پرش به محتوا

اچ‌ام‌اس دریدنوت (۱۹۰۶)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
اچ‌ام‌اس دریدنوت
پیشینه
Royal Navy Ensign
تاریخ سفارش۱۳ دسامبر ۱۹۰۵
سازندهکشتی‌سازی پورتسموث
تاریخ آغاز ساخت۲ اکتبر ۱۹۰۵
تاریخ به آب‌اندازی۱۰ فوریه ۱۹۰۶
تاریخ آغاز خدمت (الحاق)۲ دسامبر ۱۹۰۶
خروج از خدمتفوریه ۱۹۱۹
سرنوشتفروخته‌شده برای اوراقی، ۹ مه ۱۹۲۱
ویژگی‌ها
جابه‌جاییمعمول: ۱۸۴۱۰ تن
بارگیری کامل: ۲۱۰۶۰ تن
طول۵۲۷ فوت (۱۶۰٫۶ متر)
عرض بدنه۸۲ فوت ۱ اینچ (۲۵٫۰ متر)
آبخور۲۹ فوت ۷٫۵ اینچ (۹٫۰ متر)
توان نصب‌شده۱۸ × دیگ بخار لوله‌آبی
۲۳۰۰۰ اسب بخار (۱۷۰۰۰ کیلو وات)
سیستم رانش۴ × میل کاردان، ۲ × توربین بخار
سرعت۲۱ گره (۳۹ کیلومتر بر ساعت؛ ۲۴ مایل بر ساعت)
بُرد عملیاتی۶٬۶۲۰ مایل دریایی (۱۲٬۲۶۰ کیلومتر؛ ۷٬۶۲۰ مایل) در سرعت ۱۰ گره (۱۹ کیلومتر بر ساعت؛ ۱۲ مایل بر ساعت)
کادر پرسنلی۷۰۰ نفر (۱۹۰۷)
۸۱۰ نفر (۱۹۱۶)
تسلیحات
  • ۵ × توپ دریایی دو لول ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) BL Mk X
  • ۲۷ × توپ تک‌لول ۳ اینچ (۷۶ میلیمتر)) 12-pdr
  • ۵ × اژدرانداز ۱۸ اینچ (۴۵۰ میلی‌متر)
زره
  • کمربند: ۴–۱۱ اینچ (۱۰۲–۲۷۹ میلیمتر)
  • عرشه: ۰٫۷۵–۳ اینچ (۱۹–۷۶ میلیمتر)
  • جایگاه توپ‌ها: ۴–۱۱ اینچ (۱۰۲–۲۷۹ میلیمتر)
  • برجک‌ها: ۳–۱۲ اینچ (۷۶–۳۰۵ میلیمتر)
  • برجک هدایت: ۱۱ اینچ (۲۷۹ میلیمتر)
  • دیوارپوش: ۸ اینچ (۲۰۳ میلیمتر)

اچ‌ام‌اس دریدنوت (به انگلیسی: HMS Dreadnought) یک نبردناو نیروی دریایی بریتانیا بود که سال ۱۹۰۶ تولید شد. طراحی این نبردناو انقلابی در زمینه کشتی‌های جنگی به حساب می‌آمد به گونه‌ای که نام آن، «دریدنوت»، بر یک نسل از نبردناوها نهاده شد و تمامی نبردناوهای پیش از آن «پیش‌دریدنوت» نام گرفتند. ورود دریدنوت به عرصه، مرحله جدیدی از مسابقه تسلیحاتی دریایی بین بریتانیا و آلمان پیش جنگ جهانی اول را سبب گشت.

دریدنوت نخستین کشتی بزرگ جنگی بود که توان خود را از توربین بخار می‌گرفت. این مسئله آن را به پرسرعت‌ترین نبردناو جهان در هنگام تکمیل بدل ساخت.

