پرش به محتوا

ایلیوشین ایل-۳۸

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ایلیوشین ۳۸
ایلیوشین ایل-۳۸ نیروی دریایی هند در سال ۲۰۰۷
کاربری هواگرد ضد زیردریایی و هواگرد گشت دریایی
گروه طراحی ایلیوشین
نخستین پرواز ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۱
معرفی ۱۹۶۷
وضعیت در خدمت
کاربر اصلی هوا دریای شوروی (historical)
هوا دریای روسیه
هوا دریای هند
ساخته‌شده ۱۹۶۷-۱۹۷۲
تعداد ساخته‌شده ۵۸
توسعه‌یافته از ایلیوشین ایل-۱۸

ایلیوشین ایل-۳۸ "دلفین" [۱] ( نام ناتو : می ) یک هواپیمای گشت دریایی و هواپیماهای جنگی ضد زیر دریایی است که در اتحاد جماهیر شوروی طراحی شده است. این هواپیما نسخه توسعه یافته یلیوشین ایل-۱۸ بود.

ایلیوشین ایل-۳۸ ممکن است در 18 مه 1979 از USS Midway کم عبور کند

انواع مختلف

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
Ilyushin IL-38 بدون مارک ، که بعداً در سال ۱۹۸۳ به نیروی دریایی هند تحویل داده شد و اولین Il-38 نیروی دریایی بود که به استاندارد SD ارتقا یافت.
ایل-۳۸
هواپیماهای تولیدی
ایل-۳۸ام
به عنوان بخشی از سیستم سوخت گیری هوای با استفاده از کاوشگر و گیرنده اصلاح شده. ساخته نشده است.
ایل-۳۸ ام زد
تانکر نوع ایل -۳۸. فقط نمونه اولیه
ایل-۳۸ان
نوع پیشرفته ای که گاهی اوقات به عنوان Il-38SD برای Sea Dragon گفته می شود ، که یک سیستم جستجو و ردیابی جدید است. نسخه نیروی دریایی روسیه مجهز به سیستم Novella P-38 است. [۲] نولا P-38 قادر است اهداف هوایی را در محدوده تا 90 کیلومتر پیدا کند و اشیاء سطحی را در شعاع 320 کیلومتر دنبال کند ، می تواند 32 هدف فوق و زیر آب را به طور همزمان ردیابی کند. [۳] 8 هواپیما به نیروی دریایی روسیه تحویل داده شده است. [۴] هواپیماهای ضد زیردریایی مدرن با ناوگان اقیانوس آرام و شمال روسیه وارد کار شدند. [۵] [۶]
Il-38 نیروی دریایی هند در INS Hansa در گوا ، با یک توپولوف Tu-142 در پیش زمینه
 هند
  • هوا دریای هند
 روسیه
  • هوا دریای روسیه
 اتحاد جماهیر شوروی
  • هوا دریای شوروی

مشخصات (Il-38)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

داده‌ها از Russian Navy at RIAT 1996[۱]

ویژگی‌های عمومی

  • خدمه: seven-eight[۱]
  • طول: ۴۰٫۱۸۵[۱] متر (۱۳۱ فوت ۱۰ اینچ)
  • پهنای بال: ۳۷٫۴[۱] متر (۱۲۲ فوت ۸ اینچ)
  • ارتفاع: ۱۰٫۱۷[۱] متر (۳۳ فوت ۴ اینچ)
  • مساحت بال‌ها: ۱۴۰[۱] متر مربع (۱٬۵۰۰ فوت مربع)
  • وزن خالی: ۳۵٬۵۰۰[۱] کیلوگرم (۷۸٬۲۶۴ پوند)
  • بیشترین وزن برخاست: ۶۶٬۰۰۰[۱] کیلوگرم (۱۴۵٬۵۰۵ پوند)
  • پیشرانه: ۴ عدد turboprop engines Ivchencko/Progress AI-20M[۱], ۳٬۱۵۱ کیلووات (۴٬۲۲۵[۱] اسب بخار) در هر موتور

عملکرد

  • حداکثر سرعت: ۶۴۵ کیلومتر بر ساعت (۴۰۱ مایل بر ساعت، ۳۴۸ گره)
  • بُرد معبر: ۷٬۵۰۰ کیلومتر (۴٬۷۰۰ مایل، ۴٬۰۰۰ مایل دریایی)
  • مداومت پروازی: 13 hours[۱]
  • حداکثر ارتفاع: ۱۱٬۰۰۰[۱] متر (۳۶٬۰۰۰ فوت)
  • نرخ صعود: ۵٫۳۳ متر بر ثانیه (۱٬۰۴۹ فوت بر دقیقه)

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Borst, Marco P.J. (Summer 1996). "Ilyushin IL-38 May- the Russian Orion" (PDF). Airborne Log. Lockheed: 8–9. Archived from the original (PDF) on 10 سپتامبر 2016. Retrieved 26 نوامبر 2019.
  2. "Северный флот получил модернизированный противолодочный самолет". lenta.ru.
  3. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. "Восьмой модернизированный Ил-38Н". 23 December 2016.
  5. "Upgraded Anti-Submarine Planes Enter Russia's Pacific Fleet". sputniknews.com.
  6. "Il-38N antisubmarine aircraft go on Arctic duty". airrecognition.com. Archived from the original on 18 سپتامبر 2020. Retrieved 26 نوامبر 2019.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]