ایزابل آجانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish
ایزابل آجانی
Isabelle Adjani (Berlin Film Festival 2010).jpg
آجانی در جشنوارهٔ برلین (2010)
نام اصلی ایزابل یاسمین آجانی
تولد ۲۷ ژوئن ۱۹۵۵(۱۹۵۵-06-۲۷) ‏(۶۲ سال)
نیویورک
ملیت  فرانسه
پیشه بازیگر
سال‌های فعالیت ۱۹۷۰ تا کنون
همسر(ها) وارن بیتی ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷
دنیل دی-لوئیس ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴
وب‌گاه رسمی isabelleadjani.net
صفحه در وب‌گاه IMDb

ایزابل یاسمین آجانی (به فرانسوی: Isabelle Yasmine Adjani) (زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۵۵) هنرپیشهٔ فرانسوی است.

آجانی از آغاز فعالیت هنری‌اش در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی تاکنون در بیش از ۳۰ فیلم سینمایی نقش‌آفرینی کرده و تابه‌حال ۴ جایزهٔ سزار[۱] دریافت کرده‌است. او همچنین تابه‌حال ۲ مرتبه نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن بوده‌است.

زندگی و کار[ویرایش]

ایزابل آجانی در ۲۷ ژوئن ۱۹۵۵ در پاریس متولد شد. پدرش الجزایری و مادرش آلمانی بود.

در دوازده سالگی برنده یک جایزه دکلمه شد و از آن پس روی صحنه می رفت. برای نخستین بار در سن چهارده سالگی (۱۹۶۹) وقتی شاگرد مدرسه بود، جلوی دوربین رفت و کارنامه سینمایی اش با بازی در یک فیلم کودکان به نام غرغروی کوچولو شروع شد که در ایام تعطیلات تابستانی تحصیلی، در آن به ایفای نقش پرداخت.

ایزابل آجانی حرفه بازیگری را از صحنه تئاتر شروع کرد و نخستین بار در سال ۱۹۷۰ تحت هدایت روبر حسین روی صحنه تئاتر شهر نیس رفت و در نمایشنامه خانه برنارد آلبا، اثر فدریکو گارسیا لورکا، بازی کرد.

در سن هفده سالگی (۱۹۷۲) پس از فیلم فوستین و تابستان زیبا که در آن همراه دیگر هنرپیشه هم نسل خود ایزابل هوپر ، ایفای نقش داشت و در حالی که آموزش کلاسیک بازیگری ندیده بود، به عضویت کمدی فرانسز درآمد و منتقدان به ستایش وی پرداختند و از این رو وی از معدود بازیگران تئاتر فرانسه است که علی‌رغم فقدان تحصیلات آکادمیک در رشته هنرهای نمایشی، موفق شد به عضویت این نهاد بسیار معتبر در آید.

با ایفای نقش در اجراهایی از نمایشنامه های مولیر، فدریکو گارسیا لورکا و ژان ژیرودو به شهرت رسید و کارنامه تئاتری اش را ساخت.

آغاز فعالیت بازیگری اش نیز در تلویزیون با فیلم زاز فلامان (روبر واله) در سال ۱۹۷۲ بود و بعد نیز بدون تحصیلات آکادمیک در رشته های هنرهای نمایشی به اتفاق برنار بلیه در اجرای کمدی فرانز در اقتباسی تلویزیونی از مدرسه زنان ، اثر مولیر به کارگردانی ریمون رولو ظاهر شد که به مناسبت سیصدمین سالگرد این نمایشنامه نویس بزرگ فرانسه برگزار می شد. سپس در نمایشنامه ای به همین نام اثر ژیرودو در نقش شخصیت اوندین ظاهر شد. از آن به بعد فعالیتش را در سینما متمرکز کرد و بخاطر نقش دختر جوان در فیلم سیلی ( با شرکت آنی ژیراردو و لینو وانتورا) به عنوان خوش آتیه ترین بازیگر زن، جایزه سوزان بیانکنی را از آن خود کرد.

