اینگرید برگمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از اینگرید برگمن)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
اینگرید برگمن
Ingrid Bergman, Gaslight 1944.jpg
برگمان در سال ۱۹۴۴
زمینه فعالیت سینما
تولد ۲۹ اوت ۱۹۱۵
استکهلم، سوئد
مرگ ۲۹ اوت ۱۹۸۲ (۶۷ سال)
لندن، بریتانیا
ملیت  سوئدی
پیشه هنرپیشه
سال‌های فعالیت ۱۹۸۲-۱۹۳۵
همسر(ها)
روبرتو روسلینی
لارس اشمیت
فرزندان پیا لیندستروم
روبرتینو روسلینی
ایزابلا روسلینی
ایسوتا اینگرید روسلینی
صفحه در وبگاه IMDb

اینگرید برگمان (به سوئدی: Ingrid Bergman) (زاده ۲۹ اوت ۱۹۱۵ - درگذشته ۲۹ اوت ۱۹۸۲) بازیگر سرشناس سینما و اهل کشور سوئد بود که موفق به دریافت سه جایزه اسکار شد.

ابتدای زندگی[ویرایش]

بازیگر سوئدی‌تبار و فوق ستاره دهه چهل هالیوود در ۲۹ اوت ۱۹۱۵ از پدری سوئدی و مادری آلمانی به دنیا آمد. در کودکی مادرش را از دست داد.

پس از تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک استکهلم بازی در فیلم‌های سوئدی را آغاز کرد و در عرض یکسال به ستاره اول سینمای سوئد تبدیل شد.

آخرین فیلم او اینترمتسو[۱] (میان‌پرده) مورد توجه دیوید او سلزنیک فیلم‌ساز معروف هالیوود (تهیه‌کننده فیلم بر باد رفته) قرار گرفت و از او برای بازسازی دوباره این فیلم در آمریکا دعوت کرد. موفقیت دوباره این فیلم در آمریکا زمینه آغاز حضور برگمان در آمریکا بود. پس از ورود به هالیوود تیپ منحصربه‌فرد او که با تمام بازیگران زن آن زمان متفاوت بود به خصوص ویژگی طبیعی بودن (به دلیل عدم نیاز به چهره‌پردازی) و بازی‌های هنرمندانه او مورد توجه و استقبال بسیار قرار گرفت به‌طوری‌که روزنامه‌ها در وصف او نوشتند «خانم برگمان نه تنها بازیگری واقعاً هنرمند است بلکه این قدر زیباست که خود نیز یک شاهکار هنری به‌شمار می‌آید».

دوران بازیگری[ویرایش]

اینگرید برگمان در ۱۴ سالگی

استعدادی که او در فیلم‌هایش به نمایش گذاشت باعث شد که در عرض سه سال به ستارهٔ زن اول سینمای آمریکا مبدل شود. پس از بازی درخشان در فیلم مورد غیرعادی دکتر جکیل و آقای هاید برای ایفای نقش مقابل هامفری بوگارت در فیلم کازابلانکا انتخاب شد که امروزه از آن به عنوان محبوب‌ترین فیلم تاریخ سینمای آمریکا نام می‌برند. سپس در فیلم معروف زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آید در مقابل گری کوپر بازی کرد تا اینکه بازی عالی او در فیلم چراغ گاز به کارگردانی کیوکر اولین جایزهٔ اسکار را برایش به ارمغان آورد. یک سال بعد، فیلم طلسم‌شده[۲] را با کارگردانی آلفرد هیچکاک و بازی گریگوری پک بازی کرد که موفقیت زیاد فیلم باعث شد که سلزنیک بلافاصله فیلم معروف بدنام[۳] را پیشنهاد بدهد. این بار هم بازی او دربرابر کری گرانت و کارگردانی آلفرد هیچکاک فیلم قابل توجهی آفرید. محبوبیت روزافزون او با بازی در فیلم ناقوس‌های سنت ماری به نقش یک راهبهٔ پرجنب‌وجوش و فروش عالیِ فیلم افزایش یافت و عموم مردم آمریکا نه‌تنها او را بازیگر محبوب خود بلکه الگویی از یک زن نجیب و نیمه‌مقدس می‌دانستند. این الگوی مقدس با بازی او در فیلم ژاندارک به کارگردانی ویکتور فلمینگ (کارگردان بربادرفته) به اوج رسید. طی سه سالِ پیاپی، او قهرمان مسابقات محبوبیت در آمریکا شده بود، چیزی که قبل از آن سابقه نداشت.

