ایالت‌های میانه ساحل اقیانوس اطلس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا
Mid-Atlantic states
US regions-Mid-Atlantic.jpg
کشور ایالات متحده آمریکا
متشکل از ایالاتFlag of Delaware.svg دلاور
Flag of Maryland.svg مریلند
Flag of New Jersey.svg نیوجرسی
Flag of New York.svg نیویورک
Flag of Pennsylvania.svg پنسیلوانیا
Flag of the District of Columbia.svg واشینگتن، دی.سی.
Flag of Virginia.svg ویرجینیا
Flag of West Virginia.svg ویرجینیای غربی
بزرگترین شهرFlag of New York City.svg نیویورک سیتی
مساحت
 • کل۴۹۵٬۴۸۶٫۷۴ کیلومتر مربع (۱۹۰٬۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۰۸)
 • جمعیت۵۷٬۳۰۳٬۳۱۶
 • تراکم۱۲۰/km۲ (۳۰۰/sq mi)

ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا (به انگلیسی: US Mid-Atlantic states) منطقه‌ای در آمریکا است که بین نیو انگلند و جنوب ایالات متحده واقع شده‌است. تعریف دقیق آن بسته به منبع متفاوت است ولی این منطقه اغلب شامل ایالت نیویورک، نیوجرسی، پنسیلوانیا، دلاور, مریلند، واشینگتن، دی.سی., ویرجینیا، و ویرجینیای غربی می‌شود. هنگام بحث بر سر اقلیم، کنتیکت (مخصوصاً جنوب آن) اغلب شامل این ایالات در نظر گرفته می‌شود. ایالات میانه اطلس در توسعهٔ فرهنگ، بازرگانی، تجارت و صنعت آمریکا نقش مهمی داشته‌اند.[۱]

اگر نیوانگلند مرکز دانشمندان و تهیه‌کننده سرمایه برای هزینه‌های شکوفایی آمریکا در دوران انقلاب صنعتی بود، ایالات کنار اقیانوس اطلس مرکز صنایع سنگین و کارگری بودند. بزرگ‌ترین ایالات این ناحیه، نیویورک و پنسیلوانیا، تبدیل به مراکز کارخانه‌های صنایع سنگین مانند آهن، شیشه و فولاد شدند.

مهاجران این منطقه از تنوع و گستردگی بیشتری نسبت به مهاجران نیوانگلند برخوردار بودند. مهاجران هلندی در مناطق پایین دست رودخانه هودسن – مکانی که امروزه به نام نیویورک می‌شناسیم –مستقر شدند. سوئدی‌ها به ایالت دلاویر رفتند و کاتولیکهای انگلیسی، مریلند را بنیان گذاشتند. یک عده از پروتستانهای انگلیسی به نام فرقه کوایکرها نیز، در پنسیلوانیا مستقر شدند. در آن زمان کلیه این مناطق تحت حکومت انگلستان بود، اما بسیاری از مهاجران از نقاط گوناگون به این ایالت‌ها می‌آمدند و با مهاجرت تعداد زیادی آلمانی به این مناطق، یک جامعه آلمانی نیز در آن جا به وجود آمد.

از میادین عمومی شهر فیلادلفیا

مهاجران اولیه این ایالات، عموماً کشاورز یا تاجر بودند و این منطقه حکم یک پل ارتباطی بین شمال و جنوب آمریکا را داشت. فیلادلفیا که بین نیوانگلند و ایالات جنوبی قرار دارد، مرکز تشکیل کنگره قاره‌ای آمریکا بود؛ مجمع نمایندگان ۱۳ایالت آمریکا که جرقه استقلال آمریکا را زدند. هم چنین اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا در سال ۱۷۷۶ و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۷۸۷ نیز در شهر فیلادلفیا شکل گرفتند. نیویورک و فیلادلفیا، ۲ پایتخت اولیه آمریکا بودند.

ایالات ساحلی اقیانوس اطلس دارای اهمیت تاریخی و سیاسی بسیار زیادی می‌باشند. مدرسه نظامی وست پوینت در نیویورک و مؤسسه آموزشی علوم دریایی در آناپولیس مریلند، نشان دهنده اهمیت این ایالات می‌باشند. هم چنین جزیره الیس در نیویورک، برای هزاران مهاجر در اوایل قرن بیستم، دروازه ورود به آمریکا شناخته می‌شد.