از طرف کمدی فرانسز به او پیشنهاد یک قرارداد بیست ساله شد. اما او در عوض به پیشنهاد فرانسوا تروفو که او را برای بازی در نقش اول سرگذشت آدل ه. (۱۹۷۵ (میلادی)) برای شخصیت دختر عاشق و بخت برگشته ویکتور هوگو برگزیده بود، پاسخ مثبت داد و در دنیای سینما نیز به موفقیت و محبوبیت بسیاری رسید و نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد و منتقدان فیلم نیویورک نیز جایزه بهترین بازیگری نقش اول زن را به او اعطا کرد و از این جهت وی شهرت بین‌المللی اش را مدیون ایفای این نقش است. برای ایزابل آجانی ، خوش عکسی رمز اصلی موفقیت بوده است.

چهره او سوژه بی انتهایی برای انبوهی از عکس ها بوده که همه روی زیبایی توام با اندکی غرابت و کیفیت دست نیافتنی و انگار انتزاعی آن، متمرکز بوده‌اند، با حالت های غیرعادی، اغلب در حال شکلک در آوردن، بدون جنبه های اروتیک و با تأکید بر یک جذابیت کودکانه، انگار همیشه جوان و معصوم و پاک و رؤیایی.

این فیزیک مناسب و سینمایی، در فیلمی مثل سرگذشت آدله در نقش خود بسیار خوش می نشیند. در نقش دختر پریده رنگ، لاغر اندام و سودایی ویکتور هوگو که به قول معروف سرش در آسمان ها و پاهایش روی زمین است و جلوی چشم ما از رنج عشقی یک طرفه و چنان رمانتیک که در خور رمان های پدرش است، تحلیل می رود و کارش به سرگردانی و جنون می کشد.

معصومیت دخترانه چهره‌اش و طراحی لباس و گریم استادانه، او را در نقش این سیندرلای ناکام قرن نوزدهمی بس متقاعد کننده، نشان می دهد. او جزیی از فضای تاریخی فیلم می شود. او نه یک شمایل خشک و شق و رق تاریخی است و نه یک ستاره معاصر که نتوان در نقش آدم یک قرن پیش تصورش کرد.

برای مقصود تروفو ، یک برداشت امروزی از یک سرگذشت دیروزی، کاملاً انتخاب بجایی بود. تروفو از بازسازی یک مستند – شرح حال پرهیز کرد و به آجانی آزادی کامل داد تا روح و ذهن زنی را به نمایش بگذارد که در انزوای مطلق زندگی می کند، می کوشد به وسیله افکارش نجات یابد و در عین حال خاطرات روزانه‌اش را از واقعیت جهان اطرافش به رشته تحریر در می آورد. اجرای نقش آجانی بسیار جذاب و در ارائه خودانگیختگی دختر جوان بسیار موفق بود. ولی تمپوی سست فیلم، ریشه ادبی اش و فقدان آشکار قدرت موشکافی در بازیگری چنین جوان، موجب شد تا آجانی نتواند شخصیتی واقعاً قانع کننده و زنده خلق کند که قادر باشد علاقه ای عمیق در تماشاگر نسبت به سرنوشت تراژیک آدل بوجود آورد. با این وجود، پس از این نقش بلندپروازانه، کارگردان های بسیاری خواهان حضور وی در فیلم هایشان شدند و تا سال ها بعد ستاره سینمای فرانسه و اروپا به شمار می آمد، در حالی که در سینمای امریکا به جایی نرسید.

در فیلم مستأجر (۱۹۷۶) ساخته رومن پولانسکی در نقش دختر اسرارآمیزی که نمی‌تواند کمکی به قهرمان روانپریش رومن پولانسکی کند، خوش درخشید. در سال ۱۹۷۷ در فیلم باروکو ظاهر شد.

نخستین نقش امریکایی اش در فیلم نوآر راننده (۱۹۷۸) در نقش یار وفادار رایان اونیل در ماجراجویی های کینه ورزانه‌اش، چندان جالب توجه نبود. با وجود حضور در فیلم هایی چون مستأجر و راننده به دام وسوسه ستاره بین‌المللی شدن نیفتاده و عمدتاً در فرانسه باقی‌مانده است.