پس از بازی در فیلم در برج جدی، ساختهٔ آلفرد هیچکاک، و طاق نصرت، تصمیم گرفت شروع به بازی در فیلم‌های هنری از نوعی متفاوت کند؛ چیزی که از آن به‌عنوان طغیان او علیه سیستم استودیویی آن زمانِ هالیوود و سیستم ستاره‌سازی مرسوم آن تعبیر می‌شد. بدین ترتیب، برگمان پس از مشاهدهٔ فیلم رم، شهر بی‌دفاع (روبرتو روسلینی ایتالیایی) طی نامه‌ای پیشنهاد همکاری با روسلینی را داد و برای بازی در فیلم استرومبولی به ایتالیا رفت. در جریان فیلم‌برداری بااینکه شوهر و دخترش در آمریکا بودند، عشق کارگردان و بازیگر به یکدیگر رسوایی عجیبی در آمریکا به‌پا کرد و مطبوعات آمریکا بر سر این جریان جنجال عجیبی به راه انداختند، چراکه او را فقط به‌عنوان یک بازیگر مقدس و الگویی نمونه برای مردم آمریکا می‌خواستند. حتی در مجلس سنای آمریکا، او را تهدید کردند که حق ندارد دیگر به آمریکا بازگردد. علاوه بر این، فیلم استرومبولی روسلینی هم در آمریکا بایکوت شد و از نظر تجاری شکست خورد. نتیجهٔ این رابطهٔ عاشقانه و رسوای این دو هم دختری بود که بعدها بازیگر شد: ایزابلا روسلینی. بدین ترتیب، اینگرید برگمان هفت سال به‌دور از هالیوود، به همراه روبرتو روسلینی (بنیان‌گذار سبک نئورئالیسم در سینما) شروع به ساخت یک سری فیلم‌های هنری کرد؛ فیلم‌هایی همچون اروپا ۵۱، سفر به ایتالیا که امروزه در نوع خود فیلم‌هایی باارزش و هنری به‌شمار می‌آیند.

افتخار همکاری[ویرایش]

در تاریخ سینما شاید کمتر بازیگر زنی را بتوان یافت که در طی حیات خود با چنین طیف وسیعی از معروفترین شخصیت‌های تاریخ سینما همکاری کرده باشد؛ افراد زیر در طول دوره فعالیت هنری اینگرید برگمان همکارانش بودند.

کارگردانانی همچون:

ویکتور فلمینگ، آلفرد هیچکاک، جرج کیوکر، مایکل کورتیز، ژان رنوار، آناتول لیتواک، سیدنی لومت، اینگمار برگمان، روبرتو روسلینی، دیوید سلزنیک

برگمان در فیلم استرومبولی ساخته روبرتو روسلینی

و بازیگرانی همچون:

لسلی هاوارد، هامفری بوگارت، کری گرانت، گری کوپر، جوزف کاتن، گریگوری پک، یول برینر، آنتونی پرکینز، آنتونی کوئین، لیو اولمان، عمر شریف، لورن باکال، ایو مونتان، شارل بوایه،

چهره برگمان در سینما[ویرایش]

چهره‌ای که اغلب برگمان در فیلم‌هایش بازی می‌کرد نشان دهنده زنی بود که انگار برای زجر کشیدن آفریده شده بود؛ زنی که تحمل بالایی داشت و به جای اینکه گلایه‌ای داشته باشد فقط با نگاه‌هایش حرف می‌زد. اغلب در جدال عشق دربرابر مرد موردعلاقه‌ای شکست می‌خورد و قربانی می‌شد. او اوج این بازی‌ها را در فیلم‌های کازابلانکا و بدنام به نمایش گذاشت که هر دو فیلم جزو باارزش‌ترین دارایی‌های عاشقانه تاریخ سینما به حساب می‌آیند.

