ایستگاه شارژ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تویوتا پریوس در ایستگاه در حال شارژشدن سانفرانسیسکو ۲۰۰۹

جایگاه شارژ خودروی برقی یکی از عناصر زیرساخت است که انرژی الکتریکی مورد نیاز برای بازشارژ کردن وسائل نقلیه برقی اعم از خودروی برقی و دوگانه‌سوز را تامین می‌کند. با توجه به گسترش روزافزون استفاده از وسائل نقلیه برقی، نیاز به جایگاه‌های شارژ در دسترس همگان و پراکنده در همه جا بیش از پیش احساس می‌شود.
بسیاری از جایگاه‌های شارژ در خیابان‌ها توسط شرکت‌های توزیع تجهیز و راه‌اندازی شده‌اند و جایگاه‌های موجود در مراکز خرید را شرکت‌های خصوصی مدیریت می‌کنند. جایگاه‌های شارژ عمومی عموماً از روش‌های شارژ جریان متناوب نوع دوم یا شارژ سریع جریان مستقیم استفاده می‌کنند.[۱]

وضعیت بین‌المللی[ویرایش]

علامت جایگاه شارژ عمومی در اروپا

در دسامبر ۲۰۱۲ حدود ۵۰۰۰۰ محل شارژ خودرو در مناطق غیرمسکونی در آمریکا، اروپا، ژاپن و چین وجود داشت.[۲] در دسامبر ۲۰۱۳ استونی تنها و اولین کشوری بود که شبکه شارژ خودروهای برقی خود را در سرتاسر کشور با ۱۶۵ جایگاه شارژ سریع در بزرگراه‌ها با حداکثر فاصله ۴۰ تا ۶۰ کیلومتر تکمیل کند.[۳]

روش شارژ[ویرایش]

جایگاه‌های شارژ عمومی از دو روش شارژ جریان متناوب نوع دوم یا شارژ سریع جریان مستقیم استفاده می‌کنند.

شارژ نوع دوم[ویرایش]

از ولتاژ ۲۰۸-۲۴۰ولت تک فاز با ماکزیمم جریان ۸۰ آمپر استفاده می‌کند.

شارژ سریع[ویرایش]

از ولتاژ بالا ۳۰۰-۶۰۰ ولت دی‌سی استفاده می‌کند.

منابع[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]