اکسید تیتانیوم (II)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
اکسید تیتانیوم (II)
Titanium(II) oxide
شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس 12137-20-1 ✔Y
پاب‌کم 61685
خصوصیات
فرمول مولکولی TiO
جرم مولی 63.866 g/mol
شکل ظاهری bronze crystals
چگالی 4.95 g/cm3
دمای ذوب 1750 °C
ساختار
ساختار بلوری cubic
خطرات
شاخص ئی‌یو Not listed
نقطه اشتعال Non-flammable
ترکیبات مرتبط
مرتبط با تیتانیم اکسید اکسید تیتانیم(III)
Titanium(IIIIV) oxide
تیتانیوم دی اکسید
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 ✔Y (بررسی) (چیست: ✔Y/N؟)
Infobox references

اکسید تیتانیوم(II) (به انگلیسی: Titanium(II) oxide) با فرمول شیمیایی TiO یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن 63.866 g/mol می‌باشد. شکل ظاهری این ترکیب، بلورهای برنزی است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • «IUPAC GOLD BOOK». دریافت‌شده در ۱۸ مارس ۲۰۱۲.
Titanium(II) oxide
Titanium(II) oxide
Names
Other names
Titanium monoxide
Identifiers
3D model (JSmol)
ECHA InfoCard 100.032.020
Properties
TiO
Molar mass 63.866 g/mol
Appearance bronze crystals
Density 4.95 g/cm3
Melting point 1,750 °C (3,180 °F; 2,020 K)
Structure
cubic
Hazards
Flash point Non-flammable
Related compounds
Titanium(III) oxide
Titanium(III,IV) oxide
Titanium(IV) oxide
Except where otherwise noted, data are given for materials in their standard state (at 25 °C [77 °F], 100 kPa).
☑Y verify (what is ☑Y☒N ?)
Infobox references

Titanium(II) oxide (TiO) is an inorganic chemical compound of titanium and oxygen. It can be prepared from titanium dioxide and titanium metal at 1500 °C.[1] It is non-stoichiometric in a range TiO0.7 to TiO1.3 and this is caused by vacancies of either Ti or O in the defect rock salt structure.[1] In pure TiO 15% of both Ti and O sites are vacant.[1] Careful annealing can cause ordering of the vacancies producing a monoclinic form which has 5 TiO units in the primitive cell that exhibits lower resistivity.[2] A high temperature form with titanium atoms with trigonal prismatic coordination is also known.[3] Acid solutions of TiO are stable for a short time then decompose to give hydrogen:[1]

2Ti2+(aq) + 2H+(aq) → 2Ti3+(aq) + H2(g)

Gas-phase TiO shows strong bands in the optical spectra of cool (M-type) stars.[4][5] In 2017, TiO was detected in an exoplanet atmosphere for the first time.[6] Additionally, evidence has been obtained for the presence of the diatomic molecule TiO in the interstellar medium.[7]

References

  1. ^ a b c d Holleman, Arnold Frederik; Wiberg, Egon (2001), Wiberg, Nils (ed.), Inorganic Chemistry, translated by Eagleson, Mary; Brewer, William, San Diego/Berlin: Academic Press/De Gruyter, ISBN 0-12-352651-5
  2. ^ Electrical and Magnetic Properties of TiO and VO, Banus M. D., Reed T. B., Strauss A. J., Phys. Rev. B 5, 2775 - 2784, (1972)doi:10.1103/PhysRevB.5.2775
  3. ^ Greenwood, Norman N.; Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd ed.). Butterworth-Heinemann. ISBN 978-0-08-037941-8.
  4. ^ Jorgensen, Uffe G. (April 1994). "Effects of TiO in stellar atmospheres". Astronomy and Astrophysics. 284 (1): 179–186. Bibcode:1994A&A...284..179J.
  5. ^ http://www.stsci.edu/~inr/ldwarf.html
  6. ^ Sedaghati, Elyar; Boffin, Henri M.J.; MacDonald, Ryan J.; Gandhi, Siddharth; Madhusudhan, Nikku; Gibson, Neale P.; Oshagh, Mahmoudreza; Claret, Antonio; Rauer, Heike (14 September 2017). "Detection of titanium oxide in the atmosphere of a hot Jupiter". Nature. 549: 238-241. arXiv:1709.04118. Bibcode:2017Natur.549..238S. doi:10.1038/nature23651. Retrieved 7 October 2017.
  7. ^ Dyck, H. M.; Nordgren, Tyler E. "The effect of TiO absorption on optical and infrared angular diameters of cool stars" Astronomical Journal (2002), 124(1), 541-545. doi:10.1086/341039