین چهار منطقه دیگر در فینال بازی میکنند و به صورت چرخشی در ورزشگاههای شرق و غرب برگزار میشود.[۲] این دو کمیته سهمیههای در نظر گرفته شده ۴۶ فدراسیون عضو ایافسی (به استثنای اعضای وابسته جزایر ماریانای شمالی) بر اساس عملکرد تیم ملی و باشگاههای خود در چهار سال گذشته در مسابقات ایافسی و همچنین با توجه به رتبهبندی ایافسی در سال ۲۰۱۶، را برای فدراسیونها جهت حضور در لیگ قهرمانان آسیا در سالهای ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ با شرایط زیر تعیین کردند:[۳]
تمام فدراسیونهایی که سهمیه مستقیم در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا دریافت نمیکنند، میتوانند در ایافسی کاپ شرکت کنند.
در هر منطقه، تعداد گروههای مرحله گروهی بر اساس تعداد تیمهای ورودی تعیین میشود و تعداد سهمیههایی که از طریق پلیآف پر میشوند برابر با تعداد گروههاست:
در منطقه آسیای غربی و منطقه آسهآن، سه گروه در مرحله گروهی وجود دارد که شامل ۹ سهمیه مستقیم است و ۳ سهمیه دیگر از طریق پلیآف پر میشود.
در منطقه آسیای مرکزی، آسیای جنوبی و آسیای شرقی، تنها یک گروه در مرحله گروهی وجود دارد که شامل ۳ سهمیه مستقیم است و ۱ سهمیه دیگر از طریق پلیآف پر میشود.
فدراسیونهای برتر هر منطقه طبق ردهبندی ایافسی دستکم یک سهمیه مستقیم در مرحله گروهی دریافت میکنند (از جمله تیمهای بازنده پلیآف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا)، در حالی که سایر فدراسیونها فقط سهمیه پلیآف دریافت میکنند:
برای منطقه آسیای غربی و آسهآن:
فدراسیونهای رتبه ۱ تا ۳، هرکدام دو سهمیه مستقیم دریافت میکنند.
فدراسیونهای رتبه ۴ تا ۶، هرکدام یک سهمیه مستقیم و یک سهمیه پلیآف دریافت میکنند.
فدراسیونهای رتبه ۷ و پایینتر، هرکدام یک سهمیه پلیآف دریافت میکنند.
برای منطقه آسیای مرکزی، آسیای جنوبی و آسیای شرقی:
فدراسیونهای رتبه ۱ تا ۳، هرکدام یک سهمیه مستقیم و یک سهمیه پلیآف دریافت میکنند.
فدراسیونهای رتبه ۴ و پایینتر، هرکدام تنها یک سهمیه پلیآف دریافت میکنند.
حداکثر تعداد سهمیههای هر فدراسیون برابر با یکسوم از کل تیمهای واجد شرایط در بالاترین لیگ داخلی آن کشور است.
اگر فدراسیونی سهمیه مستقیم خود را واگذار کند، آن سهمیه به بالاترین فدراسیون واجد شرایط منتقل میشود، با این محدودیت که هر فدراسیون حداکثر میتواند دو سهمیه مستقیم داشته باشد.
اگر فدراسیونی سهمیه پلیآف خود را واگذار کند، آن سهمیه باطل میشود و به هیچ فدراسیون دیگری داده نمیشود.
اگر تعداد تیمهای پلیآف در هر منطقه کمتر از دو برابر تعداد سهمیههای گروهی باشد که باید از طریق پلیآف پر شود، تیمهای پلیآف متعلق به فدراسیونهای برتر واجد شرایط مستقیماً به مرحله گروهی راه پیدا میکنند.
برای ایافسی کاپ ۲۰۱۸، سهمیهبندی فدراسیونها بر اساس ردهبندی منتشرشده در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۶ تعیین شد،[۴] که عملکرد تیمها در لیگ قهرمانان آسیا و ایافسی کاپ و همچنین رتبهبندی تیمهای ملی بین سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ را در نظر میگرفت.[۳][۵]
لائوس: لائوس در ابتدا یک تیم داشت: لائو تویوتا، قهرمان لیگ برتر لائوس ۲۰۱۷. با این حال، در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۷، ایافسی اعلام کرد که آنها به دلیل دستکاری در مسابقات ۲۰۱۵ و ایافسی کاپ ۲۰۱۶ واجد شرایط بازی در ایافسی کاپ ۲۰۱۸ نیستند.[۱۰] از آنجایی که آنها تنها تیم لائوس بودند که مجوز ایافسی را دریافت کردند، هیچ تیم دیگری واجد شرایط جایگزینی آنها نبود.[۷] لائو تویوتا به این تصمیم به دادگاه حکمیت ورزش (کاس) اعتراض کرد و در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۸، کاس حکم داد که لائو تویوتا واجد شرایط شرکت در این مسابقات خواهد بود.[۱۱]
مالزی: مالزی تنها یک نماینده داشت، به عنوان پاهانگ، نایب قهرمان سوپر لیگ ۲۰۱۷، که میتوانست وارد مرحله گروهی شود، پس از اخذ مجوز ایافسی تصمیم گرفت در ایافسی کاپ شرکت نکند و در نتیجه، سهمیه دوم مرحله گروهی برای مالزی لغو شد و هیچ تیم دیگری از مالزی نتوانست آن را پر کند.[۱۲][۸][۱۳][۱۴][۱۵]
لیگ قهرمانان آسیا: تیمها در پلیآف مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا بازی کردند، اما نتوانستند به مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا صعود کنند. اگر آنها به مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا صعود میکردند، در ایافسی کاپ بازی نمیکردند و در مرحله گروهی ایافسی کاپ با تیم ذخیره از همان فدراسیون جایگزین میشدند، البته اگر چنین تیمی در دسترس بود.