در سال ۱۹۵۶ بالاخره ابرها کنار رفت و بازی درخشان برگمان در فیلم آناستازیا در برابر یول برینر باعث شد که هالیوود جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به او بدهد و دوباره فرزند خاطی را بپذیرد.

پس از ورود مجدد به آمریکا او بیشتر در فیلم‌های خاصی که خود انتخاب می‌کرد و اکثراً هنری بودند بازی می‌کرد. بازی‌های درخشان او در فیلم‌هایی مانند مهمانخانه ششمین خوشبختی، و سونات پاییزی (به کارگردانی هموطن و هم نامش اینگمار برگمان) بارها نامزدی اسکار (هفت بار) را برایش رقم زد، تا اینکه برای بازی در فیلم قتل در قطار سریع‌السیر شرق سومین اسکارش را به دست آورد.

درگذشت[ویرایش]

Norra, Ingrid.JPG

اینگرید در سال ۱۹۸۲ در ۶۷ سالگی بر اثر بیماری سرطان پستان که هشت سال با آن در ستیز بود در همان سالروز تولدش (۲۹ اوت) در لندن درگذشت و در گورستان کهنسال گرین به خاک سپرده شد

جوایز[ویرایش]

جایزه اسکار[ویرایش]

برگمان پس از کاترین هپبورن (با چهار اسکار)، مشترکاً با مریل استریپ، جک نیکلسون، والتر برنان و دانیل دی-لوئیس (هرکدام با سه جایزه)، جزو رکوردداران بردن اسکار بازیگری است.

جایزه گلدن گلوب[ویرایش]

  • برنده بهترین بازیگر نقش اول زن - ۱۹۴۴
  • برنده بهترین بازیگر نقش اول زن - ۱۹۴۵

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال فیلم نقش
1932 Landskamp Flicka som står i kö
1935 The Count of the Monk's Bridge Elsa Edlund
۱۹۳۵ موج شکن Karin Ingman
۱۹۳۵ خانواده سوئدی Astrid
1935 Valborgsmässoafton Lena Bergström
۱۹۳۶ سمت آفتابی Eva Bergh
1936 میان پرده
(نسخه اولیه سوئدی)
Anita Hoffman
۱۹۳۸ دلار Denna Balzar
۱۹۳۸ صورت یک زن Anna Holm, aka Anna Paulsson
۱۹۳۸ چهار همدم Marianne
۱۹۳۹ تنها یک شب Eva Beckman
1939 میان پرده: یک قصه عشق
(نسخه آمریکایی)
Anita Hoffman
۱۹۴۰ شب ژوئن Kerstin Norbäc — aka Sara Nordanå
۱۹۴۱ آدام چهار پسر داشت Emilie Gallatin
۱۹۴۱ خشم در بهشت Stella Bergen Monrell
۱۹۴۱ دکتر جکیل و آقای هاید Ivy Peterson
۱۹۴۲ کازابلانکا Ilsa Lund
۱۹۴۳ زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند María
1943 سوئدی‌ها در آمریکا (موضوع کوتاه) به جای خودش
۱۹۴۴ چراغ گاز Paula Alquist Anton
۱۹۴۵ خط ساراتوگا Clio Dulaine
۱۹۴۵ طلسم‌شده Dr. Constance Petersen
۱۹۴۵ زنگ‌های کلیسای مریم مقدس Sister Mary Benedict
۱۹۴۶ American Creed (موضوع کوتاه) به جای حودش
۱۹۴۶ بدنام Alicia Huberman
۱۹۴۸ طاق نصرت Joan Madou
۱۹۴۸ ژاندارک ژان‌دارک
۱۹۴۹ در برج جدی Lady Henrietta Flusky
۱۹۵۰ استرومبولی Karin
۱۹۵۲ اروپا ۵۱ Irene Girard
۱۹۵۳ ما، زنان (segment: "Ingrid Bergman") به جای خودش
۱۹۵۴ ژاندارک بر صلیب Giovanna d'Arco (Joan of Arc)
۱۹۵۴ سفر در ایتالیا Katherine Joyce
۱۹۵۴ ترس Irene Wagner
۱۹۵۶ آناستازیا Anna Koreff/Anastasia
۱۹۵۶ النا و مردانش Elena Sokorowska
۱۹۵۸ بی‌احتیاط Anna Kalman
۱۹۵۸ مسافرخانه ششمین خوشبختی Gladys Aylward
۱۹۶۱ دوباره خداحافظ؟ Paula Tessier
۱۹۶۱ کولکا، دوست من (Uncredited Cameo)
۱۹۶۴ ملاقات Karla Zachanassian
۱۹۶۴ رولز-رویس زرد Gerda Millett
۱۹۶۷ محرک (اپیزود: گردنبند) Mathilde Hartman
۱۹۶۹ گل کاکتوس Stephanie Dickinson
۱۹۷۰ هانری لانگ لوا (مستند) به جای خودش
۱۹۷۰ قدم زدن در باران بهاری Libby Meredith
1973 از پرونده‌های درهم خانم باسیل ئی. فرانکویلر Mrs. Frankweiler
۱۹۷۴ قتل در قطار سریع‌السیر شرق Greta Ohlsson
1976 موضوعی از زمان Countess Sanziani
۱۹۷۸ سونات پاییزی Charlotte Andergast