با گسترش سریع و روزافزون صنایع در این ایالات، رودخانه‌ها – مانند رودهای هودسن و دلاور– تبدیل به مسیرهایی استراتژیک برای حمل و نقل دریایی شدند. به همین جهت شهرهای کنار رودخانه‌ها – نیویورک کنار رودخانه هودسن، فیلادلفیا کنار رودخانه دلاویر و بالتیمور در کنار خلیج چساپیک – به‌طور شگفت‌آوری رشد کردند. امروزه نیویورک هنوز هم به عنوان بزرگ‌ترین شهر آمریکا و مرکز فعالیت‌های فرهنگی و قطب اقتصادی کشور شناخته می‌شود.

از آثار فرهنگی و هنری معروف نیویورک می‌توان به اپرای متروپولیتن، اپرای نیویورک سیتی، باله نیویورک سیتی، موزه متروپولیتن نیویورک و موزه گوگنهایم نیویورک اشاره کرد. شماری از نویسندگان و هنرمندان معروف این مناطق هم عبارت‌اند از: ادگار آلن پو، شاعر و نویسنده داستان‌های کوتاه، والت ویتمن، شاعر، آرتور میلر، نمایشنامه‌نویس و نویسندگان معاصر جان آپدایک و فیلیپ روث.

ایالات ساحلی اقیانوس اطلس نیز مانند نیو اینگلند، شاهد انتقال بسیاری از صنایع و کارخانه‌های تولیدی خود به دیگر مناطق با هزینه‌های تولید کم‌تر بوده‌اند. اکنون اقتصاد این ناحیه بیشتر بر پایه صنایع داروسازی، صنایع ارتباطی و امور خدماتی می‌باشد.

منابع[ویرایش]

  1. "United States". Encyclopædia Britannica. 2009. Retrieved 2009-04-09.
Dieser Artikel oder nachfolgende Abschnitt ist nicht hinreichend mit Belegen (beispielsweise Einzelnachweisen) ausgestattet. Angaben ohne ausreichenden Beleg könnten demnächst entfernt werden. Bitte hilf Wikipedia, indem du die Angaben recherchierst und gute Belege einfügst.
Die Regionenbezeichnung „Mittelatlantikstaaten“ wird nicht einheitlich verwendet. Delaware, Maryland, Washington D. C., Virginia und West Virginia werden häufig auch den Südatlantikstaaten bzw. den Südstaaten zugerechnet. Der Nichtschraffierte Bereich zeigt die Definition des United States Census Bureau

Als Mittelatlantikstaaten (engl.: Mid-Atlantic States) wird eine Gruppe von Bundesstaaten im Nordosten der Vereinigten Staaten bezeichnet. Dazu zählen insbesondere New York, New Jersey und Pennsylvania. Viele Definitionen des Begriffs, etwa die des United States Census Bureau, beschränken sich auf diese drei Staaten; andere schließen auch Delaware, Maryland, Washington, D.C., Virginia und West Virginia ein.

Geschichte[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bereits seit der frühen Kolonialzeit wurde die Mittelatlantik-Region von einer größeren Bandbreite europäischer Ethnien bevölkert als etwa Neuengland oder die Südstaaten. Rund um den Hudson River errichteten die Niederländer im 17. Jahrhundert ihre Kolonie Nieuw Nederland, und am Delaware River gründeten die Schweden 1638 eine Kolonie Nya Sverige. In den benachbarten britischen Gebieten nahmen häufig religiöse Minderheiten Zuflucht: in Maryland britische Katholiken, in Pennsylvania die Quäker und die Pennsylvania Dutch sprechenden Mennoniten und Amische. Auch als die Region sich von 1667 an vollständig in britischer Hand befand, blieb sie ein Anziehungspunkt für Siedler aus den unterschiedlichsten Herkunftsländern.

Die meisten frühen Siedler waren Bauern, Kaufleute und Fischer. Aufgrund ihrer Lage besaß die Region, die in der Kolonialzeit als the Middle Colonies bezeichnet wurde, die Funktion einer strategischen Brücke zwischen Nord und Süd. Philadelphia war 1774 Sitz des Kontinentalkongresses, der Delegiertenversammlung, die den Amerikanischen Unabhängigkeitskrieg vorbereitete. 1776 wurde in Philadelphia auch die Unabhängigkeitserklärung und 1787 die Verfassung der Vereinigten Staaten erarbeitet.

Nach der Gründung der Vereinigten Staaten zogen die Mittelatlantikstaaten, in denen nun eine bedeutende Schwerindustrie entstand, eine große Zahl europäischer Migranten an. An den Küsten und entlang der Schifffahrtswege wuchsen Städte wie New York City, Philadelphia und Baltimore zu großen Metropolen heran.

Benachbarte Regionen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Im Westen grenzen die Mittelatlantikstaaten an den Mittleren Westen; im Süden liegen die Südstaaten und im Nordosten Neuengland. Ihre natürliche, östliche Grenze markiert schließlich der Atlantische Ozean.