بنگلادش:شیخ جمال، نایب قهرمان لیگ برتر بنگلادش ۱۸–۲۰۱۷، نتوانست مجوز ایافسی را کسب کند. در نتیجه، سیف، تیم چهارم لیگ و بالاترین رتبه با مجوز ایافسی که هنوز واجد شرایط نشده بود، وارد پلیآف مقدماتی شد.[۱۷]
چین تایپه:تاتونگ و تایپاور، قهرمان و نایب قهرمان لیگ برتر فوتبال تایوان ۲۰۱۷، نتوانستند مجوز ایافسی را کسب کنند. در نتیجه، هانگ یوان، تیم سوم لیگ و تنها تیم دارای مجوز ایافسی، وارد مرحله گروهی شد.[۱۸][۷]
سنگاپور:آلبیرکس نیگاتا سنگاپور، قهرمان لیگ برتر فوتبال سنگاپور ۲۰۱۷ و قهرمان جام حذفی سنگاپور ۲۰۱۷، یک تیم اقماری باشگاه ژاپنی آلبیرکس نیگاتا است و بنابراین واجد شرایط نمایندگی سنگاپور در مسابقات باشگاهی آسیا نیست. در نتیجه، هوم یونایتد، تیم سوم لیگ، وارد مرحله گروهی شد.
در بازیهای پلیآف مقدماتی، هر بازی به رفت و برگشت برگزار میشد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمیشد) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده میشد (ماده ۹.۳ آییننامه). پنج برنده دور پلیآف به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۲۹ تیم راه یافته مستقیم بپیوندند.[۱]
نمودار پلیآفهای مقدماتی برای هر منطقه توسط ایافسی بر اساس رتبهبندی فدراسیون هر تیم تعیین شد، به طوری که تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان بازی برگشت بود. تیمهای یک فدراسیون در منطقه آسهآن نمیتوانستند در یک پلیآف قرار گیرند.[۲۱]
قرعهکشی مرحله گروهی در ۶ دسامبر ۲۰۱۷، ساعت ۱۴:۰۰ به وقتمالزی (یوتیسی ۸+)، در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد.[۲۲][۲۱] ۳۶ تیم در نه گروه چهار تیمی قرار گرفتند: سه گروه در منطقه غرب آسیا (گروههای A تا C) و منطقه آسهآن (گروههای F تا H) و یک گروه در منطقه آسیای مرکزی (گروه D)، منطقه جنوب آسیا (گروه E) و منطقه شرق آسیا (گروه I). تیمهای یک فدراسیون در منطقه غرب آسیا و منطقه آسهآن نمیتوانستند در یک گروه قرار بگیرند.
در مرحله گروهی، هر گروه به صورت رفت و برگشت نوبتگردشی برگزار شد. تیمهای زیر به مرحله حذفی راه یافتند:
برندگان هر گروه و بهترین تیمهای دوم در منطقه غرب آسیا و منطقه آسهآن به نیمه نهایی منطقهای راه یافتند.