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Intermezzo
  2. Spellbound
  3. Notorious


منابع[ویرایش]

Ingrid Bergman 1945

Ingrid Bergman [ˌiŋːɹid ˈbæɹːʝman] (* 29. August 1915 in Stockholm; † 29. August 1982 in London) war eine schwedische Schauspielerin. Die dreifache Oscar-Preisträgerin gilt als eine der bedeutendsten und populärsten Schauspielerinnen der Filmgeschichte. Vom American Film Institute wurde sie auf den vierten Platz der größten amerikanischen Filmschauspielerinnen der Geschichte gewählt.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Ingrid Bergman wurde als Tochter der aus Kiel gebürtigen Friedel Adler geboren;[1] diese starb, als Ingrid zwei Jahre alt war.[2][3] Der Vater Justus Samuel Bergman war Fotograf. Die Eltern hatten am 13. Juni 1907 in Hamburg[4] geheiratet. Nach dem frühen Tod der Mutter förderte der Vater schon früh Ingrids schauspielerisches Talent. Er starb neun Jahre nach seiner Frau, und Ingrid Bergman lebte fortan bei einem Onkel.

Bergman besuchte die Schauspielschule des Königlichen Dramatischen Theaters in Stockholm und hatte 1935 ihre erste Sprechrolle in einem schwedischen Film. 1937 heiratete sie den Zahnarzt und späteren Hirnchirurgen Petter Lindström;[5] im folgenden Jahr wurde die gemeinsame Tochter Pia Lindström geboren.

Ingrid Bergman, 1946

Den Durchbruch brachte ihr das Filmdrama Intermezzo (1936) unter Regie von Gustaf Molander. Durch diesen Erfolg wurde Hollywood auf sie aufmerksam. Als sie 1938 nach dem in Deutschland für die UFA gedrehten Film Die 4 Gesellen unter anderem auf Betreiben des Star-Produzenten David O. Selznick in die USA ging, war sie in Schweden bereits ein Star. Bergman konnte das amerikanische Publikum vor allem durch ihre Natürlichkeit für sich einnehmen, durch die sie sich ganz wesentlich von den amerikanischen Filmstars abhob. Häufig kam es in ihrer Filmkarriere zu Streitigkeiten mit den Produzenten oder Regisseuren, da sie z. B. ohne Make-up spielen (was die Natürlichkeit unterstützen sollte) oder eine andere Rolle im Film übernehmen wollte.