فیلم ویولت و فرانسوا (۱۹۷۷) و فیلم نوسفراتو (۱۹۷۹) که تفسیر هرتزوگ بود بر اثر کلاسیک مورنا و فیلم خواهران برونته (۱۹۷۹)، هیچ امکانی برای بروز کیفیات استثنایی آجانی بازیگر بوجود نیاوردند . درواقع تمامی این فیلم ها و حتی فیلم کوارتت (۱۹۸۱)، فقط به کیفیات استتیک و فتوژنیک وی تأکید داشتند.

اما بعد از چندی آجانی به بلوغ بازیگری اش رسید. در اوایل دهه ۱۹۸۰، به نظر می رسید که وی به آرامش و قراری دست یافته و در مقابل دوربین اعتماد به نفس نشان می داد. در فیلم سراپا شور و شوق ( ۱۹۸۲ ) بخوبی توانست در مقابل ایو مونتان عرضه اندام کند.

در دهه هشتاد که مطلقاً ارتباطمان با تصویر سینمایی او قطع شده، در مجامع سینمایی فرانسه جایزه باران شده است و چنانکه پیداست ستاره اقبالش روز به روز درخشانتر می شود. هرچند در اینجا تصویر ذهنی او پیوندی ناگسستنی با پرتره آدل هوگوی سراسیمه، خجالتی، بی کس و کار و تنها یافته است، که اسیر احساسات خود، به باقی دنیا و واکنش هایشان بی اعتنا است. در بقیه فیلم ها هم او خصائص یک انتلکتوئل منزوی و دور از دسترس را بروز می دهد . گویی قرار است جانشینی اسلاف خود در سنت ستاره زن / شمایل ملی در فرانسه شود که قبلاً آن را تجربه کرده‌اند.

در سال ۱۹۸۱ میلادی برنده جایزه بهترین بازیگری سزار و جایزه جشنواره کن برای فیلم زیر سلطه و نیز برنده جایزه جشنواره کن برای فیلم گروه چهار نفره شد. در این سال همچنین فیلم تسخیر (آندره ی زولاوسکی) وی را برنده جایزه نخل طلا بهترین بازیگر زن را از جشنواره کن و نیز جایزه سزار بهترین بازیگر زن شد و فیلم کوارتت (جیمز آیوری) برایش نخل طلا بهترین بازیگر زن را از جشنواره کن به ارمغان آوردند.

فیلم مدار مرگبار در سال ۱۹۸۳ میلادی استعداد آجانی به عنوان بازیگر را تردیدناپذیر کرد. وی توانست غنایی در شخصیت پردازی عرضه کند که تا قبل از آن هرگز امکان بروزش را نیافته بود و در همین سال، نقش آفرینی اش در قالب دختری تباه شده که در پی راز تولدش است در ساخته ژان بکر، یک تابستان مرگبار، ستایش منتقدان و تماشاگران را در پی داشت. فیلم در جشنواره کن آن سال عرضه شد و علی‌رغم نظرهای ضد و نقیضی که برانگیخت، آجانی را صاحب دومین بهترین بازیگری جایزه سزار کرد. دیگر همگان ایزابل آجانی را به عنوان بازیگر زن پذیرفتند.

در فیلم کامیل کلودل (سال ۱۹۸۷)، در نقش مجسمه سازی که دلباخته هنر و جسارت اوگوست رودن (با بازی ژرار دو پارادیو) است، بازی باشکوهی ارائه داد و توانست نقش پیچیده زن نیمه هنرمند- نیمه مجنون را به زیبایی هر چه تمامتر ایفا کند و برنده جایزه بهترین بازیگری سزار و جایزه بهترین بازیگری خرس نقره یی جشنواره برلین و نیز نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن برای این فیلم شد.

