ایستگاه اتوبوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ایستگاه اتوبوس فضایی مشخص در معابر است که برای توقف کوتاه مدت اتوبوس به منظور پیاده و سوار کردن مسافران طراحی و اختصاص داده می شود. ایستگاههای اتوبوس ممکن است مسقف، دارای صندلی، نقشه، بلندگو، نمایشگر و نیز دیواره های شیشه ای باشند اما معمولاً در مسیرهای کم تردد تنها شامل یک علامت ایستگاه اتوبوس هستند. ایستگاه های اتوبوس ممکن است محدود به یک خط اتوبوس رانی باشند و یا محل توقف و تعویض اتوبوس برای چند خط مختلط باشند. گاه ایستگاههای اتوبوس در کنار هم و در قالب یک پایانه یا محل تعویض خط قرار می گیرند.

تقسیمات عملیاتی[ویرایش]

ایستگاه های اتوبوس ممکن است تنها به «پیاده کردن» و یا تنها به «سوار کردن» اختصاص یابند. برای مثال، ایستگاههای انتهای یک خط اتوبوسرانی تنها ویژه پیاده کردن مسافران هستند. در یک دسته بندی دیگر می توان ایستگاهها را به شرح زیر تقسیم بندی کرد:

  • ایستگاه زمان بندی شده: در این نوع ایستگاه بدون توجه به وجود و یا تقاضای مسافران، اتوبوس موظف به توقف طبق برنامه زمان بندی شده است.
  • ایستگاه تقاضا-محور: در این دسته ایستگاهها، اتوبوس تنها در صورت وجود مسافر در ایستگاه و یا تقاضای مسافر برای پیاده شدن، توقف می کند.
  • ایستگاه آزاد: در این روش، اتوبوس هرجا که مسافر تقاضا کند توقف و اقدام به مسافرگیری یا تخلیه مسافرین می کند [۱].

علاوه بر موارد فوق، انواع عملیاتی دیگری از ایستگاه نیز ممکن است وجود داشته باشد. برای مثال:

  • ایستگاه بدون توقف: ایستگاهی که اتوبوس به دلایلی در آن توقف نمی‌کند. برای مثال اتوبوسهای سریع‌السیر مممکن است برخی ایستگاهها را رد کنند.
  • ایستگاه دروغین: برای برخی بیماران روانی که نیاز به نشستن در ایستگاه دارند.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «Bus stop». en.Wikipedia.