Eine ihrer bekanntesten Rollen spielte sie 1942 als Ilsa Lund an der Seite von Humphrey Bogart in der US-Produktion Casablanca des Regisseurs Michael Curtiz. 1949 drehte Bergman mit Roberto Rossellini in Italien den Film Stromboli. Dabei verliebte sie sich in den Regisseur und verließ in der Folge ihren Ehemann Petter Lindström, nachdem sie von Rossellini schwanger geworden war. Dies löste in den Vereinigten Staaten einen Skandal aus, und sie verlor die Gunst des amerikanischen Publikums. 1950 heiratete sie Rossellini.[6] Die beiden hatten drei gemeinsame Kinder, den Sohn Roberto Ingmar (* 1950) und die zweieiigen Zwillinge Isabella und Isotta (* 18. Juni 1952). Bergman und Rossellini drehten insgesamt sieben Filme miteinander. 1957 wurde die Ehe mit Rossellini geschieden, nachdem Rossellini eine Beziehung mit der 24 Jahre jüngeren Inderin Sonali Dasgupta einging und diese schwanger wurde.[7] Ein Jahr später heiratete Bergman den schwedischen Produzenten Lars Schmidt. Diese Ehe hielt bis 1970.

Mit dem Film Anastasia konnte sie 1956 auch die Gunst des amerikanischen Publikums zurückerobern. Neben vielen Film- und Fernsehrollen spielte Bergman in zahlreichen europäischen Städten wie London oder Paris sowie unter anderem auch in New York am Theater. Im Laufe ihrer Karriere gewann sie dreimal den Oscar und ist nach Katharine Hepburn und gemeinsam mit Meryl Streep die am zweithäufigsten mit dem Oscar ausgezeichnete Schauspielerin.

1974 wurde bei Bergman Brustkrebs diagnostiziert, der zunächst erfolgreich behandelt werden konnte. Anfang der 1980er-Jahre wurde die Krankheit erneut festgestellt. 1982 drehte sie – bereits schwer erkrankt – ihren letzten Film, Eine Frau namens Golda, in dem sie Golda Meïr darstellte. Sie starb an ihrem 67. Geburtstag in London.

Ingrid Bergman wurde symbolisch auf dem Norra begravningsplatsen (Nordfriedhof) in Solna (Provinz Stockholms län) beigesetzt, da ihre Asche am 5. Juni 1983 vor dem Ort Fjällbacka an der schwedischen Westküste in der Nähe ihrer Lieblingsinsel Dannholmen auf See verstreut wurde.[8] Am gleichen Tag wurde eine Büste von Ingrid Bergman (Bildhauer Gudmar Olofsson) am Hafen der kleinen Stadt errichtet. Ihr Blick ist auf die Insel Dannholmen gerichtet, und die Büste ist umgeben von der Anpflanzung einer Rosensorte, die an diesem Tag ihren Namen erhielt.

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Deutsche Synchronstimmen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Zu den deutschen Schauspielerinnen, die Ingrid Bergman in ihren Filmen synchronisiert haben, zählen:[9]

  • Tilly Lauenstein (Intermezzo, Berüchtigt – 1. Synchronisation von 1951, Triumphbogen, Johanna von Orleans, Der Besuch, Der gelbe Rolls-Royce)
  • Gisela Trowe (Gefährliche Liebe)
  • Eva Vaitl (Arzt und Dämon, Wem die Stunde schlägt, Das Haus der Lady Alquist, Die Glocken von St. Marien)
  • Marianne Kehlau (Casablanca – 1. Synchronisation von 1952, Indiskret, Die Herberge zur 6. Glückseligkeit, Lieben Sie Brahms?, Die Kaktusblüte)
  • Rose-Marie Kirstein (Casablanca – 2. Synchronisation von 1975)
  • Eleonore Noelle (Ich kämpfe um dich, Europa 51, Reise in Italien, Anastasia)
  • Marianne Wischmann (Berüchtigt – 2. Synchronisation von 1969)
  • Ingeborg Grunewald (Sklavin des Herzens)
  • Edith Schneider (Die Frau des anderen)
  • Dagmar Altrichter (Mord im Orient-Express, Herbstsonate)