در فیلم ملکه مارگو(سال ۱۹۹۴ میلادی) با اینکه تقریباً چهل ساله بود، چنان جوان و ملیح جلوه کرد که گویی گذشت زمان بر او کوچکترین تأثیری نگذاشته است. نقش شخصیت متناقض و پر از ظرافت مارگو را با آن همه روابط پیچیده با برادران، شوهر و محبوبش، جز آجانی بازیگر دیگری نمی توانست بر پرده به تصویر بکشد و برای همین فیلم برنده جایزه بهترین بازیگری سزار شد.

آجانی به زعم اغلب منتقدان سینما و تئاتر، پدیده نسل خودش و، حداقل طی سه دهه آخر قرن بیستم، مهم ترین بازیگر زن پرده و صحنه فرانسه بود. بخصوص به خاطر ایفای نقش کوچکترین دختر ویکتور هوگو که در پی عشق افسری انگلیسی کارش به جنون می کشد، غیرعادی ترین شخصیت زن سینمایی پس از ژان مورو خوانده شده است. او معجونی است از ملاحت، اقتدار، مدرنیسم و کلاسیسم.

دیوید تامسن او را مناسب ترین بازیگر برای ایفای نقش سارا برنار می داند و معتقد است در لباس هر دوره ای، تماشاگر را وادار می کند دنیای آن دوره را جوری باور کند که گویی در زمان حال می‌گذرد.

ایزابل آجانی را به دلیل بلندپروازی و تبلیغاتی که در اطراف خود به پا کرده، یک ستاره ذاتاً فرانسوی می شناسند.

زندگی شخصی[ویرایش]

وی دارای دو پسر است که یکی از برونو نویتن (فیلمبردار و کارگردان) به نام بارنابه نویتن (آهنگساز) است و دیگری از دانیل دی لوییس (بازیگر ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴) می باشد.

فیلمشناخت[ویرایش]

سال نام فیلم یادداشت
۱۹۹۴ ملکه مارگو برنده "جایزه سزار بهترین بازیگر "
۱۹۸۷ کامیل کلودل برنده "جایزه سزار بهترین بازیگر "
برنده "جایزه خرس نقره‌ای بهترین بازیگر جشنواره برلین"
نامزد "جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن"
(میلادی) تسخیر برنده "جایزه نخل طلا بهترین بازیگر زن جشنواره کن
برنده "جایزه سزار بهترین بازیگر زن"
۱۹۸۳ مدار مرگبار
(میلادی) گروه چهار نفره برنده برنده "جایزه جشنواره کن"
۱۹۸۱ کوارتت برنده "جایزه نخل طلا بهترین بازیگر زن از جشنواره کن"
۱۹۸۱ زیر سلطه برنده "جایزه سزار بهترین بازیگر
برنده جایزه جشنواره کن"
۱۹۷۹ خواهران برونته
۱۹۷۹ نوسفراتو
۱۹۷۸ راننده
۱۹۷۷ ویولت و فرانسوا
۱۹۷۷ باروکو
۱۹۷۶ مستأجر
۱۹۷۲ فوستین و تابستان زیبا
۱۹۶۹ غرغروی کوچولو

پانویس[ویرایش]

  1. جایزهٔ ملی سینمای فرانسه

منابع[ویرایش]

Isabelle Adjani
Isabelle Adjani Césars 2010.jpg
Adjani at the 2010 César Awards
Born Isabelle Yasmina Adjani
(1955-06-27) 27 June 1955 (age 62)
Paris, France[1]
Residence Switzerland
Nationality French
Alma mater University of Vincennes
Occupation Actress, singer
Years active 1970–present
Partner(s) Bruno Nuytten
(?-1983, 1 son)
Daniel Day-Lewis
(1989-1995, 1 son)
Children 2

Isabelle Yasmina Adjani (born 27 June 1955) is a French film actress and singer. She is one of the most acclaimed French actresses of all time. A five-time winner of the César Award for Best Actress, she won for Possession (1981), One Deadly Summer (1983), Camille Claudel (1988), La Reine Margot (1994), and Skirt Day (2009), making her the only actress or actor in history to have five wins. She was made a Chevalier of the Legion of Honour in 2010, and a Commander of the Order of Arts and Letters in 2014.