نقشه کشتی

کار ساخت اچ‌ام‌اس دریدنوت از ماه اکتبر سال ۱۹۰۵ در کشتی‌سازی پورتسموث آغاز شد.[۱] به منظور انجام سریع فرایند ساخت تمامی مواد اولیه بسیار پیش‌تر از آغاز کار در پورتسموث گرد آورده شده بود.[۲]

این کشتی پس از ۱۹ هفته ساخت‌وساز، روز ۱۰ فوریه سال ۱۹۰۶ به آب انداخته شد.[۳] این عمل به صورت تشریفاتی با بریده شدن آخرین مهار، توسط ادوارد هفتم، پادشاه بریتانیا که یونیفورم دریابد ناوگان بر تن داشت، صورت گرفت. دریابان کارل فون کورپر به نمایندگی از ویلهلم دوم، امپراتور آلمان، در این مراسم حضور داشت. به آب انداخته شدن دریدنوت مهم‌ترین حادثه دریایی منتهی به جنگ جهانی اول بود.[۴]

دریدنوت شش هفته بعد برای نخستین بار برای انجام آزمایش اولیه بخار، وارد دریا شد. در این زمان کار ساخت آن هنوز به پایان نرسیده بود.[۳]

این کشتی یک موفقیت بزرگ برای بریتانیا به حساب می‌آمد و آغازگر عصر جدیدی در توسعه نبردناوها بود. نام این نبردناو بر تمامی کشتی‌های جنگی هم نوع متعاقب نهاده شد که "نبردناو دریدنوت" یا به اختصار "دریدنوت" نام گرفتند.[۳] ظهور دریدنوت موجب به پا شدن یک مسابقه تسلیحاتی دریایی گسترده بین قدرت‌های جهانی مخصوصاً بریتانیا و امپراتوری آلمان شد.[۵]

این نبردناو ۱۸۰۰۰ تنی با ده توپ ۱۲ اینچ (۳۰۵ میلیمتر) در پنج برجک دو لول تسلیح شده بود. این تسلیحات توان آتش بیشتری نسبت به مجموع هر دو نبردناو موجود دیگر به دریدنوت می‌بخشید. بدین ترتیب، می‌توان گفت، طراحی‌های پیشین تقریباً «یک شبه» «منسوخ» شدند و به زودی عنوان جمعی «پیش‌دریدنوت» را بر آن‌ها نهادند.[۱]

دریدنوت نیرو محرکه خود را از ترکیبی از دیگ‌های بخار و توربین‌ها می‌گرفت و قادر بود به حداکثر سرعت ۲۱ گره (۳۹ کیلومتر بر ساعت)، بیش از ۳ گره (۶ کیلومتر بر ساعت) سریع‌تر از نبردناوهای پیشین، برسد. بدین شکل، دریدنوت سریع‌ترین نبردناو زمان خود بود.[۱] این کشتی در جریان کارآزمایی دریایی بیش از ۱۱ هزار کیلومتر را با سرعت ۱۷٫۵ گره طی کرد که بسیار فراتر از قابلیت هر کشتی جنگی دیگر در آن زمان بود.[۲]

تاریخچه عملیاتی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

دریدنوت ماه دسامبر سال ۱۹۰۶ وارد خدمت در نیروی دریایی بریتانیا شد. به عقیده برخی مسابقه تسلیحاتی دریایی به اندازه‌ای شدت گرفته بود که خود دریدنوت پیش از آن که وارد خدمت شود منسوخ به حساب می‌آمد.[۶]

دریدنوت فعالیت بسیار اندکی در جنگ جهانی اول داشت و تنها درگیری‌های جزئی را تجربه کرد.[۷]

  1. 1 2 3 Konstam 2009, p. 6.
  2. 1 2 Hough 1965, p. 15.
  3. 1 2 3 Roberts 1992, p. 7.
  4. Hough 1965, p. 1–2.
  5. Hough 1965, p. 2.
  6. Hough 1965, p. 2–3.
  7. Hough 1965, p. 3.