تیمها بر اساس امتیاز رتبهبندی میشوند (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی، ۰ امتیاز برای باخت). در صورت تساوی امتیازها، معیارهای تساویشکن به ترتیب زیر اعمال میشود:[۱]
تعداد امتیازات بیشتر کسب شده در مسابقات گروهی بین تیمهای مربوطه؛
تفاضل گل حاصل از مسابقات گروهی بین تیمهای مربوطه؛
تعداد گلهای زده شده بیشتر در مسابقات گروهی بین تیمهای مربوطه؛
تعداد گلهای زده شده بیشتر در خانه حریف در مسابقات گروهی بین تیمهای مربوطه؛
اگر پس از اعمال معیارهای ۱ تا ۴، تیمها همچنان رتبه یکسانی داشته باشند، معیارهای ۱ تا ۴ منحصراً برای مسابقات بین تیمهای مورد نظر اعمال میشوند تا رتبه نهایی آنها تعیین شود. اگر این رویه منجر به تصمیمگیری نشود، معیارهای ۶ تا ۱۰ اعمال میشوند؛
تفاضل گل در تمام مسابقات گروهی؛
تعداد گلهای زده شده بیشتر در تمام مسابقات گروهی؛
ضربات پنالتی اگر فقط دو تیم درگیر باشند و هر دو در زمین بازی باشند؛
امتیاز کمتر بر اساس تعداد کارتهای زرد و قرمز دریافت شده در مسابقات گروهی محاسبه میشود (۱ امتیاز برای یک کارت زرد، ۳ امتیاز برای کارت قرمز به دلیل دو کارت زرد، ۳ امتیاز برای کارت قرمز مستقیم، ۴ امتیاز برای کارت زرد و به دنبال آن کارت قرمز مستقیم)؛
تیمی که به فدراسیون عضوی با رتبه بالاتر ایافسی تعلق دارد.
در مرحله حذفی، ۱۱ تیم یک تورنمنت تکحذفی را برگزار کردند و تیمها تا نیمه نهایی پلیآف بین منطقهای به پنج منطقه تقسیم شدند. هر مسابقه به صورت رفت و برگشت برگزار شد، به جز فینال که به صورت تکبازی برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف (برای مسابقات رفت و برگشت)، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمیشود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد (ماده ۱۱.۳ آییننامه).[۱]
این نمودار پس از قرعهکشی فینالهای منطقهای و نیمه نهایی پلیآف بین منطقهای، که در تاریخ ۲۳ مه ۲۰۱۸، ساعت ۱۵:۰۰ به وقت وقتمالزی (یوتیسی ۸+) در ساختمان ایافسی در کوالالامپور، مالزی برگزار شد، تعیین شد.[۲۳][۲۴][۲۵]
در نیمه نهایی منطقهای، چهار تیم واجد شرایط از منطقه غرب آسیا (گروههای A تا C) در دو بازی رفت و برگشت و چهار تیم واجد شرایط از منطقه آسهآن (گروههای F تا H) در دو بازی رفت و برگشت به مصاف هم رفتند که قرعهکشی مرحله گروهی و شناسایی بهترین تیم دوم، ترتیب مسابقات و مراحل را مشخص میکرد.[۲۶]
قرعهکشی فینالهای منطقهای در ۲۳ مه ۲۰۱۸ برگزار شد.[۲۷] در فینالهای منطقهای، دو برنده نیمه نهایی منطقهای غرب آسیا با یکدیگر بازی کردند و دو برنده نیمه نهایی منطقهای آسهآن با یکدیگر بازی کردند و ترتیب مراحل با قرعهکشی مشخص شد. برنده فینال منطقهای غرب آسیا به فینال راه یافت، در حالی که برنده فینال منطقهای آسهآن به نیمه نهایی پلیآف بین منطقهای راه یافت.
قرعهکشی نیمه نهایی پلیآف بین منطقهای در ۲۳ مه ۲۰۱۸ برگزار شد.[۲۷] در نیمه نهایی پلیآف بین منطقهای، چهار برنده منطقهای به غیر از منطقه غرب آسیا در دو گروه بازی کردند، یعنی برنده منطقه آسیای مرکزی (گروه D)، برنده منطقه جنوب آسیا (گروه E)، برنده منطقه شرق آسیا (گروه I) و برنده فینال منطقهای آسهآن (که هویت آن در زمان قرعهکشی مشخص نبود)، و مسابقات و ترتیب مراحل با قرعهکشی و بدون هیچ گونه سیدبندی مشخص شد.
در فینال پلیآف بین منطقهای، دو برنده نیمه نهایی پلیآف بین منطقهای با یکدیگر بازی کردند و ترتیب مراحل توسط قرعهکشی نیمه نهایی پلیآف بین منطقهای تعیین شد. برنده فینال پلیآف بین منطقهای به فینال راه یافت.
در فینال، برنده فینال منطقهای غرب آسیا و برنده فینال پلیآف بین منطقهای با یکدیگر بازی کردند، و تیم میزبان (برنده فینال منطقهای غرب آسیا) به تناوب فینال فصل قبل را برگزار کرد.[۲۸]
نیروی هوایی (سومین عنوان)
آلتینعصر
آن ایل-بوم (۱۲ گل)
بنگالورو
تیسی اسپورتس
السویق
خجند
لائو تویوتا
الجزیره
مالکیه
العهد
الجیش
هوم یونایتد
سئرس نیگروس
شان یونایتد
تان هوا
بالی یونایتد
جوهر دارالتعظیم
بنفیکا ماکائو
هانگ یوان
بینونیدو مارانیون
سیکو سیلا
مارکو شیمیچ
سونگ اوی-یانگ