After success in [at] the Comédie-Française, Adjani's lauded performance as Adele Hugo in the 1975 film The Story of Adele H. earned her the first of two nominations for the Academy Award for Best Actress. Her second nomination for Camille Claudel made her the first French actress to receive two nominations. She also won Best Actress at the 1981 Cannes Film Festival for Possession and Quartet, and the Silver Bear for Best Actress at the 1989 Berlin Film Festival for Camille Claudel. Her other films include The Tenant (1976), Nosferatu the Vampyre (1979), Subway (1985), Diabolique (1996) and French Women (2014).

Early life and education

Isabelle Yasmina Adjani was born on 27 June 1955 in the 17th arrondissement of Paris, to Mohammed Cherif Adjani, an Algerian Kabyle father and Emma "Gusti" Augusta Schweinberger, a German Catholic mother from Bavaria.[2][3][4][5][6]

"Gusti" met Adjani's father, Mohammed Adjani, near the end of World War II, when he was in the French Army. They married and she returned with him to Paris, not speaking a word of French.[7][8] She asked him to take Cherif as his first name as it sounded more "American".[9]

Isabelle grew up bilingual, speaking French and German fluently,[10][11][12] in Gennevilliers, a northwestern suburb of Paris, where her father worked in a garage.[13] After winning a school recitation contest, Adjani began acting by the age of 12 in amateur theater. She successfully passed her baccalauréat and was auditing classes at the University of Vincennes in 1976.[2]

Adjani had a younger brother, Éric, who was a photographer. Éric died on 25 December 2010, aged 53.

Career

At the age of 14, Adjani starred in her first motion picture, Le Petit bougnat (1970).[14] She first gained fame as a classical actress at the Comédie-Française, which she joined in 1972. She was praised for her interpretation of Agnès, the main female role in Molière's L'École des femmes. She soon left the theatre to pursue a film career.

After minor roles in several films, she enjoyed modest success in the 1974 film La Gifle (The Slap), which François Truffaut saw. He immediately cast her in her first major role in his The Story of Adèle H. (1975) which he had finished writing five years prior. Critics praised her performance,[2] with the American critic Pauline Kael describing her acting talents as "prodigious".[15]

Only 19 when she made the film, Adjani was nominated for the Best Actress Oscar, making her the youngest best actress nominee at the time (a record she held for over 30 years). She quickly received offers for roles in Hollywood films, such as Walter Hill's 1978 crime thriller The Driver. She had previously turned down the chance to star in films like The Other Side of Midnight. She had described Hollywood as a "city of fiction" and said, "I'm not an American. I didn't grow up with that will to win an award." Truffaut on the other hand said, "France is too small for her. I think Isabelle is made for American cinema."[2] She agreed to make The Driver because she was an admirer of Hill's first film Hard Times. Adjani said:

I think he is wonderful, very much in the tradition of Howard Hawks, lean and spare. The story is contemporary but also very stylized, and the roles that Ryan and I play are like Bogart and Bacall. We are both gamblers in our souls and we do not show our emotions or say a lot. For us, talk is cheap. I am really quite a mysterious girl in this film, with no name and no background. And I must say that it is restful not to have a life behind me; this way, I don't have to dig deep to play the part. All I know is that life for me is gambling and I am a loser. I have what people call a poker face.[16]

The film was seen more than 1.1 million times in Adjani's native France but did not do as well in the US.[17]

She played Lucy in the German director Werner Herzog's 1979 remake of Nosferatu which was well-received critically and performed well at box offices in Europe.[18] Roger Ebert loved the film, calling Herzog's casting of Adjani one of his "masterstrokes" in the film. He wrote that she "is used here not only for her facial perfection but for her curious quality of seeming to exist on an ethereal plane."[19] The cast and the crew filmed both English- and German-language versions simultaneously upon request of 20th Century Fox, the American distributor,[20] as Kinski and Ganz could act more confidently in their native language.