Bühnenauftritte[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1940: Liliom – Forty Fourth Street Theatre, New York, Regie: Benno Schneider
  • 1941: Anna Christie – Lober Theatre, Santa Barbara, Regie: John Houseman
  • 1946: Johanna von Lothringen (Joan of Lorraine) – Alwin Theatre, Regie: Margo Jones
  • 1954: Johanna auf dem Scheiterhaufen (Giovanna d’Arco al Rogo) – San Carlo Oper, Neapel, Regie: Roberto Rossellini
  • 1956: Tee und Sympathie (Tea and Sympathy) – Theatre de Paris, Paris, Regie: Jean Mercure
  • 1962: Hedda Gabler – Theatre de Montparnasse Gaston Baty, Regie: Raymond Rouleau
  • 1965: Ein Monat auf dem Lande (A Month in the Country) – Yvonne Arnaud Memorial Theatre in Guildford, Regie: Michael Redgrave
  • 1967: Alle Reichtümer dieser Welt (More Stately Mansions) – Broadhurst Theatre, New York, Regie: José Quintero
  • 1972: Kapitän Brasbounds Bekehrung (Captain Brasshounds Conversion) – Cambridge Theatre, London, Regie: Stephen Porter
  • 1975: Finden Sie, daß Constance sich richtig verhält? (The Constant Wife) – Albry Theatre, London, Regie: John Gielgud
  • 1979: Die Wasser des Mondes (Water of the Moon) – Haymarket Theatre London, Regie: Patrick Garland

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1945: Golden Globe Award als Beste Filmschauspielerin (als „Paula Alquist Anton“ in Das Haus der Lady Alquist)
  • 1945: Oscar als Beste Hauptdarstellerin (als „Paula Alquist Anton“ in Das Haus der Lady Alquist)
  • 1946: Oscarnominierung als Beste Hauptdarstellerin in Die Glocken von St. Marien
  • 1946: Golden Globe als Beste Filmschauspielerin (als „Mary Benedict“ in Die Glocken von St.Marien)
  • 1951: Bambi
  • 1952: Bambi
  • 1953: Bambi
  • 1954: Bambi
  • 1957: Golden Globe als Beste Schauspielerin (für die Titelrolle in Anastasia)
  • 1957: Oscar als Beste Hauptdarstellerin (für die Titelrolle in Anastasia)
  • 1960: Emmy Award als Beste Schauspielerin (für die Hauptrolle in The Turn of the Screw)
  • 1975: Oscar als Beste Nebendarstellerin (als „Greta Ohlsson“ in Mord im Orient-Expreß)
  • 1976: Ehren-César
  • 1979: Oscarnominierung als Beste Schauspielerin in Herbstsonate
  • 1982: Emmy Award als Beste Schauspielerin in einer Miniserie (für die Titelrolle in A Woman Called Golda)
  • 1983: Golden Globe als Beste Schauspielerin in einer Fernsehproduktion (für die Titelrolle in A Woman Called Golda)
  • Stern auf dem Hollywood Walk of Fame

Als Hommage wurden die Rosensorte „Ingrid Bergman“ sowie eine Passagiermaschine der KLM vom Typ MD-11 (MD-11 mittlerweile ausgemustert) nach ihr benannt.

Veröffentlichungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Denkmal in Fjällbacka
  • Ingrid Bergman (zusammen mit Alan Burgess): Mein Leben. (Ingrid Bergman. My Story). Ullstein, Berlin 1999, ISBN 3-548-35878-0.

