ایالت چاکو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایالت چاکو
Provincia del Chaco
—  ایالت  —

پرچم

نشان رسمی
محل ایالت چاکو در نقشهٔ آرژانتین
مختصات: ۲۷°۲۷′۰۵″ جنوبی ۵۸°۵۹′۱۲″ غربی / ۲۷.۴۵۱۳۹° جنوبی ۵۸.۹۸۶۶۷° غربی / -27.45139; -58.98667مختصات: ۲۷°۲۷′۰۵″ جنوبی ۵۸°۵۹′۱۲″ غربی / ۲۷.۴۵۱۳۹° جنوبی ۵۸.۹۸۶۶۷° غربی / -27.45139; -58.98667
کشور Flag of Argentina.svg آرژانتین
مرکز ایالت رزیستنسیا
فرمانداری
 • فرماندار خورخه کاپیتانیچ
مساحت
 • جمعاً ۹۹٬۶۳۳ km۲ (۳۸٬۴۶۹ sq mi)
جمعیت (۲۰۱۰)
 • کل ۱٫۰۵۳٫۴۶۶
منطقه زمانی ART (یوتی‌سی ۳-)
کد ایزو ۳۱۶۶ AR-H
وب‌گاه portal1.chaco.gov.ar

ایالت چاکو ، یکی از ایالات 23 گانه آرژانتین، واقع در شمال کشور و در مرز پاراگوئه می‌باشد که از غرب با ایالات سالتا و سانتیاگو دل استرو، از شرق و شمال با فورموزا، از جنوب با سانتافه و از جنوب شرق با کورینتس مرز مشترک دارد . چاکو بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ پرزیدنته پرون نامیده میشد .

مشخصات[ویرایش]

  • مرکز : رزیستنسیا
  • مساحت : ۹۹٬۶۳۳ کیلومترمربع
  • جمعیت : ۹۸۴,۴۴۶ ( تا ۲۰۰۱ )
  • فرماندار : خورخه کاپیتانیچ
  • شهرهای عمده : سائنز پنیا

تاریخچه[ویرایش]

پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، ایالتی که اکنون چاکو نام دارد مانند دیگر ایالات آرژانتین، زیستگاه بومیان ( گوارانی، ویچی و توبا ) بود . از آنجا که ایالت، منبع عمدهٔ غذایی برای ساکنان اولیه بود، آن را چاکو ( در زبان کچوا به معنای شکار ) نامیدند . نخستین شهری که در ایالت تاسیس شد " کونسپسیون ده بوئنا اسپرانزا " متعلق به سالهای ۱۵۸۵ تا ۱۶۳۲ بود . اما حملات بومیان، ساکنان شهر را وادار به ترک آنجا کرد . در قرن ۱۷ یک قرارگاه متعلق به هیأت تبلیغی ژزوییت‌ها با نام سان فرناندو دل ریونگرو در محل کنونی شهر رزیستانسیا تاسیس شد اما ۱۵ سال بعد خالی از سکنه شد . در پایان سدهٔ ۱۹ درگیری هایی موسوم به جنگ اتفاق مثلث بین آرژانتین و پاراگوئه در منطقه گران چاکو درگرفت . این درگیری‌ها موجب شد که شهر خالی از سکنهٔ سان فرناندو ( رزیستانسیای کنونی ) بازسازی و به یک مقر نظامی بدل شود . ( ۱۸۷۶ ) در سال ۱۸۷۲ " منطقهٔ ملی گران چاکو " که ایالت فورموزا ی کنونی و بخش هایی از پاراگوئه را در بر می گرفت تشکیل شد اما این بخش اداری ۱۲ سال بعد تجزیه و در سال ۱۹۵۱ تبدیل به یک ایالت شد . نام جدید آن " ایالت پرزیدنته پرون " بود که در سال ۱۹۵۵ و در پی سرنگونی دولت خوان دومینگو پرون توسط نظامیان، نام تاریخی خود را به دست آورد . بین سال‌های پایانی سده ۱۹ و اوایل دهه ۲۰ مهاجران بسیاری از آلمان، کانادا و روسیه به چاکو آمدند .

جغرافیا و اقلیم[ویرایش]

ایالت بخشی از منطقه گران چاکو می‌باشد که به سبب شرایط آب و هوایی غیر عادی اش " جهنم سبز " نام دارد . خشکسالی‌های مکرر، جغرافیای ایالت را به بیابان می‌کند . در مقابل، باران‌های شدید و سیل‌های اتفاقی نیز، منطقه را به شکل جنگل‌های گرمسیری درمی آورد .

تفاوت نواحی مختلف در پوشش گیاهی از ریزش نابرابر ناشی می‌شود : در غرب جنگل‌های بی باران غیر قابل نفوذ با بارش سالانه ۶۰۰ میلیمتر و در شرق جنگل ( سلوا چاکنیا ) با رطوبت زیاد و بارش سالانه ۱۱۰۰ میلیمتر

رودهای سالادو، ریونگرو، پالومتا، ریو ده اورو، گوایکورو و تاپه ناگا از مهم‌ترین رودهای ایالت هستند که از غرب به شرق جریان دارند و به دو رود پارانا و پاراگوئه می ریزند . حیات وحش منطقه شامل گونه‌های غیربومی چون کروکدیل، میمون، رتیل، گراز، جاگوار، آرمادیلوی بزرگ، آناکوندا، مار زنگی و انواع مارهای سمی است .

اقتصاد[ویرایش]

ایالت چاکو با تولید ناخالص داخلی برابر۴/۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۴۴۷۰ همچون سایر ایالات شمالی از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد . کشاورزی در چاکو به علت خشکسالی‌های دهه‌های گذشته محدود است، با این وجود محصولات عمده ( ۱۷ درصد اقتصاد ایالت ) آن پنبه ( ۶۰ درصد تولید ملی )، سویا، ذرت، برنج، نیشکر، توتون و چوب می‌باشد . صنایع ۱۰ درصد اقتصاد چاکو را تشکیل می دهد . از جمله آنها : صنایع نساجی و صنایع تولیدی ( کاغذ، الکل، شکر، زغال، ذرت خوشه ای، روغن ) می باشند . صنعت جهانگردی در ایالت منبع چندان درامدزایی نمی‌باشد . از جاذبه‌های توریستی ایالت میتوان پارک ملی چاکو را نام برد .

تقسیمان سیاسی[ویرایش]

ایالت به 25 بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .

1 – بخش آلمیرانته براون

2 – بخش برمه خو

3 – بخش چاکابوکو

4 – بخش کماندانته فرناندز

5 – بخش دوسه ده اکتوبره

6 – بخش دوس ده آبریل

7 – بخش فرای خوستو سانتاماریا دل اورو

8 – بخش خنرال بلگرانو

9 – خنرال دونووان

10 – بخش خنرال گمس

11 – بخش ایندپندنسیا

12 – بخش لیبرتاد

13 – بخش لیبرتادور خنرال سان مارتین

14 – بخش مایپو

15 – بخش مایور لوئیز خورخه فونتانا

16 – بخش نووه ده خولیو

17 – بخش اوهیجین

18 – بخش پرزیدنسیا دلاپلازا

19 – بخش پریمرو ده مایو

20 – بخش کوئیتی لیپی

21 – بخش سان فرناندو

22 – بخش سان لورنزو

23 – بخش سارخنتو کابرال

24 - بخش تاپه ناگا

25 – بخش ونتیسینکو ده مایو

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ایالت چاکو موجود است.
  • ویکی‌پدیای انگلیسی