In 1981, she received a double Cannes Film Festival's Best Actress award for her roles in the Merchant Ivory film Quartet, based on the novel by Jean Rhys, and in the horror film Possession (1981). The following year, she received her first César Award for Possession, in which she had portrayed a woman having a nervous breakdown. In 1983, she won her second César for her depiction of a vengeful woman in the French blockbuster One Deadly Summer.

Adjani at the hôtel Amour, 2012

That same year, Adjani released the French pop album Pull marine, written and produced by Serge Gainsbourg. She starred in a music video for the hit title song, "Pull Marine", which was directed by Luc Besson.

In 1988, she co-produced and starred in a biopic of the sculptor Camille Claudel. She received her third César and second Oscar nomination for her role in the film, becoming the first French actress to receive two Oscar nominations. The film was also nominated for the Academy Award for Best Foreign Language Film.

She received her fourth César for the 1994 film Queen Margot, an ensemble epic directed by Patrice Chéreau. She received her fifth César for Skirt Day (2009), the most that any actress has received. The film features her as a middle school teacher in a troubled French suburb who takes her class hostage when she accidentally fires off a gun she found on one of her students. It was premiered on the French Arte channel on 20 March 2009, attaining a record 2.2 million viewers) and then in movie theaters on 25 March 2009.[21]


Views

She has been vocal against anti-immigrant and anti-Algerian feeling in France.[13]

In 2009, Adjani criticized statements by Pope Benedict XVI claiming that condoms are not an effective method of AIDS prevention.[22]

Personal life

In 1979, she had a son, Barnabé Saïd-Nuytten, with the cinematographer Bruno Nuytten,[10] whom she later hired to direct her project Camille Claudel, a biopic of the sculptor who was best known as the lover of Rodin.[13]

From 1989 to 1995, she had a relationship with Daniel Day-Lewis,[10] who left before the birth of their son, Gabriel-Kane Day-Lewis, in 1995.[23]

Adjani was later engaged to the composer Jean-Michel Jarre; they broke up in 2004.[23]

Honors

In addition to specific awards for particular films, Adjani was made a Chevalier de la Légion d'honneur on 14 July 2010 for her artistic contributions.[24]