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Curtis F. Brown: Ingrid Bergman. Ihre Filmeihr Leben. Heyne, München 1990, ISBN 3-453-86012-8.
  • Charlotte Chandler: Ingrid. Ingrid Bergman, a personal biography. Applause Theatre & Cinema Books, New York 2008, ISBN 978-1-55783-735-6.
  • Birgit Haustedt: Ingrid Bergman, Ebersbach & Simon, Berlin 2015, ISBN 978-3-86915-100-7.
  • Renate Möhrmann: Ingrid Bergman und Roberto Rossellini: Eine Liebes- und Beutegeschichte. Rowohlt, Berlin 1999, ISBN 3-87134-311-0.
  • Lawrence J. Quirk: The Films of Ingrid Bergman. Citadel Press, New York 1970
Deutsche Ausgabe: Ingrid Bergman und ihre Filme. Aus dem amerikanischen Englisch übersetzt von Marie Margarete Giese. Goldmann, München 1982, ISBN 3-442-10214-6.
  • David Smit: Ingrid Bergman : the life, career and public image. McFarland & Company, Jefferson 2012, ISBN 978-0-7864-7226-0.
  • Donald Spoto: Ingrid Bergman: ‚Ich bin immer ich selbst gewesen.‘ (Originaltitel: Notorious übersetzt von Jobst-Christian Rojahn) Ullstein, München 2001, ISBN 3-548-60034-4.
  • Aleksandra Ziolkowska-Boehm: Ingrid Bergman prywatnie. Proszynski, Warsaw 2013, ISBN 978-83-7839-518-8 (polnisch).
  • Aleksandra Ziolkowska-Boehm: Ingrid Bergman and her American Relatives. Hamilton Books, Lanham 2013, ISBN 978-0-7618-6150-8.
  • Thilo Wydra: Ingrid Bergman. Ein Leben. Deutsche Verlags-Anstalt, München 2017, ISBN 978-3-421-04673-4.

Filmdokumentationen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Ingrid. TV-Dokumentation von Gene Feldman. USA 1984, Wombat Productions, 59 Minuten
  • Legenden: Ingrid Bergman. Film von Michael Strauven. Deutschland 2003, 45 Minuten
  • Rossellini – Bergman, die Liebe zum Kino. Dokumentation von Florence Mauro. Frankreich 2006, 55 Minuten
  • Ich bin Ingrid Bergman. Dokumentarfilm von Stig Björkman. Schweden, 2014, 112 Minuten.

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Ingrid Bergman – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Zeitschrift für Niederdeutsche Familienkunde. 90. Jgg. Heft 3: Friedel Bergman, geb. Adler, die Mutter Ingrid Bergmans; von Lutz Kühnl. Geboren Kiel 12. September 1884 als Frieda Henriette Auguste Louise Adler. Der Vater Christian Adler (* 1846) war Kaufmann in Kiel und ab 1894 in Hamburg-Harvestehude, die Mutter Adele Schneider (* 1860), beide evangelisch-lutherisch aus Lütjenburg
  2. Tod der Friedel Bergman, geb. Adler am 19. Januar 1918 an Cholämie im Krankenhaus 'Sophiahemmet'; Begräbnisbuch Hedvig-Eleonora-församling Bd.22/121
  3. Friedel Adler Bergman bei Find A Grave
  4. Standesamt Hamburg 3, 1907 Nr.173
  5. http://www.nytimes.com/2000/06/09/us/petter-lindstrom-93-surgeon-and-bergman-s-spouse-in-50-scandal.html
  6. Die Ehe wurde als Handschuhehe in Mexiko geschlossen. (Aussage Isabella Rossellinis in der Dokumentation Ingrid Bergman – zum Gedenken über ihre Mutter Ingrid Bergman auf der DVD Indiskret)
  7. Aussage Isabella Rossellinis in der Dokumentation Ingrid Bergman – zum Gedenken über ihre Mutter Ingrid Bergman auf der DVD Indiskret
  8. knerger.de: Das Grab von Ingrid Bergman
  9. synchrondatenbank.de (Memento des Originals vom 3. Januar 2012 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.synchrondatenbank.de