Filmography

Year Film Role Director Notes
1970 Le Petit bougnat Rose Bernard Toublanc-Michel
1972 Faustine et le bel été Camille Nina Companeez
1973 L'école des femmes Agnès Raymond Rouleau TV Movie Produced by the Comédie-Française
1974 L'avare Mariane René Lucot TV Movie Produced by the Comédie-Française
Le secret des Flamands Maria Robert Valey TV Movie
La Gifle (fr) Isabelle Doulean Claude Pinoteau Special David di Donatello
Ariane Ariane Pierre-Jean de San Bartolomé
1975 Story of Adèle H., TheThe Story of Adèle H. Adèle Hugo François Truffaut Cartagena Film Festival Golden India Catalina for Best Actress
David di Donatello for Best Foreign Actress
National Board of Review Award for Best Actress
National Society of Film Critics Award for Best Actress
New York Film Critics Circle Award for Best Actress
Nominated—Academy Award for Best Actress
Nominated—César Award for Best Actress
Ondine Ondine Raymond Rouleau TV Movie
1976 Tenant, TheThe Tenant Stella Roman Polanski
Barocco Laure André Téchiné Nominated—César Award for Best Actress
1977 Violette et François (fr) Violette Clot Jacques Rouffio
1978 Driver, TheThe Driver The Player Walter Hill
1979 Nosferatu the Vampyre Lucy Harker Werner Herzog Bambi Award for Best Actress
Brontë Sisters, TheThe Brontë Sisters Emily Brontë André Téchiné
1981 Clara et les Chics Types Clara Jacques Monnet
Possession Anna/Helen Andrzej Żuławski Cannes Film Festival Best Actress Award
César Award for Best Actress
Quartet Marya Zelli James Ivory Cannes Film Festival Best Actress Award
L'Année prochaine... si tout va bien (fr) Isabelle Maréchal Jean-Loup Hubert
1982 Tout feu, tout flamme (fr) Pauline Valance Jean-Paul Rappeneau
The Last Horror Film Herself David Winters
Antonieta Antonieta Rivas Mercado Carlos Saura
1983 Mortelle randonnée Catherine Leiris/Lucie, 'Marie' Claude Miller
One Deadly Summer Eliane known as 'Elle' Jean Becker César Award for Best Actress
1984 Pull marine Luc Besson
1985 Subway Héléna Luc Besson Nominated—César Award for Best Actress
1986 T'as de beaux escaliers tu sais Isabelle Agnès Varda Short
1987 Ishtar Shirra Assel Elaine May
1988 Camille Claudel Camille Claudel Bruno Nuytten César Award for Best Actress
Silver Bear for Best Actress at Berlin[25]
Nominated—Academy Award for Best Actress
1990 Lung Ta: Les cavaliers du vent Narrator Marie-Jaoul de Poncheville
Franz-Christoph Giercke
1993 Toxic Affair Pénélope Philomène Esposito
1994 Queen Margot Margot Patrice Chéreau César Award for Best Actress
1996 Diabolique Mia Baran Jeremiah S. Chechik
1998 Paparazzi Herself Alain Berbérian
1999 Bonne Nuit Yvette
2002 Repentie, LaLa Repentie Charlotte/Leïla Laetitia Masson
Adolphe Ellénore Benoît Jacquot Cabourg Romantic Film Festival Award for Best Actress
2003 Bon voyage Viviane Denvers Jean-Paul Rappeneau
Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran The Star François Dupeyron
2008 Figaro Countess Almaviva Jacques Weber
journée de la jupe, LaLa journée de la jupe Sonia Bergerac Jean-Paul Lilienfeld César Award for Best Actress
Lumières Award for Best Actress
Globes de Cristal Award for Best Actress
2010 Mammuth The Lost Love of Serge Gustave de Kervern
Benoît Delépine
Entered into the 60th Berlin International Film Festival
2011 Aïcha Doctor Assoussa Yamina Benguigui TV Series (1 Episode : "Job à tout prix")
De Force Clara Damico Frank Henry
2012 David et Madame Hansen Madame Hansen-Bergmann Alexandre Astier
2013 Ishkq in Paris Marie Elise Prem Raj Bollywood movie
2014 Sous les jupes des filles Lili Audrey Dana
2016 Carole Matthieu Carole Matthieu Louis-Julien Petit
2017 Call My Agent ! Herself Jeanne Herry TV Series (1 Episode)
RG02 Danny Romain Gavras

Theater

Discography

See also

References

  1. ^ Brennan, Sandra. "Isabelle Adjani". Allmovie. Retrieved 6 July 2009. 
  2. ^ a b c d People Magazine. "Isabelle Adjani Has the Face That's Launching a Thousand Scripts". Retrieved 23 March 2012. 
  3. ^ Love Film. "French Heartbreakers". Retrieved 23 March 2012. 
  4. ^ Chantal, Thompson; Phillips, Elaine (2012), "Trois grandes stars françaises: Isabelle Adjani", Mais Oui!, Volume 1, Cengage Learning, p. 13, ISBN 1-111-83582-9 
  5. ^ Auzias, Dominique; Labourdette, Jean-Paul (2006), "Les comediens: Isabelle Adjani", Hauts de Seine, Petit Futé, p. 35, ISBN 2-7469-1351-8 
  6. ^ The Middle East Quarterly. "Islam in France: The French Way of Life Is in Danger". Retrieved 13 August 2014. 
  7. ^ Isabelle Adjani : " Mon père, kabyle, s'était engagé dans l'armée française à 16 ans, et c'est en remontant d'Italie jusqu'en Bavière à la fin de la seconde guerre mondiale qu'il rencontre et séduit ma mère " Interview with Isabelle Adjani, Télérama, 31 March 2009
  8. ^ " Allemande rencontrée en Bavière qu'épousa à la fin de la Seconde Guerre mondiale Mohammed Adjani, soldat kabyle de l'armée française ", Jean de La Guérivière, Amère Méditerranée: Le Maghreb et nous, Seuil, 2004, p.391
  9. ^ "Ma mère était bavaroise. Elle se sentait très mal en France, où elle était arrivée sans parler un mot de français. Elle ne supportait pas que son mari soit algérien. Elle disait qu'il était d'origine turque et je le croyais. Entre mes parents, il y avait un racisme conjugal. Ma mère traitait mon père de crouille et mon père lui répondait : Sale boche. Il s'appelait Mohammed mais ma mère l'avait obligé à changer de prénom. Sur notre boîte aux lettres, il y avait: Cherif Adjani. Mamère trouvait que ça faisait américain.", Adjani la vérité, Interview Isabelle Adjani, Le Nouvel Observateur, 1985
  10. ^ a b c "Isabelle Adjani". Yahoo! Movies. Retrieved 6 July 2009. 
  11. ^ Kemp, Philip. "Isabelle Adjani". Film Reference. Retrieved 8 September 2008. 
  12. ^ Applefield, David (November 2001). "Isabelle Adjani". Paris Voice. 
  13. ^ a b c Collins, Glenn (6 January 1990). "The 'Hounding' of Isabelle Adjani". New York Times. 
  14. ^ Isabelle Adjani on IMDb
  15. ^ Kael, Pauline (1980). When The Lights Go Down. Henry Holt & Co. ISBN 0-03-042511-5. 
  16. ^ Flatley, Guy (12 August 1977). "At the Movies: Isabelle Adjani Finds Poker Easy; Cheating Takes Practice". New York Times. p. C7. 
  17. ^ JP. "The Driver (1978)- JPBox-Office". 
  18. ^ "Nosferatu the Vampyre". 17 January 1979 – via IMDb. 
  19. ^ Ebert, Roger (24 October 2011). "Nosferatu the Vampyre Movie Review (1979)". Chicago Sun-Times. Sun-Times Media Group. Retrieved 3 November 2013. 
  20. ^ "Nosferatu". horrordvds.com. Retrieved 29 May 2008. 
  21. ^ "La journée de la jupe". 
  22. ^ "Adjani traite le pape de "peste blanche"". 20 Minuten. 25 March 2009. 
  23. ^ a b Watson, Shane (15 August 2004). "The dumping game". The Times. UK. Retrieved 19 June 2007. 
  24. ^ "Légion d'honneur : Aubrac, Bouygues, Pérol, Adjani, Bolling parmi les promus", Le Monde, 14 juillet 2010
  25. ^ "Berlinale: 1989 Prize Winners". berlinale.de. Retrieved 10 March 2011. 

Further reading

  • Adjani, Isabelle (1980). Isabelle Adjani in : Jean-Luc Douin (Hrsg.): Comédiennes aujourd'hui : au micro et sous le regard. Paris: Lherminier. ISBN 2-86244-020-5
  • Austin, Guy (2003). Foreign bodies: Jean Seberg and Isabelle Adjani, S. 91–106 in: ders., Stars in Modern French Film. London: Arnold. ISBN 0-340-76019-2
  • Austin, Guy (2006). Telling the truth can be a dangerous business : Isabelle Adjani, race and stardom, in : Remapping World Cinema : Identity, Culture and Politics in Film, herausgegeben von Stephanie Dennison und Song Hwee Lim, London: Wallflower Press. ISBN 1-904764-62-2
  • Halberstadt, Michèle (2002). Adjani aux pieds nus – Journal de la repentie. Paris: Editions Calmann-Lévy. ISBN 2-7021-3293-6
  • Roques-Briscard, Christian (1987). La passion d'Adjani, Lausanne et al.: Favre. ISBN 2-8289-0279-X
  • Zurhorst, Meinolf (1992). Isabelle Adjani : ihre Filme, ihr Leben. Heyne Film – und Fernsehbibliothek, Band 163. München: Heyne. ISBN 9783453052383
  • Rissa, Alvaro (pseudonimo di Walter Lapini) (2015), Ode a Isabelle, in Antologia della letteratura greca e latina, Genova: Il Melangolo. ISBN 978-88-6983-004-4

External links